Το δίλημμα των περιφερικών εκλογών φέρνει γενικές εκλογές

Του Δημήτρη ΓιαννακόπουλουΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.  

Εδώ και πολλούς μήνες ο συντάκτης αυτών των γραμμών, μέσω αρκετών και διαφορετικών διαδικτυακών προσεγγίσεών του, επιχείρησε να εξηγήσει, χρησιμοποιώντας διαφορετικές μεθοδολογίες, ότι η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου θα καταφύγει σε εκλογές ώστε να μην είναι αυτή και το ΠΑΣΟΚ, ή καλύτερα μόνον αυτοί, που θα υποστούν αποκλειστικά τις συνέπειες της παράδοσης της διακυβέρνησης της χώρας στην τρόικα, σε επίπεδο πολιτικής υποστήριξης.

Οι προσεγγίσεις μου αυτές δεν αποσκοπούσαν ασφαλώς στην ικανοποίηση κανενός είδους ματαιοδοξίας στον βαθμό που επιβεβαιωνόταν η εκτίμησή μου, αλλά αποκλειστικά στην δημιουργία μια γενικότερης συνείδησης για την λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος, τις τακτικές του και την ανάγκη να υπάρξει μία διαφορετική στρατηγική αντίληψη από τις προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις για την υπέρβαση της κρίσης, που ασφαλώς θα πρέπει να συνδέεται με την ριζική αλλαγή του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος. Δεν γνωρίζω αν πράγματι....

 καλλιεργήθηκε μια τέτοια συνείδηση και σε ποιους ακριβώς χώρους, αλλά είμαι βέβαιος ότι ουδείς από τους πολιτικούς φορείς έδειξε ότι έχει την ικανότητα να ξεφύγει από την κυρίαρχη πολιτική δομή του καθεστώτος στην Ελλάδα. Το φαινόμενο δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει, καθώς ήταν το φυσιολογικότερο αποτέλεσμα που θα έπρεπε να αναμένει κανείς, μελετώντας τις κομματικές συμπεριφορές μετά το τραυματικό 1989, αλλά και το μοντέλο της ύστερης μεταπολίτευσης εντός του οποίου αυτές αναπτύσσονται και εκλογικεύονται ως επιλογές.

Εντός αυτής, λοιπόν, της γνωστής μεταπολιτευτικής δομής, αναπτύσσεται και το σενάριο περί γενικών εκλογών ως αποτέλεσμα της καταψήφισης υποψηφίων στις περιφερειακές εκλογές, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στηρίζονται από τις πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες νομιμοποίησαν την άμεση εμπλοκή της τρόικας στα ελληνικά πράγματα και επέβαλλαν την εφαρμογή των πολιτικών του περίφημου μνημονίου. Ο πρωθυπουργός, στο κύριο άρθρο του Βήματος της Κυριακής (του Βήματος του ΔΝΤ, όπως δίχως φαντάζομαι παρεξήγηση, προτιμώ να το αποκαλώ αυτήν την περίοδο) σημειώνει ότι στις εκλογές του Νοεμβρίου, εκτός από το ξεκάθαρο αυτοδιοικητικό διακύβευμα, υπάρχει και ένα πολιτικό μήνυμα: «Οι πολίτες καλούνται να επιβεβαιώσουν την αποφασιστικότητά τους για αλλαγές. Τη βούλησή τους να στηρίξουν και να συμμετάσχουν στις αλλαγές αυτές».

Πράγμα που σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός ορίζει τις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση ως δημοψήφισμα προς την ακολουθούμενη πολιτική της κυβέρνησης. Εάν το αποτέλεσμα των εκλογών αυτών ερμηνευθεί ως αμφισβήτηση της κυβερνητικής πολιτικής, τότε ο μόνος αποφασιστικός παράγοντας, ο Γιώργος Παπανδρέου, θα επιλέξει προδήλως την οδό των γενικών εκλογών, ώστε μέσω αυτών να υπάρξει η αναγκαία πολιτική νομιμοποίηση για την συνέχιση των εφαρμογών που προνοεί το μνημόνιο και επιτάσσουν οι νέες σχέσεις μας με την ΕΕ και τους δανειστές της χώρας, μετά την ενεργοποίηση του «μηχανισμού». Τούτο εκφράζεται μέσω του νέου διλήμματος που κομίζει στον πολιτικό διάλογο ο Γιώργος: «θα ακολουθήσουμε το δρόμο της μικροκομματικής μιζέριας ή το δρόμο των γενναίων αλλαγών;»

Επ’ αυτού το έτερο σκέλος του δικομματισμού, η ΝΔ, δια του αρχηγού της αντέδρασε θυμικά και «αλλοπρόσαλλα». Εκβιαστική μπλόφα βλέπει πίσω από αυτήν στάση του πρωθυπουργού ο Αντώνης Σαμαράς επισημαίνοντας «Αυτό είναι ένας εκβιασμός, ένα ψευτοδίλημμα που μπορεί να θέσει ή να υπονοήσει ο κ. Γιώργος Παπανδρέου. Δεν θα πιάσει όμως. Όπως δεν θα πιάσει το άλλο ανόητο ψευτοδίλημμα: σωτηρία ή χρεοκοπία. Γιατί η πολιτική του δεν έχει σωτηρία. Οδηγεί στη χρεοκοπία».

Είναι εμφανές ότι ο κ. Σαμαράς την «πάτησε». Ο κ. Παπανδρέου δεν μπλοφάρει. Ούτε στην πραγματικότητα μπλόφαρε ποτέ. Θέτει εξουσιαστικά διλήμματα ώστε να προκαλέσει μεταβολή στην συμπεριφορά του άλλου, που δεν είναι άλλος από το εκλογικό σώμα. Εάν ο λαός δείξει (δείχνει) μεταβολή στην συμπεριφορά του, δηλαδή συμμόρφωση στην πολιτική πρακτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση ή ανοχή σ’ αυτήν, ο κ. Παπανδρέου δικαίως εικάζει ότι υφίσταται πολιτική νομιμοποίηση της πολιτείας του. Εάν όχι, έχει απόλυτο δίκιο να θεωρεί ότι πρέπει να καταφύγει σε εκλογές.

Το ζήτημα είναι να μην κοροϊδευόμαστε, όμως. Να μην εξαπατάται ξεδιάντροπα και επανειλημμένως ο ελληνικός λαός. Εάν καταψηφιστούν οι υποψήφιοι των περιφερειακών εκλογών, τους οποίους υποστηρίζει έμμεσα ή άμεσα, αλλά επίσημα το ΠΑΣΟΚ, τότε δεν υπάρχει περιθώριο για κανενός άλλου είδους ερμηνεία του εκλογικού αποτελέσματος, παρά μόνον αυτή που υπαινίσσεται με το σημερινό δίλημμά του ο πρωθυπουργός και που οδηγεί στην άμεση διάλυση της βουλής και στην προκήρυξη εκλογών. (Δεν μ’ αρέσει αυτή η προσέγγιση και η δημοψηφισματοποίηση περιφερειακών εκλογών καθώς διαπνέεται από ελεεινή πολιτική κουλτούρα, αλλά στην προκειμένη περίπτωση η γνώμη μου δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία.) Εδώ δεν υπάρχουν τέταρτοι δρόμοι, ούτε καν θα μπορούσε η δημοκρατία να ανεχθεί δεύτερες σκέψεις. Είναι δικαίωμα του πρωθυπουργού να θεωρεί τις περιφερειακές εκλογές ως δημοψήφισμα για την πολιτική του. Δεν είναι δικαίωμά του, όμως, για άλλη μια φορά, να επιχειρήσει την επομένη των τοπικών εκλογών να διασκεδάσει την εντύπωση αυτή. Είναι απολύτως αδιάφορο για τον ελληνικό λαό αν η προκήρυξη γενικών εκλογών συμφέρει ή δεν συμφέρει την ΝΔ ή τα άλλα κόμματα που υφίστανται ή θα δημιουργηθούν επ’ ευκαιρία της προκήρυξης των εκλογών. Το παιχνίδι μεταξύ των ηγεσιών στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις, αλλά δεν θα πρέπει να καθορίζει την εκλογική συμπεριφορά των πολιτών.

Το ζήτημα για τους Έλληνες είναι ότι το πολιτικό σύστημα είναι ανίκανο να διαχειριστεί την σημερινή μορφή της κρίσης, όπως φάνηκε δραματικά ανεύθυνο την προηγούμενη περίοδο, οδηγώντας στο δημοσιονομικό αδιέξοδο. Οι εκλογές είναι μία τακτική που θα μπορούσε συγκυριακά να βοηθήσει σε μια ομαλή μετεξέλιξη του καθεστώτος μέσω μιας κυβέρνησης εθνικής ανάγκης. Η «θεραπεία-σοκ» που υιοθέτησε το καθεστώς, σοκάρει πλέον το ίδιο και οι εκλογές θα μπορούσαν να το σώσουν από πιέσεις, οι οποίες το επόμενο διάστημα θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην διάλυσή του. Είναι, λοιπόν, μία λύση ανάγκης για το καθεστώς, που θα μπορούσε να υπηρετηθεί καλύτερα για τα συμφέροντά του, μέσω μιας κυβέρνησης εθνικής ανάγκης μετεκλογικά. Επ’ αυτού έχω επιχειρηματολογήσει επανειλημμένως. Το θέμα μας λοιπόν, δεν θα έπρεπε να είναι εκλογές ή όχι, αλλά εάν υπάρχουν δυνάμεις έξω από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, οι οποίες θα μπορούσαν να συνεργαστούν και να συγκροτήσουν ένα εναλλακτικό ρεύμα ηγεμονίας, που θα αμφισβητήσει το καθεστώς. Αν υπάρχουν, θα πρέπει να εκδηλωθούν τώρα, έστω και αργά, καθώς πλέον, όπως φαίνεται, ο Γιώργος Παπανδρέου αποφάσισε να επιταχύνει τις εξελίξεις. Αν δεν υπάρξει μία συμμαχία εναντίον του καθεστώτος και του πολιτικού συστήματος που το εκφράζει, η οποία να εμφανίσει μία εναλλακτική στρατηγική για την έξοδο από την κρίση και όχι ασφαλώς για την έξοδο από τον καπιταλισμό, τότε τα διλήμματα του Γιώργου θα πιάσουν τόπο, όχι με την έννοια που το εννοεί ο κ. Σαμαράς και άλλοι πολιτικοί αρχηγοί, αλλά με αυτήν της χειραγώγησης του εκλογικού σώματος, σύμφωνα με την βούληση του καθεστώτος και των παραγόντων που το στηρίζουν από το εξωτερικό.

Ακτιβιστης

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: ΠΕΝΤΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότερο μου θέτουν το ερώτημα: «Πώς θα βγούμε από την κρίση…».

Όπως καταλαβαίνετε, το πρόβλημα είναι πολύ μεγάλο, πολύπλοκο με πολλές πλευρές φανερές και κρυφές και μια σωστή απάντηση πρέπει να μας οδηγήσει σε μια σειρά ερωτήματα...που θα μας βοηθήσουν να δούμε πού βρισκόμαστε σήμερα, πώς και γιατί έχουμε φτάσει εδώ που βρισκόμαστε και στη συνέχεια με ποιο τρόπο θα βγούμε από το αδιέξοδο και το κυριότερο, πού θα πάμε ή καλλίτερα όχι μόνο πού αλλά και πώς θα μπορέσουμε να πάμε εκεί που πρέπει να πάμε.

