Το βράδυ της Κυριακής το Παγκόσμιο Κύπελλο θα έχει νέο κάτοχο, ένα όνομα που θα μπει δίπλα στα τεράστια της Βραζιλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας και των άλλων φιναλίστ. Για μια διοργάνωση που αριθμεί 80 χρόνια ζωής, όταν συμβαίνει κάτι για πρώτη φορά είναι αν μη τι άλλο σπουδαίο.
Η Ολλανδία, από το ’88 που πήρε το EURO και μετά, ήταν πάντα ανάμεσα στα φαβορί. Κανείς δεν την υπολόγιζε φέτος, κάτι θα γινόταν και θα αποκλειόταν: θέλετε στους «8» από τη Βραζιλία, θέλετε νωρίτερα; Κι όμως το… σύμπαν συνωμότησε ώστε η Ιταλία να μείνει εκτός, από τη Σλοβακία, με τους Ολλανδούς να αποκλείουν τους Σλοβάκους, να κάνουν το καλό τους ματς με τη Βραζιλία και στα ημιτελικά να πέσουν πάνω στην Ουρουγουάη και όχι σε κάποια ποιο δυνατή. Τυχερή μεν αλλά και άξια, άλλωστε όπως έγραφα και στο τελευταίο άρθρο η ιστορία κάτι τής χρωστά.
Η Ισπανία προσωπικά με διέψευσε, για μια ομάδα που είχε φθάσει μια φορά στα ημιτελικά (κι αυτή το 1950) του Μουντιάλ, συν η ήττα της πρεμιέρας από την Ελβετία την καθιστούσαν στα μάτια μου… επίφοβη για αποκλεισμό στα νοκ άουτ.
Ομολογώ όμως ότι, αν και περίμενα από τη στιγμή που βρήκε τη Γερμανία απέναντί της στον ημιτελικό, να προκριθεί. Δεν περίμεναν όμως τους Φρίτζηδες να αγωνιστούν τόσο…. χεσμένα. Όταν έχεις ρίξει από τέσσερα σε Αγγλία και Αργεντινή, δεν είναι παράδοξο να κατεβαίνεις σε έναν ημιτελικό αποδεχόμενος τη μοίρα σου από το πρώτο λεπτό;
Αυτό και μόνο, το ότι αυτή η Γερμανία φοβήθηκε από τα αποδυτήρια την Ισπανία, με κάνει σκεπτικό ενόψει τελικού. Ως ουδέτερος, θα ήθελα να δω τους Ολλανδούς επιτέλους στον παγκόσμιο θρόνο αλλά πώς θα «χτυπήσουν» την Ισπανία που δείχνει να μην έχει… ατέλειες, τουλάχιστον εμφανείς;
Μην ξεχνάτε πως, με εξαίρεση τη Δυτική Γερμανία του 1974, ποτέ άλλη Πρωταθλήτρια Ευρώπης δεν έφθασε, δύο χρόνια μετά, και στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Το θετικό για το Μουντιάλ και το άθλημα γενικότερα είναι πως στον τελικό έφθασαν δύο ομάδες που έπαιξαν καλή μπάλα στα περισσότερα παιχνίδια τους και πως «γεννιούνται» νέα αστέρια, νέοι ήρωες για τα πιτσιρίκια.
Αστέρια που θα γίνουν ινδάλματα με την αξία τους και όχι με τα ευρώ του Φλορεντίνο Πέρεθ (βλ. Κριστιάνο Ρονάλντο).
Λίγες ώρες μετά τον αποκλεισμό μας (εμάς των Βραζιλιάνων) νομίζω τελικά πως δεν πικράθηκα πολύ. Ισως επειδή αποκλείστηκε (και ξεφτιλίστηκε) η Αργεντινή! Ισως μάλλον επειδή μια χρόνια συμπάθεια που υποβόσκει μέσα μου για την Ολλανδία να μείωσε τη στεναχώρια.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο, όπως και τα EURO, δεν αναδεικνύουν κατ’ εμέ την καλύτερη ομάδα της τετραετίας αλλά ούτε και της χρονιάς. Αναδεικνύουν την καλύτερη ομάδα του μήνα, όσο δηλαδή κρατά το τουρνουά. Και αυτή θα βγει από την κλάση και τη φόρμα των παικτών της. Και, ναι, φέτος οι Ολλανδοί κάνουν μεγάλη σεζόν, δεν είναι τυχαίο πως Ιντερ και Μπάγερν έφθασαν ως τον τελικό του Champions League στηριζόμενες σε Σνάιντερ και Ρόμπεν.
