ΕΞΕΓΕΡΣΗ..Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΕΞΕΓΕΡΣΗ..Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΑΤΟ ΔΕΝ ΣΩΘΗΚΕ ..ΒΕΛΑΖΟΝΤΑΣ

'Αρθρο 120: (Ακροτελεύτια διάταξη)

1. Tο Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την E΄ Aναθεωρητική Bουλή των Eλλήνων...

2. O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.

3. O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.

4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

Το email μας tolimeri@gmail.com

ΓΑΠ & ΑΝΔΡΕΑ Co .Η Ελβετκή εταιρεία του ,αδελφού του πρωθυπουργού.που θα κάνει το ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΤΙ

7.12.10

Φίμωτρα η ψαριά του Ψαρρά




Λίβελλος το άρθρο στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία του δημοσιογράφου Δ. Ψαρρά κατά της δικαστικής λειτουργού Μαριάνθης Παγουτέλη η οποία ταυτίζεται με τη blogger Marianaonice, άρθρο με πολλούς αποδέκτες που προκαλεί αναπάντητα ερωτήματα.

1)Το πρώτο ερώτημα αφορά τον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η συγκεκριμένη ταυτοποίηση της λειτουργού της Θέμιδας Μαριάνθης Παγουτέλη με τη blogger Marianaonice. Ως γνωστόν η ταυτοποίηση θα ήταν δυνατή μόνο με την άρση... του απορρήτου των επικοινωνιών εφόσον επιτρέπεται μόνο για κακουργήματα. Και επειδή η ελευθερία και η ανεξαρτησία των blogger όσον αφορά στην έκφρασή τους αποτελεί κατοχυρωμένο δικαίωμα και σε καμιά περίπτωση κακούργημα, δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιήθηκε καμία ταυτοποίηση της ιστολόγου με τη δικαστική λειτουργό.

2)Όπως είναι γνωστό το διαδίκτυο, σύμφωνα με τις οδηγίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που αφορούν όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί μέσο επικοινωνίας και όχι ΜΜΕ και για το λόγο αυτό δεν είναι δυνατόν να του επιβληθεί οποιοσδήποτε περιορισμός. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν αυτός ο τρόπος επικοινωνίας που επιτρέπεται σε οποιοδήποτε πολίτη Έλληνα ή Ευρωπαίο, να απαγορεύεται σε δικαστικούς λειτουργούς; Γιατί κατά τον κύριο Ψαρρά η ύπαρξη και λειτουργία blog σα μέσο επικοινωνίας από οποιονδήποτε πολίτη αποτελεί ανεπίτρεπτη πράξη και μέμφεται όποιον το χρησιμοποιεί; Μήπως αυτό συμβαίνει γιατί η ελεύθερη από πολιτικές και οικονομικές εξαρτήσεις φωνή των ιστολογίων στη χώρα μας εμποδίζει την προπαγάνδα της πολιτικής εξουσίας και τη χειραγώγηση των πολιτών;

3)Ασκείται δριμεία κριτική κατά της blogger Marianaonice γιατί καταφέρεται κατά της ελληνικής δικαιοσύνης. Προφανώς ο εν λόγω δημοσιογράφος αγνοεί ότι το ευρωπαϊκό δικαστήριο έκρινε ότι τα σχόλια για υποθέσεις δημοσίου ενδιαφέροντος όσο καυστικά και αν είναι προστατεύονται από την ελευθερία έκφρασης. Ας θυμηθεί ο κύριος Ψαρράς τα σχόλια του Προέδρου της Ενώσεως Εισαγγελέων κυρίου Π. Μπρακουμάτσου που χαρακτήρισε τη δικαιοσύνη ως τον «μεγάλο ασθενή» αλλά και τον Εισαγγελέα του Α. Π Αρείου Πάγου κ. Ι.Τέντε σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο της δικαιοσύνης. Αλλά και το βιβλίο του δημοσιογράφου και συγγραφέα Τ. Κωνσταντινόπουλου «Η δικαιοσύνη στο σκαμνί» είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό για τα τεκταινόμενα στο χώρο της δικαιοσύνης.
4) Παραληρεί λέει ο εν λόγω δημοσιογράφος η Marianaonice εναντίον των Εβραίων. Λησμονεί όμως ο κύριος Ψαρράς την ευθύνη του Ισραήλ για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, τη βάρβαρη και βάναυση πολιτική του κατά του Λιβάνου και του λαού της Παλαιστίνης που οδήγησε σε μαζικές δολοφονίες άμαχου πληθυσμού. Λησμονεί τις επιθετικές ενέργειες εναντίον των ακτιβιστών του διεθνούς στόλου για παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα που είχε σαν αποτέλεσμα τη δολοφονία 10 ατόμων και των τραυματισμό δεκάδων άοπλων που ξεσήκωσε τον αποτροπιασμό και την κατακραυγή της διεθνούς κοινότητας.

5)Γιατί άραγε δεν κάνει ανάλογες αναφορές για την ιστοσελίδα του Γεωργίου Αντωνιάδη ( Πασπαρόγατου) μέλους του ΠΑΣΟΚ για το video που έχει αναρτήσει στο youtube με τίτλο «Η Θεσσαλονίκη είναι πόλη εβραϊκή»;

Οι σκοπιμότητες του κυρίου Ψαρρά προφανώς ήταν πολλές.

Α) Η συμβολή του με την εμπλοκή της δικαστικής εξουσίας, στο προ καιρού επιθυμητό και επιδιωκόμενο φίμωμα των bloggers. Άλλωστε οι πρόσφατες κινήσεις του κυρίου Πάγκαλου αλλά και οι δηλώσεις του κυρίου Πεταλωτή δείχνουν καθαρά τις προθέσεις της πολιτικής εξουσίας σχετικά με την ελευθερία έκφρασης και την ανεξαρτησία των ιστολόγων.

Β) Η εμπλοκή του στο έργο της δικαιοσύνης, με τη σκόπιμη παραπλάνηση των δικαστικών αρχών με σκοπό την εξυπηρέτηση ιδιοτελών συμφερόντων.

Γ) Η ενίσχυση των θέσεων του Ισραήλ στην Ελλάδα μετά τη στροφή της εξωτερικής πολιτικής στη χώρα μας και την παραχώρηση εθνικού εναέριου χώρου μας για την πραγματοποίηση στρατιωτικών ασκήσεων.

Καλή προσπάθεια κύριε Ψαρρά αλλά αποτυχημένη.

H νέα δόλια ανθελληνική επίθεση, με το πρόσχημα δήθεν του εκσυγχρονισμού της (ήδη επικίνδυνα ρημαγμένης τα τελευταία χρόνια) γλώσσας μας!

Την απλοποίηση της ελληνικής γραφής ζητά ο κύπριος ευρωβουλευτής Μάριος Ματσάκης. Με σχετική εισήγηση που υπέβαλε προς τον υπουργό Παιδείας της Κύπρου Ανδρέα Δημητρίου. Την πρόταση του κοινοποίησε και στους Έλληνες ευρωβουλευτές.
Ο κ. Ματσάκης προτείνει στον Κύπριο υπουργό τη σύσταση μιας ολιγομελούς επιτροπής γλωσσολόγων, οι οποίοι θα μπορούσαν, εμπεριστατωμένα να ενδιατρίψουν επί του θέματος και να δώσουν μια επιστημονικά έγκυρη πρόταση για τον εκμοντερνισμό - απλοποίηση της Ελληνικής γραφής..
Στην επιστολή του ο Κύπριος ευρωβουλευτής παραθέτει ως τροφή για σκέψη' τα εξής:
1... Να καταργηθούν τα γράμματα 'η' και 'υ' και να αντικατασταθούν από το γράμμα 'ι'.
2... Να καταργηθεί το γράμμα 'ω' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'ο'.
3... Να καταργηθούν οι εξής συνδυασμοί γραμμάτων και να αντικατασταθούν ως εξής: 'αι'---> 'ε', 'ει'--->'ι', 'οι--->ι',
'υι'--->ι', 'αυ'--->'αβ', 'ευ'--->'εβ'
4... Να καταργηθεί η χρήση του 'γγ' και να αντικατασταθεί από το 'γκ'.
5... Να καταργηθεί το τελικό γράμμα 'ς' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'σ'.
Ως αποτέλεσμα των ανωτέρω αλλαγών, αναφέρει ευρωβουλευτής, το Ελληνικό αλφάβητο θα έχει μόνο 21γράμματα(α, β, γ, δ, ε, ζ, θ, ι, κ, λ, μ, ν ,ξ , ο ,π, ρ, σ, τ, φ, χ, ψ) και ένα μόνο δίψηφο (το 'ου')...
Ο κ. Ματσάκης υποστηρίζει ότι η απλοποίηση της Ελληνικής γραφής καθίσταται αναγκαία μέσα στα πλαίσια μιας τάσης ενωτικής πορείας των γλωσσών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον, μια τέτοια αλλαγή θα καταστήσει την Ελληνική γραφή πιο απλή και πολύ πιο εύχρηστη. Ιδιαίτερα όσον αφορά την χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και σε σχέση με μεγάλο αριθμό ατόμων που έχουν διάφορες μορφές δυσλεξίας'.

Υ.Γ. ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ Ο ΧΕΝΡΙ ΚΙΣΣΙΓΚΕΡ:
Ο Ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή, να πλήξουμε:
1. τη γλώσσα,
2. τη θρησκεία,
3. τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ

Θα ήθελα να προσθέσω και τα εξής:
Ας τολμήσει κάποιος ξένος να προτείνει σε Γάλλο να εξαλείψει τους τρεις τόνους, ή να γράψει το beaucoup - bocou, ή το couteau - couto.
Aς τολμήσει να προτείνει σε ένα Άγγλο να γράψει αντί thought -thot, αντί wrought - rot,
ή σε ένα Γερμανό να γράψει αντί Gemutsbeschaffenheit -Gemutsbesafenheit, ή αντί Erbschleicher – Erbsleiher και θα δούμε τι θα γίνει!!

