Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
8.2.14
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΙ ..ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ!! ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ?

Γκρίζα ζώνη η περιοχή γύρω από το Καστελλόριζο
Η μετατροπή της περιοχής πέριξ του Καστελλόριζου σε γκρίζα ζώνη αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μίας (διπλωματικής) ήττας. Η οποία έχει προκύψει χωρίς καν να δοθεί μάχη, καθώς οι ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων τεσσάρων ετών (Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά – Βενιζέλου) λειτουργούν είτε ως απαθείς παρατηρητές του φαινομένου, είτε, όταν αποφασίσουν να πράξουν κάτι, ως πυροκροτητές δυσάρεστων για τα ελληνικά συμφέροντα εξελίξεων.
Υπάρχουν, λοιπόν, κάποιοι σταθμοί στην πορεία γκριζαρίσματος του Καστελλόριζου, τους οποίους αξίζει να μην λησμονούμε:
1. Στις 11 Αυγούστου 2010, ο Α’ γενικός διευθυντής του ΥΠΕΞ, κατ’ εντολή του υπουργού Δ. Δρούτσα, υπέβαλε με το έγγραφο ΑΠ. Φ. 104174 σε αρμόδιο εμπειρογνώμονα ερωτήματα για ζητήματα της ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Μία από τις ερωτήσεις αναζητούσε επιχειρηματολογία που να επιτρέπει την ικανοποίηση της τουρκικής απαίτησης να βγει από την ατζέντα του ελληνοτουρκικού διαλόγου το Καστελλόριζο…!!!
Παρ’ όλα αυτά, η εμπειρογνώμονας που ανέλαβε να απαντήσει στα ερωτήματα αυτά είχε διαφορετική άποψη, καθώς, στην έκθεση που υπέβαλλε, τεκμηρίωσε με ισχυρά νομικά επιχειρήματα το ακριβώς αντίθετο από τα ζητούμενο. Εξυπακούεται ότι η άποψη της εμπειρογνώμονος δεν εισακούσθηκε.
2. Στις 6/4/2011 στο «Ποντίκι» με τίτλο «Τουρκικό πόδι στο Καστελλόριζο» αποκαλύπτεται τουρκικό διάβημα στην ελληνική πρεσβεία στην Άγκυρα, σύμφωνα με το οποίο:
- Το Καστελλόριζο με τα χωρικά του ύδατα (6 μίλια) επικάθεται στην τουρκική υφαλοκρηπίδα κα δεν διαθέτει κανένα δικαίωμα στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)
- Με βάση τους τουρκικούς χάρτες, τους οποίους παρουσίασαν στον Έλληνα διπλωμάτη της ελληνικής πρεσβείας στην Άγκυρα, η τουρκική ΑΟΖ στην περιοχή συνορεύει με την ΑΟΖ της Αιγύπτου.
- Η τουρκική κυβέρνηση έχει ενημερώσει για τις θέσεις της την Αίγυπτο, και, γι αυτόν τον λόγο, το Κάιρο συμμεριζόμενο τις τουρκικές θέσεις, έχει διακόψει τις ελληνοαιγυπτιακές συζητήσεις για την ΑΟΖ στην περιοχή!
3. Την Παρασκευή 28 Απριλίου του 2012, ενώ στην Ελλάδα, εν μέσω προεκλογικής περιόδου, γίνεται σαφής η έναρξη μίας περιόδου πολιτικής αστάθειας (και δεδομένης της οικονομικής καταστροφής και κοινωνικής διάλυσης της χώρας), στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως δημοσιεύοντα χάρτες με θαλάσσιες περιοχές εντός της Ελληνικής ΑΟΖ, νότια της Ρόδου και του Καστελλόριζου, οι οποίες παραχωρούνται προς έρευνα και εκμετάλλευση στην Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίου (ΤΡΑΟ).
Το καταρρέον ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν έδωσε τη δέουσα προσοχή στην εν λόγω μελετημένη τουρκική κίνηση. Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι το συγκεκριμένο περιστατικό δεν κέρδισε ούτε ένα δευτερόλεπτο στην προεκλογική συζήτηση. Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό δείγμα επικίνδυνης ιστορικής αμνησίας και μηδαμινής διπλωματικής προετοιμασίας, για να μην πούμε κάτι χειρότερο.
Δεν θα έπρεπε η πολιτική ηγεσία (και η κοινωνία) να έχει λησμονήσει ότι η ελληνική αντιπαράθεση στο Αιγαίο ξεκίνησε την 1η Νοεμβρίου 1973, όταν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως δημοσιεύτηκαν χάρτες θαλάσσιων περιοχών στα βορειοδυτικά της Μυτιλήνης, τις οποίες η Άγκυρα παραχωρούσε προς έρευνα και εκμετάλλευση στην τουρκική Εταιρεία Πετρελαίου (ΤΡΑΟ).
Αυτή ήταν η πρώτη έμπρακτη αμφισβήτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας / κυριαρχίας στο Αιγαίο από την Τουρκία. Καθώς όλοι γνωρίζουμε τι ακολούθησε από τότε στο Αιγαίο και στα ελληνοτουρκικά, θα περίμενε κάθε λογικός πολίτης από τις ελληνικές κυβερνήσεις να αντιμετωπίσουν με μεγαλύτερη προσοχή την τουρκική προσπάθεια να διαμορφώσει τον χάρτη καταγράφοντας τις διεκδικήσεις της επί της ελληνικής ΑΟΖ νότια της Ρόδου και του Καστελλόριζου.
Πού πάμε λοιπόν;
Ρητορικό το ερώτημα και προφανής, δυστυχώς, η απάντηση…
«Το Ποντίκι»
18.12.13
ΣΤΟ ΑΜΒΟΥΡΓΟ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ Η ΑΟΖ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ
- ΜΕ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΛΛΑΔΟΣ- ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ
- ΟΛΟ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΑΜΑΡΑ ΓΙΑ NEW DEAL ΜΕ OMΠΑΜΑ -ΜΕΡΚΕΛ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΚΑΙ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ
- Ο ΕΙΔΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗ- ΚΟΥΡΚΟΥΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
- ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ ΤΗΝ ΧΑΓΗ- ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΡΥΘΜΙΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ Η ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ – ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΙΑΠΩΝΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΣΟΥΝΤΖ ΓΙΑΝΑΙ Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΙΤΗΤΩΝ- 10 ΜΙΛΙΑ ΣΥΝΟΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΕ ΑΕΡΑ -ΘΑΛΑΣΣΑ ΣΤΑ ΤΕΛΗ ΤΟΥ 2014
Στο Αμβούργο της Γερμανίας θα κριθεί σε εύθετο χρόνο η τύχη του Καστελορίζου και θα διευθετηθεί το σύνολο των ελληνοτουρκικών διαφορών, των συνόρων, θαλασσίων και εναέριων περιλαμβανομένων ! Όπως αποκαλύπτει σήμερα το CRASH ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς έχει καταρτίσει σε συνεργασία με τον Υπουργό Εξωτερικών Ευάγγελο Βενιζέλο και τους στενούς συνεργάτες του Χρύσανθο Λαζαρίδη και Δημήτρη Κούρκουλα (υφυπουργό Εξωτερικών) έναν οδικό χάρτη που έχει ως στόχο να αξιοποιήσει η Ελλάδα την ευνοική για αυτήν γεωστρατηγική συγκυρία στην Μεσόγειο , να εκμεταλλευθεί τον ενεργειακό της πλούτο και να λύσει οριστικά και τελεσίδικα τις διαφορές της με την Τουρκία. Σταθμοί αυτής της διαδρομής που θα έχει ως τελική κατάληξη την παραπομπή της διαφοράς μας για υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ με την Τουρκία σε ad hoc διαιτητικό δικαστήριο που θα συσταθεί στην έδρα του Δικαστηρίου της Θάλασσας , στο γερμανικό λιμάνι του Αμβούργου είναι :
Πρώτον, η διακήρυξη της Ευρωπαικής Ένωσης (κατά την διάρκεια της ελληνικής προεδρίας) για τα ευρωπαικά θαλάσσια σύνορα και την ΑΟΖ στην Μεσόγειο , γεγονός που θα προκαλέσει επενδυτικό ενδιαφέρον από ξένες εταιρείες εξόρυξης υδρογονανθράκων οι οποίες θέλουν την πολιτική εγγύηση της ΕΕ για να μετάσχουν στους διαγωνισμούς.
Δεύτερον, η υπογραφή συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος-Αιγύπτου για την οριοθέτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της θαλάσσιας ζώνης στην Μεσόγειο με τρόπο που να αναγνωρίζεται η υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου και η επήρροια της νήσου στην διαμόρφωση της ελληνικής ΑΟΖ στην Μεσόγειο. Πρόκειται για εξέλιξη που αν συμβεί (και υπάρχουν οι προυποθέσεις μετά την απέλαση του Τούρκου πρέσβη στο Κάιρο και την διακοπή των διπλωματικών σχέσεων Τουρκίας-Αιγύπτου) θα δημιουργήσει ισχυρό τετελεσμένο. Τέτοιο που η Ελλάδα θα μπορεί να επικαλεστεί σε ένα διαιτητικό δικαστήριο που θα κρίνει την διαφορά μελλοντικά.
Τρίτον, η αναγνώριση αυτής της συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος-Αιγύπτου -και συνακόλουθα της ανακήρυξης της ελληνικής ΑΟΖ- από τα παράκτια κράτη Ισραήλ και Κύπρο. Και αυτή η εξέλιξη θα δημιουργήσει τετελεσμένο και δυναμική για τις εξελίξεις .
Τέταρτον, η αξιοποίηση αυτών των συμφωνιών για την επίτευξη των οποίων ο πρωθυπουργός εργάζεται πυρετωδώς στο παρασκήνιο θα αποτελέσει ένα μεγάλο ευρωπαικό New Deal με αντικείμενο τον τομέα της ενέργειας. Η εξόρυξη των υδρογονανθράκων από τα χρυσοφόρα κοιτάσματα που υπάρχουν σε όλη την περιοχή της Μεσογείου εκτιμάται ότι θα βάλει την χώρα στο κέντρο του παγκόσμιου ενεργειακού χάρτη καθώς θα ικανοποιήσει και τους Αμερικανούς ( οι εταιρείες τους μετέχουν στην εξόρυξη και θα διεκδικήσουν συμβόλαια ) αλλά και τους Γερμανούς: Το υγροποιημένο αέριο θα μεταφέρεται μέσω της εμπορικής ναυτιλίας σε λιμάνια της Μεσογείου ( Μασαλία, Μάλτα , Ιταλία, Ισπανία ) και θα αξιοποιηθεί ακόμη και για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Πέμπτον, η οριστικοποίηση της συμφωνίας για το ελληνικό χρέος προκειμένου να μην χρησιμοποιηθεί από τους δανειστές ο ενεργειακός πλούτος στις διαπραγματεύσεις για την ρύθμιση του.
Τελικός σταθμός αυτής της διαδρομής είναι, σύμφωνα με την στρατηγική Σαμαρά, η υπογραφή μιας συμφωνίας Ειρήνης μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας βάση της οποίας θα είναι το περιεχόμενο της απόφασης ενός ad hoc διαιτητικού δικαστηρίου που θα λύσει φαινομενικά το θέμα της υφαλοκρηπίδας αλλά κατ ουσίαν θα επηρεάσει όλα τα εκκρεμή θέματα : Την έκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης, (χωρικά ύδατα ) τα εναέρια σύνορα που καταπονούν την Πολεμική μας Αεροπορία ώστε να τα προστατεύει και τέλος τον ενεργειακό πλούτο πάνω στον οποίο
<< κάθεται >> το Καστελόριζο. Τα οικόπεδα είναι τέσσερα και το φυσικό αέριο πλούσιο , ακόμη και στερεοποιημένο.