Βεβαίως και η ιστορία κάτι χρωστά στην Ολλανδία. Δύο χαμένοι τελικοί, γενιές και γενιές μεγάλων παικτών που δεν έκαναν τίποτα, δεκάδες αδικίες. Της χρωστά και μάλιστα πολλά.
Όπως μας χρωστά και η Βραζιλία ένα καλό τουρνουά, όπως το 2002. «Θα σας το δώσουν το 2014 για να μην αυτοκτονείτε πάλι, όπως το 1950» ήταν ένα από τα πικρόχολα σχόλια που άκουσα χθες από φίλο και συνάδελφο.
Ας περάσει βέβαια πρώτα την Ουρουγουάη, μια ομάδα που αποδεικνύει πως αν είσαι στοιχειωδώς σοβαρός σε τέτοιες διοργανώσεις, μπορείς να προχωρήσεις πολύ. Μια ομάδα που έπρεπε να δώσει μπαράζ με την Κόστα Ρίκα για να περάσει στα τελικά αλλά έκανε άψογη προετοιμασία και, κυρίως, διαθέτει παίκτες με μυαλό. Το χέρι του Σουάρες για να σταματήσει το 1-2 της Γκάνας ήθελε μυαλό εκείνη τη στιγμή. Και φυσικά… κώλο, ένα δοκάρι άλλαξε την ψυχολογία των Ουρουγουανών που πλέον, αν παίξουν χωρίς άγχος, μπορούν την υπέρβαση.
Στο Ισπανία – Γερμανία, έτσι όπως έφθασαν ως την τετράδα αμφότερες, το «δεν χωρούν προγνωστικά» είναι λίγο και μάλλον άτοπο. Σε κάθε της ματς η Ισπανία βάδιζε σε μια λεπτή ισορροπία, σε ένα τεντωμένο σχοινί αλλά δεν βρέθηκε κανείς –ικανός- για να τη σπρώξει στο… γκρεμό. Η πρόκριση, και η προσωπική της υπέρβαση (μόνο το 1950 είχε ξαναδεί τετράδα!) είναι απόρροια της επιθετικής αποτελεσματικότητάς της και της κλάσης του Βίγια.
Οσο για τους Φρίτζηδες; Όταν έχουν μοιράσει τεσσάρες σε Αγγλία και Αργεντινή, πώς να μην τους λογίζεις ως φαβορί; Το μόνο που δεν έχω ακόμη καταλάβει είναι η αντίδρασή τους αν βρεθούν πίσω στο σκορ, ειδικά στα νοκ άουτ εκμεταλλεύτηκαν άψογα τους χώρους αφού προηγήθηκαν και διέλυσαν τους αντιπάλους τους. Μόνο με τη Σερβία δέχθηκαν πρώτοι γκολ αλλά έπαιζαν με δέκα από νωρίς. Τροφή για σκέψη…
Σαν προαίσθημα και με βάσει κάποια… μαθηματικά, βλέπω Ολλανδία-Ισπανία στον τελικό. Τα μαθηματικά έχουν να κάνουν με το στατιστικό πως στο παρελθόν η Βραζιλία του 1970 (το πήρε) και η Δυτική Γερμανία του 1982 (έχασε στον τελικό) είχαν προκριθεί μόνο με νίκες στα προκριματικά. Η μεν Ισπανία έκανε 10/10 νίκες και πήγε στη Νότια Αφρική, η δε Ολλανδία 8/8, που το έχει κάνει ήδη… 13/13.
Για να δούμε…
KoubanezosΈναν πρωτότυπο και άκρως διασκεδαστικό τρόπο σκαρφίστηκαν κάποιοι Γερμανοί για να δηλώσουν την υποστήριξή τους στη εθνική τους ομάδα που προσπαθεί να κατακτήσει το Mundial στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής.
Διασκεύασαν το Gimme Hope Joanna του Eddy Grant, με τη θέση της Joanna να παίρνει ο Joachim Low, από τον οποίο ζητούν να διατηρήσει ζωντανή την ελπίδα για τα «Panzer». Το κλιπάκι κυκλοφόρησε πριν την έναρξη του Μουντιάλ, τώρα όμως οι δημιουργοί του έβγαλαν μια… ανανεωμένη έκδοση, συμπεριλαμβάνοντας ορισμένα από τα γεγονότα του τρέχοντος θεσμού.