Περί προσχηματικών διαβουλεύσεων και ειλημμένων αποφάσεων


Για την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του Επενδυτικού Σχεδίου της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ στη Β. Χαλκιδική, το ΥΠΕΚΑ αποφάσισε για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία να τηρήσει απαρεγκλίτως τις προθεσμίες που θέτει ο νόμος για τις γνωμοδοτήσεις των τοπικών οργάνων Αυτοδιοίκησης. Παρέβλεψε ως ασήμαντη λεπτομέρεια το γεγονός ότι είχαμε Αυτοδιοικητικές Εκλογές και ότι, μέχρι την 1η Ιανουαρίου που θα αναλάβουν οι νέες αρχές, τα απερχόμενα Συμβούλια έχουν δικαίωμα να συνεδριάζουν μόνο για θέματα “έκτακτης κι απρόβλεπτης ανάγκης”. Έτσι το ΥΠΕΚΑ απαιτεί από το Νομαρχιακό Συμβούλιο Χαλκιδικής να γνωμοδοτήσει αυτό – και όχι τα νέα Δημοτικά και Περιφερειακά Συμβούλια που θα εγκατασταθούν σε λιγότερο από ένα μήνα – για ένα κολοσσιαίο και τουλάχιστον αμφιλεγόμενο έργο που θα αλλάξει τη μορφή της Β.Χαλκιδικής. Τόση προσήλωση στο γράμμα του νόμου πια;
Και ενώ το Νομαρχιακό Συμβούλιο του κ. Ζωγράφου έχει προγραμματίσει να συνεδριάσει στις 10 Δεκεμβρίου για να γνωμοδοτήσει (θετικά βεβαίως) γι’αυτό το θέμα, η Ειδική Γραμματέας Επιθεώρησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας κα Καραβασίλη ξεκίνησε μια διαδικασία “διαβούλευσης” η οποία, παραδόξως, προβλέπεται να διεξαχθεί ΜΕΤΑ τη γνωμοδότηση του Νομαρχιακού Συμβουλίου! Σύμφωνα με την κα Καραβασίλη, είναι ειλημμένη η απόφαση ότι η επένδυση θα προχωρήσει και η διαβούλευση “αφορά στη διαμόρφωση των βέλτιστων τεχνικών και άλλων λύσεων ενόψει της περιβαλλοντικής αδειοδότησης”. Με απλά λόγια, σ’αυτή τη “διαβούλευση” οι πολίτες μπορούν να πούν οτιδήποτε εκτός από το ότι δεν θέλουν αυτήν την επένδυση, στο σύνολο της ή μέρη της! Άλλωστε και να το πούνε, δεν θα έχει καμία απολύτως σημασία αφού το Νομαρχιακό τους Συμβούλιο θα έχει γνωμοδοτήσει ήδη θετικά.
Επειδή θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ακόμα και τι σημαίνει “διαβούλευση”, παραθέτουμε ένα απόσπασμα από τη Συνθήκη του Aarhus (Οδηγία 2003/4/ΕΚ) για το διαίωμα πρόσβασης στην περιβαλλοντική πληροφορία. Η Συνθήκη έχει ενσωματωθεί στην Οδηγία για την Εκτίμηση των Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και αποτελεί πλέον αναπόσπαστο τμήμα της:
Στο ενδιαφερόμενο κοινό παρέχονται έγκαιρα και πραγματικά δυνατότητες να συμμετάσχει στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων σχετικά με το περιβάλλον και, για το σκοπό αυτό, έχει το δικαίωμα να διατυπώνει παρατηρήσεις και γνώμες, όταν όλες οι επιλογές είναι ακόμη δυνατές, στην αρμόδια αρχή ή αρχές πριν από τη λήψη της απόφασης για τη συναίνεση ανάπτυξης.
Για καθένα από τα διαφορετικά στάδια, προβλέπονται εύλογα χρονικά πλαίσια, τα οποία παρέχουν επαρκή χρονικά διαστήματα για την ενημέρωση του κοινού καθώς και για την προετοιμασία και την αποτελεσματική συμμετοχή του ενδιαφερομένου κοινού στη λήψη αποφάσεων για το περιβάλλον, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος άρθρου.
“ΟΤΑΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΔΥΝΑΤΕΣ” σημαίνει ότι διαβούλευση που γίνεται με προειλημμένες αποφάσεις, δεν ειναι διαβούλευση, είναι εμπαιγμός. Γι’αυτό και δεν συμμετέχουμε. Ούτε εμείς, ούτε οι Δήμοι Παναγίας και Σταγείρων-Ακάνθου.
Ας δεχθούμε, για αλλαγή, ότι τα πράγματα είναι ακριβώς όπως τα λεει η κα Καραβασίλη. Ότι θα γίνει αυτή η τέλεια, υπέροχη και μοναδική διαβούλευση όπου το Υπουργείο θα ακούσει ότιδήποτε έχει να πει η τοπική κοινωνία. Ότι αν διαπιστώσει π.χ. πως η τοπική κοινωνία δεν επιθυμεί μεταλλείο στις Σκουριές, η μελέτη θα πάει πίσω στην εταιρεία για να αφαιρεθεί απο εκεί το επίμαχο κομμάτι των Σκουριών. Αυτό δεν είναι η “ουσιαστική διαβούλευση”;
Ας πούμε ακόμα ότι δεν έχει καμία σημασία ότι αυτή η διαβούλευση θα γίνει μετά τη γνωμοδότηση του Νομαρχιακού Συμβουλίου και ότι αυτή η γνωμοδότηση δεν θα χρησιμοποιηθεί για να αδειοδοτηθούν πράγματα που δεν επιθυμεί η τοπική κοινωνία. Κι ας βάλουμε στην άκρη το εύλογο ερώτημα “τότε προς τι η επιμονή του ΥΠΕΚΑ για “γνωμοδότηση ΤΩΡΑ”;
Έστω δηλαδή ότι έχουν άδικο όλοι αυτοί που φωνάζουν στη Χαλκιδική ότι γι’αυτό το θέμα πρέπει να γνωμοδοτήσουν τα νέα όργανα της Αυτοδιοίκησης και όχι τα απερχόμενα που δεν εκπροσωπούν πλέον κανέναν και τίποτα. Και δεν είναι και λίγοι αυτοί: ο Δήμαρχος και όλοι οι φορείς του Δήμου Σταγείρων-Ακάνθου, ο Δήμαρχος, το Δημοτικό Συμβούλιο και φορείς του Δήμου Παναγίας, το ΤΕΕ Κεντρικής Μακεδονίας, ο νεοεκλεγμένος Περιφερειάρχης Κ. Μακεδονίας….
Ακόμα κι αν το Υπουργείο έχει δίκιο κι όλοι εμείς άδικο, για ποιο λόγο άραγε έρχεται το Υπουργείο σε τέτοια σύγκρουση με την τοπική κοινωνία για χάρη …μιας ημερομηνίας;
- Γιατί αγνοεί την προϊστορία αυτής της υπόθεσης; Γιατί δεν αντιλαμβάνεται ότι ένα θέμα που έχει οδηγήσει σε βίαιες συγκρούσεις και έχει διχάσει την τοπική κοινωνία εδώ και πάνω από δεκαπέντε χρόνια δεν είναι δυνατόν να λυθεί με συνοπτικές διαδικασίες, όσο καλοπροαίρετες κι αν είναι αυτές;
- Γιατί κλείνει τα μάτια και δεν βλέπει ότι η κατάσταση στην περιοχή είναι ήδη εκρηκτική και ρίχνει κι άλλο λάδι στη φωτιά εμμένοντας σε μια διαδικασία την οποία η μισή κοινωνία θεωρεί παράνομη, στημένη και ανήθικη;
- Γιατί στο κάτω κάτω δίνει σε εμάς τους “κακούς” το δικαίωμα να το καταγγέλουμε για μεθοδεύσεις υπέρ της εταιρείας;
-Γιατί δεν δρα κατευναστικά, αναβάλλοντας την ημερομηνία γνωμοδότησης για μετά την 1η Ιανουαρίου (που είναι τόσο κοντά…) ώστε να μην υπάρχει καμία κόντρα και καμία ένταση με τη τοπική κοινωνία; Έστω ως μια κίνηση καλής θέλησης προς όλους τους “παράλογους” που πιστεύουν ότι η διαβούλευση πρέπει να προηγείται της γνωμοδότησης και όχι να έπεται;
Με την εμμονή του ΥΠΕΚΑ στα ασφυκτικά χρονικά πλαίσια που έθεσε αποστέλλοντας την ΜΠΕ μέσα στην προεκλογική περίοδο, οδηγούμαστε σε μια αδειοδότηση χωρίς κοινωνική συναίνεση και σε απρόβλεπτες εξελίξεις. Μια αδειοδότηση νόθα και για πολλούς παράνομη. Πώς ελπίζει το Υπουργείο ότι θα αποκαταστήσει την κοινωνική ειρήνη σ’αυτόν τον τόπο και πώς θα προχωρήσει η επένδυση με την κοινωνια σε τέτοιο αναβρασμό; Η μέθοδος που εφαρμόστηκε στο παρελθόν ήταν τα ΜΑΤ και ο στρατιωτικός νόμος. Πώς σκοπεύουν να “επιβάλλουν την τάξη” αυτη τη φορά;
Το Υπουργείο δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται την εύθραυστη ισορροπία που επικρατεί στην περιοχή και μάλλον πιστεύει ότι μπορεί, χωρίς συνέπειες, να εκβιάσει τους κατοίκους στην αποδοχή τετελεσμένων γεγονότων. Θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικό. Η ιστορία της Β. Χαλκιδικής αποδεικνύει ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Μαρία Καδόγλου
Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων

Το σύνδρομο του «θεατή» και οι συνέπειες του.

Το σύνδρομο του «θεατή» και οι συνέπειες του.
Όταν το 1937 ο Γερμανός πάστορας Martin Niemoller (Μάρτιν Νίμελερ) έγραφε ένα ποίημα όπου περιέγραφε τις συνέπειες τής «απάθειας» του για τα όσα διαδραματίζονταν στην Ναζιστική Γερμανία, αμφιβάλω εάν καταλάβαινε ότι στην ουσία περιέγραφε «Το σύνδρομο του Θεατή» και τη διαχρονικά γενικευμένη απόδοση του  σε όλες τις μορφές του κοινωνικού και πολιτικού βίου .
Περιέγραφε βιωματικά ο Martin Niemoller:
«Στη Γερμανία οι ναζιστές πρώτα ήρθαν για τους κομμουνιστές, και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Μετά ήρθαν για τους Εβραίους, και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Μετά ήρθαν για τους συνδικαλιστές, και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής.
Μετά ήρθαν για τους καθολικούς, εγώ ήμουν προτεστάντης και γι’ αυτό δεν μίλησα.
Μετά ήρθαν για μένα, αλλά τότε δεν είχε μείνει πια κανείς να μιλήσει για κανέναν
».
Σήμερα παραφρασμένο θα μπορούσε να αποδοθεί για τα όσα διαδραματίζονται στην χώρα μας:
«Πρώτα ήρθαν για τους stagers και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν stager.
Έπειτα ήρθαν για τους συνταξιούχους και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν συνταξιούχος.
Κατόπιν ήρθαν για τους δημοσίους υπαλλήλους και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν δημόσιος υπάλληλος.
Στη συνέχεια ήρθαν για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους και πάλι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν ιδιωτικός υπάλληλος.
Έπειτα ήρθαν για εμένα αλλά τότε πια δεν είχε απομείνει κανείς για να μιλήσει
».
Αλλά το ίδιο παραφρασμένο θα μπορούσε να αποδοθεί ως εξής από τον κάθε Ευρωπαίο :
«Πρώτα ήρθαν για την Ελλάδα και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουνα Ελληνας.
Έπειτα ήρθαν για την Ιρλανδία και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν Ιρλανδός.
Μετά ήρθαν για την Πορτογαλία και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν Πορτογάλος.
Στη συνέχεια ήρθαν για την Ισπανία και την Ιταλία και πάλι δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν ούτε Ισπανός , ούτε Ιταλός…..
Έπειτα ήρθαν για μένα  αλλά τότε πια δεν είχε απομείνει κανείς για να μιλήσει»…
Έστω και με κίνδυνο να γίνω κουραστικός, θα μπορούσα να συνεχίσω την παράθεση τέτοιων παραφράσεων αφού αφορούν «το όλον» του κοινωνικού και πολιτικού μας βίου.
Δεν θα το κάνω! Μπορείτε να το κάνετε εσείς. Ο καθένας ατομικά ! Θα εκπλαγείτε όταν ανακαλύψετε  πόσες μορφές της ατομικότητας σας ακουμπά ……

Γ. Δελαστίκ: Να τι είναι το "Πακέτο σωτηρίας"



Μια βαρετή χωρίς ουσιαστικό ενδιαφέρον ήταν η τηλεοπτική εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου. Κάποιες στιγμές είχε καταντήσει εντελώς ανιαρή και αν δεν υπήρχε καλεσμένος ο Γ. Δελαστίκ (δέστε το βίντεο) θα ήταν μαζοχισμός να την παρακολουθείς.
Αυτός ήταν ο μοναδικός καλεσμένος της εκπομπής που είπε κάποια πράγματα που είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και δεν ακούγονται από τα καθεστηκυία ΜΜΕ.
Όπως την δημόσια ομολογία που κάνουν σημαίνοντες Γερμανοί για το ποιο θα είναι το αποτέλεσμα του «πακέτου σωτηρίας» για το οποίο τόσο πανηγυρίζουν τα κυβερνητικά στελέχη και τα δημοσιοκαφρικά τους φερέφωνα. ...
va8ikokkino

ΓΙΑΤΙ ΜΕΤΑΚΟΜΙΖΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ;





Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ρεπορτάζ δημοσιεύει σήμερα η εφημερίδα «Κόσμος του Επενδυτή», περί της επικείμενης μετακόμισης του Γιώργου Παπανδρέου στο κτίριο του υπουργείου Εσωτερικών, στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας, με...παράλληλη «έξωση» του Γιάννη Ραγκούση στο κτίριο της πλατείας Κλαυθμώνος, και μετατροπή του Μεγάρου Μαξίμου σε χώρο όπου θα πραγματοποιούνται θεσμικές επαφές με ξένους ηγέτες.