Το δικαστήριο μπορεί να βρεί τον τρόπο να επιτευχθεί μια συμφωνία που θα εξυπηρετεί το 70 % των επιδιώξεων της ελληνικής πλευράς , που θα σέβεται κάποιες από τις ευαισθησίες της γείτονος για συμμετοχή στην εξόρυξη και θα ανοίξει τον δρόμο για την εκμετάλλευση των πλούσιων πλουτοπαραγωγικών πόρων στην περιοχή επωφελεία της ελληνικής οικονομίας.
Θεματοφύλακας της εφαρμογής της συμφωνίας θα μπορούσε να είναι ο ΟΗΕ του οποίου όργανο είναι το Δικαστήριο του Αμβούργου. Ακόμη και ένα μικρό συμβολικό ποσοστό από τα έσοδα των εξορύξεων θα μπορούσε να διεκδικήσει ως αντάλλαγμα για τις καλές του υπηρεσίες. Η οριστική διευθέτηση της διένεξης με την Τουρκία με όρους υπεροχής που θα προσδώσουν στην κυβέρνηση Σαμαρά οι συμφωνίες με τους Αιγύπτιους, και η επικύρωση τους από τα παράκτια κράτη Ισραήλ και Κύπρο θα ακυρώσει τις διεκδικήσεις της Άγκυρας σε όλη την περιοχή και θα δώσει την δυνατότητα στις μελλοντικές κυβερνήσεις να αξιοποιήσουν το σύνολο σχεδόν των κοιτασμάτων που δικαιούμαστε (με εξαίρεση λίγα οικόπεδα) ,με βάση το Διεθνές Δίκαιο, επωφελεία των μελλοντικών γενεών.
Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΝ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΜΒΟΥΡΓΟ
Την προσφυγή στην διαιτησία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Θάλασσας στο Αμβούργο προανήγγειλε εμμέσως πλήν σαφώς σε μια ....απρόσεκτη ομιλία που έγινε στο αμφιθέατρο του Υπουργείου Εξωτερικών κατά την διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου του καθηγητή Χρήστου Ροζάκη για την ΑΟΖ ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος. Αυτή του η ομιλία ήταν μάλιστα αιτία παρεξήγησης του με το Μαξίμου καθώς ο Υπουργός αποκάλυψε μυστικές συναντήσεις τόσο με τους Τούρκους στην Κωνσταντινούπολη όσο και επαφές με τους Ιταλούς και τους Μαλτέζους για το θέμα της διευθέτησης της Οικονομικής Ζώνης στην Μεσόγειο. Σε εκείνη την τοποθέτηση του η οποία έγινε στις 3 Οκτωβρίου 2013
ο κύριος Βενιζέλος τόνισε ότι<< είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε την δικαστική οριοθέτηση , εφόσον χρειαστεί, παρακολουθώντας προσεκτικά την νομολογία της Χάγης, του Διεθνούς Δικαστηρίου της Θάλασσας και τις αποφάσεις διαιτητικών δικαστηρίων >>. Προηγουμένως είχε αποκαλύψει ότι στις 9 Σεπτεμβρίου έγινε στην Κωνσταντινούπολη ο 55ος γύρος των διερευνητικών επαφών Ελλάδος-Τουρκίας ο οποίος δεν περιορίστηκε στο θέμα τις υφαλοκρηπίδας αλλά κατά την δήλωση του << σε όλες τις θαλάσσιες ζώνες >>. Στην ίδια ομιλία του ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης τόνισε ότι << οι θαλάσσιες ζώνες είναι η κεντρική προτεραιότητα της επικείμενης ελληνικής προεδρίας >> και έκανε αναφορά στην μελέτη της Γενικής Διεύθυνσης της Κομισιόν για τα << οφέλη που προβλέπονται για την χώρα μας από την ανακήρυξη και χρήση των θαλλάσιων ζωνών που προβλέπονται στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας στο χώρο της Μεσογείου >>. Σημείωσε δε ως σημαντική εξέλιξη την ψήφιση του άρθρου 156 του νόμου 4001/2011
που εγκρίθηκε από την βουλή επί Υπουργίας Γιάννη Μανιάτη και ορίζει τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας , κίνηση που αξιοποιήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση όταν κοινοποίησε στον ΟΗΕ -χωρίς χάρτες όπως συμβούλευαν οι Αμερικανοί- τις συντεταγμένες της ελληνικής ΑΟΖ. Όπως τόνισε ο κύριος Βενιζέλος, << η υφαλοκρηπίδα είναι ένα εθνικό κυριαρχικό δικαίωμα που ισχύει ipso facto και an ab initio, ( αυτοδικαίως και εξ υπαρχής) και απαιτεί οριοθέτηση μετά << από διαβούλευση >>. Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης η ΑΟΖ << έχει σχέση με την αλιεία, την αιολική ενέργεια και την φωτοβολταική ενέργεια >> ενώ αναφορικά με τις θαλάσσιες ζώνες στην Μεσόγειο είπε << μιλάμε για ταυτόσημη έκταση σε περίπτωση θαλάσσιας οριοθέτησης >>. Η ομιλία αυτή του αντιπροέδρου που έγινε σε αμιγώς εσωτερικό ακροατήριο θεωρήθηκε ότι πήγαινε τα πράγματα ένα βήμα πιο μπροστά και αποκάλυπτε κινήσεις και σχεδιασμούς που εντόπισαν τα ραντάρ διεθνών διπλωματικών αποστολών. Όχι τόσο στο κομμάτι που υπαινίσσεται την προσφυγή στο διαιτητικό δικαστήριο- εκεί ομολογουμένως η διατύπωση διακρίνεται για την εποικοδομητική της ασάφεια – αλλά σε άλλο τμήμα της που γινόταν αναφορά στις επαφές που έχει η ελληνική κυβέρνηση με την Ιταλία και την Μάλτα στο πλαίσιο του ΟΗΕ για την διευθέτηση-σύζευξη- οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών τους.Η ΚΟΝΤΡΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΥΤΙΝ ΚΑΙ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΙΔΡΥΣΗΣ ΤΟΥ ΤΟ 1996
Το Διεθνές Δικαστήριο του Δικαίου της Θάλασσας (ITLOS) συστάθηκε το πρώτον με το άρθρο 287 της σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών η οποία υπογράφηκε στην Τζαμάικα ( Μοντέγκο Μπέι) στις 10 Δεκεμβρίου του 1982. Την Ελλάδα εκπροσώπησε τότε ο υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Παπανδρέου Κάρολος Παπούλιας . Η σύμβαση αυτή αποτελεί έκτοτε όπλο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής καθώς στα άρθρα της προβλέπεται ότι είναι εθνικό κυριαρχικό μας δικαίωμα η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια. Έδρα του Δικαστηρίου είναι το Αμβούργο . Αποτελείται από 21 δικαστές που έχουν ενναετή θητεία. Πρόεδρος του είναι ο Ιάπωνας Σούντζι Γιανάι. Το δικαστήριο άρχισε να λειτουργεί 14 χρόνια μετά την υπογραφή της Σύμβασης του Μοντέγκο Μπέι, επί Μπούτρος Γκάλι Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, στις 18 Οκτωβρίου του 1996. Είναι νέος θεσμός. Αρχικά περιορίστηκε να ασχολείται με ζητήματα ναυσιπλοίας και διάσημη είναι η τελευταία του απόφαση για το πλοίο της Green Peace << Arctik Sunrice >> που επιχείρησε με ακτιβιστική ενέργεια να εμποδίσει την εξόρυξη πετρελαίου σε ρωσική πλατφόρμα στην Αρκτική. Ο Πούτιν διέταξε την σύλληψη των τριάντα μελών του πληρώματος του φέροντος ολλανδική σημαία πλοίου επειδή παρεμπόδισαν την πραγματοποίηση ερευνών. Το πλήρωμα σήμερα
κρατείται σε ρωσικές φυλακές ενώ η Ολλανδική κυβέρνηση προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο της Θάλασσας. Το δικαστήριο με απόφαση του τον προηγούμενο μήνα διέταξε την απελευθέρωση των ακτιβιστών έναντι καταβολής εγγύησης 3,6 εκατομμυρίων ευρώ στην ρωσική κυβέρνηση αλλά μέχρι την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές ο Ρώσος Πρόεδρος δεν είχε εκτελέσει την απόφαση του. Η Ρωσία
άλλωστε δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη την δικαιοδοσία αυτού του νέου οργάνου του ΟΗΕ. Το Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας μπήκε στα ραντάρ της ελληνικής κυβέρνησης μετά την πρώτη απόφαση που εξέδωσε τον Μάρτιο του 2012 για ζητήματα διευθέτησης θαλασσίων ζωνών. Η απόφαση που εξέδωσε για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ για το νησί Saint Martin (διένεξη Μπάγκλαντες – Μιανμάρ) μοιάζει κάπως με την υπόθεση του Καστελόριζου και το περιεχόμενο της μετά από προσεκτική μελέτη εκτιμάται ότι ευνοεί κατά 60 % τα ελληνικά επιχειρήματα για την << επήρροια >> που έχει το Καστελόριζο στην διαμόρφωση της ΑΟΖ της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Η νομολογία του είναι διαφορετική από αυτή του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης το οποίο γνωμοδότησε εμμέσως αρνητικά για τα ελληνικά συμφέροντα στην υπόθεση των νησιών << Ερπετών >> στην Ρουμανία (Μαύρη Θάλασσα) γι αυτό η κυβέρνηση σωστά στρέφει την προσοχή της προς αυτό. Από την Χάγη είχαμε άλλωστε την αρνητική εμπειρία να μην γίνουν δεκτές οι ελληνικές ευυαισθησίες και επιχειρήματα στην υπόθεση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας με τα Σκόπια, γεγονός που επιδρά καταλυτικά στην σκέψη όλων εκείνων που χαράσσουν την ελληνική εξωτερική πολιτική. Έτσι η κυβέρνηση στρέφεται σε μια ενδιάμεση λύση (χωρίς να έχει καταλήξει ακόμη για το πότε θα εκδηλωθεί η πρωτοβουλία της) :Στην σύσταση διαιτητικού δικαστηρίου για την επιδίκαση της διαφοράς Ελλάδος-Τουρκίας το οποίο δεν θα αποτελείται από δικαστές του Αμβούργου αλλά θα συσταθεί με απόφαση του Ιάπωνα Προέδρου του από τον κατάλογο διαιτητών που έχει στα μητρώα του , υποδεδειγμένους από εθνικά κράτη, ο ΟΗΕ.
ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ ΌΠΩΣ SAINT ΜΑRTIN ΚΑΙ ΕΛΛΆΔΑ ΟΠΩΣ ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣ !
Η απόφαση που μπήκε στο μικροσκόπιο της ελληνικής διπλωματίας και κέντρισε την προσοχή της κυβέρνησης ελήφθη στις 14 Μαρτίου 2012 ενώ η Ελλάδα βρισκόταν σε full προεκλογική εκστρατεία. Το Διεθνές Δικαστήριο του Αμβούργου για πρώτη φορά μετά την ίδρυση του εξέδωσε απόφαση που αφορούσε την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών. Μέχρι τότε ασχολείτο με θέματα αλιείας και άμεσης απελευθέρωσης πλοίων. Το Δικαστήριο του Αμβούργου εξέδωσε απόφαση για την διένεξη Μπάγκλαντες- Μιανμάρ (στον κόλπο της Βεγγάζης ) που αφορούσε την οριοθέτηση χωρικών υδάτων, υφαλοκρηπίδας, υφαλοκρηπίδας πέραν των 200 ναυτικών μιλίων και ΑΟΖ. Το Μπάγκλαντες ζητούσε να λυθεί η διαφορά με βάση την αρχή
της ευθιδικίας και η Μιανμάρ με βάση την αρχή της μέσης γραμμής. Το Δικαστήριο τελικώς ακολούθησε την άποψη του Μπάγκλαντες. Το πιο ενδιαφέρον τμήμα της απόφασης για τα ελληνικά συμφέροντα – σύμφωνα με ανάλυση του καθηγητή Θόδωρου Καρυώτη - αφορά την οριοθέτηση χωρικών υδάτων νησιών γιατί το νησί Saint Martin παρουσιάζει ομοιότητες όσον αφορά την γεωγραφική του θέση με το Καστελόριζο. Το Μιανμάρ ( όπως η Τουρκία στην δική μας περίπτωση ) υποστήριξε ότι η νήσος Saint Martin δεν δικαιούται χωρικά ύδατα 12 μιλίων-όπως προβλέπει το άρθρο 15 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας - επειδή βρίσκεται κοντά στα δικά της παράλια. Ζήτησε επίσης από το Δικαστήριο το νησί να ανήκει στην κατηγορία των << ειδικών περιστάσεων >> και να μην έχει << πλήρη επήρροια >>. Το Μπάγκλαντες (όπως η Ελλάδα με το Καστελόριζο ) ζήτησε να δοθεί επήρροια στο νησί γιατί αυτό προβλέπουν σε ανάλογες περιπτώσεις όλες οι διεθνείς αποφάσεις που έχουν εκδοθεί με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Όλα τα κατοικήσιμα νησιά έχουν χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων .Λιγότερα από 12 μίλια έχουν τα μη κατοικήσιμα ή τα άγονα. Το νησί Saint Martin έχει ναυτική βάση και 7.000 κατοίκους. Το Καστελόριζο το οποίο απέχει από τα τουρκικά παράλια 1, 25 μίλια έχει 406 κατοίκους. Μαζί με τα βραχονήσια Άγιος Γεώργιος, Στρογγυλή. Αγριέλαια, ,Μαύρο Ποινή, Πολύφαδο, Ρώ, Ψωμί, Ψωραδιά συνιστά ένα νησιωτικό σύμπλεγμα του Αρχιπελάγους.Το Δικαστήριο απέρριψε τελικά το αίτημα της Μιανμάρ , είπε << όχι >> στο επιχείρημα ότι το Saint Martin πρέπει λόγω εγγύτητας στα παράλια του να έχει χωρικά ύδατα έξι μιλίων και αναγνώρισε στο νησί χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων και επήρροια στην διαμόρφωση των θαλασσίων ζωνών. Έπειτα με βάση τηναρχή
της ευθιδικίας και με την αναγνώριση των<< ειδικών περιστάσεων >> (όρος της διεθνούς σύμβασης ) προχώρησε στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ .Το Μπάγκλαντες αύξησε την υφαλοκρηπίδα του και την ΑΟΖ του από 107.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα σε 111.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Τυχόν αναλογική εφαρμογή
της απόφασης πιλότος του Διεθνούς Δικαστηρίου του Αμβούργου θα προίκιζε το Καστελόριζο με χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων στο νότιο μέρος του και θα ένωνε τις ΑΟΖ Ελλάδος-Κύπρου-Αιγύπτου- Ισραήλ !! Τυχόν απόφαση για αναγνώριση της επήρροιας του Καστελόριζου στην διαμόρφωση της ΑΟΖ θα είχε επίσης συνέπεια στην διαμόρφωση της αιγιαλίτιδας ζώνης κατά μήκος όλων των ελληνοτουρκικών θαλάσσιων συνόρων και θα ανοίξει τον δρόμο για τον μεγάλο συμβιβασμό: Κοινά ελληνοτουρκικά σύνορα 10 μιλίων σε αέρα και θάλασσα. Το αρνητικό σημείο της απόφασης είναι η υιοθέτηση της αρχής της ευθιδικίας που ζήτησε το κερδισμένο Μπάγκλαντες. Η Ελλάδα ζητά την μέση γραμμή και τυχόν υιοθέτηση της ευθιδικίας ενδεχομένως θα μείωνε την συνολική επίδραση που ασκεί το Καστελόριζο ως νησιωτικό σύμπλεγμα του αρχιπελάγους στην τελική λύση. Σε μια τέτοια περίπτωση κρίσιμη θα είναι η απόφαση των διαιτητών οι οποίοι θα κληθούν να τάμουν την διαφορά και με πολιτικά κριτήρια, για έναν απλό λόγο. Αν η Ελλάδα κερδίσει με την απόφαση το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας και περιέλθουν και τυπικά στην κατοχή της τα χρυσοφόρα ενεργειακά πηγάδια που βρίσκονται στον βυθό του Αιγαίου κάτω από το ακριτικό μας νησί, κάτι πρέπει να δοθεί ως αντάλλαγμα και στους Τούρκους. Ίσως ένα << πηγάδι >> από τα τέσσερα.Για την πληρότητα του ρεπορτάζ σημειώνεται ότι αντίθετη άποψη από αυτήν του καθηγητή Καρυώτη ( ο οποίος επεσήμανε σημειωτέον γκρίζες ζώνες στην απόφαση) έχει ο καθηγητής Χρήστος Ροζάκης. Στο βιβλίο του << Η αποκλειστική οικονομική ζώνη και το διεθνές δίκαιο >> αμφισβητεί την χρησιμότητα της απόφασης για τα ελληνικά συμφέροντα και θεωρεί ότι δεν κατοχυρώνεται το θέμα της επήρροιας του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελορίζου στην χάραξη της ΑΟΖ .Κάνει όμως μια σημαντική παρατήρηση : Παραθέτει παράγραφο της απόφασης του Δικαστηρίου του Αμβούργου η οποία αναφέρει ρητά τα εξής : << Το Δικαστήριο παρατηρεί ότι η επήρροια ενός νησιού στην οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης και της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας εξαρτάται από τις γεωγραφικές πραγματικότητες και τις συνθήκες μιας συγκεκριμένης περίπτωσης. Δεν υπάρχει γενικός κανόνας σε αυτή την περίπτωση. Κάθε περίπτωση είναι μοναδική και απαιτεί ειδική μετεχείριση εφόσον ο τελικός στόχος είναι η εξεύρεση μιας δίκαιης λύσης >>.
Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΑΜΑΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ..ΧΡΗΣΙΚΤΗΣΙΑ
Η απόφαση του Αμβούργου πανικόβαλλε ( κατ άλλους, ενθάρρυνε) την Άγκυρα η οποία εκμεταλλευόμενη και το γεγονός ότι την Άνοιξη του 2012 η Ελλάδα είχε υπηρεσιακή κυβέρνηση δέσμευσε με απόφαση της κυβέρνησης που δημοσιεύτηκε στο τουρκικό φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (27-4-2011 ) τέσσερα οικόπεδα υδρογονανθράκων και έδωσε άδειες στην Κρατική Εταιρεία πετρελαίου της για την εξόρυξη τους!! Η Ελλάδα αντέδρασε μετά από έντονο παρασκήνιο στο οποίο ενεπλάκησαν και οι Αμερικανοί τον Φεβρουάριο του 2013
, εννέα μήνες μετά.Η επιστολή που έστειλε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στον θεματοφύλακα της Συνθήκης για το Δίκαιο της Θάλασσας Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κιν Μουν , με κομιστή αυτής τον τότε Υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Αβραμόπουλο είχε τον τύπο της ρηματικής διακοίνωσης ( note verbale) . Με αυτήν χαρακτηρίζονταν << άκυρες οι άδειες που έδωσε η Τουρκία στην Κρατική εταιρεία Υδρογονανθράκων >> και ξεκαθαριζόταν ότι τα τέσσερα οικόπεδα είναι << περιοχές εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας >>. Με βάση τη διακοίνωση << η Ρόδος και το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελορίζου έχουν πλήρη δικαιώματα και θαλάσσιες ζώνες , όπως κάθε άλλη εδαφική περιοχή, άρα υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ >>. Επίσης << η χώρα ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα ab initio και ipso facto για την εξερεύνηση της υφαλοκρηπίδας και την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων >>. Η ίδια διακήρυξη επαναλαμβάνεται με την προγραμματική συμφωνία ΝΔ -ΠΑΣΟΚ η οποία στο σημείο 41 αναφέρει, χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις : << Εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα είναι ενεργά και ασκούνται, όπως προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο >>. Με την ρηματική διακοίνωση αυτή ο πρωθυπουργός διέκοψε την τουρκική απόπειρα ...χρησικτησίας στην ελληνική ΑΟΖ αλλά το σημαντικότερο : Κατοχύρωσε τις ελληνικές θέσεις ενόψει του νέου κεκτημένου που δημιούργησε η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου του Αμβούργου για το Δίκαιο της Θάλασσας. Έτσι όταν κληθεί εκείνο να επιληφθεί , έστω με την μορφή διαιτητικού δικαστηρίου, ο ελληνικός φάκελος θα είναι πλήρως τεκμηριωμένος και δεν θα υπάρχει η παραμικρή <<τρύπα >> για τα τουρκικά επιχειρήματα.