Ερώτημα πρώτο: Έχουμε μήπως συνειδητοποιήσει ότι η σημερινή κρίση αφορά εξ ίσου όλους ανεξαιρέτως τους κατοίκους αυτής της χώρας στον ίδιο βαθμό, αδιάφορο αν ο ένας θίγεται σήμερα περισσότερο από τον άλλο; Δεδομένου ότι αν αυτή η χώρα βουλιάξει, τότε θα πνιγούμε όλοι μαζί. Πλούσιοι και φτωχοί, Αριστεροί και Δεξιοί, Κεντρώοι, αναρχικοί. Με άλλα λόγια έχουμε συνειδητοποιήσει ότι είμαστε ένας λαός στον ίδιο χώρο, στην ίδια πατρίδα; Και συνεπώς ότι αν σωθούμε, θα σωθούμε ή όλοι μαζί ή κανένας;

Ερώτημα δεύτερο: Έχουμε μήπως συνειδητοποιήσει ότι στην ασφυκτική αυτή μοναξιά μας, που την επιτείνει το γεγονός ότι στην ίδια κατάσταση με μας βρίσκονται όλοι οι λαοί του κόσμου και ειδικά της Ευρώπης ο καθένας προσπαθεί με όλα τα μέσα να σωθεί χωρίς να περιμένει βοήθεια από πουθενά; Και όχι μόνο αυτό αλλά ακόμα και οι πιο δυνατοί λαοί εκμεταλλεύονται τους αδύνατους χωρίς οίκτο, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα δικά τους αποκλειστικά συμφέροντα. Με άλλα λόγια ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε, μοιάζει με ζούγκλα, που γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη για τους αδύνατους όσο μεγαλώνει η διεθνής κρίση.

Ερώτημα τρίτο: Έχουμε μήπως συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει σήμερα ούτε ίχνος διεθνούς αλληλεγγύης και επομένως κι εμείς ως ένα ξεχωριστό εθνικό σύνολο δεν έχουμε φίλους, δεδομένου όπως είπαμε, ότι ο καθένας κοιτάζει τον εαυτό του και το μόνο που μπορεί να φέρει τον ένα λαό κοντά στον άλλο είναι αποκλειστικά το αμοιβαίο συμφέρον. Κι αυτό σημαίνει ότι αν τελικά σωθούμε, τότε θα σωθούμε όλοι μαζί ή κανένας. Χρειάζεται όμως γι’ αυτό να αντιτάξουμε τις μεγαλύτερες και ισχυρότερες δυνάμεις που διαθέτουμε ως ένας ενιαίος λαός απέναντι στους άλλους που φροντίζουν να συσπειρωθούν ο καθένας γύρω από τον εαυτό του, προκειμένου να αντέξει στην μεγάλη δοκιμασία, στην οποία μας έχει υποβάλει όλους ανεξαιρέτως η διεθνής κρίση. Με άλλα λόγια για να αντέξουμε, πρέπει να γίνουμε όλοι μαζί ισχυροί σαν μια γροθιά.

Ερώτημα τέταρτο:Πώς εκδηλώνεται σήμερα η κρίση στη χώρα μας;Ποια έιναι τα αίτια που την προκάλεσαν και που εξακολουθούν να την συντηρούν; Η δική μου η άποψη είναι ότι επειδή δεν θα συμφωνήσουμε για το ποιος φταίει αλλά αντίθετα αναγκασμένοι να ρίχνουμε τα βάρη ο ένας στον άλλο στην ουσία χάνουμε χρόνο για να μπούμε επί τέλους στον δρόμο που θα μας βγάλει από την κρίση, θα πρότεινα να συμφωνήσουμε ότι εκείνο που θα πρέπει να μας ενδιαφέρει, είναι μονάχα η σημερινή πραγματικότητα.

Πότε, πώς και γιατί φτάσαμε ως εδώ, ας το αφήσουμε στους ιστορικούς του μέλλοντος. Εμείς θα πρέπει να πούμε ότι αυτή είναι η σημερινή κατάσταση, που μας αφορά εξ ίσου όλους. Και από κει και πέρα να την αναλύσουμε, ώστε να είμαστε σε θέση να την αντιμετωπίσουμε κατά μέτωπο και να την αλλάξουμε. Η εικόνα που έχω και που νομίζω ότι μας βοηθά να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει, είναι η εικόνα του μαγγανοπήγαδου, όπου συνήθως ένα μουλάρι με παρωπίδες κάνει γύρω-γύρω αμέτρητους κύκλους, προκειμένου να βγει το νερό απ’ το πηγάδι.

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, από την εποχή που οι Κυβερνήσεις αντί να εξασφαλίσουν στον λαό μας να ζει χάρη σε ένα σύστημα ανάπτυξης στηριγμένο στις δικές του παραγωγικές δυνάμεις καταφύγανε στην εύκολη λύση των δανείων από ξένες δυνάμεις.

Η βασική αιτία γι’ αυτό δεν ήταν μόνο η ανικανότητα αλλά και το σύστημα των πελατειακών σχέσεων που μετέβαλε τον Κρατικό Μηχανισμό σε έναν αληθινό Μινώταυρο, που ζούσε με το αίμα του λαού. Έτσι μπήκαμε στο εθνικό μαγγανοπήγαδο, δεδομένου ότι τα δάνεια έφεραν τους τόκους και οι τόκοι φόρους που δεν έφταναν να ικανοποιήσουν το Δημόσιο που κατέφευγε σε νέα μεγαλύτερα δάνεια, που μεγάλωναν τους τόκους και αυτοί τους φόρους και αυτοί τα νέα δάνεια και ούτω καθ’ εξής. Η πραγματική εικόνα λοιπόν είναι αυτή: στη μέση το αδηφάγο Δημόσιο και γύρω-γύρω όλος ο ελληνικός λαός να κάνει χωρίς τέλος φαύλους κύκλους που όμως όσο αύξαιναν οι τόκοι, έπρεπε να βαδίζουν όλο και πιο γρήγορα και στο τέλος να τρέχουν, να λαχανιάζουν και να σωριάζονται από την εξάντληση, όπως ακριβώς συμβαίνει τώρα.

Η δική μου απάντηση στο μαγγανοπήγαδο είναι μία και απλή: Πρέπει να απαλλαγούμε απ’ αυτό. Δηλαδή θα πρέπει να βρούμε τρόπους να απαλλαγούμε από το Δημόσιο Χρέος και από κει και πέρα να εξετάσουμε αν γίνεται να ζούμε χωρίς δάνεια στηριγμένοι αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις.

Ερώτημα πέμπτο: Είμαστε διατεθειμένοι να πραγματοποιήσουμε όλοι μαζί αυτό το άλμα που θα μας βγάλει από τον φαύλο κύκλο; Και με ποιο τρόπο θα συνειδητοποιήσουμε ότι ο σημερινός τρόπος ζωής μας είναι αυτός που μας οδήγησε στη σημερινή κρίση; Και ότι ακόμα η καταναλωτική υστερία που κυριάρχησε, μας βουλιάζει καθημερινά σε όλο και πιο βαθειά εξάρτηση από τους δανειστές μας, τις ξένες τράπεζες, οι οποίες όταν διαπίστωσαν ότι αυτή η κούρσα του καταναλωτισμού μάς κατέστησε αφερέγγυους, δεδομένου ότι παραμελήσαμε την ανάπτυξη της χώρας, δηλαδή την φτωχύναμε όπως τελικά φτωχύναμε τους εαυτούς μας σε σημείο που να καταντήσουμε περίγελως στα μάτια όλου του κόσμου, τότε και γι’ αυτό τον λόγο έκλεισαν την στρόφιγγα των δανείων, με αποτέλεσμα να καταφύγουμε στην Τρόϊκα και στο Μνημόνιο, που μας βάζει και πάλι στο μαγγανοπήγαδο Τρόϊκα-Δάνεια-Φόροι Δάνεια-Τόκοι-Φόροι, ενώ συγχρόνως για να μας κάνει να τρέχουμε γύρω-γύρω πιο γρήγορα, χρησιμοποιεί μαστίγιο. Φτάσαμε δηλαδή στην απόλυτη εθνική ντροπή.

Πρέπει λοιπόν να αλλάξει σε εθνικό επίπεδο η νοοτροπία μας. Το να ζούμε πάνω απ’ τις δυνάμεις μας, να καταναλώνουμε περισσότερο από όσα παράγουμε, αυτή η τακτική δεν πάει άλλο. Δεν οδηγεί πουθενά. Ή μάλλον μας οδηγεί σταθερά σε μεγαλύτερη εθνική και επομένως ατομική εξάρτηση και τελικά γενικευμένη πτώχευση, παρακμή, δυστυχία, ντροπή.

Κι εδώ στο σημείο αυτό νομίζω ότι ο λαός μας περιμένει να ακούσει μια υπεύθυνη και απολύτως τεκμηριωμένη πρόταση για το τι μπορεί και πρέπει να γίνει, ώστε να μεταβληθούμε σε λαό αυτάρκη, αυτοδύναμο, ανεξάρτητο, που να στηρίζεται τις δικές του αποκλειστικά ικανότητες και δυνάμεις, που θα τον βοηθήσουν να αντλεί τον πλούτο που χρειάζεται για να ζήσει από τη δική του χώρα, τα εδάφη, τις θάλασσες, την ικανότητα και την εργατικότητά του.

Μας φτάνουν όλα αυτά για να ζήσουμε; Έχουμε τις υποκειμενικές δυνατότητες, ώστε να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις χωρίς δάνεια και δίχως να απλώνουμε το χέρι ζητώντας ελεημοσύνη από τους άλλους; Είμαστε σε θέση να γίνουμε ουσιαστικά ανεξάρτητοι; Και το κυριότερο: Μπορούμε να αποφασίσουμε να ζούμε διαφορετικά απ’ ό,τι συμβαίνει στις τελευταίες δεκαετίες, από τότε που ενέσκηψε το πάθος του καταναλωτισμού;

Στο σημείο αυτό ο λαός μας, για να πεισθεί, περιμένει τεκμηριωμένες όπως είπα και πριν απαντήσεις, που όλες μαζί θα αποτελέσουν ένα νέο Όραμα για το μέλλον, μια νέα γενικευμένη πατριωτική ιδεολογία, που να στηρίζεται τόσο στις υλικοτεχνικές δυνατότητες που διαθέτει η χώρα μας όσο και στην ιστορική μας παράδοση, δηλαδή στις ηθικές και πολιτιστικές αξίες που θα πρέπει να αντιτάξουμε στο κυρίαρχο πνεύμα του ευδαιμονισμού που στηρίζεται σε ένα τρόπο ζωής ξένο προς τον ελληνικό χαρακτήρα και που εξυπηρετεί τα μεγάλα οικονομικά μονοπώλια στην προσπάθειά τους να τοποθετήσουν την ολοένα αυξανόμενη παραγωγή καταναλωτικών αγαθών, αποκλειστικά υλικών, που όπως τα παραισθησιογόνα δημιουργούν μια προσωρινή ψευδαίσθηση ευτυχίας, που τώρα ξέρουμε καλά πού μας οδηγεί.