Σύμφωνα με πληροφορίες του «statesmen.gr», η μετακόμιση των υπηρεσιών του πρωθυπουργικού γραφείου στο κτίριο της οδού Βασιλίσσης Σοφίας, έχει πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και στοχεύσεις, και υπαγορεύτηκε ουσιαστικά από το επικοινωνιακό επιτελείο που βρίσκεται γύρω από τον Γιώργο Παπανδρέου.

Η αρχική στόχευση είναι να δοθεί η αίσθηση της μεγάλης αλλαγής, καθώς, για πρώτη φορά στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, η έδρα του Πρωθυπουργού δεν θα είναι το Μέγαρο Μαξίμου. Στο κτίριο του υπουργείου Εσωτερικών στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας, ο Γιώργος Παπανδρέου θα βρεθεί «πιο κοντά στον απλό πολίτη», όπως συνηθίζουν να λένε οι σύμβουλοί του, αφού εκεί στεγάζονται πολυπληθείς υπηρεσίες του πρώτου τη τάξει υπουργείου.

Πέραν όλων αυτών όμως, η μετακόμιση του Γιώργου Παπανδρέου, θα σημάνει την αντίστοιχη μετακόμιση του Γιάννη Ραγκούση. Μια εξέλιξη που κρίθηκε, σημειολογικά τουλάχιστον, απαραίτητη, καθώς μετά και την ουσιαστική αναβάθμιση του Υπουργού Εσωτερικών σε άτυπο «αντ’ αυτού», έπειτα από τον ανασχηματισμό του Σεπτεμβρίου, κρίθηκε ότι στο πρόσωπο του πρώην Δημάρχου Πάρου επικεντρώνονται αρνητικές φορτίσεις και πιέσεις, από όσους δεν θέλουν να πλήξουν ευθέως τον Γιώργο Παπανδρέου.

Νικόλαος-Κυριάκος Ζωντανός/statesmen
 
Πηγή

Μήπως η αντίσταση στο Μνημόνιο θα ισοδυναμεί σε λίγο με “συνέργεια σε τρομοκρατική πράξη”;

Λοιπόν, κοντεύουμε να μαστουρώσουμε  όλοι μαζί από την  καραμέλα του πολέμου  εναντίον της τρομοκρατίας. Παρακολουθώντας τους “αστυνομορεπόρτερ” όταν μεταδίδουν ζωντανά, ενσταντανέ από συλλήψεις, κατ΄οίκον έρευνες, και στιχομυθίες με τις «πηγές» τους, εκεί ..χααάνεσαι



Ωσάν η τρομοκρατία  να είναι  αμερικάνικο videoklip για «κλέφτες κι αστυνόμους»  όλη η πληροφόρηση αρχίζει  και τελειώνει με προσαγωγές, συλλήψεις, έρευνες, όπλα βαλλιστικές έρευνες -που δεν  τους βγαίνουν κιόλας- κλπ, κλπ!
Μηδέν ενασχόληση της εγχώριας «προσκυνημένης» δημοσιογραφίας με τον έλεγχο της τήρησης δημοκρατικών δικονομικών δικαιωμάτων, ως οφείλει εκ του ρόλου της, υπερασπιζόμενη τη Δημοκρατία.
Κανένα ρεπορτάζ δεν επικεντρώνεται ούτε στην πραγματική έρευνα (να αποκαλύψουν βρε αδερφέ και δυο πράγματα παραπάνω από όσα δίνει η αστυνομία) και δεύτερο  να δώσουν  ιδιαίτερο χώρο στο ρεπορτάζ τους σε αυτό που λέγεται έλεγχος  των θεσμικών φορέων που  διεξάγουν αυτό τον πόλεμο! (ΕΛΑΣ, ΑΝΤΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑ κλπ). Και μάλιστα τη στιγμή που κάποια πράγματα βγάζουν μάτι!!
«Σύμφωνα με πληροφορίες όλοι οι συλληφθέντες είπαν στους εισαγγελείς ότι δεν έχουν λάβει γνώση της δικογραφίας και ότι δεν έχουν τηρηθεί τα δικαιώματά τους»,διαβάζουμε στο τέλος κάποιων ρεπορτάζ στο διαδίκτυο. Στις τηλεοράσεις δεν ακούστηκε κουβέντα.
Για «πρωτοφανή» τακτική της αστυνομίας για τους συλληφθέντες, μίλησε ο Κώστας Παπαδάκης, συνήγορος του Αλέξανδρου Μητρούσια, στους δημοσιογράφους. «Αυτά τα πράγματα δεν τα έχουμε ξαναδεί. Περισσότερο από 24 ώρες είναι κρατούμενοι χωρίς να επιβεβαιώνεται επίσημα εάν έχουμε ή όχι συλλήψεις και χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας των έξι με τον έξω κόσμο».
Επίσης καμία αναφορά  στο ότι η οικογένεια Μητρούσια ανέφερε στον συνήγορο  του Αλέξανδρου Μητρούσια ότι , από πέρσι τον Οκτώβριο που εκδόθηκε το ένταλμα σε βάρος του, η αντιτρομοκρατική υπηρεσία πήγε για πρώτη φορά χθες, στο πατρικό του για να κάνει έρευνα. Ανούσιες λεπτομέρειες αυτά για το κορυφαίο αστυνομικό τηλεοπτικό ρεπορτάζ
Όσο για την αμερικάνικη πρωτοτυπία των διώξεων  για τρομοκρατία χωρίς τρομοκρατική οργάνωση, παρουσιάστηκε  ωσάν να είναι η φυσικότερη των εξελίξεων.
Δεν το ακούσαμε ούτε αυτό στις live σούπες των καναλιών. Στο κρατικό κανάλι, μάλιστα, «έγκριτη δικαστική συντάκτρια» , όχι μόνο δεν ασχολήθηκε με τις καταγγελίες για «βάναυση κατάλυση δημοκρατικών και δικονομικών δικαιωμάτων»  αλλά έκανε  πιο προχωρημένο ρεπορτάζ ως άλλος «Ηρακλής Πουαρώ» ψελλίζοντας μεταξύ άλλων κάτι για 100 ακόμη άτομα που βρίσκονται στο στόχαστρο της αντιτρομοκρατικής. Τίποτα περισσότερο….Καταλάβατε πιστεύω! Όλα στο βωμό του στόχου!
Άλλωστε μετά “εξόντωση” της 17Νοέμβρη, κάθε επίκληση της τήρησης ουσιωδών δημοκρατικών αρχών και δικαιωμάτων  εκλαμβάνεται περίπου ως  επικίνδυνος αριστερισμός, στο πλαίσιο μιας Συνταγματικής Μοναρχίας, αν όχι και  «συνέργεια» σε τρομοκρατική δράση !
Τύφλα νάχει  λοιπόν  η Δημοκρατία, τα δημοκρατικά δικαιώματα και τα δικονομικά επίσης δικαιώματα,  μπροστά στη μάχη κατά της τρομοκρατίας  των  αδέσποτων  «σκόρπιονς»,  των γυαλισμένων καλάσνικοφ , και  των καταζητούμενων από καιρό! ! Ετσι λοιπόν  από το πίστευε και μη ερεύνα τώρα πρέπει να περάσουμε στο τρομοκρατήσου, μπορείς!  Να διαβούμε « ήσυχα- ήσυχα κι απλά», που λέει κι ο ποιητής, ή το πολύ πολύ με μια κουβερτούλα στον ώμο, την μεγάλη πόρτα των παγετώνων του εργασιακού μεσαίωνα που  Έεερχεται!!
Μήπως εκείνο  το «νέοι φόροι, νέα μέτρα,  πέτα και καμία πέτρα»,  βιαστικά γραμμένο σύνθημα σε πάροδο της Αιόλου, είναι αποτύπωμα της Σέχτας,  μήπως των πυρήνων του ατόμου, του νετρονίου, της δέσμης πρωτονίων, του κυρ Βαγγέλη του μαγαζάτορα, του κωλόπαιδου από τα Βόρεια Προάστια; Μήπως;
Άντε να κλεισεις μάτι το βράδυ, όταν πέντε κανάλια- άλλο με χάρτες, άλλο με ανεπαίσθητο σαδισμό, άλλο με μοχθηρό ύφος  σε προειδοποιεί μη τυχόν και περάσεις από το κέντρο της Αθήνας σήμερα. Όσο για την Αιόλου, δεν το συζητάμε. Ισοδυναμεί με “…συνέργεια σε πιθανή τρομοκρατική πράξη….”
Ε.Λ

"Η μαρξιστική σκέψη είναι ως έναν βαθμό μεσαιωνική"

του Κωνσταντίνου Τσουκαλά


Θανάσης Λάλας (ΘΛ): Κύριε Τσουκαλά (KT), πώς φτάσαμε εδώ;

KT: Είναι τόσο απλή ερώτηση που, όπως όλες οι απλές ερωτήσεις, δεν επιδέχεται απλής απάντησης. Πρώτα απ' όλα πού είμαστε; Δεν είναι ελληνικό το φαινόμενο, ξέρετε. Είναι παγκόσμιο. Απλώς εκείνο που συμβαίνει σε όλο τον κόσμο παίρνει παροξυντικές μορφές εδώ. Παροξυντικές μορφές με την έννοια ότι όλα αυτά που είχαμε, τα καλά και τα κακά, έχουν εξαγριωθεί προς όλες τις κατευθύνσεις και είναι πλέον δύσκολο να αποκτήσει κανείς συνείδηση οποιουδήποτε μέλλοντος, οποιασδήποτε ελπίδας, οποιασδήποτε φυγής προς τα εμπρός. Ενώ πριν από λίγα χρόνια όλοι ελπίζαμε, όλοι προγραμματίζαμε, όλοι βλέπαμε αυτό το οποίο ονομάζουμε πρόοδο, λέγοντας ότι είναι δυνατόν να το φτάσουμε και τα παιδιά μας να είναι καλύτερα απ' ότι είμαστε εμείς, τώρα αυτή n πεποίθηση εξαερώνεται.

Το ερώτημα είναι τι μπορούμε να κάνουμε. Όπως είχε πει κάποιος, n νοσταλγία n οποία είχαμε στο παρελθόν δεν μπορεί ούτε καν αυτή να είναι αυτή που ήταν. Δεν μπορούμε να νοσταλγούμε το παρελθόν, δεν μπορούμε να βλέπουμε το μέλλον ως απόληξη ενός παρόντος που δεν μπορούμε καν να σκεφτούμε τι είναι και κατά συνέπεια βρισκόμαστε μετέωροι, δίχως να ξέρουμε τι μας περιμένει την άλλη μέρα.

Αυτό δεν ισχύει για τους λίγους. Ισχύει πια για τους πολλούς. Πάντα υπήρχαν οι απελπισμένοι, οι καταπιεσμένοι, οι καταφρονημένοι. Αυτό είναι όμως που μας κάνει να σκεφτόμαστε ότι η κοινωνία την οποία είχαμε οργανώσει και στην οποία λίγο-πολύ πιστεύαμε όλοι, είναι αδιέξοδη. Λοιπόν, αυτό θα έλεγα ότι είναι το βασικό χαρακτηριστικό.

Δεν είναι θέμα αισιοδοξίας ή απαισιοδοξίας. Είναι ζήτημα πολύ βαθύτερο, που αναφέρεται στην έλλειψη οποιασδήποτε συγκροτημένης και συλλογικής ελπίδας για το μέλλον.