Η ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΙΤΗΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
Σύμφωνα με το άρθρο 287 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας η οποία αποτελεί νόμο του ελληνικού κράτους από την επικύρωση της (νόμος 2321/23-6-95 ) τα κράτη έχουν ελευθερία επιλογής όταν πρόκειται να λύσουν τις διαφορές τους σχετικά με θέματα που ορίζει αυτή. Ο πρώτος είναι η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης την δικαιοδοσία του οποίου η Τουρκία δεν έχει αναγνωρίσει. Ο δεύτερος είναι η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο του Αμβούργου και ο τρίτος η συγκρότηση διαιτητικού δικαστηρίου, με απόφαση του Προέδρου του Δικαστηρίου Αμβούργου ο οποίος δεν δικάζει μεν αλλά έχει την ευθύνη να κρατήσει την διαδικασία. Ο τρόπος συγκρότησης του διαιτητικού δικαστηρίου ο οποίος έχει τεράστια σημασία για την εξέλιξη της υπόθεσης περιγράφεται αναλυτικά στα..ψιλά της σύμβασης, στο παράρτημα VII και αφορά ακόμη και χώρες που δεν την έχουν υπογράψει ( όπως η Τουρκία ). Σύμφωνα με το παράρτημα λοιπόν ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ- κρίσιμος θα είναι λοιπόν και ο ρόλος του Μπάν Κι Μούν- καταρτίζει και τηρεί κατάλογο διαιτητών. Κάθε κράτος μέλος της σύμβασης ορίζει σε τακτά χρονικά διαστήματα 4 διαιτητές που περιλαμβάνονται στον συνολικό κατάλογο . Πρόκειται για επιστήμονες, καθηγητές και νομικούς με πείρα στα ναυτιλιακά θέματα οι οποίοι πρέπει να χαίρουν φήμης για την αμεροληψία τους. Τελευταία κυκλοφορεί η πληροφορία ότι η κυβέρνηση έχει περιλάβει στον κατάλογο με τους διαιτητές που έχει στείλει στον ΟΗΕ τον εξειδεικευμένο σε θέματα ναυτικού δικαίου καθηγητή της Νομικής και πρώην Υπουργό Επικρατείας Χάρη Παμπούκη. Ο πρώην Υπουργός έχει τεράστια πείρα καθώς από τον καιρό που ήταν Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εξωτεριικών κωδικοποίησε την ελληνική επιχειρηματολογία, ακτινογράφησε την σύνθεση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης και διερεύνησε τις πιθανότητες επιτυχίας μιας πιθανής ελληνικής προσφυγής. Αν Ελλάδα και Τουρκία συμφωνήσουν να λύσουν την διαφορά του Καστελόριζου με διαιτησία τότε η διαδικασία θα είναι η εξής : Το διαιτητικό δικαστήριο θα είναι πενταμελές. Τα μέλη του θα διοριστούν από τον Ιάπωνα Πρόεδρο του Δικαστηρίου του Αμβούργου. Κάθε κράτος θα υποδείξει ένα μέλος της αρεσκείας του από τον κατάλογο που τηρείται στο γραφείο του Γραμματέα του ΟΗΕ ενώ τρία ακόμη θα τοποθετηθούν μετά από κοινή συμφωνία των δύο μερών .Το δικαστήριο θα συνεδριάζει στο Αμβούργο αλλά σύμφωνα με την σύμβαση τα μέλη του δικαιούνται να επισκέπτονται τοποθεσίες και να πραγματοποιούν επί τόπου πραγματογνωμοσύνες προκειμένου να διαμορφώνουν άποψη επί τόπου. Άρα θα επισκεφθούν και το Καστελόριζο.
Η ΘΕΩΡΙΑ ΡΟΖΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΕΣΗΣ ΓΙΑ ΑΟΖ
Ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Χρήστος Ροζάκης η γνώμη του οποίου έχει βαρύνουσα σημασία- η άποψη του ότι το Δίκαιο της Θάλασσας είναι υποχρεωτικό και για την Τουρκία ως << εθιμικό >> περιελήφθη σε απαντήσεις του Υπουργείου Εξωτερικών πρός την Άγκυρα – θεωρεί ότι η Ελλάδα έχει μεγάλα διαπραγματευτικά ατού σε μια διαιτησία. Όπως γράφει στο τελευταίο του βιβλίο για την ΑΟΖ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαζήση << ο γεωγραφικός σχηματισμός των νησιών στο Αιγαίο δημιουργεί μια συμπαγή παρουσία που δύσκολα θα μπορούσε να αγνοηθεί σε οποιαδήποτε οριοθέτηση.(..) Αυτή η γεωγραφική συνέχεια δημιουργεί ένα ενιαίο μέτωπο που δεν έχει καμία σχέση με τις περιγραφές μεμονωμένων νησιών που είναι διάσπαρτα σε μια διαφορετική ελεύθερη θάλασσα. Η ύπαρξη αυτής της συνέχειας και πυκνότητας και φυσικά η προσθήκη του συνολικού μήκους των ακτών τους είναι εξαιρετικά ευνοικά για την ελληνική περίπτωση >>. Αναφερόμενος ειδικά στο Καστελόριζο ο κύριος Ροζάκης ( σελ. 43 βιβλίου ) γράφει ότι << τα ελληνικά θαλάσσια δικαιώματα στην περιοχή δεν περιορίζονται σε αυτά που προκαλεί η ύπαρξη του . Στην ίδια περιοχή παράγονται δικαιώματα από την ύπαρξη της Ρόδου, της Καρπάθου, της Κάσου, της Κρήτης των οποίων η παρουσία παράλληλα με το Καστελόριζο δημιουργεί ένα εδαφικό τόξο με τις ανατολικές ακτές τους να προβάλλονται στην γειτονική θαλάσσια περιοχή και να δημιουργεί με την παρουσία τους τίτλο τόσο για ΑΟΖ όσο και και για υφαλοκρηπίδα >>.
Ο κύριος Ροζάκης αντιπαραβάλλει την περίπτωση του Καστελορίζου με τις υποθέσεις που απασχόλησαν μέχρι σήμερα
την Διεθνή Δικαιοσύνη γιατί << το Καστελόριζο δεν βρίσκεται στην λάθος πλευρά μιας διαφορετικά ευκρινούς μέσης γραμμής οριοθέτησης ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία και δεν μπορεί να έχει στρεβλωτικό αποτέλεσμα για την συνολική οριοθέτηση .Νότια των ακτών του Καστελορίζου, όπως και νότια των εκεί τουρκικών ακτών εκτείνεται άλλωστε μια ευρύτατη θάλασσα της οποίας αντίπερα όχθη είναι η Αίγυπτος >>. Και καταλήγει ο κύριος Ροζάκης :<< Σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο στην πρόσφατη υπόθεση της Νικαράγουας κατά της Κολομβίας υπογραμμίζει σαφώς ότι κάθε νησί έχει το δικαίωμα για πλήρη αιγιαλίτιδα ζώνη που εξικνείται ως το απώτατο νόμιμο όριο των 12 ναυτικών μιλίων >>....Θέση που ταιριάζει γάντι με τα ελληνικά επιχειρήματα δηλαδή...
16.9.11
Ενοπλος εκφοβισμός από Τουρκία νότια του Καστελλόριζου

Η Τουρκία επιχειρεί για ακόμα μία φορά να «εκφοβίσει» την Ελλάδα (όπως και την Κύπρο) στην περιοχή του Καστελόριζου, αμφισβητώντας ευθέως τα ελληνικά χωρικά ύδατα και επομένως και την ελληνική υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ στην περιοχή της Αν. Μεσογείου, επιχειρώντας να θέσει υπό «στρατιωτικό κλοιό» όλη την περιοχή της ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ (η πρώτη δεν έχει ακόμα οριοθετηθεί, η δεύτερη έχει).
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, προχθές, από την τουρκική ναυτική βάση του Ακτάζ, απέναντι από τη Ρόδο, αναχώρησαν 10 πυραυλάκατοι, 2 φρεγάτες και 1 σκάφος ανεφοδιασμού, τα οποία χθες είχαν εντοπιστεί να πλέουν 60 ν.μ. νοτιοανατολικά του Καστελόριζου. Σύμφωνα ακόμα με την τουρκική NAVTEX, τα ερευνητικά πλοία, που θα κάνουν έρευνες στην περιοχή του Καστελόριζου για λογαριασμό της Τουρκίας επί δίμηνο, είναι τα εξής τέσσερα: Σαρονα, Μπέργκεν, Γκόμαρ και Μπέμερ. Η περιοχή ερευνών τους είναι «καρφί» 32,4 ν.μ. νότια του Καστελόριζου μέχρι 100 ν.μ. νότια – νοτιοανατολικά, ώς τα όρια της αιγυπτιακής ΑΟΖ.
Δι’ αυτού του τρόπου, η Τουρκία επιχειρεί να «αποδείξει», κατά παράβαση οποιουδήποτε κανόνος Διεθνούς Δικαίου, ότι έχει «και» αυτή ΑΟΖ μεταξύ της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου.
Η Τουρκία όμως, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, δεν διαθέτει ΑΟΖ στη θαλάσσια αυτή περιοχή και τούτο γιατί παρεμβάλλεται το Καστελόριζο. Το Καστελόριζο διαθέτει σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και χωρικά ύδατα και υφαλοκρηπίδα και επομένως και ΑΟΖ, η οποία εφάπτεται με αυτήν της Αιγύπτου και της Κύπρου (όταν βεβαίως η Αθήνα αποφασίσει να οριοθετήσει την ΑΟΖ της).
Με τη χθεσινή κίνησή της η Τουρκία επιχειρεί με την «απειλή των όπλων να επιβάλει» την παράνομη θέση της, σύμφωνα με την οποία το Καστελόριζο δεν έχει ούτε χωρικά ύδατα και επομένως ούτε υφαλοκρηπίδα και πολύ περισσότερο ΑΟΖ. Στην περίπτωση που το Καστελόριζο είναι…άυλο, τότε πράγματι η Τουρκία θα μπορούσε να έχει υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ που θα ακουμπούσε την Κύπρο και την Αίγυπτο.
Ομως και η χθεσινή αντίδραση του υπουργείου Εξωτερικών προκαλεί μεγάλα ερωτήματα για τον τρόπο που το ΥΠΕΞ «φαντάζεται» την ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ πέριξ του Καστελόριζου.
Στη χθεσινή ανακοίνωση-αντίδραση του ελληνικού ΥΠΕΞ αναφέρεται ότι «το νορβηγικό ερευνητικό πλοίο και συνοδευτικά σκάφη (θα βρίσκονται) σε περιοχή που σύμφωνα με τις σχετικές πρόνοιες του Δικαίου της θάλασσας επικαλύπτει ΚΑΙ ελληνική υφαλοκρηπίδα νοτίως του Καστελόριζου…».
Είναι απολύτως παράλογο το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών σε επίσημη ανακοίνωση-αντίδρασή του προς την Τουρκία να παραδέχεται ότι στην περιοχή ΝΟΤΙΩΣ του Καστελόριζου μπορεί να υπάρχει ΚΑΙ άλλη υφαλοκρηπίδα πλην της απολύτου ελληνικής. Δι’ αυτού του τρόπου το υπουργείο Εξωτερικών (χωρίς χάρτη και μπούσουλα;) ανοίγει μόνο του παράθυρο στην Τουρκία να επικαλεστεί και αυτή επισήμως ότι πράγματι έχει ΚΑΙ αυτή υφαλοκρηπίδα νοτίως του Καστελόριζου. Για να γίνει όμως αυτό, θα πρέπει το Καστελόριζο, τα χωρικά ύδατά του, η υφαλοκρηπίδα του και η ΑΟΖ του να… κουτσουρευτούν καταλλήλως. Με άλλα λόγια, να κουτσουρευτεί η εθνική κυριαρχία στην περιοχή του Καστελόριζου. Κάτι που επιχειρεί και στο οποίο επιμένει η Τουρκία σε όλες τις μέχρι τώρα διερευνητικές συνομιλίες με την Ελλάδα για το εύρος των χωρικών υδάτων. Και του εναέριου χώρου.