Το κύριο ζητούμενο δηλαδή, η ευτυχία του λαού, η πραγματική ευτυχία και όχι η πλασματική και εφήμερη, στηρίζεται στα αισθήματα που γεννά μέσα στον καθένα μας η συνειδητοποίηση ότι αγαπάμε έμπρακτα τη χώρα που μας έλαχε να ζούμε, την μοναδική πατρίδα, που σημαίνει ότι ζούμε και προκόβουμε στηριγμένοι στις ίδιες μας δυνάμεις και προσπάθειες και μαζί με όσους ζουν κάτω από τον ίδιο ουρανό, χτίζουμε καθημερινά τη δική μας ζωή, που είναι σύμφωνη με τον χαρακτήρα μας, τις συνήθειές μας και τις πατροπαράδοτες παραδόσεις μας.

Έτσι κατ’ εικόνα και ομοίωση του λαού μας πρέπει να επιλεγούν εξ αρχής οι νέοι θεσμοί, που θα βοηθήσουν την κοινωνία να πηγαίνει μπροστά στηριγμένη στο δίκαιο, την αλληλεγγύη και την αληθινή αγάπη στην πατρίδα και τον λαό.


Μίκης Θεοδωράκης

ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ : ΡΕ ΠΑΜΠΟΥΚΗ ΓΙΑΥΤΟ "ΦΩΝΑΖΕΣ" ΚΑΙ ΩΡΥΟΣΟΥΝ??? Ο ΑΣΤΑΚΟΣ ΨΟΦΗΣΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΒΡΩΜΑΕΙ

...Η επένδυση από το ΚΑΤΑΡ ήταν ΚΑΤΑΡ-αμένη......
Ξέρετε εσείς, η επένδυση που σύμφωνα με την απείρου επιπολαιότητος δήλωση του κ. Παπανδρέου : "είναι ψήφος εμπιστοσύνης προς την Ελλάδα". Όμως πρίν στεγνώσει το μελάνι από τις υπογραφές για τις Καταρ-αμένες επενδύσεις, η ψήφος εμπιστοσύνης πρός την Ελλάδα μετατράπηκε σε πρόταση μομφής κατά της κυβερνήσεως του ΠΑΣΟΚ. Έγραφα την επομένη της υπογραφής του ΚΑΤΑΡ-αμένου μνημονίου συνεργασίας, ότι πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι (ΕΔΩ). Και δεν διαψεύστηκα. Όχι πως έχω κληρονομικό χάρισμα, απλώς έχω κάτι σημαντικώτερο : καλές πληροφορίες. Ήλθε λοιπόν η ώρα να τις μοιραστώ μαζί σας.

Στην κοινοπραξία που θα ανελάμβανε την επένδυση του αστακού, μετείχε και η αραβικών συμφερόντων εταιρεία CCC (Consolidated Contractors Company) που εδρεύει στην Αθήνα, στην λεωφόρο Κηφισίας 62. Ο διευθυντής και εκτελεστικός αντιπρόεδρος της CCC ονομάζεται Tawfic Khoury, ενώ ο αδελφός του Samer Khoury, είναι επίσης αντιπρόεδρος της εταιρείας.
Λοιπόν διαβάστε τώρα κάτι «τυχαίες» συμπτώσεις :
***Νομικός σύμβουλος-συνεργάτης της CCC ήταν ο σημερινός υπουργός κ. Παμπούκης, που «μεσολάβησε» για να γίνει η επένδυση,
***ο κ. Samer Khoury είναι χορηγός του γνωστού και μη εξαιρετέου George Soros
***H CCC εμφανίζεται να μετέχει στα «συνέδρια» που διοργανώνει η ΜΚΟ I4CENSE του κ. Αντρίκου Παπανδρέου, αδελφού του πρωθυπουργού.
Εύλογο είναι λοιπόν να διερωτηθεί ο καθένας, αφού λοιπόν η κυβέρνηση έχει τόσο καλές διασυνδέσεις με την CCC, γιατί ναυάγησε η επένδυση στον Αστακό;;
Την απάντηση θα την δώσω λίγες ημέρες πριν τις εκλογές και θα εκπλαγείτε. Προς το παρόν παραθέτω όλα τα στοιχεία από τα οποία αποδεικνύονται τα όσα γράφω για τις σχέσεις CCC-ΠΑΣΟΚ.
1. Οι φορολογικές δηλώσεις των ετών 2006, 2007, 2008 του ινστιτούτου open society (όπως λέμε open gov), του George Soros (σημ.  : δεν δημοσιεύουμε ολόκληρες τις φορολογικές δηλώσεις επειδή εμφανίζονται ονόματα Ελλήνων, οι οποίοι έχουν λάβει χορηγίες από το ίδρυμα του George Soros. Πάντως ευρίσκονται στην διάθεση παντός ενδιαφερομένου)

2. Οι συνεισφορές του κ. Samer Khoury για τα έτη 2006, 2007 και 2008.

 

3. Ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Πάγκαλος και ο κ. Tawfic Khoury στην «διάσκεψη» της ΜΚΟ του κ. Αντρίκου Παπανδρέου που έγινε στην Αθήνα, στο ξενοδοχείο ΧΙΛΤΟΝ, στις 12 και 13 Μαΐου 2009. (From left to right: Theodoros Pangalos, Magdi Halawani, Tawfic Khoury, Hemmat Safwat, Dimitris Economides, George A. Papandreou)

Αγαπητοί αναγνώστες σας προειδοποιώ : μπλέξαμε άσχημα και τα χειρότερα έρχονται. Εκτός αν οι Έλληνες αποφασίσουν να συμπεριφερθούν ως Έλληνες, στις 7 Νοεμβρίου…

Τάσος Καρ. 
Φ

ΠΩΣ ΞΕΦΤΙΛΙΖΟΥΝ ΘΕΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΑΞΙΕΣ?? ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΛΣ ΠΩΣ ΤΟΝ ΚΑΝΑΝΕ "ΜΠΑΛΑΚΙ" ΟΙ ΑΝΕΥΘΥΝΟΙ ΚΑΙ ΤΥΧΑΡΠΑΣΤΟΙ ΥΠΟΥΡΓΙΣΚΟΙ

Αλλος υπουργός προτείνει τον αρχηγό του Λιμενικού, αλλά σε άλλον υπουργό θα αναφέρεται ο αρχηγός...

Του Νικου Mπαρδουνια

Oταν στις αρχές Σεπτεμβρίου o πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, στο πλαίσιο του ανασχηματισμού της κυβέρνησης, ανακοίνωσε τη σύσταση υπουργείου Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας, προκάλεσε πολλά χαμόγελα στα χείλη των ανθρώπων της ναυτιλίας, τα οποία, όμως, δυστυχώς, δεν κράτησαν για πολύ. Ο λόγος;

Διασπασμένο το Λιμενικό

Το Λιμενικό Σώμα παρέμεινε και πάλι διασπασμένο σε δύο διαφορετικά υπουργεία, στο νεοσύστατο Θαλασσίων Υποθέσεων και στο Προστασίας του Πολίτη. Μάλιστα, αυτή τη φορά, με το Π.Δ. 96/2010 μπερδεύτηκαν ακόμη περισσότερο τα πράγματα, καθώς οι «μάχιμες» υπηρεσίες του Λιμενικού Σώματος πέρασαν στην ευθύνη του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και όλες οι υπόλοιπες στο νεοσύστατο. Ο αρχηγός του Σώματος αναφέρεται πλέον στον υπουργό Θαλασσίων Υποθέσεων Γιάννη Διαμαντίδη (με το προηγούμενο Π.Δ. 50/2010 αναφερόταν στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη), αλλά είναι ο κ. Παπουτσής που καλείται να συντάξει το νομοσχέδιο για την ίδρυση Αρχηγείου Ελληνικής Ακτοφυλακής (έτσι θα μετονομασθεί το Λιμενικό Σώμα). Οπότε, ο Αρχηγός θα αναφέρεται σε άλλον υπουργό, αλλά δεν θα προτείνεται από αυτόν!

Βεβαίως, όλες οι υπηρεσίες του Λιμενικού Σώματος, ανεξάρτητα από το υπουργείο όπου υπάγονται, βρίσκονται συγκεντρωμένες στο κτίριο της Ηετιώνειας Ακτής στο λιμάνι του Πειραιά. Eνα όμορφο, επιβλητικό κτίριο, μέσα στο οποίο εδώ και αρκετές ημέρες βρίσκεται σε εξέλιξη η «αόρατη» μάχη ανάμεσα στους δύο υπουργούς σχετικά με τις αρμοδιότητες και το μέλλον του Λιμενικού Σώματος.

Οι εργαζόμενοι, πολιτικοί υπάλληλοι και ένστολοι, είναι το λιγότερο αμήχανοι, καθώς ακόμη δεν γνωρίζουν επ’ ακριβώς σε ποιον θα πρέπει να αποταθούν για το ένα ή το άλλο θέμα ή από ποιον θα πρέπει να πάρουν έγκριση για διάφορες διαδικαστικές αποφάσεις. Η φράση «εμείς ασχολούμαστε με άλλα θέματα, πηγαίνετε στους απέναντι» ακούγεται όλο και πιο συχνά στο κτίριο.

Δυσαρέσκεια αξιωματικών

Η εικόνα αυτή φαίνεται ότι επηρεάζει ακόμη και την ιεραρχική πυραμίδα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι αρκετοί ανώτεροι και ανώτατοι αξιωματικοί εμφανίζονται δυσαρεστημένοι, σημειώνοντας ότι «το Σώμα, με όποια ονομασία κι αν λειτουργήσει, θα πρέπει να πάει όλο μαζί, διότι εάν αυτό δεν γίνει τώρα, θα το επιβάλουν οι ανάγκες της καθημερινότητας και συνήθως, σε αυτήν την περίπτωση, γίνεται με οδυνηρό τρόπο»... Η «κόντρα» των δύο υπουργών έφθασε έως και τον υπουργό Επικρατείας Χάρη Παμπούκη, χωρίς, όμως, να βρεθεί η «χρυσή τομή».

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ναυτιλιακοί κύκλοι ανέφεραν στην «Κ» ότι οι υπεύθυνοι της κυβέρνησης που θα κληθούν να λάβουν την τελική απόφαση θα πρέπει να μην ξεχάσουν ότι το Λιμενικό Σώμα αποτελεί τον φορέα που στήριζε και στηρίζει τη μεγάλη Ελληνική Εμπορική Ναυτιλία και η όποια υποβάθμισή του μπορεί να επιφέρει τεράστια προβλήματα στις δραστηριότητες της ναυτιλίας, είτε είναι η ποντοπόρος είτε η ακτοπλοΐα.

Καθημερινη

ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΔΥΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ ΔΕΝ ΠΑΡΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ. Ακολουθούν και άλλοι αστυνομικοί το ίδιο παράδειγμα-Αναβρασμός στην ΕΛ.ΑΣ.