Στα περίπου τρία λεπτά που διαρκεί το video clip γίνεται αναφορά με έξυπνο και υπαινικτικό τρόπο σχεδόν σε ό,τι έχει συμβεί σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά και σε παλαιότερα. Από το αστείο γκολ που δέχθηκε ο Robert Green στην αναμέτρηση της Αγγλίας με τις ΗΠΑ, την… επανάσταση που κήρυξαν οι παίκτες της εθνικής Γαλλίας, το κλάμα του Hong Yong-Jo πριν από κάθε παιχνίδι της Βορείου Κορέας, μέχρι και το φτύσιμο του Frank Rijkaard στον Rudi Voller στο Γερμανία – Ολλανδία του 1990.
Και αυτά είναι μόνο μερικά από τα όσα διαδραματίζονται, αφού δε λείπουν οι αναφορές στους Αργεντίνους, τους Σέρβους, τους διαιτητές τις βουβουζέλες και σε ακόμα περισσότερα. Στο ρόλο των… τραγουδιστών είναι, πέρα από τους ποδοσφαιριστές της «Nationalmannschaft» και αρκετές προσωπικότητες της Γερμανίας, όπως η Angela Merkel, η Lena της Eurovision 2010 και ο… Πάπας
www.sportena.com/
Παρακολουθήστε το video:
Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Καθώς εξελίσσεται το «ποδοσφαιρικό πανηγύρι του Μουντιάλ 2010» στη Νότια Αφρική διαπιστώνουμε ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ κενά και απίστευτες ελλείψεις και αδυναμίες στα σφυρίγματα και τη συμπεριφορά των ανδρών που διαιτητεύουν τους μέχρι σήμερα αγώνες (θυμηθείτε τον ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ διαιτητή του αγώνα Βραζιλίας-Ακτής Ελεφαντοστού που «έχασε» εντελώς τον έλεγχο)…
Όπως και αν το δούμε το θέμα, από όποια οπτική γωνία και αν το προσεγγίσουμε θα διαπιστώσουμε καλόπιστοι και κακόπιστοι μαζί ότι ο διαιτητής κατέχει την αδιαμφισβήτητη θέση, τον ρολό του απόλυτου κριτή ή δικαστή καθώς η σφυρίχτρα του, συνεπικουρουμένη και από τη δυνατότητα της προφορικής παρατήρησης η ακόμη και από την θεαματική εξαγωγή από το τσεπάκι της κίτρινης ή - αλλοίμονο για παίκτη και ομάδα - της κόκκινης κάρτας αποτελούν μέσα έλεγχου και τιμωρίας της ανεπιθύμητης συμπεριφοράς των 22 παικτών στο ποδόσφαιρο αλλά και των παραγόντων και των φιλάθλων που παρακολουθούν τον αγώνα.
Και εφόσον σφυρίζει συνετά, και δίκαια με υπευθυνότητα και "σοφία" υποδεικνύοντας ταυτόχρονα και το λόγο της επιβολής τιμωρίας σε αυτούς που τιμωρεί ο διαιτητής και οι επόπτες του (2 linesmen και ο «τέταρτος») μπορούν να επιβάλλουν την απαιτουμένη τάξη και ευπρέπεια πάνω στο "πράσινο παλκοσένικο" οριοθετώντας τα απαραίτητα πλαίσια αναφοράς για τη διεξαγωγή ενός καθαρού παιχνιδιού.
Η κερκίδα, ακόμη και η πιο παθιασμένη και εθελοτυφλούσα από ενθουσιασμό, είναι πάντοτε σε θέση να σεβαστεί τον σωστό διαιτητή μια και όσο και αν της τσούζουν τα σφυρίγματα του αποδέχεται το κυρός και την αντικειμενικότητα του, χαρακτηριστικά που χρειάζεται να είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τον ρολό του διαιτητή ως απόλυτου και δίκαιου δικαστή...ως άρχοντα του γηπέδου!
Όταν όμως ο διαιτητής και οι επόπτες του αποδεικνύουν με τη συμπεριφορά τους ότι "..κάτι βρωμάει απαίσια στο βασίλειο της Δανιμαρκίας..." τότε χάνουν όχι μόνο το σεβασμό των παικτών που αγωνίζονται μέσα στο γήπεδο, όχι μόνο τον έλεγχο της ποδοσφαιρικής συνάντησης, αλλά - φευ - επισύρουν την οργή όλων και μαζί το τυφλό μένος της κερκίδας οδηγώντας σε σχέση ευθέως ανάλογη με τη συχνότητα και τη σοβαρότητα των λαθεμένων σφυριγμάτων στη δημιουργία έκρυθμων και επικινδύνων καταστάσεων και για τις εγκαταστάσεις των γηπέδων αλλά και για ανθρώπινες ζωές...