από /kostasxan
4.9.11
Γαύδος: Το δεύτερο μας Καστελόριζο

Μάριος Πούλλαδος
Σύμφωνα με την Ομηρική μας παράδοση η Γαύδος είναι η μυθολογική Ωγυγία, νησί της Θεάς Καλυψώς κόρης του Άτλαντα[1]; Συγκεκριμένα στη Γαύδο-Ωγυγία ο Οδυσσέας έμεινε 10 ολόκληρα χρόνια μέχρι να τον βοηθήσει η θεά Αθηνά να “δραπετεύσει” και να επιστρέψει στην Ιθάκη. Ποιος όμως από εμάς γνωρίζει ότι η Γαύδος είναι ένα μικρό νησί του νομού Χανιών με πληθυσμό περίπου 100 άτομα και βρίσκεται σε μια απόσταση περίπου 20 χιλιομέτρων από την Κρήτη; Ποιος επιπλέον γνωρίζει ότι το νησί αυτό δένει ουσιαστικά Ευρώπη και Αφρική στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου; Τι σημαίνει αυτό για Κύπρο-Ελλάδα-Ε.Ε.; Τα ερωτήματα σημαντικά και η άγνοια των περισσοτέρων από εμας σημαντικότερη. Για τον λόγο αυτό, σκοπός του παρόντος άρθρου είναι η ανάδειξη της σημασιολογικής σπουδαιότητας του νησιού σε μια περίοδο όπου ενώ η προσοχή μας θα έπρεπε να επικεντρώνεται στα σοβαρά εθνικά προβλήματα ουσίας, εμείς δυστυχώς αναλωνόμαστε με τα καπρίτσια μιας καταρρέουσας εξουσίας.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Αν εξετάσει κανείς απλά και μόνο το μέγεθος του νησιού, θα δυσκολευτεί να αντιληφθεί τις τεράστιες γεωπολιτικές δυνατότητες που διαθέτει. Οι δυνατότητες αυτές δύναται να καταστούν πιο κατανοητές αν επιχειρήσουμε μια προσέγγιση του θέματος μέσα από το πρίσμα της «τοποστρατηγικής»[2]. Η τοποστρατηγική αποτελεί ουσιαστικά μια καινούργια επινόηση του Στρατηγικού Σύμβουλου και καθηγητή Δρος Νίκου Λυγερού στον ευρύτερο τομέα της στρατηγικής όπου και δραστηριοποιείται. Πολλοί από εμάς ίσως γνωρίζουν την έννοια της «γεωστρατηγικής» που είναι ένας συνδυασμός της στρατηγικής με την γεωγραφία. Η «τοποστρατηγική» τώρα σχετίζεται περισσότερο με την στρατηγική και την τοπολογία. Πιο απλά θα λέγαμε ότι η πρώτη έννοια (γεωστρατηγική) σχετίζεται με την γεωγραφία που συνδυάζετε με την γεωμετρία μετρώντας τις αποστάσεις, ενώ με την δεύτερη έννοια (τοποστρατηγική) δίνουμε περισσότερη έμφαση στις σχέσεις μεταξύ διαφορετικών δομικών στοιχείων και οντοτήτων του διεθνούς συστήματος. Με απλά λόγια, στο πλαίσιο της τοποστρατηγικής αυτό που μας ενδιαφέρει στην περίπτωση της Γαύδου είναι η σχέση του νησιού με τον ελληνικό χώρο και κατ’ επέκταση με το ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο και η σημασία της σχέσης που παίρνει το νησί σε συνδυασμό με την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).
Είναι γεγονός ότι αν και καθυστερημένα, το τελευταίο διάστημα το θέμα περί οριοθέτησης της Ελληνικής ΑΟΖ, δείχνει να παίρνει μια ενδιαφέρουσα δυναμική η οποία ενισχύεται σημαντικά κυρίως μέσα από το διαδίκτυο και συγκεκριμένα τα ιστολόγια αλλά και τον ελλαδο-κυπριακό τύπο ευρύτερα. Συγκεκριμένα, τους περασμένους μήνες γίναμε μάρτυρες μιας ενδιαφέρουσας διαφωτιστικής προσπάθειας ενημέρωσης της ελληνικής κοινής γνώμης γύρω από το θέμα ΑΟΖ, έννοιας που δυστυχώς μέχρι πριν από περίπου δύο χρόνια παρέμενε παντελώς άγνωστη τόσο στο ευρύ κοινό, όσο και σε ανώτατους διπλωματικούς κύκλους αλλά και στους κόλπους των πολιτικών και στρατιωτικών αξιωματούχων. Παρά όμως τις διάφορες ακτιβιστικές ενέργειες, την διαφώτιση και την εν μέρει ενθαρρυντική αφύπνιση των πολιτών, εντούτοις ο ελληνικός λαός αναμένει ακόμη να υπάρξει και η ανάλογη πολιτική βούληση μεταξύ Ελλάδος-Κύπρου προς την κατεύθυνση οριοθέτησης των μεταξύ τους ΑΟΖ. Είναι πραγματικά αδιανόητο για δύο φιλικά κράτη όπως την Ελλάδα και την Κύπρο, τα οποία ανήκουν σε ένα κοινό ευρύτερο πολιτικό σύνολο όπως αυτό της Ευρωπαϊκής Ένωσης ,να παρατηρείται μια τόσο μεγάλη αδράνεια για το θέμα αυτό, την στιγμή που ο διακρατικός καθορισμός ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρος συνεπάγεται ουσιαστικά και καθορισμός της ευρωπαϊκής ΑΟΖ.
Για να ακριβολογούμε, η Κυπριακή Δημοκρατία τόσο επί διακυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου, όσο και επί Δημήτρη Χριστόφια, είχε προσεγγίσει την ελληνική κυβέρνηση η οποία φαίνεται να σφυρίζει αδιάφορη και να παραμένει αδικαιολόγητα υποταγμένη σε παρελθοντικά φοβικά σύνδρομα έναντι της Τουρκίας. Αξιοσημείωτο είναι, και πρέπει να το προσθέσουμε, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει την μεγαλύτερη ΑΟΖ (έστω και θεωρητική) παγκοσμίως, κάτι το οποίο άδικα και αδικαιολόγητα αποσιωπάτε.

Η πραγματικότητα αυτή μας επιτρέπει να εξετάσουμε καλύτερα τις δυνατότητες και τις προοπτικές της Ε.Ε μέσα σε ένα μόνο/πολυπολικό διεθνές σύστημα. Όπως όμως και στην περίπτωση του Καστελόριζου που έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο[3] έτσι και η Γαύδος αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα μείζονος σημασίας για τα εθνικά μας συμφέροντα στο οποίο πρέπει επειγόντως να επικεντρωθούμε. Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι το ακριτικό αυτό νησί της Γαύδου είναι εξίσου μεγάλης στρατηγικής σημασίας για εμάς όπως και το Καστελόριζο. Ο λόγος είναι ότι η απόσταση του από την Κρήτη, παρέχει την ευλογία ύπαρξης μιας τεράστιας ΑΟΖ σε σχέση με το έδαφος του, όπως δηλαδή συμβαίνει και στην περίπτωση της Κύπρου. Αφού λοιπόν κατανοήσουμε ότι πρέπει να προστατέψουμε, να διατηρήσουμε αλλά και να ενισχύσουμε την ελληνικότητα και την οικονομική δραστηριότητα του νησιού, τότε μπορούμε να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν οριοθετώντας την ΑΟΖ με το κοντινότερο σύνορο που δεν είναι άλλο από την Λιβύη. Πως συνδέονται όμως οι εξελίξεις στη Λιβυή με την Γαύδο μας;
Καταρχάς η αλλαγή φάσης στην οποία βρίσκεται η Λιβύη αλλά και η ευρύτερη Μέση Ανατολή, είναι γεγονός ότι μαρτυρεί και τον γεωπολιτικό μετασχηματισμό που υφίσταται η περιοχή υπό την επήρεια του λεγόμενου domino effect. Είναι ευρέως γνωστό ότι η Λιβύη διαθέτει θαλάσσιο υπέδαφος αρκετά πλούσιο σε υδρογονάνθρακες. Αυτό όμως το οποίο δεν είναι γνωστό και για το οποίο δεν γίνεται λόγος είναι ότι ήδη από το 2004 το Υπουργείο Ενέργειας της Λιβύης έχει εκδώσει χάρτες θαλάσσιας ζώνης οικονομικής εκμετάλλευσης οι οποίοι συμπεριλαμβάνουν και την Γαύδο.[4]
Για να κατανοήσουμε λοιπόν τι ακριβώς συμβαίνει από την αυγή του 2011 στην γειτονιά μας, είναι χρήσιμο να αντιπαραβάλουμε μια παράλληλη κίνηση της ιστορίας που σημάδεψε την Νότια Ευρώπη τον περασμένο αιώνα. Σχηματικά θα λέγαμε ότι αυτό που βίωσε η Ευρώπη το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα ανατρέποντας δικτατορικά καθεστώτα όπως αυτό του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία, Φράνκο στην Ισπανία, Χίτλερ στην Γερμανία, Μουσολίνι στην Ιταλία και Μεταξά στην Ελλάδα, παίρνει σήμερα μια παρόμοια διάσταση σε διαφορετικό όμως χώρο. Ως γνωστό, όλοι οι προαναφερθέντες είχαν ένα κοινό παρονομαστή. Ήταν όλοι τους δικτάτορες. Αυτό λοιπόν που παρατηρούμε να συμβαίνει το τελευταίο διάστημα στην περιοχή της βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής ταυτόχρονα, είναι μια ανατροπή των πεπαλαιωμένων πολιτικών δομών με πρωταγωνιστές αυτή την φορά όμως τους Μουμπάρακ, Καντάφι και Ασσάντ, πράγμα που φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά και η Τουρκία η οποία καραδοκεί, επιθυμώντας να καρπωθεί διάφορα πολιτικό-οικονομικά οφέλη υπό το μανδύα πάντοτε του προστάτη των μουσουλμανικών πληθυσμών. Την θέση μας αυτή επαληθεύει και ενισχύει η άμεση επίσκεψη του Υπ.Εξ της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου την επαύριον της Κατάληψης της Τρίπολης και της επικράτησης των αντικαθεστωτικών[5].
Την κρισιμότητα της κατάστασης στην Λιβύη έδειξε στο παρελθόν να αντιλαμβάνεται ακόμη και Πρωθυπουργός της Ελλάδος κ. Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος ήδη σε ομιλία του στην ολομέλεια της Βουλής από τις 22/3/2011 είχε αναφέρει πως:
«Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας μιλώντας σε στελέχη του κόμματός του πρόσθεσε ότι η Τουρκία είναι πρόθυμη να αναλάβει την διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας στην Λιβύη, να διαχειριστεί το αεροδρόμιο της Βεγγάζης και να αναπτύξει ναυτικές δυνάμεις, ακούστε, για τον έλεγχο της θαλάσσιας περιοχής μεταξύ Βεγγάζης και Κρήτης.»[6]
Είναι λοιπόν φανερό ότι μεταξύ Βεγγάζης και Κρήτης το νησί της Γαύδου δεν μπορεί να θεωρείτε πλέον σαν κάτι το ασήμαντο. Μπορεί για ορισμένους να φαίνεται μια λεπτομέρεια στο χάρτη εντούτοις οι λεπτομέρειες στην στρατηγική είναι αυτές που κάνουν την διαφορά. Με τα δεδομένα αυτά λοιπόν πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι συρράξεις που διεξάγονται στην γειτονία μας, όπου ένα κράτος εχθρικό όπως η Τουρκία συμμετέχει, έστω και με το πρόσχημα της ανθρωπιστικής βοήθειας, κάθε άλλο παρά αδιάφορους και ουδέτερους θα πρέπει να μας αφήνουν. Στην προκειμένη περίπτωση φρόνιμο θα ήταν να έχουμε υπόψη την αρχή του Weisel o οποίος όπως πολύ σωστά επισημαίνει: «Η ουδετερότητά , μεταξύ θύτη και θύματος είναι πάντοτε με το μέρος του θύτη και ποτέ του θύματος» [7].