Ακολουθούν και άλλοι αστυνομικοί το ίδιο παράδειγμα-Αναβρασμός στην ΕΛ.ΑΣ.
 
Δύο ακόμα αστυνομικοί που υπηρετούν στη Θεσσαλονίκη σύμφωνα με δημοσίευμα του ethnos.gr έχουν αρνηθεί και αυτοί να παραλάβουν τις νέες υπηρεσιακές ταυτότητες για θρησκευτικούς λόγους ακολουθώντας το παράδειγμα του συναδέλφου τους και αναμένουν να κινηθεί πειθαρχική δίωξη εναντίον τους, ενώ ένας τρίτος αποχώρησε οικειοθελώς από την ΕΛ.ΑΣ. πριν από έναν μήνα, υποστηρίζοντας πως το έκανε «για να μην υποστώ όσα υπέστη ο συνάδελφος στην Αθήνα, που παραπέμπεται με το ερώτημα της απόταξης για τον ίδιο λόγο»,είπε.
Ο απόστρατος πλέον Αναστάσιος Θεοδωρίδης, που υπηρετούσε στο αστυνομικό τμήμα Σταυρούπολης Θεσσαλονίκης, είναι ιδρυτής και πρόεδρος του Ορθόδοξου Αγωνιζόμενου Συλλόγου «Αγιος Βασίλειος», που έχει πρωτοστατήσει στον «πόλεμο» κατά των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων με barcode, ταυτίζοντάς το με τον αριθμό 666 του Αντίχριστου. «Είμαστε βαπτισμένοι στο όνομα της Αγίας Τριάδας με όνομα και επίθετο και δεν είναι δυνατό να περιθωριοποιείται το όνομά μας, ούτε να αριθμοποιηθούμε και να υπάρχουν στην ταυτότητά μας κρυπτογραφημένα σύμβολα που δεν είναι ορατά διά του οφθαλμού», είπε στο «Εθνος» υποστηρίζοντας πως οι ίδιοι οι κατασκευαστές ηλεκτρονικών καρτών έχουν συνδέσει το barcode με τον αριθμό 666.
Οι δύο αστυφύλακες, που υπηρετούν στο Αστυνομικό Τμήμα Λευκού Πύργου και έχουν επίσης αρνηθεί να παραλάβουν τις ταυτότητες, είναι μέλη του ίδιου συλλόγου. «Είναι άνθρωποι οικογενειάρχες, με παιδιά, από λαϊκές οικογένειες και θρησκευόμενοι. Υπηρετούν στην ΕΛ.ΑΣ. 10 και 11 χρόνια. Δεν έχει κινηθεί ακόμα πειθαρχική διαδικασία εναντίον τους αλλά περιμένουν τη σειρά τους», είπε ο κ. Θεοδωρίδης, ο οποίος γνώριζε για την πειθαρχική δίωξη του συναδέλφου του στην Αθήνα, με 19 χρόνια υπηρεσίας, που παραπέμφθηκε με το ερώτημα της απόταξης.
 
Η Ενωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης απέστειλε ερώτημα στο Αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ. για το θέμα, ύστερα από επιφυλάξεις πολλών μελών της.
«Πολλοί συνάδελφοι ανησυχούσαν για προσβολή των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων και ρωτήσαμε υπηρεσιακά. Πήραμε την απάντηση ότι έχει μόνο "ένα μαγνητάκι για την αναγνώριση του κατόχου!" και δεν έχει καμία σχέση με αυτές τις ανησυχίες», είπε στο «Εθνος» ο γενικός γραμματέας της Ενωσης, Θ. Παπαδάκης.- Ωραία απάντηση ομολογουμένως!
Η επιβολή πάντως της σατανικής «κάρτας του πολίτη», έχει ξεκινήσει ήδη από τα Σώματα Ασφαλείας και τις Ένοπλες Δυνάμεις όπου τα περθώρια αντίδρασης είναι μικρά.Κι όλα αυτά γίνονται σε συνεργασία με καριερίστες ένστολους, οι οποίοι απλά συντάσσονται με αποφάσεις παράνομες και αντισυνταγματικές.Η «κάρτα του πολίτη», που από το τέλος του 2011 θα αντικαταστήσει τα δελτία ταυτότητας και σύμφωνα με τις μέχρι τώρα προθέσεις της Πολιτείας υποχρεωτική(ενσωματώνοντας πολύ περισσότερες πληροφορίες...) φέρει μαγνητική ταινία που περιέχει απόρρητα στοιχεία του κατόχου της, στοιχεία όμως που αυτός δεν ξέρει ότι περιέχονται στην επίμαχη «κάρτα». Η τελευταία, ήδη αναγνωρίζεται από τα μηχανήματα στο αεροδρόμιο.
Ζούμε δυστυχώς εν μέσω μιάς πρωτοφανής κρίσης σε μια χώρα όπου οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πλέον διώκονται και επίσημα. Κάποιοι θέλουν να μας οδηγήσουν μάλλον σε κατακόμβες και πάλι.Όσοι δεν υποκύπτουν στα κελεύσματα του συστήματος, διώκονται και περιθωριοποιούνται μέχρι εξόντωσης.
 
Η επίσημη Εκκλησία πρέπει να λάβει θέση άμμεσα,πάντως μέχρι τότε όλοι μας οφείλουμε να αντισταθούμε και να προβαίνουμε κάθε μέρα ηχηρά σε ομολογία πίστεως ενημερώνοντας όσους μπορούμε.Και θα βγούμε νικητές,ήδη η αρχή έγινε,απο Ορθόδοξα παλλικάρια της Ελληνικής Αστυνομίας και αν κάποιοι ελπίζουν οτι εδώ θα σταματήσει η αντίσταση και όλοι θα συμμορφωθούν στο μεγάλο Σατανικό αφεντικό της Νέας Παγκόσμιας τάξης τους περιμένουν πολλές εκπλήξεις διότι αυτή η χώρα είναι χώρα ηρώων Αγίων και Μαρτύρων ποτισμένη απο το αίμα ανθρώπων που πάλεψαν για την Πίστη και τη ν Ελευθερία και θα συνεχίσει να είναι ΕΛΛΗΝΙΚΗ και ΟΡΘΟΔΟΞΗ.
 
Τέλος εκφράζουμε την συμπαράσταση μας στους εν διωγμώ Ορθόδοξους αδερφούς μας αστυνομικούς διαμαρτυρόμαστε εντονότατα προς την ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. ζητώντας άμμεση ανάκληση αυτών των αντισυνταγματικών και αντιχριστιανικών αποφάσεων ενώ θα παρακολουθούμε στενά το θέμα διότι κατα την διαίσθηση μας προβλέπονται εξελίξεις και κινητοποιήσεις... 
πηγη

Μόνο με την "τυραννοκτόνο" ψήφο μας, μπορεί να απαλλαγούμε από την ντόπια και ξένη συμφορά, του σμήνους των τρωκτικών....στη χώρα μας.

Μια μονάχα ημέρα φτάνει να ρίξει και ν' ανορθώσει όλα τ' ανθρώπινα πράγματα - ΣΟΦΟΚΛΗΣ (Αίας).
Γ.Δ.

Οι Γάλλοι εξεγέρθηκαν. Εμείς;

Του Γ. Δελαστίκ - "Πριν"

Συγκλονιστικό είναι αυτό που γίνεται στη Γαλλία. Εκατομμύρια εργαζόμενοι, νέοι και συνταξιούχοι ξεχύνονται στους δρόμους εκατοντάδων πόλεων σε αλλεπάλληλα κύματα απεργιών και διαδηλώσεων εναντίον της αντιδραστικής ασφαλιστικής μεταρρύθμισης του δεξιού προέδρου Νικολά Σαρκοζί. Δύο, τρία εκατομμύρια διαδηλωτές συμμετέχουν κάθε φορά στις κινητοποιήσεις, με επτά μέχρι στιγμής γενικές απεργίες σε ενάμιση μήνα και δύο νέες απεργίες να έχουν ήδη προκηρυχθεί για το τέλος Οκτώβρη και τις αρχές Νοέμβρη παρά την ψήφιση του νόμου.

Το κίνημα έχει ήδη τελειώσει τον Σαρκοζί. Παρόλο που οι προεδρικές εκλογές αργούν, είναι μετά από ενάμιση χρόνο και πλέον (το Μάιο του 2012), η επανεκλογή του θεωρείται πλέον άκρως απίθανη. Αυτό όμως είναι το λιγότερο. Το σημαντικότερο δεν είναι οι ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό της Γαλλίας, όπου οι διαδηλώσεις και οι απεργίες ανέστησαν τους διαλυμένους σοσιαλιστές, τα συνδικάτα, την Αριστερά και την Ακροδεξιά που είχαν βρεθεί σε κατάσταση πλήρους πολιτικής σύγχυσης το 2007, μετά την πανηγυρική νίκη του Σαρκοζί στις προεδρικές εκλογές.
Το κατά πολύ σημαντικότερο χαρακτηριστικό αυτής της γαλλικής εξέγερσης είναι η επαναφορά στην πολιτική πράξη εννοιών όπως η κοινωνική αλληλεγγύη που με λύσσα προσπαθούν και έχουν καταφέρει σχεδόν να εξαφανίσουν από το προσκήνιο οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου.

Τι πιο συγκλονιστικό από το να βλέπει κανείς 15χρονους ή 16άχρονους μαθητές λυκείου, εκατοντάδες χιλιάδες σε όλη τη Γαλλία, να διαδηλώνουν με σύνθημα «για τη σύνταξη του πατέρα μου»;
Τι υπέροχο αίσθημα να διαβάζει, να βλέπει ή να ακούει κανείς υπερογδοντάχρονους διαδηλωτές να περπατούν με κόπο λόγω της ηλικίας την απόσταση από την Πλατεία της Δημοκρατίας ως την Πλατεία της Βαστίλλης, διαδηλώνοντας «για να έχουν δικαίωμα σύνταξης τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου»;

Όλες οι πληροφορίες από τη Γαλλία αναφέρουν ότι πέρα από την πρωτοπόρο δράση των συνδικάτων που σήκωσαν το βάρος της κοινωνικής σύγκρουσης στα μέτωπα αιχμής (σιδηροδρομικοί, λιμενεργάτες της Μασσαλίας, εργάτες διυλιστηρίων κ.λπ.), εμφανίστηκε και ένα ασυνήθιστο τις τελευταίες δεκαετίες φαινόμενο. Στις διαδηλώσεις συμμετείχαν τόσο οργανωμένα όσο και εν πολλοίς αυθόρμητα ολοένα νέα κοινωνικά στρώματα, δημιουργώντας αυτό που στη Γαλλία αποκλήθηκε «ρουλεμάν κοινωνικής αλληλεγγύης». Αυτό έδωσε εξαιρετική μαχητικότητα, μαζικότητα αλλά και διάρκεια στις κινητοποιήσεις, καθιστώντας τες ουσιαστικά απρόσβλητες από τη φθορά της κόπωσης.
Δεν είχαμε δηλαδή δύο εκατομμύρια άτομα που διαδήλωσαν επτά φορές, είχαμε επτά, οκτώ ή και περισσότερα εκατομμύρια άτομα που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις. Αυτό ακριβώς -συν την απροσδόκητη συμμετοχή των μαθητών λυκείου- προκάλεσε πανικό στην κυβέρνηση Σαρκοζί, η οποία θέλει όπως όπως να κλείσει το ζήτημα για να περιορίσει όσο είναι δυνατόν την πολιτική πανωλεθρία που έχει υποστεί.