Αναμφίβολα ο ρόλος του διαιτητή κάθε αγώνα σε κάθε σπορ είναι φοβερά απαιτητικός καθώς προϋποθέτει σωστή τεχνική κατάρτιση, άριστη σωματική κατάσταση, διαύγεια πνεύματος και ιδιάζουσα ικανότητα για άμεση σύλληψη και ορθή κρίση συγκεκριμένης συμπεριφοράς των παικτών (εσκεμμένη η ακούσια) αντικειμενικότητα, δυνατό χαρακτήρα και ψυχικό σθένος που να κατορθώνει να αντιστέκεται στις αβάσιμες αλλά κραυγαλέες απαιτήσεις της κερκίδας και φυσικά του αόρατου αλλά πραγματικού κατεστημένου και του παντοδύναμου...παρασκηνίου.
Σίγουρα ο ρόλος του διαιτητή είναι άχαρος και τούτο επειδή όπως και αν σφυρίξει μια συγκεκριμένη φάση οπωσδήποτε θα απογοητεύσει τους παίκτες, τεχνικούς, παράγοντες και φιλάθλους της μιας από τις δυο αντίπαλες κερκίδες.
Έτσι λοιπόν, όταν αναλογισθεί κανείς τα ΥΠΕΡ και τα ΚΑΤΑ του ρόλου του διαιτητή, τις χρηματικές απόλαβες, τους κινδύνους που διατρέχει η σωματική του ακεραιότητα και σε σταθερή βάση η κοινωνική του υπόσταση, είναι λογικό να προβληματίζομαι και ΕΓΩ φίλες και φίλοι ψυχολογικά και ψυχαναλυτικά αναφορικά με τα θεμελιακά εκείνα ψυχόρμητα που κάνουν αυτούς τους ώριμους άνδρες - χωρίς να τους πιέσει η να τους εκβιάσει ή και να τους δελεάσει κάνεις προτρεπτικά να κρατήσουν τη σφυρίχτρα και να γίνουν διαιτητές...
Οπωσδήποτε τους αρέσει ο ρόλος, σίγουρα επιδιώκουν τη δημοσιότητα, αναμφίβολα αγαπούν τη μπάλα...Και, ας μου επιτραπεί αυτή η παρατήρηση... χωρίς διαιτητές δεν παίζεται ποδόσφαιρο η άλλο σπορ... Αλλά, να, πολλές φορές, ιδιαίτερα στα ελληνικά γήπεδα εξ αιτίας των διαιτητών, όχι μόνο δεν παίζεται ποδόσφαιρο αλλά συχνά οι αγωνιστικοί χώροι μετατρέπονται σε ρινγκ επίδειξης μυϊκής δύναμης των παικτών ή συμβολικής επέμβασης του αόρατου κατεστημένου και του βρώμικου παρασκηνίου...
«Η εξουσία φθείρει,» είχε πει ο Βρετανός λόρδος Άστορ συμπληρώνοντας ότι «η απόλυτη εξουσία φθείρει...απολύτως».
Υπάρχουν διαιτητές που σφυρίζουν τόσο συχνά ώστε να μας κάνουν να αναρωτιόμαστε εάν η σφυρίχτρα τους έχει δυο η τρία...στραγάλια, και άλλοι που προξενούν οίκτο καθώς οι σφυρίχτρες τους παραμένουν άφωνες και αναλογιζόμαστε ποιος άραγε να τους έκλεψε το...ρεβίθι;
Οι διαιτητές αποτελούν πρόσωπα που ασκούν απόλυτη εξουσία και πολλά βίντεο αγώνων προσφέρουν αδιάσειστα και τραγικά στοιχειά αν όχι τίποτε άλλο, τουλάχιστον πολλών τους ελλείψεων...
Η ψυχολογία της σφυρίχτρας είναι, τελικά, συναρπαστικό θέμα...
Σε έναν πλανήτη όπου ΘΡΙΑΜΒΕΥΟΥΝ η διαφθορά και η αδιαφάνεια μήπως, λέω μήπως, θα έπρεπε η FIFA να ελέγξει και τους τραπεζικούς λογαριασμούς κάποιων διαιτητών (και αφού το ολοκληρώσει να τους εξετάσει επειγόντως για την φυσική-σωματική και ψυχοσυναισθηματική τους αρτιότητα μετά να τους αφαιρέσει ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ τη σφυρίχτρα…)
Και μη μου πει ο κ Joseph S. Blatter ο Ελβετός Πρόεδρος της FIFA ότι εγώ κάνω τέτοιες «κακές σκέψεις» επηρεασμένος από την ελληνική πραγματικότητα και τις…Εξεταστικές Επιτροπές για «μαύρο χρήμα»…
Και ο Nicolas Sarkozy πήρε θέση για τα τεκταινόμενα στην εθνική Γαλλίας. Μία ημέρα μόλις πριν από την κρίσιμη αναμέτρηση με τη Νότιο Αφρική, την ομάδα απασχολεί οτιδήποτε άλλο εκτός από το ποδόσφαιρο.