Συμπερασματικά, θα λέγαμε ότι σημασία δεν έχει το μέγεθος του νησιού αλλά ο θαλάσσιος χώρος γύρω από αυτό σε σχέση πάντα με την ΑΟΖ. Διαχρονικά η Ελλάδα οφείλει την ύπαρξη της, χάρη στην θάλασσα. «Θεέ μου πρωτομάστορα , μ’ έκλεισες μες την Θάλασσα», μας λέει ένας άλλος Οδυσσέας, ο Ελύτης. Ας μην ξεχνάμε επιπλέον ότι από τις κομβικότερες μάχες που έδωσε ο Ελληνισμός προς επιβίωση του ήταν οι μεγάλες ναυμαχίες όπως αυτή της Σαλαμίνας (480 π.Χ) εναντίον των Περσών και πολύ αργότερα φυσικά του Ναβαρίνο (1827 μ.Χ) εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτό δηλαδή που στην μυθολογία διαδραμάτιζε κάτι το συμβολικό, ιστορικά στην αρχαιότητα πήρε μια στρατηγική σημασία. Στην συνέχεια δια μέσου των αιώνων απόκτησε μια γεωστρατηγική σημασία και τώρα με την ΑΟΖ επανακτά μία τοποστρατηγική σημασία. Για να έχουμε όμως τα αποτελέσματα που επιθυμούμε χρειάζεται ένας συντονισμός των ενεργειών με στόχο την επίσπευση των διακρατικών συμφωνιών με χώρες που συνορεύουν προς την Ελλάδα όπως την Κύπρο και Ιταλία (και τα μέλη δυο κράτη της Ε.Ε) και έπειτα την Αλβανία, την Λιβύη και την Αίγυπτο. Η τεχνογνωσία για καθορισμό της ΑΟΖ υπάρχει, αφού με την ψηφιοποίηση του χάρτη μπορούμε να εφαρμόσουμε ένα μαθηματικό μοντέλο, αυτό των διαγραμμάτων Voronoi [8], επιτρέποντας μια επιστημονική προσέγγιση του προβλήματος για μια δίκαιη διευθέτηση της οριοθέτησης.
Δική μας ευθύνη τώρα είναι η διαμόρφωση μιας ενιαίας εθνικής στρατηγικής που, πρώτα απ’ όλα, μέσα σε ένα ευρωπαϊκό αλλά και παγκόσμιο περιβάλλον συνεργασίας, να είναι σε θέση να αξιοποιεί όλους τους παράγοντες που ανταποκρίνονται στην ικανοποίηση των αναγκών του λαού μας. Προτάσεις όπως αυτές του Νικόλα Στυλιανού περί δημιουργίας «Κυπριακού Ινστιτούτου Αμυντικών και Στρατηγικών Μελετών» ασφαλώς και μπορούν να συμβάλουν εποικοδομητικά και ουσιαστικά προς την κατεύθυνση αυτή[9].
Οι διάφορες πολιτικές ανακατατάξεις και οι στρατιωτικοί ανασχηματισμοί που παρατηρούμε στην γειτονιά μας το τελευταίο διάστημα φέρνουν και πάλι στο προσκήνιο, αναδεικνύουν και αναβαθμίζουν περαιτέρω την γεωπολιτική αξία του ελληνικού χώρου στο σύνολό του. Η ανάληψη δράσης λοιπόν για την διασφάλιση των επιμέρους εθνικών μας στόχων είναι άκρως επιβεβλημένη. Παρ’ όλη την πίεση, τις κακόβουλες κερδοσκοπικές επιθέσεις και την «οικονομική τρομοκρατία» που υφίσταται τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος, ο Ελληνισμός δείχνει να αντιστέκεται αντλώντας δυνάμεις από τον φυσιολογικό του χώρο όπου δεν είναι άλλος από τον χρόνο και το ιερό ιστορικό του βάθος. Η ανασύνταξη των ψυχικών, πνευματικών και σωματικών δυνάμεων είναι απαραίτητη προϋπόθεση προς διάψευση αυτών που θέλουν τον ελληνικό λαό γονατισμένο, αλλά και επιβεβαίωση ότι για ακόμη μια φορά όπου η Ιστορία καλεί σε επιστράτευση, ο λαός μας δηλώνει περήφανα παρών, έτοιμος να επιτελέσει το διπλό χρέος για το οποίο είναι ταγμένος να υπηρετεί την ανθρωπότητα. Αυτό δηλαδή της αντίστασης και της θυσίας.
[1] Ομήρου Οδύσσεια, η’ (στίχοι 244-246)
[2] Lygeros, Nikos, “The definition of topostrategy”, www.lygeros.org/lygeros/4573EN.pdf
[3] Εμπροσθοφύλακας (04/04/2011), «Ελλαδο-κυπριακή ΑΟΖ: Οριοθέτηση τώρα!», Μάριος Πούλλαδος, http://www.efylakas.com/archives/8673
[4] Ελευθεροτυπία (14/03/2006), «Αγκάθι για Λιβύη… η Γαύδος: Ο Παπούλιας στην Τρίπολη, οι λιβυκοί χάρτες ώς τα 200 μίλια!», Κύρα Αδάμ, http://archive.enet.gr/online/online_text/c=110,dt=14.03.2006,id=26017160
[5] Ναυτεμπορική (23/08/2011), «Στη Βεγγάζη ο Τούρκος ΥΠΕΞ», http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2040853
[6] Γραφείο Τύπου Πρωθυπουργού (22/03/2011), «Δευτερολογία Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου για τις εξελίξεις στη Λιβύη, στη Βουλή», http://www.primeminister.gov.gr/2011/03/22/4642
[7] Elie Wiesel, εβραϊκής καταγωγής Ρουμανο-Αμερικανός συγγραφέας, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, κάτοχος βραβείου Νόμπελ και επιζών του Ολοκαυτώματος, http://en.wikiquote.org/wiki/Elie_Wiesel on The Night Trilogy: Night, Dawn, The Accident
[8] Λυγερός, Νίκος, «Διαγράμματα Voronoi και στρατηγική», ‘Perfection’ Vol. 11 (5), Μάιος 2010, http://www.lygeros.org/5795-gr.html
[9] Εμπροσθοφύλακας (08/05/2011) «Η επιτακτική ανάγκη ίδρυσης Κυπριακού Ινστιτούτου Αμυντικών και Στρατηγικών Αναλύσεων», Νικόλας Στυλιανού, http://www.efylakas.com/archives/8826
www.efylakas.com
6.4.11
«Φυτά» στο Καστελόριζο
Του Δημήτρη Μυ
Είδαμε την περασμένη βδομάδα τον υπουργό εξωτερικών Δ. Δρούτσα να μεταβαίνει στο Καστελόριζο και συμμετέχει σε μια εκστρατεία δενδροφύτευσης στο ακριτικό νησί.
Κάποιος θα πρέπει να τον ενημερώσει ότι είναι υπουργός εξωτερικών και όχι οικοπεδούχος αυθαιρέτου που προσπαθεί να κατοχυρώσει την ιδιοκτησία του...
Αλλωστε, ούτε ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας Νταβούτογλου και φίλος του Δ. Δρούτσα, αμφισβητεί την ελληνικότητα του νησιού. Αυτό που αμφισβητούν σαφώς, επισήμως και επίμονα οι Τούρκοι είναι το νόμιμο δικαίωμα του Καστελόριζου να έχει υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).
Αν, λοιπόν, ο Δ. Δρούτσας συμπεριφέρονταν ως υπουργός εξωτερικών και όχι ως «ιδιοκτήτης αυθαιρέτου» θα περίμενε κανείς να αφήσει τις δενδροφυτεύσεις και να προχωρήσει στην άσκηση του νόμιμου δικαιώματος της χώρας, με την ανακοίνωση της ΑΟΖ στην περιοχή του Καστελόριζου. Οσο ο Δ. Δρούτσας –προφανώς και ο πρωθυπουργός-- δεν προχωρούν σε αυτήν την κίνηση, το μόνο που καταφέρνουν είναι να επιτρέπουν στην Τουρκία να «γκριζάρει» την περιοχή.
Οπως θα διαβάσετε στο Ποντίκι που κυκλοφορεί (εκτάκτως) την Τετάρτη, η Αγκυρα με κάθε «επισημότητα» ενημέρωσε την ελληνική πρεσβεία στην Αγκυρα πως η περιοχή νότια του Καστελόριζου ανήκει στην Τουρκική ΑΟΖ.
Προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι η τουρκική προκλητικότητα κλιμακώνεται ανάλογα με την ελληνική οικονομική αδυναμία. Όσο η ελληνική οικονομία εμφανίζεται να παραπαίει και να αδυνατεί να βρει διέξοδο, τόσο οι άσπονδοι φίλοι της χώρας θα εκμεταλλεύονται την κατάσταση.
Ήδη οι πιστωτές και οι γύπες των αγορών κόβουν βόλτες πάνω από το «ημιθανές ελληνικό σώμα» προκειμένου να επωφεληθούν και να αρπάξουν ό,τι μπορεί να αξίζει. Αυτήν ακριβώς την αδυναμία σχεδιάζουν να εκμεταλλευτούν και ο «φίλοι» του Γ. Παπανδρέου στην Άγκυρα.
Δεν θέλει ιδιαίτερη ανάλυση για να κατανοήσει κανείς τα αυτονόητα. Στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν φιλίες. Μόνο συμφέροντα.
Την εικόνα των ελληνοτουρκικών σχέσεων περιέγραψε χωρίς περιστροφές ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Τουρκίας και υπουργός Επικρατείας Μπουλέντ Αρίντς σε ομιλία του: «η Ελλάδα, είπε, χρωστά σχεδόν ένα τρισ. δολάρια. Σε λίγο θα ανοίξουν μαντίλια για να ζητιανεύουν. Σε όλα τα εργοστάσια έχει σταματήσει η παραγωγή. Βάλανε πωλητήριο στα εργοστάσιά τους και κανείς δεν τα αγοράζει».Με άλλα λόγια ο Τούρκος υπουργός υπενθύμισε στην ελληνική κυβέρνηση τη διαφορά (οικονομικής) ισχύος μεταξύ των δύο χωρών. Σε ένα δεύτερο επίπεδο η υπενθύμιση αυτή σημαίνει ότι η τουρκική κυβέρνηση θεωρεί πως μπορεί να επιβάλει τις θέσεις της εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων.
Αυτήν τη νέο-οθωμανική αυτοκρατορική διάθεση η ελληνική κυβέρνηση επιχείρησε να την αντιμετωπίσει με μεγάλες δόσεις υποχωρητικότητας και κατευνασμού. Δυστυχώς ο Γ. Παπανδρέου αρχίζει (;) να αντιλαμβάνεται πως η πολιτική του κατευνασμού και της υποχωρητικότητας δεν επιλύει προβλήματα. Δημιουργεί νέα. Όπως στο Καστελόριζο, για παράδειγμα...
http://www.topontiki.
Είδαμε την περασμένη βδομάδα τον υπουργό εξωτερικών Δ. Δρούτσα να μεταβαίνει στο Καστελόριζο και συμμετέχει σε μια εκστρατεία δενδροφύτευσης στο ακριτικό νησί.
Κάποιος θα πρέπει να τον ενημερώσει ότι είναι υπουργός εξωτερικών και όχι οικοπεδούχος αυθαιρέτου που προσπαθεί να κατοχυρώσει την ιδιοκτησία του...
Αλλωστε, ούτε ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας Νταβούτογλου και φίλος του Δ. Δρούτσα, αμφισβητεί την ελληνικότητα του νησιού. Αυτό που αμφισβητούν σαφώς, επισήμως και επίμονα οι Τούρκοι είναι το νόμιμο δικαίωμα του Καστελόριζου να έχει υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).