Δεν μπορούμε να ελπίσουμε σε τίποτα, γιατί δεν ξέρουμε πια ούτε ποιοι είμαστε, ούτε τι θέλουμε, ούτε σε τι μπορούμε να προσβλέπουμε. Εδώ ακριβώς πιστεύω ότι βρίσκεται το μεγάλο έλλειμμα της πολιτικής. H πολιτική έχει πάψει να είναι ένας υπεύθυνος προγραμματισμός μιας κοινωνίας για το μέλλον της και έχει γίνει κάτι το ετερώνυμο, κάτι το εξαρτημένο από εκείνα τα οποία πιστεύαμε ότι δεν είναι πολιτικά.

Να το πω διαφορετικά: πριν από έναν αιώνα μπορούσε κανείς να επιλέγει να είναι n Ελλάς πτωχή αλλά έντιμος. Αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να επιλέξουμε να είμαστε πτωχοί αλλά έντιμοι. Είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε ταυτόχρονα φτωχοί και ανέντιμοι».

ΘΛ: Τραγικό.

ΚΤ: Όλη αυτή η κατάσταση οφείλεται σε πάρα πολλά πράγματα. Οφείλεται πρώτα απ' όλα στο ότι σε όλο τον κόσμο η πολιτική έχει απαξιωθεί. Και έχει απαξιωθεί γιατί κάποτε διαλέγαμε, ενώ σήμερα μας διαλέγουν, μας επιβάλλουν, μας κατασκευάζουν έναν ζουρλομανδύα μέσα στον οποίο πρέπει να μπούμε, είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, και ως εκ τούτου οι δυνατότητες επιλογής που έχουμε ως άτομα, ως κοινωνίες, ως ομάδες, ακόμα και ως οργανωμένα συμφέροντα δεν έχει διέξοδο.

Αυτό ακριβώς πιστεύω ότι χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη εποχή. Κάποτε το πολιτικό τι ήταν; Ήταν ένα οργανωμένο σύστημα ή υποσύστημα, το οποίο ήταν οργανωμένο για να αποφασίζει πού πρέπει να πάει n κοινωνία από τη βάση του καλώς ή κακώς εννοούμενου κοινωνικού συμφέροντος. Σήμερα η κοινωνία επανακαθορίζεται από τις αποφάσεις που παίρνονται αλλού. Από την επιστήμη; από τη γνώση, από την τεχνολογία. H πολιτική είναι υπηρέτρια πια.

ΘΛ: 'Αρα είμαστε εκτεθειμένοι απόλυτα.

ΚΤ: Απόλυτα. Το πολιτικό δεν είναι πια πολιτικό. Και το μη πολίτικο έχει αναδειχθεί σε εστία λήψεως πολιτικών ουσιαστικά αποφάσεων, που αναφέρονται σε όλους μας.

Κωνσταντίνος Μπογδάνος (ΚΜ): Στη δύση λέμε ότι κάθε άνθρωπος έχει δική του υπόσταση, πορεία, επιλογές. Πώς, στον τόπο όπου η αριστοτέλεια σκέψη γέννησε τον καλώς εννοούμενο ατομισμό, φτάσαμε στο σημείο να τον ευτελίσουμε; Γιατί λειτουργούμε μόνο ως άτομα και δεν έχουμε καμία αίσθηση του κοινού καλού;

KT: Χαίρομαι που επικαλείστε την αριστοτέλεια σκέψη. Ο Αριστοτέλης στο ερώτημα «γιατί ζουν οι άνθρωποι μαζί;» λέει ότι έχουν την όρεξη του «συζήν». Το θέμα είναι ότι εδώ πλέον δεν έχουμε όρεξη του συζήν. Έχουμε πλέον όρεξη του ατομικώς ζην. Ο ατομισμός, ο οποίος είναι μεγάλη τομή και της νεότερης σκέψης, που οδήγησε στον φιλελευθερισμό και όπου αλλού θέλετε, είναι βέβαια μια αναγκαία προϋπόθεση για να μπορεί ο καθένας να αντιστέκεται στις πιέσεις των άλλων. Από τη στιγμή όμως που ο ατομισμός γίνεται μοναδικός τυφλοσούρτης, μοναδική ερμηνεία και διάσταση της ανθρώπινης δράσης, τότε το όλον εξαφανίζεται τελείως.

Θα δώσω ένα μικρό παράδειγμα, που είναι για μένα χαρακτηριστικό: όλες οι κοινωνίες μέχρι σήμερα είναι άδικες, αυτό το παίρνω σαν δεδομένο. Τι ζητούσαν οι άνθρωποι εκατό χρόνια πριν και ως έναν βαθμό το κατάφεραν; Μια στοιχειώδη εξασφάλιση. Μια στοιχειώδη βεβαιότητα ότι δεν θα πεθάνουν σαν τα σκυλιά. Αυτό το πέτυχαν ως έναν βαθμό, το διεκδίκησαν μέσα από αυτό που το κοινωνικό κράτος ονόμασε δικαίωμα στην εργασία και την κατοχύρωση της δια βίου εργασίας. Αυτό υπήρξε, αν θέλετε, η μεγάλη κατάκτηση των κοινωνικών κρατών, ήδη από το 1945-1950. Τώρα αυτό εξαφανίζεται ως διά μαγείας. Κανείς δεν μιλάει πια για τη διά βίου εξασφάλιση. Αντίθετα. Όλοι μιλάμε για την ευθύνη του ατόμου απέναντι στον εαυτό του. Το παιδί από την πρώτη μέρα είναι υποχρεωμένο να αποδεχθεί ότι είναι μόνος υπεύθυνος για το μέλλον του, μόνος υπεύθυνος για τη ζωή του και για να μπορέσει να πετύχει οποιαδήποτε προκοπή πρέπει να ανταγωνίζεται για όλη του τη ζωή όλους τους άλλους.

Αντί της διά βίου εργασίας, εμφανίζεται η διά βίου εκπαίδευση, η διά βίου μάθηση. Δεν λέω ότι αυτό είναι κακό. Λέω ότι από τη στιγμή που όλοι μαθαίνουν ότι πρέπει μια ζωή να μαθαίνουν προσανατολισμένοι προς τα άδηλα κελεύσματα της αγοράς εργασίας, από τη στιγμή που όλοι θεωρούν αυτονόητο πια ότι το σύστημα δεν τους παρέχει καμία εγγύηση επιβίωσης και ότι είναι υπεύθυνοι για τον εαυτό τους, τότε μπαίνουμε όλοι σε μια κατάσταση ακατάπαυστου ανταγωνισμού και μιας συνεχούς ατομοκεντρικής θέασης του κόσμου η οποία έχει τα γνωστά αποτελέσματα σε ό.τι αφορά την εξαφάνιση της αλληλεγγύης, της κοινής αναφοράς σε αξίες.

ΘΛ: Μήπως τελικά τα τόσο πολλά χρόνια μακριά από μια μεγάλη καταστροφή, ένα τράνταγμα, έναν μεγάλο πόνο, οδηγούν τους ανθρώπους όλο και περισσότερο σε αυτό τον ατομισμό;

ΚΤ: Αυτό που λέτε είναι απολύτως σωστό. Απλά σκεφτείτε ότι δεν βρισκόμαστε μπροστά στην πλήρη καταστροφή. Βρισκόμαστε σε μια απομείωση όλων των συνηθειών μας. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ψιλοκατάρρευση. Μπροστά στην πλήρη καταστροφή το εμείς αναδεύεται ατόφιο. Το ίδιο έγινε και στην κατοχή, το ίδιο έγινε και στο γκέτο της Βαρσοβίας. Όπου οι άνθρωποι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, συλλογικά σκέφτονται να κατασκευάσουν τη ζωή τους πάνω στη βάση του πρώτου πληθυντικού. Τώρα όμως δεν είμαστε εκεί, διότι όλα τα στερεότυπα της ατομικής επιβίωσης, της ατομικής ευθύνης απέναντι στη ζωή του καθενός και της ατομικής πραγμάτωσης της επιτυχίας μέσω της κατανάλωσης, μέσω της διαφοροποίησης, μέσω των γνωστών έξωθεν καταναγκασμών -ότι πρέπει να έχουμε καλύτερο αυτοκίνητο από τον γείτονα, ότι πρέπει να έχουμε μεγαλύτερο σπίτι από τον γείτονα- δεν έχουν εξαφανιστεί Για να εξαφανιστούν θα πρέπει να έρθει n ολοκληρωτική καταστροφή. Δεν είμαι βέβαια υπέρ της ολοκληρωτικής καταστροφής.

ΘΛ: Αυτό το σύνολο των ατομικών επιδιώξεων μήπως δημιουργεί και τις προϋποθέσεις μιας άλλης μορφής ηγετικών πολιτικών μορφών;

ΚΤ: Οι ηγέτες παράγονται από την εποχή τους. Δεν βρισκόμαστε πια σε φάση όπου είναι δυνατόν να παραχθεί ένας χαρισματικός ηγέτης, o οποίος θα μπορούσε να επιβάλει τη δική του προσωπικότητα και τις δικές του αξίες σε ένα σύστημα. Από τη στιγμή λοιπόν που το παιχνίδι είναι νοθευμένο, είναι εξαιρετικά δύσκολο ακόμα και για την πολιτική να αλλάξει προσωπείο. Σκεφτείτε το έλλειμμα με τις απανταχού ηγεσίες -θα κάνω μια μικρή εξαίρεση με τον Ομπάμα (Obama), για τον οποίο δεν ξέρουμε ακόμα πού θα οδηγήσει.

Το έλλειμμα αυτό στις ηγεσίες παρατηρείται παντού, σε όλη την Ευρώπη. Ακόμα και πριν από λίγα χρόνια, οι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν κάτι να πουν, είχαν μια χώρα την οποία ήθελαν να προωθήσουν ως αυτόνομη συμβολική οντότητα και δρούσαν αναλόγως. Με επιτυχία ή χωρίς επιτυχία. Σήμερα κανένας Ευρωπαίος ηγέτης δεν μπορεί να δράσει, να αποφασίσει για πράγματα τα οποία επηρεάζουν τη ζωή του τόπου του και των πολιτών του. Να σας δώσω ένα απλό παράδειγμα: πριν από πολλά χρόνια σε όλες τις πανεπιστημιακές σχολές μαθαίναμε συνεχώς για το ζήτημα της προστασίας του εθνικού χώρου, της προστασίας του εθνικού νομίσματος, της προστασίας της εθνικής οικονομίας, της προστασίας της εθνικής αστικής τάξης, της προστασίας των όσων κεκτημένων υπήρχαν σε μια χώρα.

Τώρα πλέον δεν υπάρχει αυτό. Δεν μπορεί πλέον καμία κοινωνία να ζει απομονωμένη, δεν μπορεί πλέον καμία κοινωνία να ζει προστατευμένη, δεν μπορεί καμία κοινωνία να προβάλλει την εσωτερική αυτονομία της. Η σημερινή πολιτική είναι σε όλα οριοθετημένη. Οι λέξεις δεν είναι τυχαίες. H λέξη «κυβέρνηση» έχει πλέον αντικατασταθεί από τη λέξη «διακυβέρνηση». Παγκοσμίως. Τι θα πει διακυβέρνηση; Θα πει μια κυβέρνηση η οποία συνομολογεί εκ των προτέρων ότι δεν είναι σε θέση και δεν έχει την αρμοδιότητα να κυβερνά».

KM: Αυτή n περιχαράκωση, n προσφυγή στον αρνητικό ατομισμό, εξυπηρετεί τη διαδικασία διάβρωσης της μεσαίας τάξης στον δυτικό πολιτισμό;

ΚΤ: Δεν νομίζω ότι υπάρχει σχέδιο διάβρωσης της μεσαίας τάξης. Αυτό που είναι αδιαμφισβήτητο είναι ότι μέσα στη δυναμική μιας παγκόσμιας αναπτυξιακής προϊδέασης, το κεφάλαιο πάντα ανακατατάσσεται. Και ανακατατάσσεται πάντα εις βάρος των αδυνάτων. Των απόλυτα αδυνάτων, που είναι οι εργαζόμενοι -ισχύει παντού αυτό, ακόμα και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Γίνεται και μια ανακατάταξη πάντοτε εις βάρος των μεσαίων. Εις βάρος αυτών που δεν έχουν τη δυνατότητα να αμυνθούν. Οι περίοδοι κρίσης πάντα επιφέρουν ανακατατάξεις που είναι πάντοτε υπέρ των ισχυρών, που θα μπορέσουν να επιζήσουν και να επιδείξουν μεγαλύτερη επιτηδειότητα, μεγαλύτερη αναλήθεια στην περίοδο της κρίσης.