Οι κορυφαίες αποδόσεις στο Μουντιάλ με €100 bonus εγγραφής στην Bet365
Ο πρωθυπουργός της Γαλλίας δήλωσε, αναφερόμενος στα όσα συνέβησαν χθες με τη ματαίωση της προπόνησης, ότι «αν αυτά που έχουν δει το φως της δημοσιότητας είναι αληθή, είναι απαράδεκτα». Το θέμα έχει ξεφύγει από τα στενά όρια του αθλήματος και πλέον αναμένονται με μεγάλο ενδιαφέρον οι εξελίξεις στους Παγκόσμιους Πρωταθλητές του 1998.
Παρακολουθήστε το video με τις δηλώσεις του Nicolas Sarkozy:
Όλα τα νέα για το World Cup 2010
Βαθμολογίες και πρόγραμμα του World Cup 2010
2-1 Τελικό Ελλαδα-Νιγηρία - Τοροσίδης : "Αφιερώνουμε τη νίκη στους Έλληνες που ήρθαν
εδώ μαζί μας, αλλά και σε όσους μας πιστεύουν και μας αγαπάνε ... γιατί υπάρχουν πολλοί που δεν μας αγαπάνε"!
Η Εθνική Ελλάδας πραγματοποίησε εκπληκτική εμφάνιση κόντρα στην Νιγηρία και έγραψε ιστορία. Ο Σαλπιγγίδης πέτυχε το πρώτο γκολ της Ελλάδας σε Μουντιάλ, ενώ ο Τοροσίδης ολοκλήρωσε την ανατροπή και το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα πήρε τη πρώτη νίκη και ελπίζει σε πρόκριση.
Αν κάτι είναι να πάει στραβά, θα πάει. Ίσως η μοναδική πανανθρώπινη αξία – ο νόμος του Μέρφυ – ισχύει και για την εθνική μας οικονομία και για την εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου. Και μη μου πείτε ότι δεν υπάρχει συσχετισμός!
Είναι αποδεδειγμένο ότι κατά τη διάρκεια μεγάλων αθλητικών γεγονότων η κατανάλωση αυξάνεται, όσο δε η χώρα προχωράει στη διοργάνωση τόσο μεγαλύτερη είναι η ευεξία των καταναλωτών, ώστε μπορεί να «σπιρουνίσει» ακόμα και μια ασθμαίνουσα οικονομία.
Μπορώ να σας πω ότι προσωπικά την Παρασκευή «φόρτωσα» πολλές μπύρες, αναψυκτικά, πατατάκια, παγωτά κτλ από το super market... μόνο και μόνο για να πάρω το Σάββατο μια τεράστια κρυάδα από το Γερμανό που έχουμε στο τιμόνι της εθνικής μας ομάδας. Ήταν αρκετό για να καταλάβω ότι μια τελευταία ελπίδα να κινηθεί λίγο η αγορά πήγε χαμένη.
Αυτή η ομάδα δεν μπορεί να πάει πουθενά κυρίως λόγω των παράλογων επιλογών του Γερμανού. Και βέβαια, με τον τρόπο αυτό καταδικάζει και την εγχώρια κατανάλωση, τους καταστηματάρχες, τα σουβλατζίδικα, τις πιτσαρίες κοκ.
Και για να μην νομίζετε ότι υπερβάλω, να σας θυμίσω ότι το 2004 λόγω της κατάκτησης του euro κάναμε πετυχημένους Ολυμπιακούς αγώνες! Και να σας αναφέρω, επίσης, τις οικονομικές μελέτες που αποδεικνύουν εδώ και χρόνια την επίδραση των μεγάλων αθλητικών εκδηλώσεων τόσο στις οικονομίες των χωρών που κερδίζουν, όσο και στην παγκόσμια οικονομία.
Και αν εμάς είναι ένας Γερμανός που μας «καίει», ο οικονομικός ορθολογισμός μας επιβάλλει να στηρίξουμε την εθνική ομάδα της Γερμανίας, καθώς , βάσει μελετών, αποδεικνύεται ότι το μέγιστο όφελος για την παγκόσμια οικονομία φέτος είναι να κερδίσουν τα «πάντσερ» το βαρύτιμο τρόπαιο, καθώς μια τέτοια προοπτική είναι ικανή να συμβάλλει τα μέγιστα στην ασθμαίνουσα οικονομική ανάπτυξη.