Αν, λοιπόν, ο Δ. Δρούτσας συμπεριφέρονταν ως υπουργός εξωτερικών και όχι ως «ιδιοκτήτης αυθαιρέτου» θα περίμενε κανείς να αφήσει τις δενδροφυτεύσεις και να προχωρήσει στην άσκηση του νόμιμου δικαιώματος της χώρας, με την ανακοίνωση της ΑΟΖ στην περιοχή του Καστελόριζου. Οσο ο Δ. Δρούτσας –προφανώς και ο πρωθυπουργός-- δεν προχωρούν σε αυτήν την κίνηση, το μόνο που καταφέρνουν είναι να επιτρέπουν στην Τουρκία να «γκριζάρει» την περιοχή.
Οπως θα διαβάσετε στο Ποντίκι που κυκλοφορεί (εκτάκτως) την Τετάρτη, η Αγκυρα με κάθε «επισημότητα» ενημέρωσε την ελληνική πρεσβεία στην Αγκυρα πως η περιοχή νότια του Καστελόριζου ανήκει στην Τουρκική ΑΟΖ.
Προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι η τουρκική προκλητικότητα κλιμακώνεται ανάλογα με την ελληνική οικονομική αδυναμία. Όσο η ελληνική οικονομία εμφανίζεται να παραπαίει και να αδυνατεί να βρει διέξοδο, τόσο οι άσπονδοι φίλοι της χώρας θα εκμεταλλεύονται την κατάσταση.
Ήδη οι πιστωτές και οι γύπες των αγορών κόβουν βόλτες πάνω από το «ημιθανές ελληνικό σώμα» προκειμένου να επωφεληθούν και να αρπάξουν ό,τι μπορεί να αξίζει. Αυτήν ακριβώς την αδυναμία σχεδιάζουν να εκμεταλλευτούν και ο «φίλοι» του Γ. Παπανδρέου στην Άγκυρα.
Δεν θέλει ιδιαίτερη ανάλυση για να κατανοήσει κανείς τα αυτονόητα. Στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν φιλίες. Μόνο συμφέροντα.
Την εικόνα των ελληνοτουρκικών σχέσεων περιέγραψε χωρίς περιστροφές ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Τουρκίας και υπουργός Επικρατείας Μπουλέντ Αρίντς σε ομιλία του: «η Ελλάδα, είπε, χρωστά σχεδόν ένα τρισ. δολάρια. Σε λίγο θα ανοίξουν μαντίλια για να ζητιανεύουν. Σε όλα τα εργοστάσια έχει σταματήσει η παραγωγή. Βάλανε πωλητήριο στα εργοστάσιά τους και κανείς δεν τα αγοράζει».Με άλλα λόγια ο Τούρκος υπουργός υπενθύμισε στην ελληνική κυβέρνηση τη διαφορά (οικονομικής) ισχύος μεταξύ των δύο χωρών. Σε ένα δεύτερο επίπεδο η υπενθύμιση αυτή σημαίνει ότι η τουρκική κυβέρνηση θεωρεί πως μπορεί να επιβάλει τις θέσεις της εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων.
Αυτήν τη νέο-οθωμανική αυτοκρατορική διάθεση η ελληνική κυβέρνηση επιχείρησε να την αντιμετωπίσει με μεγάλες δόσεις υποχωρητικότητας και κατευνασμού. Δυστυχώς ο Γ. Παπανδρέου αρχίζει (;) να αντιλαμβάνεται πως η πολιτική του κατευνασμού και της υποχωρητικότητας δεν επιλύει προβλήματα. Δημιουργεί νέα. Όπως στο Καστελόριζο, για παράδειγμα...
http://www.topontiki.
9.3.11
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΑΠΑΤΕΩΝΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΦΡΟΝΑ ΓΑΠ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ.ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΑΙΓΑΙΟ ΧΩΡΙΣ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ
Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Α. Νταβούτογλου επιβεβαίωσε επισήμως, σε συνέντευξή του πριν από τη σημερινή έλευσή του στην Αθήνα, τα θέματα συζήτησης στις διερευνητικές επαφές, τα οποία όμως η ελληνική κυβέρνηση έχει αρνηθεί πεισματικά να επιβεβαιώσει όλο το προηγούμενο διάστημα:
της ΚΥΡΑΣ ΑΔΑΜ
* εξαίρεση του Καστελόριζου από τις συνομιλίες για την υφαλοκρηπίδα,
* διαφοροποίηση των ορίων σε τμήματα του εθνικού εναέριου χώρου,
* τρόποι στρατιωτικών δραστηριοτήτων στο Αιγαίο και ασφάλειας πτήσεων, καθώς επίσης και συζητήσεις για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου με πολιτική συμφωνία για τους νομικούς όρους που θα τη διέπουν.
Ο κ. Νταβούτογλου σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» ανέφερε μεταξύ άλλων: «...Οι διερευνητικές επαφές έχουν ρητό στόχο να εξετάσουν όλα τα θέματα που αφορούν τις διαφωνίες μας στο Αιγαίο. Επομένως είμαστε επικεντρωμένοι στο θέμα του Αιγαίου. Ωστόσο το Καστελόριζο βρίσκεται στη Μεσόγειο. Σε ό,τι αφορά το νησί του Καστελόριζου η Τουρκία έχει βάσιμες νομικές και πολιτικές θέσεις σε συμφωνία με το διεθνές δίκαιο και τη νομολογία των διεθνών δικαστηρίων, συμπεριλαμβανομένης και της Χάγης...». Δι' αυτού του τρόπου επιβεβαιώνεται πληθώρα δημοσιευμάτων που επιμένουν ότι η Αθήνα και η Αγκυρα, με επιμονή της τελευταίας, συζητούν στο θέμα της υφαλοκρηπίδας Ελλάδας-Τουρκίας μόνον το Αιγαίο, χωρίς το Καστελόριζο, αφήνοντας «για αργότερα» τη συζήτηση για το ζωτικό θέμα της υφαλοκρηπίδας στη Μεσόγειο.
Εξυπακούεται ακόμα ότι οι δυο χώρες δεν έχουν αγγίξει καν το θέμα των ορίων των ΑΟΖ Ελλάδας-Τουρκίας. Το υπουργείο Εξωτερικών αναγκάστηκε χθες να αντιδράσει _ κίνηση που δεν συνηθίζεται τις παραμονές επίσκεψης υπουργού, όταν μάλιστα γίνεται προσπάθεια να υπερτονιστεί «το καλό πνεύμα συνεργασίας» ανάμεσα στις δύο πλευρές. Στην ανακοίνωσή του το υπουργείο Εξωτερικών αναφέρει ότι «για την Ελλάδα στόχος των διερευνητικών επαφών είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας σε όλο το εύρος της, από τη Θράκη μέχρι το Καστελόριζο». Σημειώνεται ότι η «βιαστική» ελληνική ανακοίνωση δεν αναφέρει λέξη για την ΑΟΖ, ενώ αποφεύγει να τοποθετηθεί και στις επόμενες θέσεις του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας:
Υπερπτήσεις
Ο κ. Νταβούτογλου υποστήριξε «την ελευθερία των πτήσεων» στο Αιγαίο και προκαλώντας ανοιχτά τους Ελληνες πολίτες απέδωσε «σε εσφαλμένη αντίληψη της ελληνικής κοινής γνώμης (!) την "αντίληψη"» ότι «αν ο διεθνής εναέριος χώρος στο Αιγαίο, στη Μεσόγειο και αλλού αντιμετωπίζεται ως εθνικός εναέριος χώρος ή εδαφική κυριαρχία αυτό είναι εσφαλμένο από κάθε έννοια και θα δημιουργήσει προβλήματα...». Διά του τρόπου αυτού ο κ. Νταβούτογλου όχι μόνον απορρίπτει τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο των 10 ν.μ., αλλά αμφισβητεί απροκάλυπτα την κυριαρχία της Ελλάδας σε πλήθος νήσων του Αιγαίου. Εχει όμως και τη λύση έτοιμη: (η απάντηση) είναι «η πρακτική της διαφοροποίησης των ορίων των εθνικών εναέριων χώρων, η αντίληψη περί της ευθύνης επίβλεψης του FIR και ώς έναν βαθμό ο καθορισμός των θαλάσσιων συνόρων στο Αιγαίο...». Είναι άγνωστο μέχρι στιγμής γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν απάντησε και σ' αυτό το σημείο στον κ. Νταβούτογλου, αφού δεν νοείται... σαλαμοποίηση της ελληνικής κυριαρχίας, που είναι ενιαία σε ολόκληρο τον χερσαίο και νησιωτικό χώρο, ενώ παράλληλα ο ICAO έχει από το 1950 αναθέσει στην Ελλάδα τον έλεγχο του εναέριου χώρου στο FIR Αθηνών για σκοπούς έρευνας και διάσωσης και ασφάλειας πτήσεων.
Σε ό,τι αφορά το θέμα συνεκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων στο Αιγαίο, ο κ. Νταβούτογλου ανάβει το πράσινο φως «με την προϋπόθεση» ότι οι δύο χώρες θα έρθουν σε πολιτική συμφωνία για το νομικό πλαίσιο της συνεκμετάλλευσης. Την ίδια «πολιτική συμφωνία» για τον καθορισμό του νομικού πλαισίου απαιτεί ο κ. Νταβούτογλου και για «την πραγματοποίηση στρατιωτικών δραστηριοτήτων και ασφάλειας πτήσεων στο Αιγαίο».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
17.2.11
ΧΑΛΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ!!! ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΤΑ ΧΥΔΡΟΜΙΚΑ ΜΙΑ "ΚΑΡΤΑ" ΣΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ
Για τους σοβαρότατους λόγους που αναφέρει κατωτέρω ο συνάδελφος Θεόδωρος Καρυώτης παρακαλείστε να στείλετε ταχυδρομικώς μία οποιαδήποτε κάρτα στο Καστελλόριζο, στη δ/νση:
Δημαρχείο Μεγίστης ή Δημοτικό Σχολείο
Μεγίστη
851 11
Καστελόριζο
Δωδεκάνησα
Ελλάδα
'η
'η
Megisti Municipality or Elementary School Megisti , 851 11, Kastelorizo , Dodekanisa , GREECE.
Παρακαλείστε να διαβάσετε το κατωτέρω κείμενο του Καθηγητή Καρυώτη για να αντιληφθείτε τη σημασία της αποστολής.
Στόχος, να κατακλυσθεί το Ελληνικό Καστελλόριζο με κάρτες από όλον τον απανταχού Ελληνισμό.
Ευριπίδης Μπίλλης
Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ
From: Marios Evriviades
From: Theodore Kariotis
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΠΑΝΤΟΥ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ !!! ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΜΠΛΕΞΕΙ ΑΣΧΗΜΑ ΕΛΛΗΝΕΣ...... ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΚΑΝΤΕ ΤΟ !!!
μια κάρτα δεν κοστίζει, αξίζει ... ΜΙΑ ΟΠΟΙΔΗΠΟΤΕ ΚΑΡΤΑ ΜΑΣ ΑΡΚΕΙ!!!!!!