H υπονόμευση των μεσαίων τάξεων είναι ένα αποτέλεσμα μιας διαδικασίας αντικειμενικής. δεν αποτελεί αντικείμενο μιας σκευωρίας ή μιας συνωμοσίας. Αντίθετα. Δίχως μεσαία στρώματα, είναι αδύνατον να επιζήσει οποιαδήποτε κοινωνική συνοχή. Πιστεύω ότι αυτό το οποίο επισημαίνεται είναι μια από τις μεγαλύτερες συστημικές αντιφάσεις του σύγχρονου κόσμου. Αν συμβεί αυτό, εκείνο το οποίο ονομαζόταν «κοινωνία των δύο τρίτων», που ήταν n βάση της πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης σε όλο τον κόσμο μέχρι πρόσφατα, απειλείται να καταρρεύσει. Γιατί τα δύο τρίτα μπορούν να επιβάλουν τη βούλησή τους, έστω και αν δεν βρίσκεται απολύτως συνυφασμένη στο ένα τρίτο των καταφρονημένων και μη-απασχολήσιμων. Αν όμως πάνω από το μισό του κοινωνικού σώματος βρίσκεται σε απόγνωση, τότε αλλάζουν οι μορφές της δημοκρατίας. Τότε δεν ξέρουμε τι θα γίνει. Δεν πιστεύω ότι βρισκόμαστε ακόμα εκεί.

KM: Θα φτάσουμε, πιστεύετε, στη δικαίωση της μαρξιστικής θεωρίας, που λέει ότι όταν πλέον ωριμάσει o καπιταλισμός θα έχουμε μεγάλες ανατροπές;

ΚΤ: Κοιτάξτε, η μαρξιστική σκέψη είναι ως έναν βαθμό μεσαιωνική. Πίστευε πάντα ότι πλησιάζει το τέλος, ότι θα έχουμε ανατροπές, ότι οι αντιφάσεις δεν θα μπορούν να λυθούν παρά μόνο μέσα από μεγάλες ανατροπές και άρα θα έρθει και n επανάσταση. Ευτυχώς ή δυστυχώς, κατά τη γνώμη μου μάλλον δυστυχώς, o καπιταλισμός έχει άπειρα ιστορικά αποθέματα αναδιαρθρώσεων εσωτερικών. Ακόμα και αν αυτή τη στιγμή δεν βλέπει κανείς πώς τα τρέχοντα συστήματα θα βγουν από την κρίση, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να βγουν. Με αυτή λοιπόν ακριβώς την έννοια πιστεύω ότι δεν πρέπει να περιμένει κανείς ούτε ανατροπή, ούτε επανάσταση, άλλα ούτε απλή αναπαραγωγή του συστήματος όπως το ξέρουμε. Τα πράγματα είναι πάντα ανοιχτά, άδηλα, η έκφανσή τους εξαρτάται από εμάς τους ίδιους και από δυνάμεις που ούτε μπορούμε να προβλέψουμε ούτε να ελέγξουμε.

ΘΛ: Πόσο μπορεί πια να εμπνεύσει μια μειοψηφία την πλειοψηφία και ποιος είναι o ρόλος της αριστεράς σήμερα;

ΚΤ: Κοιτάξτε, πάλι μου ζητάτε να μπω σε πολύ βαθιά νερά.

ΘΛ: Το οικόπεδο είναι κατευθείαν στα άπατα, δεν φταίμε εμείς.

ΚΤ: Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι π δημοκρατία που έχουμε μπορεί να μη λειτουργεί, μπορεί να μην οδηγεί σε συνειδητή αποτύπωση ενός κοινού πλειοψηφικού φρονήματος, αλλά είναι το μόνο που μπορεί να μας προφυλάξει από την απόλυτη αυταρχικότητα και την απόλυτη επιβολή της δύναμης του ισχυρού στον ανίσχυρο.

Εδώ ακριβώς όμως, μπαίνουν και τα θέματα της αριστεράς όπως την ξέρουμε σήμερα. Είναι αλήθεια ότι η αριστερά δεν έχει συνέλθει ακόμα από το χτύπημα το οποίο υπέστη το 1989. Διπλό χτύπημα. Πρώτον, η κατάρρευση του σοβιετικού κόσμου και του σοβιετικού συστήματος και, δεύτερον, n συνακόλουθη κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας. Που ζούσε και αναπτυσσόταν σε συνεχή διάλογο με την κομμουνιστική αριστερά. Όλος ο 20ός αιώνας χαρακτηρίζεται από αυτό τον διάλογο και από αυτή τη σύγκρουση ανάμεσα στη σοβιετική ορθόδοξη αριστερά και στη σοσιαλδημοκρατία. H κατάρρευση της πρώτης συνεπέφερε, έστω και μοιραία, τον ευνουχισμό της δεύτερης. Αποτέλεσμα είναι ότι όλη η αριστερά, όπως και αν την ονομάσουν και όπως και αν την ο υιοθετήσουμε, χαρακτηρίζεται από μια όχι μόνο αβουλία, αλλά και από μια αλαλία. Δεν έχουν πια τι να πούνε. Με αυτή την έννοια n αποδιάρθρωση της σημερινής αριστεράς δεν είναι μόνο ελληνική. Το ότι εδώ μπορεί να γίνονται πράγματα πιο φαιδρά από ότι γίνονται αλλού, δεν αλλάζει τίποτα.

H αριστερά αυτή τη στιγμή παγκοσμίως -και κυρίως θα έλεγα στην Ευρώπη, γιατί στις υπανάπτυκτες χώρες τα πράγματα είναι διαφορετικά- εξακολουθεί να μην μπορεί να διατυπώσει ένα πρόσταγμα ταυτόχρονα εσωτερικά συνεπές και πολιτικά ρεαλιστικό. Και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν είναι δυνατόν αυτή τη στιγμή τουλάχιστον να συμπεριλάβει στις τάξεις της πλειοψηφίες. Αυτή ακριβώς είναι n δύναμη του συστήματος σήμερα. Ότι έχει αποδυναμώσει ιδεολογικά την αριστερά.

O
Κωνσταντίνος Τσουκαλάς είναι καθηγητής κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών και συγγραφέας
πηγη 

6.12.10

Εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στα Εξάρχεια (22.01)

πιχειρήσεις στα Εξάρχεια (22.01)

Αυτή τη στιγμή διμοιρίες των ΜΑΤ κάνουν εκκαθαριστές επιχειρήσεις στα Εξάρχεια, στις οδούς Εμ. Μπενάκη, Ζωοδόχου Πηγής και στην Πλατεία Εξαρχείων. Προσπαθούν να διαλύσουν τους νεαρούς που στις 21.00 μαζεύτηκαν στο σημείο που δολοφονήθηκε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος πριν 2 χρόνια, στη συμβολή των οδών - πεζόδρομων Μεσολογγίου και Τζαβέλα.
Ακούγονται εκρήξεις από χειροβομβίδες κρότου λάμψης.


/blogpress-gr.

Terror, terror on the wall…


thumb
Γράφει η Κουκίδα
Ήρθαμε και γίναμε όλοι μια αμερικανιά. Από την επιβολή της πλήρoυς φιλελευθεροποίησης της οικονομίας, την αλλαγή μοντέλου διακυβέρνησης του πρωθυπουργικού γραφείου (ντε και καλά να γίνει Λευκός Οίκος το Μαξίμου θέλει ο Γιώργος, δεν πάει να καίγεται το σύμπαν), τη (μη) άσκηση της εξωτερικής πολιτικής, τώρα έχουμε και την εφαρμογή του αμερικανικού μοντέλου αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης μέσω των μίντια.
Παλιές καραβάνες σε αυτό οι Αμερικανοί. Όποτε άρχιζε να ενημερώνεται «το πλήθος» και να ξυπνάει, τσουπ να’ σου και ένα καλοφάγωτο σκάνδαλο για να τραφεί το κοινό, όπως αυτό με την Μόνικα Λεβίνσκι και τον άτακτο Μπιλ. Επιτυχημένη συνταγή. Και αν καμιά φορά το ξύπνημα ξέφευγε από τον έλεγχο, όπως για παράδειγμα, πόσα τρισεκατομμύρια  στοίχισε στον Αμερικανό φορολογούμενο η εισβολή στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, το καρότο γινόταν φαντασμαγορικό και έπαιρνε κοσμογονική οσμή, όπως, λέμε τώρα, η εκλογή ενός μαύρου προέδρου. Αν οι έλεγχοι γίνονταν πιεστικοί, να’ σου και ένα ηχογραφημένο μήνυμα από τον Μπιν Λάντεν (ναι ζει, όπως και Μέγας Αλέξανδρος. Μου το είπε μια γοργόνα).
Πρόσφατο παράδειγμα, η διαρροή των εγγράφων Wikileaks που προκάλεσε πανικό στο αμερικανικό βαθύ κράτος (ναι, υπάρχει). Τι να δώσουν παραπάνω στον κόσμο για μην το ρίξει στο … διάβασμα; Μα βέβαια το all time classic απαγορευμένο, αγαπημένο θέμα των Αμερικανών : τους εξωγήινους. Οι έρευνες της ΝΑΣΑ και το γεγονός ότι πάντα παραμένουν απόρρητες, έχουν εξάψει την φαντασία σε τέτοιο βαθμό, που εδώ και δεκαετίες συντηρείται βιομηχανία δισεκατομμυρίων δολαρίων πάνω στην σπέκουλα. Βρήκαν το φάκελο με το βατραχάκι (που μπορεί να βρισκόταν προς διάθεση κάτι χρόνια τώρα) και ποιος ασχολείται με τις Wiki -διαρροές.
Εδώ στο Ελλάντα ποιο είναι το αντίστοιχο; Κάτσε να σκεφτώ. Α, ναι. Η τρομοκρατία. Δεν θυμάστε την κινηματογραφική σκηνοθεσία των προσαγωγών των μελών της 17 Νοέμβρη, με εκείνα τα μαύρα τζιπ; (νομίζω θα κυκλοφορήσει και σε DVD). Δεν συζητάμε για τις συλλήψεις και τα ευρήματα που ανακαλύφθηκαν τις τελευταίες μέρες, αλλά για τη χρονική στιγμή που έγιναν, καθώς, όπως είπε η αστυνομία, (κυρ Γιώργο θέλουν σεμινάρια) τις γνώριζαν από καιρό.
Έρχονται σκληρές αλλαγές, η κυβέρνηση δεν μπορεί να τις κρύψει άλλο και πρέπει να τις βγάλει προς τα έξω. Εμ, δεν μπορεί να παίζει πρώτο θέμα στα δελτία οι 200.000 απολύσεις που προανήγγειλε ο κύριος Ραγκούσης. Εμείς να σας υπενθυμίσουμε όμως τα φλέγοντα θέματα. Για να μην βγούμε στο σεργιάνι να ψάχνουμε εξωγήινους εν Ελλάδι ή έστω κάνα Νεφελίμ που μπορεί να γυρίζει ξέμπαρκο στο Σύνταγμα. Έχουμε και λέμε:
1.   Αρχίζει άμεσα, όπως πολλάκις έχει γράψει το «Π» το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, πέρα από τις ΔΕΚΟ τις τράπεζες και τα αεροδρόμια. Δηλαδή των νησιών. Το Πρώτο Θέμα δημοσίευσε χθες λίστα με βραχονησίδες σε Ιόνιο, Χαλκιδική και αλλού, σύνολο 15, που είναι for sale και σε καλή τιμή, με διαδικασίες εξπρές. Όσοι πιστοί προσέλθετε στα γραφεία κυρίων Παπακωνσταντίνου και Παμπούκη.
2.   Η Standard & Poor's μας απείλησε με νέα υποβάθμιση. Το υπουργείο οικονομικών απάντησε (;) με μια γραπτή δήλωση ότι κάτι τέτοιο δεν δικαιολογείται. Μα κύριε Παπακωνσταντίνου οι «φίλοι» σας μυρίστηκαν νέο δάνειο, πώς να μην ενεργοποιηθούν; Πάρτι θα κάνουν οι αγορές. Άλλωστε τους έχετε δώσει τόσα πατήματα για να δικαιολογήσουν την υποβάθμιση. Ξέρουν και διαβάζουν τα δεδομένα της πραγματικής οικονομίας.
3.   Την Τρίτη έρχεται εδώ ο πρόεδρος Dominique (πινκ-νικ, πικ-νικ) για να συζητήσει τις λεπτομέρειες νέου δανείου. Βέβαια έρχεται και με λίστα απαιτήσεων για να λάβουν την μερίδα του λέοντος και οι «δικοί» του στο ξεπούλημα.
4.   Σήμερα συνεδριάζουν οι υπουργοί οικονομίας της ευρωζώνης και επίκεντρο είναι η αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας. Η επιμήκυνση του μνημονίου με πιο σκληρούς όρους είναι στο μενού.
5.   Ο υπουργός Εσωτερικών Γ. Ραγκούσης αναγκάστηκε να ξεκινήσει τον κύκλο δηλώσεων για απολύσεις στο δημόσιο. Μίλησε για απομάκρυνση 200.000 υπαλλήλων μέσα στην τετραετία. Εμείς να του υπενθυμίσουμε ότι η κυβέρνηση δεσμεύθηκε για 300.000 «απομακρύνσεις» μέσα στην τριετία.
6.   Πρέπει να εισπραχθούν 6 δισεκατομμύρια (θεός φυλάξει) ευρώ μέσα στις επόμενες 20 μέρες για να μην παρθούν νέα μέτρα.
7.   Η κυρία Κατσέλη πάει στις Βρυξέλες σήμερα για να πιέσει (και καλά ) την Κομισιόν να φανεί διαλλακτική στην κατάργηση της κλαδικής σύμβασης στον ιδιωτικό τομέα. Να υπενθυμίσουμε και στους φίλτατους συναδέλφους ότι το μνημόνιο και η τρόικα ΔΕΝ αφορούν τον ιδιωτικό τομέα. Οποιαδήποτε μέτρα περάσουν, θα είναι προϊόν συνεννόησης ΜΟΝΟ μεταξύ κυβέρνησης και επιχειρηματιών. Οι τροϊκανοί μόνο συστάσεις μπορούν να κάνουν σε αυτόν τον τομέα. Άντε γιατί βαρεθήκαμε να φορτώνονται όλα αβίαστα στους έξω.
Όσο για το τι μας περιμένει, μας το είπε και ο κ. Προβόπουλος,  ως γνήσιος προπομπός των εξελίξεων. Σε συνέντευξη του σε κυριακάτικη εφημερίδα είπε : αυστηρή λιτότητα, για πολλά -πολλά χρόνια. Εμπρός λοιπόν δεμένοι χειροπόδαρα για το νέο μνημόνιο.  Είπε ότι θα αλλάξει και ο  φορολογικός εισπρακτικός μηχανισμός. Θα είναι πλέον υπό την επίβλεψη κλιμακίου του ΔΝΤ. Αλλά αυτό το ξέραμε ήδη, μας το είπε ο φιλέλλην Πωλ Τόμσεν την προηγούμενη εβδομάδα. Άντε καλώς να τους δεχτούμε.
ΥΓ: mirror, mirror on the wall, who is the luckiest PM of all?