Σύμφωνα με μελέτη της ABN Amro, αν και η Ισπανία είναι η επικρατέστερη νικήτρια του τουρνουά, η οικονομική «σωτηρία» θα ερχόταν με θρίαμβο των Γερμανών. Και αυτό διότι κατά παράδοση η παγκόσμια οικονομία ευεργετείται όταν η νικήτρια χώρα είναι μια μεγάλη παγκόσμια οικονομική δύναμη, η οποία παίρνει έξτρα ώθηση όταν κερδίζει το κύπελλο.
Μάλιστα αναφέρεται ότι για να λειτουργήσει αυτός ο συσχετισμός πρέπει η χώρα που κερδίζει όχι μόνο να είναι μεγάλη οικονομική δύναμη, αλλά και να εξάγει περισσότερο από ότι εισάγει. Βάσει αυτού του οικονομικού μοντέλου, αποκλείονται οι εθνικές ομάδες των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Ιταλίας. Αυτό σημαίνει ότι οι ομάδες που πληρούν τα κριτήρια (παγκόσμια οικονομική δύναμη με θετικό εμπορικό ισοζύγιο), είναι μόνο η Ιαπωνία και η Γερμανία. Σύμφωνα με τον οικονομολόγο του οίκου Hein Schotsman, αν και η Ιαπωνία είναι μεγαλύτερη ως οικονομία, η Γερμανία έχει μεγαλύτερο εμπορικό πλεόνασμα, οπότε συμφέρει να κερδίσει αυτή (λες και υπήρχε πιθανότητα να κερδίσει η Ιαπωνία!).
Βάσει των κανόνων των περιβόητων πλέον «soccereconomics» (ποδοσφαιροοικονομικά σε ελεύθερη μετάφραση), η χώρα που κερδίζει τα μουντιάλ απολαμβάνει σημαντική βελτίωση της καταναλωτικής και επενδυτικής εμπιστοσύνης. Το αποτέλεσμα είναι οι πολίτες να αρχίζουν να καταναλώνουν και να επενδύουν περισσότερο, γεγονός που συνεπάγεται αύξηση των εισαγωγών, που με τη σειρά τους βοηθούν τις υπόλοιπες οικονομίες.
Μάλιστα η σχετική έκθεση της ABN Amro είναι ξεκάθαρη: «Δεν το επινοήσαμε: η Γερμανία πρέπει να κερδίσει. Ένας γερμανικός θρίαμβος θα οδηγήσει σε μείωση του εγχώριου εμπορικού πλεονάσματος, κάτι που θα είναι επωφελές για τη σταθερότητα της παγκόσμιας οικονομίας. Αυτό είναι που χρειαζόμαστε όσο τίποτα μετά τη χρηματοοικονομική κρίση».
Κοινώς, εμείς για το καλό της παγκόσμιας οικονομίας πρέπει να υποστηρίξουμε μια χώρα, από την οποία κατάγεται ο άνθρωπος που μας αποστερεί μια καλή ευκαιρία να ανακινήσουμε λίγο την καταβαραθρωμένη οικονομία μας. Εγώ δεν ξέρω αν έχω το σθένος...Σας λέω, αν κάτι είναι να πάει στραβά, θα πάει!
Ξαφνικά οι νόμοι της φύσης παραγκωνίζονται κάνοντας την γη να μοιάζει με μια πελώρια μπάλα που στροβιλίζεται μέχρι να τινάξει ένα εικονικό γαλαξιακό δίχτυ.
Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2010 στη Νότια Αφρική και, ξεκινώντας την ερχόμενη Παρασκευή 11 Ιουνίου όταν θα αντιπαραταχτούν με το εναρκτήριο λάκτισμα στο πράσινο παλκοσένικο του Γιοχάνεσμπουργκ, οι ποδοσφαιρικές ενδεκάδες της οικοδέσποινας χώρας Νότιας Αφρικής και του φιλοξενούμενου Μεξικό, δισεκατομμύρια τηλεθεατών θα «καρφωθούν» κυριολεκτικά στους τηλεοπτικούς δέκτες και όπου δεν υπάρχουν θα κολλήσουν στα αυτιά τα φορητά τρανζιστοράκια!
ΜΟΥΝΤΙΑΛ και επιτρέπω στον εαυτό μου την «πολυτέλεια» να προδοθώ ως ποδοσφαιρόφιλος και θερμός χειροκροτητής του Ελληνικού Εθνικού Συγκροτήματος Ποδοσφαίρου που θα μας εκπροσωπήσει εκεί στη Νότια Αφρική ξεκινώντας με την αντιπαράθεση του Σαββάτου κόντρα στη Νότια Κορέα!