Η γαλλική εξέγερση δεν προκάλεσε όμως φόβο μόνο στη γαλλική Δεξιά. Προκάλεσε ανησυχία στους κύκλους του κεφαλαίου και στα φερέφωνα τους σε παγκόσμιο επίπεδο. «Εκεί που πάει η Γαλλία (...) μπορεί σύντομα να ακολουθήσει και η υπόλοιπη Δύση» έγραφε την Τετάρτη στους τίτλους του κύριου άρθρου της η αμερικανική Γουόλ Στριτ Τζέρναλ. «Οι προοπτικές δεν φαίνονται καλές. Μερικές δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μέχρι και το 70% των Γάλλων υποστηρίζουν αυτούς που διαμαρτύρονται» πρόσθετε απελπισμένη και προσπαθούσε να προβάλει ως υπόδειγμα τη δουλόφρονη μέχρι στιγμής στάση των βρετανών εργαζομένων στις εφιαλτικές περικοπές λιτότητας και την απόλυση μισού εκατομμυρίου  δημοσίων υπαλλήλων, που εξήγγειλε η κεντροδεξιά κυβέρνηση Συντηρητικών - Φιλελεύθερων στη Βρετανία: «Προς τιμήν τους, οι Βρετανοί μόνο γκρίνιαξαν μέχρι τώρα με τις περικοπές, ενώ οι φίλοι τους στην απέναντι όχθη της Μάγχης ψάχνουν να βρουν μια ακόμη Βαστίλλη για να καταλάβουν εξ εφόδου» έγραψε χαρακτηριστικά.

Δεν είναι όμως μόνο οι αστοί που τρόμαξαν. Η προϊούσα ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος, ιδίως με την είσοδο των ανεξέλεγκτων μαθητών, και το συνολικό μίσος που αποπνέουν τα εκατομμύρια γάλλων διαδηλωτών εναντίον του συστήματος εν γένει, έχει αρχίσει να φοβίζει τόσο τους σοσιαλιστές όσο και τα συνδικάτα.
Προσπαθούν να ρίξουν τους τόνους για να ελέγξουν την κατάσταση. Από την άλλη όμως δεν μπορούν να αποσυρθούν και από τις κινητοποιήσεις, γιατί είναι απολύτως βέβαιο ότι οι διαδηλώσεις θα συνεχιστούν και χωρίς αυτούς, με πιο βίαιες μορφές, ενώ παράλληλα είναι ασφυκτικές οι πιέσεις που δέχονται οι ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές ηγεσίες από τη βάση των συνδικάτων, μεγάλο μέρος της οποίας έχει τόσο ριζοσπαστικοποιηθεί, ώστε αρνείται να υπακούσει σε οποιαδήποτε άλλη γραμμή πέραν εκείνης της σύγκρουσης με την κυβέρνηση.

Για μια ακόμη φορά, το μέλλον των εργαζόμενων της Ευρώπης θα κριθεί κατά ένα μέρος στους δρόμους της Γαλλίας. Θα βρουν άραγε μιμητές οι εξεγερμένοι γάλλοι εργαζόμενοι και νέοι; Η ζωή θα δείξει.  
Βαθυ Κοκκινο 

Αν αντιδράσω σαν Έλληνας …………

Γράφει η Ιδεοπηγή.

Αηδιασμένος απ’ την υποκρισία, τα ψέματα και την οσφυοκαμψία των πολιτικών, θέλω να αντιδράσω αλλά πως;

Θυμωμένος απ’ τις συκοφαντίες και τις προσβολές των «φίλων», εντός και εκτός της χώρας, θέλω να αντιδράσω αλλά πως;

Οργισμένος απ’ τη συμπεριφορά και τις απειλές, αυτών που πριν λίγα χρόνια έπιναν κρασί σε νεκροκεφαλές, θέλω να αντιδράσω αλλά πως;

Εξαγριωμένος με αυτούς τους βάρβαρους, που ήρθαν στην Ευρώπη καταστρέφοντας τα πάντα και σήμερα καμώνονται τους πολιτισμένους, θέλω να αντιδράσω αλλά πως;

Αν πω ότι δεν χρωστάμε τίποτε, στους διεθνείς τοκογλύφους, που εδώ και 190 χρόνια έχουν καταληστέψει την χώρα, θα πέσουν όλοι επάνω μου, «υπάρχουν υπογραφές κύριε», «υπάρχουν χαρτιά», μα! Εγώ δεν έχω υπογράψει σε κανένα χαρτί, «άπαξ και υπέγραψε ο υπουργός (που εσύ ψήφισες) είναι το ίδιο».

Ναι! Αλλά εγώ λεφτά ποτέ δεν είδα, «εμείς πάντως τα δώσαμε», «ψάξε να’ βρεις ποιοι τα πήραν».

Μα! πως θα πληρώσω όντας άνεργος και αφού η χώρα μου δεν παράγει τίποτε; «Δεν μας νοιάζει, πούλησε τα νησιά σου, έχεις πολλά», «πούλησε τα ακίνητά σου», «πούλησε την Ακρόπολη».

Μήπως τελικά πρέπει να πω «σε λίγο θα πάρετε το τρίτο το μακρύτερο»;

Αν πω ότι οι Έλληνες στη βόρεια Ήπειρο καταπιέζονται απ’ τους Αλβανούς θα πέσουν επάνω μου «πιπέρι στο στόμα αν το ξαναπείς, δεν υπάρχει βόρεια Ήπειρος αλλά νότια Αλβανία»

Μήπως πρέπει να τους πω «έχω μια αδερφή, κουκλίτσα αληθινή, τη λένε βόρεια Ήπειρο, την αγαπώ πολύ»;

Αν πω ότι το 40% της Κύπρου είναι κάτω από Τουρκική στρατιωτική κατοχή αν και οι Τουρκοκύπριοι ήταν 18% θα πέσουν όλοι επάνω μου και θα μου πούνε «εμείς με τον εποικισμό θα τους κάνουμε 50% και πάνω», ναι! Αλλά οι αποφάσεις του ΟΗΕ; «τις γράφουμε στα παλιά μας τα παπούτσια»

Μήπως πρέπει κι εγώ να πω «σας γράφω κι εγώ εκεί που δεν πιάνει μελάνι»;

Αν πω γιατί να χαρίσω το όνομα Μακεδονία στους Σλάβους θα μου πούνε «πρέπει για γεωπολιτικούς λόγους το κρατίδιο να υπάρχει και μπορεί να υπάρξει μόνο σαν Μακεδονία», που με εξυπηρετεί εμένα η ύπαρξη αυτού του κρατιδίου; «δεν χρειάζεται να ξέρεις πρέπει να δεχτείς ότι σε εξυπηρετεί».

Μήπως πρέπει να πω «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα»;

Αν πω τι δουλειά έχουν οι Τούρκοι στο Αιγαίο και την Θράκη θα πέσουν όλοι επάνω μου και θα μου πουν «έχεις αναγνωρίσει ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο», «στη Θράκη υπάρχει Τουρκική μειονότητα», μα! Δεν ρωτήθηκα ποτέ για το αν έχουν συμφέροντα οι Τούρκοι στο Αιγαίο, οι άνθρωποι στη Θράκη είναι μόνο μουσουλμάνοι όχι Τούρκοι, «ο πρωθυπουργός σου που εσύ ψήφισες αναγνώρισε τα δικαιώματα των Τούρκων στο Αιγαίο», «στη Θράκη μουσουλμάνος σημαίνει Τούρκος».

Μήπως πρέπει να πω «είναι βαριά, είναι βαριά, η π….τσα του τσολιά»;

Αν πω φτάνει πια δεν χωράνε άλλοι λαθρομετανάστες στη χώρα μου, θα μου πουν «είσαι αφιλόξενος και απολίτιστος», ναι! Αλλά με κλέβουν, με βιάζουν και αύριο θα με σκοτώσουν, «υπερβολές, ληστείες, κλοπές και δολοφονίες γίνονταν και πριν».

Μήπως πρέπει να τους πω «πάρτε ένα αγγούρι Καλυβιώτικο και βάλτε το εκεί που ξέρετε»;

Αν πω ότι οι πολιτικοί μας είναι κλέφτες, προδότες και οσφυοκάμπτες, θα πέσουν επάνω μου όλοι και θα μου πουν «είσαι ισοπεδωτικός και μηδενιστής», «δεν έχεις αποδείξεις», «αν το πεις θα πας φυλακή», «εσύ τους ψηφίζεις τόσα χρόνια».

Μήπως πρέπει να πω «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους»;

Φυσικά όλοι οι θολοκουλτουριαραίοι και οι νεοταξίτες θα με περιλούσουν με «κοσμητικά» επίθετα όπως πολεμοχαρής, φασίστας, ρατσιστής, εθνικιστής κτλ.

Μήπως πρέπει να πω «είμαι Έλληνας και θα αντιδράσω σαν Έλληνας»; Λέω μήπως;;;;;;;;

Ο τσίπης...

(πηγή)

του Θανάση Καρτερού
από ΑΥΓΗ

Και λεφτά βρήκε ξαφνικά και το καλό του χαμόγελο κοινωνικής ευαισθησίας φόρεσε και αμπάριζα πήρε τις γειτονιές για να μοιράσει τα προεκλογικά του δώρα ο Παπανδρέου. Πρώτα στους άνεργους, ύστερα στους συνταξιούχους. Και έπεται συνέχεια, λένε, ενώ όλα τα «μεταρρυθμιστικά» του μέτρα τα άφησε για μετά τις εκλογές. Η τρόικα μπορεί να κάνει στραβά μάτια καμιά δεκαπενταριά μέρες, δεν χάθηκε ο κόσμος.

Ενθυμούμενος όμως προ της κάλπης τους αναξιοπαθούντες, πείθοντας ακόμα και τους Ευρωπαίους να αφήσουν για μετά τις εκλογές τους νέους λογαριασμούς για το έλλειμμα και τους συνακόλουθους νέους λογαριασμούς που θα έρθουν σε όλους μας, κάτι ξέχασε. Όλη του την εθνική πόζα ξέχασε, όλη του τη φιγούρα ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η σωτηρία της πατρίδας, όλους τους λεονταρισμούς του ότι το έχει γραμμένο το πολιτικό κόστος. Μόλις οι δημοσκοπήσεις έδειξαν μαύρο, γύρισε τρέχοντας στα παλιά.