Το Ποντικι

Προς επιβεβαίωση του φόβου των μαζών


Ο φόβος, όχι της επανάληψης του Δεκέμβρη (αυτό δεν είναι δυνατό), αλλά της θεμιτότητας και της δυνατότητας μιας νέας κοινωνικής -και κοινωνικά νομιμοποιημένης, ιδίως σήμερα- εξέγερσης, που θα απειλήσει ξανά τα «άγια των αγίων» της καπιταλιστικής εξουσίας, γνωρίζοντας ίσως καλύτερα και πώς να τα υπερβεί, αυτός είναι που κάνει σήμερα το κράτος να «μιλά δυνατά» και να «συμπεριφέρεται» βίαια

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Οι ονομασίες των πολιτικών γεγονότων αποκτούν βαρύτητα όταν φέρνουν αποτελέσματα ευρύτατα αναγνωρισμένα. Όταν προκύπτουν σαφείς συνέπειες από το ότι ένα γεγονός αποκτά –ή αποτυγχάνει να αποκτήσει- μια ονομασία [1], το πώς θα ονομάσουμε αυτό το πολιτικό γεγονός γίνεται κατ’ εξοχήν πολιτικό ζήτημα. Έχουν χυθεί τόνοι μελάνι μέχρι οι νικητές του Εμφυλίου να πάψουν να αποκαλούν τον Εμφύλιο «συμμοριτοπόλεμο» και, αντίστροφα, έναν αιώνα σχεδόν μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, οι προσπάθειες να ξαναβαφτιστεί η επανάσταση πραξικόπημα γίνονται όλο και πιο συστηματικές.
Από το Δεκέμβρη του 2008, λοιπόν, μας απασχολεί σοβαρά –γιατί έχει πολιτικές συνέπειες- αν οι ταραχές που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ήταν «χάος», «ντόμινο βίας», «μαζικό κίνημα κουκουλοφόρων», «ωμότητες ακραίων ομάδων», «ανέξοδος σουρεαλισμός», «θορυβώδης εξπρεσιονισμός», «πορτοκαλί επανάσταση» (όλα τα παραπάνω λέχθηκαν και γράφτηκαν) – ή αν, από την άλλη πλευρά, επρόκειτο για «ποτάμι οργής», «κοινωνικό φαινόμενο», «κοινωνική έκρηξη», «εξέγερση».
Αν αρκούσε να προσχωρήσουμε σε κάποια ερμηνεία απλώς εξυπηρετική για τις τότε ή τις τρέχουσες πολιτικές «σκοπιμότητες», αν βάραινε ως κύριο κριτήριο επιλογής το κύρος των ερμηνευτών, αν τέλος αποδείκνυε κάτι η προσφυγή σε συγκρίσεις (του Δεκέμβρη με το Μάη του ’68, το Νοέμβρη του ’73, το Λος Άντζελες του ’92 ή τα παρισινά προάστια), θα είχαμε λύσει ανέξοδα την εξίσωση. Θα επικαλούμασταν αυτοδικαιωτικά, είτε στοιχεία ομοιότητας αυθαίρετα επιλεγμένα, είτε τον υποδιοικητή Μάρκος, τον Κάρολο Παπούλια [2], το 60% των ερωτηθέντων στην Ελλάδα σε δημοσκόπηση των ημερών [3], εφημερίδες όπως η Guardian, η Monde και η Libération -χώρια τους πηχυαίους τίτλους τηλεοπτικών σταθμών, που (παραδόξως;) μίλησαν μέσα στο Δεκέμβρη για εξέγερση, δίχως να κατηγορηθούν ότι παρέχουν υπηρεσίες στοργής σε «κουκουλοφόρους».
Στην πραγματικότητα, ωστόσο, ούτε οι συγκρίσεις με παλιότερες εξεγέρσεις βοηθούν (το αντίθετο: αναιρούν την ιδιαιτερότητα και παραγνωρίζουν το ανεπανάληπτο κάθε κοινωνικού-πολιτικού γεγονότος), ούτε το κύρος των γραφίδων και των χειλέων αρκεί για να ερμηνεύσει (επί της εγκυρότητας, εξάλλου, δύσκολα μπορούμε να συμφωνήσουμε πολλοί). Τίποτα από αυτά λοιπόν δεν αποτελεί δείκτη επαρκή και αξιόπιστο. Άρα πρέπει να πάμε από αλλού. Να ξεκινήσουμε, δηλαδή, λέγοντας ότι ο Δεκέμβρης έσπασε πολύ περισσότερα από το αναμενόμενο τζάμια, ότι δεν μοίραζε μόνο λουλούδια αλλά πετούσε και πέτρες (και μολότοφ) κι ότι ο δεξιότατος Ελεύθερος είχε απόλυτο δίκιο (μέσα στην εξαλλοσύνη του) όταν τόνιζε πως επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα είχαν να γίνουν εδώ απ’τη δεκαετία του ’40.
Πού πρέπει αλήθεια να αναζητηθεί το υποκείμενο των επιθέσεων και των εν γένει βίαιων ξεσπασμάτων του α-τζαμή Δεκέμβρη, οι πρωταγωνιστές αυτών των -κατά Randall Collins- «βίαιων καταστάσεων» που χαρακτήρισαν το ξέσπασμα – έστω και ενίοτε μόνο λόγω της θεαματικότητάς τους, έστω και «καπελώνοντας» ανηλεώς το φωτεινό και δημιουργικό του πρόσωπο;
Ο Collins δεν θα αναζητούσε εναγωνίως «υποκινητές» – πολλώ δε μάλλον τον ιδεότυπο του βίαιου ανθρώπου ή της βίαιης, «χαοτικής» κοινωνικής ομάδας. Ο ίδιος υποστηρίζει πως, ακόμα κι αν η μαζική εμπλοκή σε βίαιες καταστάσεις μοιάζει στους εξωτερικούς παρατηρητές χαοτική ή ασυγκρότητη, εν τούτοις προϋποθέτει μια ισχυρή κοινωνική οργάνωση των δρώντων, ως αναγκαίο όρο για την υπέρβαση του φόβου που «κανονικά» αποτρέπει την ανάμειξη στη σύγκρουση [4]. Αυτή η δυνατότητα οργάνωσης (και άρα υπέρβασης του φόβου) μπορεί να αποδοθεί στη νεολαία ή τμήματά της. Όχι βεβαίως να ταυτιστεί με αυτήν συνολικά. Καθώς όμως η ίδια εντάσσεται ομοιόμορφα στους ιδεολογικούς μηχανισμούς (σχολείο, Πανεπιστήμιο) και συγκροτεί κοινότητες έξω από τη σφαίρα της παραγωγής, είναι σε θέση να «χρησιμοποιεί» τους πόρους που της παρέχει η ένταξη αυτή με διαφορετικούς τρόπους, σε διάφορους τόπους και σε διαφορετικές συνθήκες.
Το Δεκέμβρη, έτσι, η νεολαία συγκρούεται με την αστυνομία και επιτίθεται σε σύμβολα της οικονομικής και της πολιτικής εξουσίας, από το Κολονάκι ως το Χαλάνδρι και από τη Φιλοθέη ως το Ζεφύρι. Οι επιδρομές εισαγγελέων στα σχολεία και οι επανειλημμένες προσπάθειες κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου, που συστηματοποιήθηκαν μετά το Δεκέμβρη, δεν είναι παρά κινήσεις για την επιβολή ενός και μόνου τρόπου χρήσης των πόρων που παρέχει η ένταξη σε μηχανισμούς και ομάδες ομηλίκων. Κατά τη γνώμη μου, οι εκδικητικές αυτές κινήσεις είναι εξαρχής καταδικασμένες να αποτύχουν.
Απουσία ενός πολιτικού υποκειμένου μαζικού και ισχυρού, τόσο που να μπορεί να επωμιστεί τις κάθε είδους συγκρούσεις ανά την Ελλάδα (οΔεκέμβρης του 2010 δεν είχε κόμμα-πρωτοπορία, ούτε σχέδιο), οι «βίαιες καταστάσεις» του Δεκέμβρη δεν μπορούν να αποδοθούν σε φορείς πολιτικής βίας, αλλά συνιστούν εκδηλώσεις βίας μαζικής και κοινωνικά νομιμοποιημένης, ιδίως στις τάξεις των νέων και για λόγους που έχουν να κάνουν με την ταυτότητα του δολοφονημένου.
Ως προς τη μαζικότητα του φαινομένου, ετούτη βεβαιώνεται από τα πλέον έγκυρα χείλη (κι εδώ το κύρος βοηθά): «Ρωτήστε όλους εκείνους οι οποίοι σε κάθε γωνιά της Αθήνας μπορούν να πετάξουν μια μολότωφ και να βάλουν πυρκαγιά … η Αστυνομία δεν μπορεί να είναι παρούσα σε κάθε σημείο», θα πει ο Προκόπης Παυλόπουλος το βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου [5]. Εξίσου σαφής θα είναι και ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ Βλάσσης Τσιατούρας: «Το βράδυ της Δευτέρας [σ.σ.: 8.12.2008], που σημειώθηκαν τα εκτεταμένα επεισόδια και οι τεράστιες καταστροφές, δεν μπορούσαμε να αντιδράσουμε. Μας επετίθεντο οι πάντες και από παντού» [6].