Οι άνθρωποι που αναλώνουν την ζωή τους για να φτάσουν στην κορυφή, τα άτομα που ανοίγουν μονοπάτια στην Επιστήμη, τις Τέχνες, το Εμπόριο, στα Γράμματα, στην Πολιτική, στα Σπορ αναμφίβολα «έχουν τον λόγο τους», διαθέτουν εκείνη την ξεχωριστή ψυχοσύνθεση που τους ωθεί, σαν κάποια αδήριτη ανάγκη στην ολοκλήρωση του σκοπού τους άσχετα με τις θυσίες, τους κόπους, το μόχθο, τις στερήσεις τα κάθε λογής εμπόδια που παρεμβάλλονται και πρέπει να ξεπεραστούν!...Μια ολάκερη ζωή δοσμένη, με απαράμιλλη, ερωτική αφοσίωση, σ’ ένα σκοπό!...
Ρώτησα μια μέρα μια παρέα πιτσιρικάδων της γειτονιάς μου, που άλλοι κλοτσούν και άλλοι πετούν σε καλάθια με εκπληκτικά αξιοθαύμαστη συνέπεια κάθε απόγευμα την μπάλα - βρέξει, χιονίσει - να μου εξηγήσουν γιατί το κάνουν... Ήθελα να προσθέσω τις απαντήσεις τους στα πολυποίκιλα στοιχεία της μακροχρόνιας “άτυπης” έρευνάς μου για το ψυχόρμημα του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ. Πρόσθεσα τις απαντήσεις τους σε εκείνες που κατά καιρούς έχω πάρει από φιλάθλους, παίκτες και αθλητές, διοικητικούς παράγοντες και τεχνικούς και από αθλητικογράφους στην Ελλάδα και το εξωτερικό...
Για τους αθλητές του στίβου τους κάθε λογής καλλιτέχνες και τους ποδοσφαιριστές, αντίθετα με τους ανθρώπους των επιστημών και των τεχνών, η διάκριση, η δόξα, οι τιμές, η αναγνώριση και τα συνεπακόλουθά της και όταν έρθουν, εάν φυσικά, ποτέ έρθουν, έρχονται σε εντελώς ανύποπτο χρόνο. Ακόμα και οι ελάχιστοι θνητοί που τιμούνται με το Νόμπελ, την μέγιστη αυτή αναγνώριση σε παγκόσμιο επίπεδο, παραμένουν ουσιαστικά “άγνωστοι” στο ευρύ κοινό...
Ρωτήστε, αν δεν το ‘χετε κάνει κιόλας, και σεις αύριο τους πιτσιρικάδες της γειτονιάς σας, την ώρα που ξαποσταίνουν από το κυνηγητό της μπάλας να σας πουν ποιός πήρε το Νόμπελ Ιατρικής το 2009 για την δουλειά μιας ολάκερης ζωής, δουλειά που είχε σαν απόληξη την σωτηρία της ζωής εκατομμυρίων συνανθρώπων μας και μη ξαφνιαστείτε να είστε σίγουροι πως θα σας κοιτάξουν με... έκπληξη!
Ρωτήστε τους, όμως, με ποιούς παίκτες η ελληνική ΕΘΝΙΚΗ μας ομάδα έφτασε στον πρωτόγνωρο στόχο της κατάκτησης του ΕΥΡΩ 2004 ή ποιους πήρε μαζί του στο Γιοχάνεσμπουργκ ο Ότο Ρεχάγκελ. Ρωτήστε τους ποιοι έπαιξαν στο τσάμπιονς λίγκ ή στα Ευρωπαϊκά πλαίη όφ πέρυσι ή ποιοι έγραψαν ποδοσφαιρική ιστορία από τη Μπαρτσελόνα και τη Ρώμη μέχρι το Γουέμπλεη και... μην ξαφνιαστείτε καθώς τα ξαναμμένα από το κυνηγητό της μπάλας προσωπάκια τους πιστοποιούν το γεγονός ότι στο ΕΥΡΩ Πορτογαλίας του 2004 ήταν «μπόμπιρες» και κάνα-δυο δεκαετίες πριν δεν ήταν «παρά μια λάμψη, στα ερωτοχτυπημένα μάτια των γονιών τους...»
Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής, αντίθετα με τον κορυφαίο στην επιστήμη και τις τέχνες, αυτός ο Κυριακάτικος πρωταγωνιστής του «πράσινου παλκοσένικου» κατορθώνει να γίνει ίνδαλμα εκατομμυρίων συνανθρώπων του όχι μόνο μέσα στα σύνορα της δικιάς του πατρίδας, αλλά όταν είναι πραγματικά μεγάλος και ολόκληρης της ποδοσφαιρόφιλης ανθρωπότητας!
Δυστυχώς, όμως, από τη στιγμή που το φίλαθλο κοινό τον αναγνωρίζει, τον ανεβάζει, τον καθιερώνει μπαίνει σε κίνηση η προδιαγραμμένη τροχιά της πτώσης του και ολάκερη η καμπύλη «ανόδου-καθόδου» δεν διαρκεί περισσότερο από 10 με 15 χρόνια!...
Τούτη η διατύπωση δίνει μόνη της την απάντηση σε μια σειρά κοινωνιολογικών-
Όταν κάποτε οι δημοσιογράφοι ρώτησαν τον Βρετανό ορειβάτη Σερ Εντμουντ Χίλλαρυ να τους εξηγήσει τι «τον έσπρωξε» να σκαρφαλώσει στα Ιμαλάϊα, στο ψηλότερο σημείο του πλανήτη μας, έμειναν εμβρόντητοι από την ετοιμότητα, την λακωνικότητα και τον Δελφικό συμβολισμό της απάντησης που με εμφανή ειλικρίνεια τους έδωσε λέγοντάς τους «επειδή ήταν εκεί...»!
Αναμφίβολα είναι εντυπωσιακή, και για το λόγο αυτό και έμεινε στην ιστορία η παραπάνω απάντηση... Σίγουρα είναι απαράμιλλη η γοητεία της αμηχανίας κάθε ερωτευμένου ζευγαριού να αποκριθεί στην ερώτηση – «γιατί αγαπιούνται...».
Οπωσδήποτε, όμως είναι αφοπλιστική η «ταυτότητα» της απάντησης όλων των επί γης εραστών του ποδοσφαίρου ή του μπάσκετ – φιλάθλων κάθε ηλικίας, παικτών, τεχνικών, παραγόντων, αθλητικογράφων και όλων των υπολοίπων που ασχολούνται με την μπάλα...
Η πεμπτουσία του μπάσκετ, του χάντμπολ, του βόλεϊ, του γουώτερ πόλο αλλά ΚΥΡΙΑΡΧΑ του βασιλιά ΟΛΩΝ των ομαδικών σπορ, του ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ :
Όλα και όλοι για την αγάπη της μπάλας!...
Και τον φετινό Ιούνιο, θα ξεχάσουμε για λίγο τα ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΑ οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα που μας ζώνουν και θα ζήσουμε στιγμές απαράμιλλης γοητείας, δύναμης, τεχνικής, στρατηγικής…
Κλείνω υπενθυμίζοντας κάτι που είχα γράψει στο βιβλίο μου «Ένας Ψυχολόγος στο Γήπεδο» πριν δύο δεκαετίες: «Το ποδόσφαιρο ΔΕΝ παίζεται με τα πόδια αλλά με το κεφάλι…»
Και η αγάπη για την μπάλα; «Έρως ανίκατε...μάχαν!»
Μπες στον μαγικό κόσμο της Bwin με €100 μπόνους
Ο κύριος «Εl Narigon», ο άνθρωπος που οδήγησε την Αργεντινή ως προπονητής στην κατάκτηση του Mundial του 1986 και στον τελικό του 1990, δηλώνει διατεθειμένος, ούτε λίγο ούτε πολύ, να τον…πάρει από πίσω, ναι καλά διαβάσατε, να «κάτσει να τον γαμ….» αν η εθνική ομάδα της χώρας του κατακτήσει τον τίτλο.
Οι κορυφαίες αποδόσεις στο Μουντιάλ με €100 bonus εγγραφής στην Bet365
Όσο για τον…τυχερό; Αυτός δεν θα είναι κατά τον Bilardo, o Diego Maradona αλλά ο σκόρερ του νικητήριου τέρματος. Το μόνο που μένει να δούμε είναι πως θα…αντιδρά ο 64χρονος General Manager της Εθνικής Αργεντινής κάθε φορά που οι «Albicelestes» θα φτάνουν πιο κοντά στο βαρύτιμο τρόπαιο…
Δείτε το απολαυστικό video:
Όλα τα νέα για το World Cup 2010
Βαθμολογίες και πρόγραμμα του World Cup 2010
ΕΛΑΤΕ
Τα ψέμματα ΤΕΛΟΣ!Ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του!
...«είναι η περιουσία μου!».... hggiken