Το αρμόζον πολιτικό ερώτημα είναι: Δεν ντρέπεται; Να παριστάνει τον αναμορφωτή των πολιτικών μας ηθών και να αναπαράγει με τόση ελαφρότητα την πιο αποκρουστική μικροκομματική ανηθικότητα; Να πετάει μερικά κέρματα στα μούτρα 500.000 συνταξιούχων, αφού πρώτα τους πήρε με την πολιτική του το ψωμί από το τραπέζι; Να τους θεωρεί όχι μόνο επαίτες αλλά και ηλίθιους; Να ακυρώνει σαν κλασικός παπαρδέλας όσα έλεγε χτες, για να πει άλλα σήμερα, που θα τα ακυρώσει αύριο;

Τι να πούμε; Δεν ντρέπεται. Και γιατί να ντραπεί εδώ που τα λέμε; Έτσι μεγάλωσε, έτσι έμαθε, παιδί και εγγόνι του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος είναι. Παιδί κι εγγόνι της υπερφίαλης εκείνης πολιτικής ελίτ που πιστεύει ότι μπορεί να κοροϊδεύει όχι λίγους για λίγο, ή πολλούς για πολύ, αλλά και όλους για πάντα. Έτσι ξαναγυρίζει με την ευκολία του πρίγκιπα του συστήματος στις παλιές καλές μεθόδους. Μετά το μαστίγιο, δώσε στους δαρμένους κι ένα κομματάκι καρότο. Αυτό το αντέχουμε, όπως είπε.

Μωρέ εσείς το αντέχετε, κι αυτό και άλλα πολλά. Σάμπως από την τσέπη σας βγαίνει η ελεημοσύνη που δίνετε στα θύματα της πολιτικής σας; Το θέμα είναι αν σας αντέχουν εκείνοι που θεωρείτε εξαγοράσιμους ενόψει κάλπης και μάλιστα τόσο φτηνά. Τουλάχιστον οι πολιτικοί σας πρόγονοι οποιουδήποτε χρώματος, κύριε Παπανδρέου, έδιναν και κάτι παραπάνω. Εσείς είστε και τσίπης...

Η Ιερά εξέταση στην Ευρώπη αναζήτα τους νέους διαφώτιστες

.

Ποινές,  ακόμη και  θανατική ποινή ενός κράτους μέσω της ελεγχόμενης χρεοκοπίας του

herein Nika

εισηγείται η Αγγέλα Μερκελ  και σύσσωμο το ιερατείο των Βρυξελών αναζήτα τρόπους πειθαναγκασμού και τιμωρίας των λαών στην Ευρώπης. Άλλος προτείνει πείνα νηστεία και προσευχή (λιτότητα), ενώ δεν είναι μακριά οι μέρες που  θα προταθούν βγάλσιμο των νυχιών ( βλ: Αφαίρεση ψήφου), καυτό λάδι και πίσσα για τους αμαρτωλούς λαούς που απομακρύνονται από το δρόμο του Κύριου και θεού τους. Οι λαοί είμαστε ένοχοι αμαρτωλοί.  Είμαστε τα απολωλά πρόβατα.

Οπωσδήποτε χρειάζεται η καταστροφή κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους,  κοινωνική αλληλεγγύης και συνοχής, κάθε συλλογικού  αγαθού που μπορεί να μεσολαβήσει ανάμεσα στο άνθρωπο και στο θεό χρήμα.  Ο αμαρτωλός πρέπει να μετανοήσει και μέσα από σκληρή προσπάθεια  βγάλει τις αμαρτίες από πάνω του μόνος του. Καμιά βοήθεια δεν είναι ανεκτή από το θειο. Το ιερό κονκλάβιο είναι εκεί ως παντεπόπτης οφθαλμός  και βλέπει και κρίνει τα πάντα.

Η πορεία στα ξερά  βάτα  και η οδός της μετανοίας είναι ατομική και καμιά τράπεζα  η κανένα κράτος η ιδρυμα  δεν θα σε βοηθήσει στην δύσκολη ώρα. Είναι αμαρτία να βοηθάς τον αμαρτωλό τον έκπτωτο τον απομακρυθέντα από τον θρόνο του κυρίου  τον  πλανεμένο αυτόν που έπεσε σ ένα από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα

• Οκνηρία που δημιουργεί χρέος (acedia), δαίμονας ο Βηλφεγώρ[Belphegor].
• Αλαζονεία προς τις προσταγες του Κυρίου σου  (superbia), δαίμονας ο Διάβολος-Εωσφόρος[Lucifer].
• Έλλειμμα, δαίμονας ο Βελζεβούλ[Beelzebub].
• Λαγνεία και καλοπέραση- ευδαιμονία (luxuria), δαίμονας ο Ασμοδαίος[Asmodeus].
• Απληστία κατανάλωση χωρίς μετρό (avaritia), δαίμονας ο Μαμμωνάς[Mammon].
• Οργή για τους τραπεζίτες και τα θεία που πηγάζουν από τον ουρανό (ira), δαίμονας ο Σατανάς[Satan/Amon].
• Ζηλοφθονία για τα golden boys και όσα ο θεός τους  χαρίζει (invidia), δαίμονας ο Λεβιάθαν[Leviathan].

Τα δικαστήρια των λαών είναι στην Αγία έδρα των βρυξελων  και οι ποινές τις εφαρμόζει το ΔΝΤ. Αν όμως επιστρέψεις στο δρόμου του ευρώ ότε ο κύριος σου θα χαρεί για την επιστροφή του απολωλού προβάτου στο μαντρί.  Ο μόσχος ο  σιτευτός είναι δικός σου  για θα  πρέπει να σε χρεώσει και πάλι

Η ιερά εξέταση  των φανατικών  οικονομολόγων έχει εκ νέου να κατακτήσει την Ευρώπη. Ο Ζαν Κλωντ Τρισε έχει εξουσίες Πάπα στο Μεσαίωνα και ο Όλι Ρεν περιφέρεται στην Ελλάδα με το  ιερό κόκκινο άμφιο  του καρδινάλιου και το μεγάλο  ρουμπινί δαχτυλίδι που πιστοποιει την θεια προέλευση των εξουσιών του. Η αγαμία είναι (προφανές  ότι δεν…) τους έχει βαρέσει στο κεφάλι.

Στα Ιερά βιβλία του υπερορθοδοξου  οικονομικό φιλελευθερισμού  είναι γραμμένες  μόνο κάποιες  λίγες λέξεις  μυστικές:

«οικονομία είναι ή έστιν ότε εξ ανάγκης ή χάριν μείζονος ωφελείας τινων ή της καθ’ όλου Εκκλησίας αρμοδίως και υπό ορισμένας προϋποθέσεις επιτρεπομένη προσωρινή ή μόνιμος εκ της «ακριβείας» απόκλισις, εφ’ όσον ταυτοχρόνως παραμένει αλώβητος η ευσέβεια και η του δόγματος ακεραιότητας»

Μετάφραση «Στο καλό καιρό σφίγγεις το λουρί και στο κακό το παρασφίγγεις αρκεί να μην αλλάζει το δόγμα»

Όμως αυτές οι λέξεις είναι χωρίς αντίπαλο από τους λαούς.  Δεκαετίες τώρα  υπουλα και αργά οι οικονομολόγοι παράγονται στο  «παπικό» LSE και στα όμοια του Παπικά Ιδρύματα. Όλη η οικονομία, το divine euro,  έχει μόνο μια μορφή, μία θέαση, μία προπτική, μια προέλευση.  Κρύβει μέσα του την σοφία των αιώνων την δοσμένη στο LSE.

Και όμως οι Ευρωπαίοι έχουν μακριά Ιστορία σε μεταρρυθμίσεις και τον διαφωτισμό. Και ειδικά τώρα η ΕΕ χρειάζεται έναν νέο διαφωτισμό. Ένα νέο σχίσμα ίσως από μερικές χώρες οπαδούς της μεταρρύθμισης

Ας μαζευτούν όλοι οι μεταρρυθμιστές και οι σχισματικοί σε ένα πανευρωπαϊκό συνέδριο συντονισμού της δράσης και ας αποκηρύξουν την νέα ιερά εξέταση.  Μαζί και οι Νεοι του Σιατλ της Γένοβα της Αθήνας.  Ας αναζητήσουν το  Φως. Περισσότερο φως απέναντι στους νέους σκοταδιστές  του ΔΝΤ της ΕΚΤ του G20 και των τραπεζιτών. Ας γράψουν και ένα κείμενο μανιφέστο και στόχο των λαών της Ευρώπης.

Αυτός ο Οκτώβρης δεν πρέπει να  χαθεί καθώς ο σκοταδισμός επιστρφέφει στην Ευρώπη.

Γιάννης Παπαϊωάννου

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛ ΣΑΛΕΧ ΤΗΝ ΑΓΟΥΣΑ ΠΗΡΕ ΚΑΙ Η ΔΡΑΓΩΝΑ!!! Νέα νίκη του Ελληνισμού και των πατριωτικών blogs.Παραιτήθηκε η ανθελληνίδα Δραγωνά

Απίστευτο άδειασμα Παπανδρέου στους υποψήφιους του ΠΑΣΟΚ !.... ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΚΟΙΝΟ ΑΠΑΤΕΩΝΑ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ??

Μέχρι σήμερα, όλοι οι "υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ", στις αυτοδιοικητικές εκλογές, λένε σε κάθε ευκαιρία, ότι οι εκλογές έχουν αυτοδιοικητικό χαρακτήρα, αντίθετα με τους "υποψήφιους της ΝΔ", που λένε ότι έχουν "αντι-μνημονιακό" χαρακτήρα. Πόσες φορές δεν είδατε σε τηλεοπτικές συζητήσεις, υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ, να λέει "Το μνημόνιο δεν πρέπει να αποτελεί κριτήριο ψήφου στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές. Η πολιτική πρέπει να σχετίζεται με την πόλη/περιφέρεια".

Κι όμως!

Έρχεται ο Γιώργος Παπανδρέου, με συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ και ...

"αδειάζει" όλους τους υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ, βάζοντας εθνικά χαρακτηριστικά στις επικείμενες εκλογές και μάλιστα με πολύ έντονο έως δραματικό τρόπο !

Π.χ. λέει: «Η χρονική στιγμή της διενέργειας των περιφερειακών εκλογών και η ευθεία αμφισβήτηση από την αξιωματική αντιπολίτευση της πορείας του Έθνους και του λαού για τη σωτηρία και την αναμόρφωση της χώρας προσδίδουν εκ των πραγμάτων στις επικείμενες εκλογές χαρακτήρα αναμέτρησης με πολύ μεγάλη σημασία».

Στροφή 180 μοιρών! Και τώρα τι θα λένε οι υποψήφιοι, που μέχρι χθες έλεγαν ότι δεν είναι Εθνικές οι εκλογές, ούτε κρίνεται η τύχη του μνημονίου;

Τι λέει στη συνέντευξη (από το ΑΠΕ)

Τη βαρύτητα της ψήφου στις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου για τις αυτοδιοικητικές εκλογές αναλύει ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, σε συνδυασμό με την πορεία της χώρας και της οικονομίας, σε άρθρο του που θα δημοσιευθεί αύριο στο «Βήμα της Κυριακής». «Η βαρύτητα της ψήφου στις 7 Νοεμβρίου αποκτά πλέον και βαθύτερο πολιτικό περιεχόμενο: οι πολίτες θα δώσουν ξεκάθαρο στίγμα για το πού θέλουν να πάει η χώρα. Μπορεί να έχουμε διανύσει ήδη μεγάλη απόσταση από το χείλος του γκρεμού στο οποίο είχαμε βρεθεί, αλλά η προσπάθεια δεν έχει τελειώσει. Ο συναγερμός δεν έχει λήξει», τονίζει.