Ως προς την κοινωνική νομιμοποίηση, ας θυμηθούμε την πικρή διαπίστωση του «Βήματος» της 18ης Δεκεμβρίου 2008, που εικονίζοντας στην πρώτη του σελίδα μια νεαρή διαδηλώτρια (ένα από τα «πολλά πρόσωπα της νεανικής αμφσβήτησης», όπως γράφει η λεζάντα), σχολιάζει: «[Αυτό το] όμορφο, γλυκό, νεανικό, σε τίποτε δε μοιάζει με το σκληρό και απρόσωπο των κουκουλοφόρων και των βάνδαλων που γνωρίσαμε τις προηγούμενες ημέρες. Συνυπάρχει όμως μαζί τους».
Η βία του Δεκέμβρη λοιπόν σίγουρα υπερτονίστηκε –τόσο από το κράτος, όσο και από τους αναρχικούς-, σα να ήταν το μόνο γνώρισμα του, σαν από αυτήν να προέκυπτε κάθετί κακό (ή καλό…). Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, υπήρξε αναπόσπαστο χαρακτηριστικό του: η πιο ηχηρή απόδειξη της διάθεσής του να πάει πέρα από τα όρια του συμβιβασμού (δηλαδή του νόμου), είτε για να τον καταργήσει, είτε για να αποκαταστήσει την ισχύ του και να τον υπερασπιστεί (πρακτικά αναστέλλοντάς τον: η εξέγερση ως κατάσταση εξαίρεσης των από κάτω…). Βοηθά ίσως εδώ να θυμίσουμε ότι, για τον Πουλαντζά, ο νόμος αναγορεύει τα άτομα σε υποκείμενα νομικο-πολιτικά, εκπροσωπώντας την ενότητά τους ως λαού-έθνους, ενώ, παράλληλα με την καθιέρωση των διαφορών (εξατομίκευση), οργανώνει την ενοποίηση-ομογενοποίησή τους [7]. Είναι από εδώ που μπορεί ενδεχομένως να συναχθεί ένας υποτυπώδης ορισμός της εξέγερσης: μια μορφή συλλογικής δράσης που αμφισβητεί-παρεμποδίζει-διαρρηγνύει την πολιτική ενότητα, την ενοποίηση δηλαδή των κοινωνικών διαφορών όπως αυτή οργανώνεται στο πεδίο του νόμου. Η εξέγερση μπορεί να κατανοηθεί, έτσι, ως εκδήλωση μιας κρίσης ηγεμονίας, της α-δυνατότητας δηλαδή να επιτευχθεί ο κατά Γκράμσι «συντονισμός» συμφερόντων εντός του κράτους (του κομματικού πολιτικού συστήματος κ.ο.κ.) και ως de facto αμφισβήτηση του νόμου· μεταξύ άλλων, και των εκδοχών του εκείνων που οριοθετούν τη (νόμιμη) άσκηση της βίας. Αυτό ήταν -μεταξύ πολλών άλλων- ο Δεκέμβρης και ως τέτοιο (εξέγερση) χαιρετίστηκε διεθνώς: από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας και την Τουρκία, ως τη Γερμανία, την Αυστραλία και το Μεξικό.
Ήταν οι βίαιες «υπερβολές» του Δεκέμβρη η αιτία της έντασης της κρατικής και παρακρατικής βίας, που χαρακτήρισε το 2009 και σήμερα γνωρίζει νέα όξυνση; Όχι ακριβώς. Με το ίδιο σκεπτικό -το ισχυρίστηκε άλλωστε ο Καρατζαφέρης- θα έπρεπε να λέμε ότι το Πολυτεχνείο υπήρξε η «αιτία» της σκλήρυνσης της Χούντας –η εξέγερση, και όχι η επίταση ενός πολιτικού «υπαρξιακού» φόβου που προκαλεί η θεμελιώδης αδικία…
Κακά τα ψέματα. Η αιτία είναι -πάντα ήταν- ο «φόβος των μαζών»:  ο φόβος που ενέσπειραν το Δεκέμβρη του 2008 οι εξεγερμένοι ξεπερνώντας το φόβο τους, και ανακαλύπτοντας εξεγειρόμενοι όχι μόνο τα όρια αλλά και τις δυνατότητές τους. Αυτός ο φόβος, όχι της επανάληψης του Δεκέμβρη (αυτό δεν είναι δυνατό), αλλά της θεμιτότητας και της δυνατότητας μιας νέας κοινωνικής -και κοινωνικά νομιμοποιημένης: ιδίως σήμερα- εξέγερσης, που θα απειλήσει ξανά τα «άγια των αγίων» της καπιταλιστικής εξουσίας (ιδιοκτησία και κρατικό μονοπώλιο στη νόμιμη βία), γνωρίζοντας ίσως καλύτερα και πώς να τα υπερβεί, αυτός είναι που κάνει σήμερα το κράτος να «μιλά δυνατά» και να «συμπεριφέρεται» βίαια. Σήμερα, που ο συμβιβασμός στο πεδίο του νόμου δεν είναι δυνατός, πρώτα απ’όλα για τους αστούς. Σήμερα, που κλείνουν δύο χρόνια αφ΄ότου οι τρομαγμένοι βάλθηκαν να μας τρομάξουν -κι έκτοτε να μας απειλούν νυχθημερόν- με πράξεις και υποσχέσεις «έκτακτης ανάγκης».
[1] Tilly, Charles (2007), Κοινωνικά κινήματα 1768-2004 (μετάφραση: Θανάσης Τσακίρης), Σαββάλας: Αθήνα [2] Δηλώσεις του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια και της Προέδρου της Φινλανδιας κας Τarja Ηalonen μετα τη συνάντησή τους στο Ελσίνκι, Φινλανδία,  5.5.2009
[3] Καθημερινή, φ. 14.12.2008 και Ελευθεροτυπία, φ. 15.12.2008
[4] Collins, Randall (2007), «The Micro-sociology of Violent Confrontations», σε: Randall, Collins, Violence, Princeton University Press
[5] Δηλώσεις του Υπουργού Εσωτερικών κ. Προκόπη Παυλόπουλου μετά την ολοκλήρωση της έκτακτης συνεδρίασης της Κυβερνητικής Επιτροπής, 9.12.2008
[6] Παρατίθεται στο: Καλαμαράς, Παναγιώτης (2008), «Κύριοι, αγαπάτε μας και αξύριστους, ξυρισμένους μας αγαπάνε όλοι», Πανοπτικόν 12
[7] Πουλαντζάς, Νίκος, Το κράτος, η εξουσία, ο σοσιαλισμός, Θεμέλιο: Αθήνα, σελ. 124-124
Αναδημοσιεύει από το REDNotebook η Jaquou Utopie

Όλοι ενωμένοι σαν Έλληνες στην Βουλή για τον Ντομινίκ Στρος Καν.

Περιμένουμε μέρες τώρα τους συνδικαλιστές   ή τα κόμματα και  ειδικότερα αυτά που στέκονται κατά του μνημονίου να οργανώσουν έστω και μια  καθοδηγούμενη και αυστηρά οριοθετημένη ψευτο-διαδηλωση από τις γνώστες. Μια διαδήλωση για την έλευση του Ντομινίκ στην Αθήνα και ειδικότερα στην Ελληνική βουλή.
Περιμένουμε όμως μάταια όπως μάταιη είναι η αναμονή  λύσεων ή έστω και καθοδήγησης στον αγώνα που κάνει η ελληνική κοινωνία για επιβίωση. Οι κύριοι αυτοί δεν είναι εκεί για την πατρίδα άλλα για το κόμμα  του και τα προνομία που αυτό τους έχει δώσει. Αυτά προστατεύουν και αυτά από τον Ντομινίκ δεν απειλούνται. Πρόσφατα ο κύριος αυτός παρουσίασε με την βοήθεια της κυβέρνησης, την ψήφο διαμαρτυρία και την αποχή  από της κάλπες ως μήνυμα  «ότι το πρόγραμμα που εφαρμόσθηκε από την κυβέρνηση με την υποστήριξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου έγινε κατανοητό» από την κοινωνία.
Έχοντας πρόσφατο  αυτό το αλαζονικό προηγούμενο θα πρέπει να αναμένουμε ότι εφόσον φύγει από εδώ χωρίς αντίδραση θα ανοίξει σαμπάνιες για τα επινίκια και η χώρα θα οδηγηθεί σε νέα τραγωδία με όχημα τον Παπανδρέου
Όμως μια χρυσή ευκαιρία απλώνεται μπροστά μας. Η απουσία των κομμάτων είναι η ευκαιρία για να σταλεί μήνυμα εντός και έκτος για το τέλος του πολιτικού συστήματος. Η απουσία των κομμάτων δημιουργεί μια αυθόρμητη δημοκρατική αντίδραση
Θα μαζευτούμε όλοι οι έλληνες σαν Έλληνες, όσοι ψήφισαν και όσοι δεν ψηφίσαν, πέρα από κόμματα, απλοί άνθρωποι,  φοιτητές, εργαζόμενοι, μικροί επιχειρηματίες αγροτες άνεργοι, νέοι, γυναίκες μια φωνή μια θέληση  την Τρίτη 7-12 στην πλατεία Συντάγματος.
Εκείνη την ώρα ο Ντομινίκ στρος Καν στην αίθουσα της Γερουσίας θα πιστοποιεί την μοίρα της Ελλάδας ενώπιων μιας χρεοκοπημένης από χρόνια βουλής. Μετά από αυτό τα κόμματα  η τρόικα και η κυβέρνηση θα τρέχουν πίσω από τα γεγονότα
Την τρίτη το βράδυ  η ευκαιρία για επανάσταση και αλλαγή. Εμπρός  Διαδώστε παντού με  κάθε μέσω αναρτήστε το με SMS mail μεταδώστε το μήνυμα, με  το στόμα, με το χαμόγελο, με τα μάτια,  με τηλέφωνο, facebook ραδιόφωνο, MMS
Ξεκινήστε αργήσαμε ξεκινήστε.
Το μήνυμα  είναι μεταδοτικό

ΕΛΛΑΣ: Το μεγαλείο του θράσους σου

Γράφει ο Λυσίας

Να λοιπόν, που εισπράξαμε προχθές, άλλη μια απόδειξη, πως η χώρα μας, εκτός από ήλιο και φυσικές ομορφιές, έχει να παρουσιάσει και όντα με απέραντη…..φυσικότητα στο θράσος τους….
Πολλοί, μας χαρακτηρίζουν, ως δαιμόνιους, στην έμπνευση και στη δημιουργία. Και δεν έχουν άδικο, γιατί το πόσο πιο μπροστά είμαστε, ως λαός, από όλους τους άλλους, το αποδεικνύει η παγκόσμια ιστορία.
Αυτή, που άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο, για να καταχωρίσει σ’αυτό και το απέραντο νεοελληνικό θράσος.
Ένα θράσος, τύπου Παναγόπουλου, που με δηλώσεις του, ζητάει και τα ρέστα. Αντί να κάνει τουμπεκί και να απολαύσει τα όποιο του αποκτήματα…..
Ένα θράσος, που πραγματικά αποτελεί αντικείμενο μελέτης, για τους σπουδαστές της κοινωνικής αγωγής και της ψυχολογίας….
Ο άνθρωπος, που μέσα σε μια πενταετία, ρήμαξε την ΕΡΤ. Δεν της άφησε τίποτα όρθιο. Την υπερχρέωσε και την απαξίωσε.
Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς υποδομή, χωρίς ………επενδύσεις….
Μιλάει ο άνθρωπος, που τριπλασίασε μόνος του την αμοιβή του. Και την έφθασε, με τα παρελκόμενα, πέντε φορές πάνω, από του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Ανεβάζοντας ταυτόχρονα ως άλλοθι, και τις αμοιβές της παρέας του…..
Ο άνθρωπος που ανέσυρε από τα ΚΑΠΗ της αποστρατείας, όλους τους συνταξιούχους, που τους είχε κάποια υποχρέωση ( ενδεχόμενα ) και τους ¨ έκοψε ¨ μισθό πρωθυπουργού, για να μην εμφανίζονται ποτέ και πουθενά.
Από τον Γιώργο Παπαδόπουλο ( τον καζάνα  ), τον Νίκο Ρίζο, τον Στάμο Ζούλα, τον Σελασιώτη, τον Χατζή….. Μέχρι τον Δημήτρη Παπαναγιώτου, που εκτός από σύμβουλό του, του ανέθεσε και την ¨ ΕΡΤ World ¨. Ώστε με τα….¨φρέσκα ¨ μυαλά του, τα φωτισμένα, να φέρει νέες ιδέες και μοντέρνες απόψεις, στην ψυχαγωγία και ενημέρωση της διασποράς.
¨Στρατολόγησε¨ τους ογδοντάχρονους, όταν έξω, νέα παιδιά, σπουδαγμένα στην τηλεόραση, πεινάνε…
Τάισε με χρυσά κουτάλια, τους κολλητούς του παραγωγούς, με αμαρτωλές ¨ συμπαραγωγές ¨. Και πιο αμαρτωλές ακόμα αναθέσεις, με τρεις και τέσσερις φορές πάνω από το πραγματικό κόστος παραγωγής….
Και μύρια άλλα, που η περιγραφή τους, πιότερο εκνευρισμό φέρνει, παρά υπενθύμιση.
Και έρχεται τώρα ο άνθρωπος, να δικαιολογηθεί με ΘΡΑΣΥΤΑΤΟ ύφος πως με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, συνεχίζουν να ενεργούν και οι σημερινές διοικήσεις της εταιρείας….
Ε βέβαια, αφού εσύ εμπνεύστηκες και χάραξες αυτόν τον δρόμο, αυτόν ακολουθούν και αυτοί. Θα ρθει κι αυτών η ώρα. Όμοιός σου και ο Παπαγεωργίου…..Την ίδια γλύκα του μελιού, κερνάει τον ουρανίσκο του.
Όμως το πόρισμα των ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης, φίλτατε Χρήστο, μεγάλοδημοσιογραφάρα, για τα δικά σου κατορθώματα μιλάει.
Για την δική σου παρουσία, στην ταλαίπωρη ΕΡΤ, αναφέρεται….


Άσε λοιπόν την έπαρση και το θράσος. Και μην παίζεις με τα νεύρα μας, στηριζόμενος στο γεγονός, πως σ’αυτή τη χώρα της λαμογιάς, πιότερη ιστορική παρουσία κι απ’αυτήν της Ακρόπολης, έχει πια η ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ…… Ντροπή.
Ντροπή γι αυτά όλα τα παιδιά, των stages, που τα χρησιμοποιήσατε, για να κάνετε την δική σας πολιτική, πάνω στα όνειρά τους. Και πίσω από τις, έντεχνα καλυμμένες, κονομησίες σας.
Ντροπή σας….. Που επιχειρείτε να πολιτικοποιήσετε και τις κλοπές σας.
Τώρα εξηγείται, το γιατί τα όρνεα της πολιτικής, αγωνίστηκαν τόσο φιλότιμα, να συλλάβουν και να εξαρθρώσουν την ¨ 17 Νοέμβρη ¨…..
Που αποτελούσε τον μπαμπούλα τους.
                                                                                                                                                     ΛΥΣΙΑΣ   


lavraki

Αντιδράστε!



Ποίος θα σταματήσει το ξεπούλημα;
Όταν πεινάς σκέφτεσαι το σήμερα δεν έχεις τον καιρό να διαβάσεις για το Καστελόριζο.
Όταν το παιδί σου δεν έχει δουλειά και είναι ξαπλωμένο ολημερίς στο κρεβάτι, έχεις τέτοιο πλάκωμα που δεν σε νοιάζει αν το Αιγαίο παραδίδεται στους Τούρκους.
Όταν σου κόβουν τη σύνταξη και σε πλακώνουν τα εκκαθαριστικά της εφορίας  ψυχοπλακώνεσαι και μαραζώνεις, τι σε νοιάζει για το όνομα της Μακεδονίας.
΅Όταν δύο φορές το χρόνο σου καίνε το μαγαζάκι που με τόσο κόπο έστησες τι σε νοιάζει αν αρχίσει το ξήλωμα της Ελλάδος από τη Θράκη ή την Κρήτη.
Όταν χάνεις τη δουλειά σου τι σε νοιάζει αν ο λαθρομετανάστης ψηφίζει για σένα.
Όταν το παιδί σου περνά στη κόλαση των ναρκωτικών και του αλκοολισμού τρελαίνεσαι, τέλειωσες. Για πια διαβούλευση και ΔΝΤ να μιλήσεις.  
Όταν σου κόβουν τα φάρμακα υποφέρεις στεναχωρείσαι, τι σε νοιάζει αν πουληθεί και πόσο θα πουληθεί η ΔΕΗ και ο ΟΣΕ
Όταν σε καλούν από το ΚΑΤ και σε ρωτούν αν το μηχανάκι με αριθμό Τ 2011 ανήκει στο γιό σου, σβήνεις, χάνεσαι.
Γνωρίζω ότι άλλα σου έταξαν, και άλλα σου ετοίμασαν!
Σου έταξαν Δημοκρατία και σου έδωσαν αναρχία.
Σου έταξαν προστασία και ευνομία και σε φόρτωσαν με φόβο και αδικία.
Σου τάξανε χρυσά κουτάλια και σου πήρανε και τα σώβρακα.
Σου ανοίξανε το δρόμο γιατί ήσουν τα περήφανα γηρατειά και σε σπάσανε στο ξύλο.
Τάξανε στη γυναίκα σου τη Τασία, τη καλή νοικοκυρά με τα τέσσερα παιδιά σύνταξη και σου έκοψαν τα επιδόματα. Αυτοί που στα τάξανε δεν ξεχάσανε να δώσουν στους εαυτούς τους αυξήσεις.
Ήσουν ο κυρίαρχος λαός, ο θεμέλιος λίθος της Δημοκρατίας αλλά για τα σπουδαία θέματα ποτέ δεν σε ρωτήσανε.
Δεν σε ρωτήσανε αν εγκρίνεις  την βουλευτική τους ασυλία, αν θα ήθελες εσύ κυρίαρχε Λαέ να επιλέγεις τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, για τον Βομβαρδισμό της Σερβίας, για την διάλυση του ΙΡΑΚ, για το Σχέδιο ΑΝΑΝ, για το όνομα της ΠΓΔΜ, για τις ηλεκτρονικές ταυτότητες, για τις θέσεις μας στα Διεθνή Φόρουμ.      
Εγώ θυμάμαι ότι στα έλεγα. Με αποκαλούσες γραφικό, συντηρητικό, ψιλοχουντικό,  οπισθοδρομικό. Μου κράδαινες τη κομματική σου ταυτότητα και μου φώναζες ότι έχουμε Δημοκρατία. Έπαιρνες επιδεικτικά το Γραφείο του συγχωριανού Βουλευτού για ρουσφέτι.
¶φηνες το γιο σου να καταλαμβάνει το σχολείο έτσι γιατί του γούσταρε και να απειλεί το δάσκαλο τον ανέντακτο τον επαγγελματία.
Δεν δεχόσουν παρατήρηση, ούτε για τα σκουπίδια σου ούτε για την ένταση της τηλεοράσεως σου ούτε για τον τρόπο που οδηγούσες.
Δεν σεβόσουν τίποτε, ήσουν ο μάγκας ό ξύπνιος, ο πρώτος στη κομπίνα, ήσουν ο Δημοκράτης.  
Αλλά εγώ τι φταίω που ήθελα ισότητα και ίσες ευκαιρίες, σωστές ανθρώπινες συμπεριφορές, ασφάλεια και δικαιοσύνη, εκπαίδευση και πρόοδο, αξιοκρατία. Γιατί εσύ από κλητήρας να γίνεις Διευθυντής. Γιατί ο γιό σου χωρίς σπουδαία προσόντα να πιάνει θέση των 5000¤ ενώ ο δικός μου να περιμένει τον ΑΣΕΠ. Γιατί να σε ανεχθώ, όταν φώναζες «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ»  και μόλις ανοίχτηκαν θέσεις στην ΕΕ πήγες και στρογγυλοκάθισες αναξιοκρατικά εκεί που η Πατρίδα και εγώ ο απλός πολίτης θέλω κάποιον που να αγαπά τον τόπο του.
Ο Πάγκαλος όταν έλεγε ότι μαζί τα φάγαμε εσένα εννοούσε. Αλλά εσύ που να τολμήσεις να του πεις ότι για κάθε τζάμπα μπουκιά που έτρωγες αυτός έτρωγε ένα ολόκληρο αρνί.
Εσένα πληρώνω που ακόμα πηγαίνεις και τους ψηφίζεις ανόητε, κομπλεξικέ και άχρηστε.
Το παιδί μου φεύγει στη ξενιτειά και δεν ξέρω αν  θα ξαναγυρίσει. Και αν ξαναγυρίσει το διαμέρισμα του που με τόσο κόπο έφτιαξα δεν ξέρω αν θα υπάρχει ή θα έχει εκποιηθεί ή δοθεί σε κανένα λαθρομετανάστη.
 
Αγαπητέ φίλε έχω κάθε δικαίωμα να μην εμπιστεύομαι τους νυν πολιτικούς και αυτή τη στιγμή που μιλάμε η μόνη ελπίδα που έμεινε ξεπουλιέται κάτω από αδιαφανείς και μη δημοκρατικές συνθήκες, που κάποιος Παγκοσμιοποιητής, που κάνει τον Πρωθυπουργό, μεσιτεύει χωρίς ΦΠΑ τον πλούτο και την περιουσία των παιδιών μας. Βοηθοί του είναι οι διάβολοι της Δημοκρατίας και τα φερέφωνα της Παγκοσμιοποίησης, τα ΜΜΕ, οι ΜΗΚΥΟ και οι συνοδοιπόροι τους.
Μπορείς και εσύ να βάλεις λίγο χασίσι στη γλάστρα σου και χαθείς στο κόσμο της λησμονιάς και της θολούρας, όπως πολύ σωστά προφήτευσε ο ΓΑΠ
 
Έλληνα ξύπνα μπορείς, η συνταγή είναι απλή, γύρνα στις ρίζες σου. Είναι θέμα αρχής να σηκωθείς όρθιος και να κλείσεις τα αυτιά στις σειρήνες που σε τρομοκρατούν.
Δήλωσε ότι οποιαδήποτε απόφαση θα ληφθεί είναι άκυρη. Οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν ότι  ο Λαός δεν τους θέλει. ΄
Νέοι άνθρωποι, έντιμοι και αξιόλογοι άνδρες που να αγαπάνε αυτό τον τόπο πρέπει να εμπλακούν στα κοινά.   
 
Στέργιος