Ο κ. Παπανδρέου σημειώνει πως βρισκόμαστε «στο κομβικό σημείο όπου αποφασίζουμε είτε ότι συνεχίζουμε μπροστά, όχι μόνο για τη σωτηρία αλλά και για την αναμόρφωση της χώρας μας, για να χτυπήσουμε δηλαδή τα αίτια της κρίσης, είτε ότι πάμε πάλι πίσω, στη χρεοκοπία». Όπως χαρακτηριστικά τονίζει, «η ώρα των πολιτών δεν ανάγεται χρονικά μόνο στις επόμενες εθνικές εκλογές του 2013», ενώ υπογραμμίζει ότι στις εκλογές συγκρούονται τελείως διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις. Επικρίνοντας την αξιωματική αντιπολίτευση, ο πρωθυπουργός μιλά για «εκείνους που φυγομάχησαν με εμάς που δώσαμε τη μάχη και την κερδίζουμε», για «αυτούς που υπέταξαν το πατριωτικό καθήκον στις μικροκομματικές επιδιώξεις με εμάς που δεν φοβηθήκαμε το πολιτικό κόστος», για «αυτούς που ανακαλύπτουν μαγικές φόρμουλες εξαπάτησης των πολιτών, που ταυτίστηκαν με κατεστημένα συμφέροντα, τον παρασιτισμό και την πελατειακή λογική» και αυτούς «που θέλουν να μας γυρίσουν στο καταστροφικό παρελθόν, που παραλίγο να χρεοκοπήσουν την Ελλάδα, με εμάς που δεν θέλουμε να δούμε να πάνε οι θυσίες μας χαμένες». Οι πολίτες, τονίζει ο πρωθυπουργός, «καλούνται να επιβεβαιώσουν την αποφασιστικότητά τους για αλλαγές. Τη βούλησή τους να στηρίξουν και να συμμετάσχουν σε αυτές. Μπορούμε να στείλουμε μαζί ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς τα μέσα και προς τα έξω ότι συνεχίζουμε την πορεία μπροστά. Όλοι οι Έλληνες συναισθάνονται τη βαρύτητα της ψήφου στις 7 Νοεμβρίου. Είναι ένα αποφασιστικό βήμα στην πορεία μας για την οριστική έξοδο της χώρας από την κρίση, την παρακμή και την υπανάπτυξη. Και δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να την ανακόψει». Ο πρωθυπουργός σημειώνει ότι χάρη στην αποφασιστικότητα των πολιτών έγιναν οι αλλαγές και τα επιτεύγματα στην οικονομία, «την ώρα που πολλοί είχαν βιαστεί αν μας ξεγράψουν» και προσθέτει: «Η χρονική στιγμή της διενέργειας των περιφερειακών εκλογών και η ευθεία αμφισβήτηση από την αξιωματική αντιπολίτευση της πορείας του Έθνους και του λαού για τη σωτηρία και την αναμόρφωση της χώρας προσδίδουν εκ των πραγμάτων στις επικείμενες εκλογές χαρακτήρα αναμέτρησης με πολύ μεγάλη σημασία».

Τονίζει ότι το 2011 είναι το δεύτερο κρίσιμο ημίχρονο και η τελευταία χρονιά της ύφεσης , διαβεβαιώνει ότι το Μνημόνιο θα τηρηθεί, αλλά υπογραμμίζει ότι δεν θα υπάρξει καμία περαιτέρω επιβάρυνση μισθωτών και συνταξιούχων και καμία αύξηση φορολογικών συντελεστών, πέραν των όσων προβλέπονται. Το 2012 σημειώνει ο κ. Παπανδρέου στόχος είναι να «αποκτήσουμε θετικούς ρυθμούς υγιούς ανάπτυξης» και το 2013 «θα είναι η τελευταία χρονιά εφαρμογής του Μνημονίου» Αναφερόμενος στα μέτρα στήριξης των ανέργων και των χαμηλοσυνταξιούχων που ανακοινώθηκαν, τονίζει: «Αυτό που μπορούμε να κάνουμε για τους ασθενέστερους συμπολίτες μας, αυτό που αντέχουμε οικονομικά, θα το κάνουμε. Και όσο η ελληνική οικονομία πατάει πιο γερά στα πόδια της τόσο το κοινωνικό μέρισμα θα διευρύνεται».

Ο κ. Παπανδρέου λέει ότι η κατάσταση στην οποία παρέλαβε τη χώρα προκάλεσε σε όλους «σοκ και δέος», συμπληρώνοντας ότι το δυσθεώρητο ύψος του ελλείμματος και του χρέους ήταν τελικά το λιγότερο αφού «το χειρότερο ήταν η θανάσιμα υπονομευμένη αξιοπιστία της χώρας». Η τελευταία σταγόνα, πρόσθεσε, ήταν τα ψευδή στοιχεία που επισήμως έστειλε η προηγούμενη κυβέρνηση για να συγκαλύψει το πραγματικό έλλειμμα. Ο πρωθυπουργός τονίζει πως καμία θυσία δεν θα πιάσει τόπο και κανένα θετικό αποτέλεσμα δεν θα έχει μόνιμο χαρακτήρα χωρίς τολμηρές, διαρθρωτικές και θεσμικές αλλαγές στη λειτουργία του κράτους. «Κάναμε σε ένα χρόνο όσα έγιναν χρόνια ολόκληρα. Η επανάσταση του αυτονόητου έχει ήδη ξεκινήσει και έτσι θα συνεχίσουμε» αναφέρει χαρακτηριστικά. Ανδρέας Παναγόπουλος

© 2010 ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Κλαούντιο Κατζ: «Λόμπι των τραπεζιτών το ΔΝΤ»

Πηγή:(Επίκαιρα 21-27/10/2010)

του Λ. Βατικιώτη

Ως μία …ΕΜΑΚ (Ειδική Μονάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών) των τραπεζών περιγράφει το ΔΝΤ στα Επίκαιρα ο αργεντίνος οικονομολόγος Κλαούντιο Κατζ, που βρέθηκε για λίγες μέρες στην Αθήνα, για να μιλήσει στη Διεθνή Διάσκεψη του Αριστερού Βήματος Διαλόγου και Κοινής Δράσης και της Πρωτοβουλίας Καλλιτεχνών κατά του ΔΝΤ. Ο Κλαούντιο Κατζ είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες και άτυπος σύμβουλος των αριστερών κυβερνήσεων της Βενεζουέλας και της Βολιβίας.

Η εμπειρία της Αργεντινής επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό της κυβέρνησης ότι η προσφυγή στο ΔΝΤ θα συμβάλει στην επίλυση των διαρθρωτικών της προβλημάτων;

Ακριβώς το αντίθετο θα συμβεί, με βάση την εμπειρία όχι μόνο της Αργεντινής αλλά και δεκάδων άλλων χωρών από τις οποίες πέρασε ο οδοστρωτήρας του ΔΝΤ. Η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας θα επιδεινωθεί και το αποτέλεσμα θα είναι το ένα σχέδιο δημοσιονομικής προσαρμογής που στην πορεία θα χαρακτηρίζεται ακατάλληλο ή ανεπαρκές να αντικαθίσταται από άλλο, που κι αυτό στην πορεία θα αλλάζει κ.ο.κ. Πρόκειται για ένα φαύλο κύκλο, για ένα καταστροφικό αδιέξοδο.

Δεν είναι δηλαδή αποτέλεσμα των συσσωρευμένων και χρόνιων προβλημάτων της Ελλάδας το γεγονός ότι το Μνημόνιο του Μαΐου ενισχύθηκε με ένα δήθεν επικαιροποιημένο Μνημόνιο τον Αύγουστο κι αυτό ετοιμάζεται να αντικατασταθεί από ένα άλλο μετά την αναθεώρηση από τη Γιουροστάτ των στοιχείων για το έλλειμμα και το χρέος;

Όχι βέβαια! Σε όλη την Λατινική Αμερική το ίδιο συνέβαινε όσο έκανε κουμάντο το ΔΝΤ. Αυτή η καθοδική πορεία μάλιστα δεν πρόκειται να σταματήσει όσο συνεχίζει το ΔΝΤ να βρίσκεται στην Ελλάδα. Στην Αργεντινή η οικονομία ξεκίνησε να βελτιώνεται όταν διώξαμε το ΔΝΤ και σταματήσαμε την αποπληρωμή του χρέους, όταν κηρύξαμε στάση πληρωμών και ξεκίνησαν οι διαδικασίες επαναδιαπραγμάτευσης. Είναι ουτοπικό να περιμένει κανείς οικονομική άνοδο όσο συνεχίζεται η εξυπηρέτηση ενός δυσθεώρητου χρέους όπως είναι το ελληνικό και όσο εφαρμόζονται τα εξοντωτικά προγράμματα του ΔΝΤ. Μια ματιά να ρίξει κανείς στα οικονομικά μεγέθη αρκεί για να πειστεί ότι, απλώς, δεν είναι εφικτή η αποπληρωμή του δημόσιου χρέους. Το ξέρουν και οι ίδιοι, άλλωστε.

Και γιατί κυβέρνηση – ΔΝΤ – ΕΕ επιμένουν να εφαρμόζουν αυτή την πολιτική;

Γιατί αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να κερδίσουν χρόνο. Αυτή τη στιγμή ξέρουμε όλοι πολύ καλά πως οι τράπεζες αντιμετωπίζουν έναν σοβαρό κίνδυνο από μια πιθανή στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Χρειάζονται λοιπόν χρόνο. Οι τράπεζες δεν μπορούν να ξεφορτωθούν τα ελληνικά ομόλογα από την μια μέρα στην άλλη. Πρόκειται λοιπόν για μια στρατηγική που επιτρέπει στις τράπεζες να διασωθούν. Δεν είναι στις προθέσεις τους να διορθωθούν τα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας.

Τίνος τα συμφέροντα τελικά εξυπηρετεί το ΔΝΤ;

Των τραπεζών και κανενός άλλου. Το ΔΝΤ είναι το μεγαλύτερο λόμπι των τραπεζιτών σε όλο τον κόσμο. Γυρνάει από την μια χώρα στην άλλη επιβάλλοντας τη δυστυχία μόνο και μόνο για να σώσει τις τράπεζες από τον κίνδυνο στάσης πληρωμών. Μην ξεχνούμε μάλιστα ότι μόλις πέρυσι άπαντες συμφωνούσαν πως το ΔΝΤ έχει κλείσει τον κύκλο του και ότι χρήζει βαθιάς δομικής μεταρρύθμισης. Και τώρα υπαγορεύει πολιτικές σε ανεξάρτητα κράτη.

Μη μας διαφεύγει ωστόσο πως με την περίπτωση της Ελλάδας αποδείχθηκε ότι και η ΕΕ δεν ακολουθεί λιγότερο οδυνηρές πολιτικές. Εξυπηρετεί επομένως τα ίδια συμφέροντα.

Αναφερθήκατε στην στάση πληρωμών του δημόσιου χρέους. Δεν αντίκειται στους κανόνες της αγοράς η αθέτηση πληρωμών; Δεν έχουν κάθε δικαίωμα οι πιστωτές να απαιτούν την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους;

Αυτό που προηγείται οποιασδήποτε συζήτησης είναι μια έρευνα για το χρέος. Κάθε λαός έχει ιερή υποχρέωση να ξέρει σε ποιόν χρωστάει και πόσα χρωστάει. Να γίνει δηλαδή έλεγχος από ορκωτούς λογιστές – ελεγκτές. Να ανοίξουν τα βιβλία. Πρόκειται για ένα στοιχειώδες δημοκρατικό αίτημα, το οποίο όμως παραβλέπουν όχι μόνο στυγνές δικτατορίες της Αφρικής αλλά και δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις της Ευρώπης. Ο λόγος είναι πως τότε θα φανεί ότι οι διαδοχικές μεταβιβάσεις των κρατικών ομολόγων στην δευτερογενή αγορά έχει μειώσει σημαντικά την αξία τους. Αρκεί να σας πω ότι η έκδοση νέων ομολόγων από την κυβέρνηση της Αργεντινής στο πλαίσιο της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους, ακόμη και με κούρεμα της τάξης του 50%, αποδείχθηκε κερδοφόρα για πολλούς κατόχους αργεντίνικων ομολόγων γιατί τα είχαν αγοράσει πολύ φθηνότερα. Θα φανεί επίσης ότι μεγάλο μέρος του χρέους συνάφθηκε με διαδικασίες βαθιάς διαφθοράς, κατά συνέπεια είναι «απεχθές» με βάση την διεθνή νομολογία και δεν πρέπει να πληρωθεί. Αυτή ακριβώς είναι η εμπειρία του Ισημερινού, όπου ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα, διόρισε διεθνείς εμπειρογνώμονες για να αποτιμήσουν το πραγματικό μέγεθος του χρέους, το οποίο αποδείχθηκε πολύ χαμηλότερο του ονομαστικού. Τα ευρήματα μάλιστα αυτής της επιτροπής που αποτελούταν από οικονομολόγους και νομικούς διεθνούς κύρους και έμεινε μήνες μέσα στο κτίριο της κεντρικής τράπεζας δουλεύοντας νυχθημερόν, τα πήγε στον ΟΗΕ, όπου και κατοχυρώθηκαν! Η μείωση έτσι του δημοσίου χρέους του Ισημερινού δεν αποτελεί κάποια αυθαιρεσία του Κορέα, αλλά έχει επισφραγιστεί ακόμη και με απόφαση του ΟΗΕ.

Κατά συνέπεια ακόμη και με όρους αγοράς, παραβλέποντας δηλαδή τις βαθιά ανθρωπιστικές διαστάσεις του ζητήματος όταν επιβάλλεται πείνα για να πληρωθούν οι πιστωτές, η μείωση μεγάλου μέρους του διεθνούς χρέους είναι πέρα για πέρα νόμιμη. Η ζημιά που μπορεί να κατέγραψαν όσες τράπεζες ήλπιζαν να βγάλουν κέρδος της τάξης του 800% ή 1.000% από τα κρατικά ομόλογα δεν μπορεί να δεσμεύει μια κυβέρνηση ή έναν λαό.

Ποιες αδυναμίες είχε αυτή η διαδικασία όπως εφαρμόστηκε σε Αργεντινή και Ισημερινό;

Βλέποντας την εκ των υστέρων είχε μια τεράστια αδυναμία που αν την είχαμε προβλέψει σήμερα θα ήμασταν σε πολύ καλύτερη μοίρα. Αφορά στον έλεγχο των τραπεζών. Απαραίτητη προϋπόθεση, πρώτο βήμα πριν κάνεις οτιδήποτε με το δημόσιο χρέος είναι ο δημόσιος έλεγχος των τραπεζών. Για να γίνει κατανοητό: Νομισματική ανεξαρτησία μπορείς να διεκδικήσεις μπορεί και όχι. Για παράδειγμα η Αργεντινή δεν επήλθε στη δολαριοποίηση, ενώ ο Ισημερινός ακόμη την διατηρεί, χρησιμοποιεί δηλαδή το δολάριο ως εθνικό του νόμισμα, παρά τις ισχυρές αντιρρήσεις που διατυπώνονται. Αυτό όπως που προηγείται οποιασδήποτε απόφασης είναι η εφαρμογή όλων εκείνων των μέτρων έτσι ώστε ο πλούτος της χώρας να μη φύγει στο εξωτερικό. Δολάρια, ευρώ και χρυσός να μην φυλλορροούν οδηγώντας ακόμη και την πιο πλούσια χώρα στην φτώχεια και την κυβέρνησή της στη δυσάρεστη θέση να διαχειρίζεται άδεια ταμεία. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος που έγινε στην Αργεντινή, περιορίζοντας την αποτελεσματικότητα των πολιτικών που εφαρμόστηκαν.

Σε ποιες χώρες πήγαν τα χρήματα;

Κυρίως στις ΗΠΑ στο «πλυντήριο» του Μαϊάμι, στην γειτονική Ουρουγουάη, και αλλού.

Σε κάθε πάντως περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι τεχνικές λύσεις μπορούν να βρεθούν, αν δεν υπάρχουν. Η πιο αυστηρή προϋπόθεση είναι η αποφασιστικότητα του λαού και η πολιτική βούληση για να εφαρμοστούν όλες αυτές οι αλλαγές, που στην Αργεντινή απουσίαζε από την κυβέρνηση του Κίρτσνερ παρά την αιματηρή εξέγερση του Αργεντινάζο, το 2000. Αξίζει μάλιστα να αναφερθεί πως η κυβέρνηση τότε παρότι φοβόταν πως θα καθίσει στη θέση του απολογούμενου κατά τις διαπραγματεύσεις, ανακάλυψε πως διέθετε τεράστια δύναμη απέναντι στους τραπεζίτες. Το επιχείρημα που λέει ότι όποιος κηρύσσει στάση πληρωμών δεν έχει δύναμη διαπραγμάτευσης είναι εντελώς αυθαίρετο. Τότε είναι που όλοι κρέμονται από τις αποφάσεις σου.

Μας περιγράφετε μια διαδικασία εντελώς ομαλή, σε πλήρη αναντιστοιχία με την κινδυνολογία που καλλιεργείται…

Η διαδικασία δεν ήταν ομαλή. Αποδείχθηκε εξαιρετικά περίπλοκη. Αρκεί να σας αναφέρω ότι μόνο το 18% των πιστωτών συμφώνησε αμέσως το 2005. Η επαναδιαπραγμάτευση του 80% του χρέους πρέπει συνολικά να διήρκεσε περίπου πέντε χρόνια. Και για το υπόλοιπο 20% οι οριστικές αποφάσεις αναμένονται αυτές τις μέρες, καθώς προσέφυγαν σε διεθνή δικαστήρια και αμφισβήτησαν τις κυβερνητικές αποφάσεις, παρότι τους προσφέρθηκαν πολλές επιλογές: έκδοση νέων ομολόγων, επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής, κ.α. Αυτό όμως που περιγράφω είναι μια διαδικασία που δεν συνοδεύεται από τις κοινωνικές οδύνες των εξοντωτικών προγραμμάτων του ΔΝΤ και που στην κατάληξή της, ευνοεί τον λαό.

Στον Ισημερινό αντίθετα ήταν πολύ πιο ομαλή η διαδικασία καθώς μετά από αυτό που τους έκανε ο Κορέα, με το πόρισμα των διεθνών εμπειρογνωμόνων, το 95% περίπου των πιστωτών δέχθηκε αδιαμαρτύρητα τους νέους όρους της κυβέρνησης.

Ποιες είναι οι ομοιότητες και οι διαφορές της κατάστασης που επικρατεί στην Ελλάδα με αυτή που επικρατούσε στην Αργεντινή;

Σε αδρές γραμμές μπορώ να σας πω ότι το ευρώ είναι ένα νόμισμα με πολύ μεγαλύτερη επιρροή απ’ ότι το πέσο κατά συνέπεια είναι πιο δύσκολη η αμφισβήτηση της νομισματικής πειθαρχίας του. Η Αργεντινή χρωστούσε λίγα σε πολλούς όχι πολλά σε λίγους όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, κατά συνέπεια οι πιστωτές μας ήταν σε πιο αδύναμη θέση σε σχέση με την κυβέρνηση αν και εμφανίζονταν με κοινές θέσεις. Η οικονομική συγκυρία επίσης, όπως σηματοδοτούνταν από μια βραχύβια έστω έξοδο από την ύφεση, ευνοούσε την Αργεντινή, αντίθετα με ότι συμβαίνει τώρα. Τέλος η Αργεντινή λόγω του ότι είναι εξαγωγέας πρώτων υλών (πετρελαίου, αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων, κ.α.) ήταν σε καλύτερη μοίρα, καθώς μπορούσε να διαμορφώνει τιμές και όχι να ακολουθεί.

Μεταξύ Αργεντινής και Ελλάδας υπάρχει και μια τεράστια ομοιότητα. Όπως η Αργεντινή τότε βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της επίθεσης, έτσι βρίσκεται σήμερα και η Ελλάδα. Το τι έγινε στη χώρα μας επηρέασε σε μεγάλο βαθμό το τι έγινε στην Βολιβία, στη Βενεζουέλα και αλλού. Το τι θα γίνει στην Ελλάδα θα επηρεάσει με κάθε τρόπο τις εξελίξεις στην Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία.

Τα προβλήματα μεταξύ αυτών των χωρών είναι τόσο όμοια που προκαλεί απορία γιατί οι κυβερνήσεις δεν συνεργάζονται μεταξύ τους για να αντιπαρατεθούν στους γερμανούς τραπεζίτες.

Πέρα από την πανεπιστημιακή σας ιδιότητα συμμετέχετε και σε άλλες πρωτοβουλίες, όπως των Αριστερών Οικονομολόγων. Ποιες είναι οι δραστηριότητές σας;

Κορυφαία στιγμή της δράσης μας ήταν την περίοδο της κατάρρευσης, μεταξύ 2001 – 2003. Τότε αφιερώναμε δεκάδες ώρες να πηγαίνουμε σε συνδικάτα, λαϊκές συνελεύσεις, γειτονιές και εργοστάσια, προκειμένου να δίνουμε αυτοπεποίθηση στον κόσμο και να τους εξηγούμε τι ακριβώς συνέβαινε, ότι δεν έφταιγε ο λαός για το δημόσιο χρέος και ποιός ήταν ο σκοπός της έλευσης του ΔΝΤ και της θεραπείας – σοκ που είχε επιβάλει: να σωθούν δηλαδή οι τράπεζες. Ότι συμβαίνει και στην Ελλάδα, σήμερα!

Επικαιρα

Σωτηρία ή Xρεωκοπία [του ΠΑΣΟΚ];

«Σωτηρία η χρεωκοπία», το νέο δίλημμα που έβαλε ο ΓΑΠ για τις εκλογές της δημοτικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης... Το δίλημμα αφορά το ΠΑΣΟΚ βεβαίως, βεβαίως... 

Που αναζητά στην ψήφο μας τη Σωτηρία του από την πολιτική Xρεωκοπία στην οποία οδηγείται από τις αποτυχημένες πολιτικές που εφαρμόζει... 

to atomo