Διευθυνση: Megisti Municipality or Elementary School Megisti , 851 11, Kastelorizo , Dodekanisa , GREECE
Παρά την σπουδαιότητα του Καστελόριζου οι πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι ανησυχητικές. Από τον Νοέμβριο υπάρχουν πληροφορίες πως η Τουρκία αμφισβητεί νομικά το δικαίωμα του συμπλέγματος των νησιών του Καστελόριζου να έχουν υφαλοκρηπίδα.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου φαίνεται πως συναινεί στις προκλητικές απαιτήσεις των Τούρκων που θέλουν να αποκόψουν την ζωτική, επι χάρτου, θαλάσσια ένωση Ελλάδας και Κύπρου, αφού θεωρεί το νησί «ιδιαίτερη περίπτωση» και είναι διατεθειμένη να απεμπολήσει κυριαρχικά δικαιώματα με γελοίες δικαιολογίες του τύπου «να αποφύγουμε την επιβάρυνση της ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης με νέα δύσκολα ζητήματα»
Καλούμε όλους τους Έλληνες , Ελλάδας, Κύπρου και Διασποράς, να στείλουν μια αποκριάτικη , πασχαλιάτικη , ή οποιαδήποτε άλλη κάρτα ή επιστολή στο Καστελόριζο . Επιμένουμε όπως σταλεί ταχυδρομικώς, ούτως ώστε να αναγκαστούν τα πλοία να μεταφέρουν τα μηνύματα φυσικά (και όχι ηλεκτρονικά) στο νησί. Να φανεί έμπρακτα και απτά το ενδιαφέρον μας για το μικρό αλλά τόσο σημαντικό κομμάτι αυτό του Ελληνισμού. Μια υλοποιημένη και όχι άυλη παρουσία μας σηματοδοτεί πολλά. Μια μικρή θυσία, να αγοράσουμε, να γράψουμε και να ταχυδρομήσουμε μια κάρτα, θα αναδείξει στους πάντες πως αυτό το νησί που δένει Ελλάδα και Κύπρο δεν το ξεχνάμε, και δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα Τούρκο στρατοκράτη να το επιβουλεύεται.
Στείλτε τις κάρτες σας στις ακόλουθες διευθύνσεις:
Δημαρχείο Μεγίστης ή Δημοτικό Σχολείο
Μεγίστη
851 11
Καστελόριζο
Δωδεκάνησα
Ελλάδα
Καλούνται επίσης οι Ομογενείς και οι φοιτητές μας να στείλουν κάρτα από όλες τις γωνιές του πλανήτη:
Βλέποντας το Καστελόριζο από ένα χάρτη της ανατολική Μεσογείου, θα δείτε πως το νησί αποτελεί ένα κόμπο που δένει γεωπολιτικά την Ελλάδα με την Κύπρο μας. Χωρίς το Καστελόριζο, τα χωρικά ύδατα των ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, θα τέμνονταν κάθετα από ένα θαλάσσιο σύνορο μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου, καθιστώντας την δυνατότητα κοινής ελλαδοκυπριακής συνεκμετάλλευσης κοιτασμάτων ορυκτού πλούτου, όπως επίσης και την δυνατότητα ενεργοποίησης του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος, αδύνατη.
Ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο), αν τύχει σωστής πολιτικής και οικονομικής διαχείρισης, με γνώμονα πάντοτε το εθνικό συμφέρον, θα μπορεί να δώσει λύσεις στα τεράστια προβλήματα που μαστίζουν την χώρα και να την βγάλουν από τα αδιέξοδα που την οδηγούν επιλογές υποτέλειας τύπου ΔΝΤ. Σύμφωνα με τον Καθηγητή Γεωλογίας Αβραάμ Ζεληλίδη του Πανεπιστημίου της Πάτρας, «αν αξιοποιηθούν οι περιοχές νότια της Κρήτης, τα ευρήματα στη Δυτική Ελλάδα, το Καστελόριζο και η λεκάνη "Ηρόδοτος", που εκτείνεται μεταξύ Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου, τότε καλύπτεται η ενεργειακή αυτονομία της Ευρώπης για 50 χρόνια» [1]. Ο καθένας μας λοιπόν μπορεί να αντιληφθεί την τοποστρατηγική σπουδαιότητα του Καστελόριζου, χωρίς το οποίο Ελλάδα και Κύπρος δεν θα μπορέσουν να οριοθετήσουν την Αποκλειστική Οικονομική τους Ζώνη.
Αναφερθήκαμε ήδη στην σπουδαιότητα της πρόσφατης συμφωνίας καθορισμού της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Η Κύπρος έχει ήδη κάνει παρόμοιες κινήσεις επί Τάσσου Παπαδόπουλου με την Αίγυπτο και τον Λίβανο. Απορήσαμε γιατί η Ελλάδα δεν κάνει παρόμοια κίνηση αφού η οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, δεν αποτελεί μόνο οικονομική προτεραιότητα, αλλά αποτελεί εθνική ανάγκη για την επιβίωση του Ελληνισμού στον γεωπολιτικό χάρτη, και αυτό διότι τα χωρικά μας ύδατα συμπίπτουν, και αυτό οφείλεται στις δυνατότητες που μας παρέχει η ευλογία της ύπαρξης του Καστελόριζου [2].
Ο Στρατηγικός Αναλυτής Καθηγητής Νίκος Λυγερός, ο οποίος διδάσκει στη Σχολή Εθνικής Άμυνας, γράφει τα εξής σημαντικά για το Καστελόριζο:
«Η εξέταση των δεδομένων μέσω της τοποστρατηγικής ανάλυσης επιτρέπει την υπέρβαση της γεωμετρίας του χώρου και εξηγεί τη χρονική επιλογή της διεξαγωγής της μάχης. Για όσους δεν το συνειδητοποιούν ακόμα, το Καστελόριζο είναι χώρος μιας μάχης όχι μόνο από μόνο του, αλλά ολόκληρη η περιοχή, ειδικά αυτή που ανήκει στον ελληνικό χώρο, δηλαδή η δυτική του πλευρά, λόγω της Συνθήκης Παρισίων του 1947. Στην πραγματικότητα, το θέμα της ΑΟΖ θα ασκήσει de facto μια πίεση σε αυτήν την περιοχή και θα πρέπει να επιλέξουμε αν αυτός ο χώρος θα είναι ανάλογος του Μαραθώνα ή των Θερμοπυλών. Αυτή η πρόσβαση στην επιλογή είναι πρόβλημα βούλησης και βέβαια πρωτοβουλίας εκ μέρους μας. Σε κάθε περίπτωση τα τοποστρατηγικά δεδομένα υπάρχουν, το πλαίσιο γεωστρατηγικής υπάρχει. Όλος ο προβληματισμός είναι η προετοιμασία μας. Αλλιώς θα επαναλάβουμε το λάθος της Συνθήκης Σεβρών του 1920, η οποία μετατράπηκε τελικά σε Συνθήκη Λωζάνης του 1923, η οποία μέσω του προσχήματος των Στενών, καθόρισε την μοίρα της Ίμβρου και της Τενέδου, δίχως να δοθεί σημασία στα συγκεκριμένα νησιά.
» Η περίπτωση του Καστελόριζου είναι ακόμη πιο σημαντική, διότι επιτρέπει με λανθασμένους χειρισμούς την επαφή μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου, και μηδενίζει ταυτόχρονα το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα. Το να δίνουμε έμφαση μόνο στο νησί, δίχως να εξετάζουμε τις επιπτώσεις των πιέσεων πάνω στην συγκεκριμένη περιοχή και να μην προσπαθούμε να καταλάβουμε τα τοποστρατηγικά δεδομένα θεωρώντας ότι δεν προσθέτουν τίποτα στις γνώσεις στις οποίες οφείλουμε τη σημερινή κατάσταση είναι δείγμα αδράνειας.» [3]
Δυστυχώς, παρά την σπουδαιότητα του Καστελόριζου όσον αφορά την ΑΟΖ και το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα, οι πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι ανησυχητικές. Από τον Νοέμβριο υπάρχουν πληροφορίες πως η Τουρκία αμφισβητεί νομικά το δικαίωμα του συμπλέγματος των νησιών του Καστελόριζου να έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, και συνεπώς προσπαθεί να τα αποσυνδέσει από τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα και να τα παρουσιάσει ως αποκομμένες νησίδες [4]. Σύμφωνα με τον 'Ριζοσπάστη', οι Τούρκοι, με την ανοχή του ΝΑΤΟ, μεθοδεύουν δημιουργία τετελεσμένων στο Αιγαίο στα θέματα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, με την ελληνική κυβέρνηση να φέρεται να έχει αποδεχθεί να εξαιρεθεί το Καστελόριζο από τη γενικότερη διαπραγμάτευση Ελλάδας-Τουρκίας για την οριοθέτηση των δικαιωμάτων της κάθε χώρας [5].
Η κυβέρνηση Παπανδρέου, λοιπόν, φαίνεται πως συναινεί στις προκλητικές απαιτήσεις των Τούρκων που θέλουν να αποκόψουν την ζωτική, επι χάρτου, θαλάσσια ένωση Ελλάδας και Κύπρου, αφού θεωρεί το νησί «ιδιαίτερη περίπτωση» και είναι διατεθειμένη να απεμπολήσει κυριαρχικά δικαιώματα με γελοίες δικαιολογίες του τύπου «να αποφύγουμε την επιβάρυνση της ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης με νέα δύσκολα ζητήματα» [6].
ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ
Εμείς αυτό δεν θα το ανεχθούμε! Θα στείλουμε λαϊκό μήνυμα σε δικούς μας υποτελείς και ξένους επιβουλείς. Αρχής γενομένης με αυτά τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, και με την ελπίδα να συνεχίσει και μέσα στο 2011, ο 'Εμπροσθοφύλακας' ξεκινά την εκστρατεία «Εγώ αυξάνω την γεωπολιτική μου ισχύ». Στέλνουμε μια κάρτα στο Δημαρχείο ή στο Σχολείο του Καστελόριζου, ανυψώνουμε την σημασία του ακριτικού νησιού μας στην συνείδηση των ελλήνων.
Καλούμε όλους τους Έλληνες, Ελλάδας, Κύπρου και Διασποράς, να στείλουν μια χριστουγεννιάτικη, πρωτοχρονιάτικη, ή οποιαδήποτε άλλη κάρτα ή επιστολή στο Καστελόριζο. Επιμένουμε όπως σταλεί ταχυδρομικώς, ούτως ώστε να αναγκαστούν τα πλοία να μεταφέρουν τα μηνύματα φυσικά (και όχι ηλεκτρονικά) στο νησί. Να φανεί έμπρακτα και απτά το ενδιαφέρον μας για το μικρό αλλά τόσο σημαντικό κομμάτι αυτό του Ελληνισμού. Μια υλοποιημένη και όχι άυλη παρουσία μας σηματοδοτεί πολλά. Μια μικρή θυσία, να αγοράσουμε, να γράψουμε και να ταχυδρομήσουμε μια κάρτα, θα αναδείξει στους πάντες πως αυτό το νησί που δένει Ελλάδα και Κύπρο δεν το ξεχνάμε, και δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα Τούρκο στρατοκράτη να το επιβουλεύεται.
Στέλνοντας μια κάρτα στους συμπατριώτες μας που κατοικούν στο ακριτικό νησί του Καστελόριζου δείχνουμε με ένα απλό και φιλικό τρόπο, αλλά εξόχως έμπρακτο και συμβολικό, την ευγνωμοσύνη και τη συμπαράστασή μας. Δεν ξεχνάμε την Κυρά της Ρω. Δεν ξεχνάμε τους αγώνες των Καστελορίζιων το 1821 και την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής. Αναγνωρίζουμε πως η παρουσία τους στο νησί αυτό δεν αποτελεί μόνο απλή περίπτωση διαβίωσης, αλλά ταυτόχρονα είναι εξέχουσας σημασίας για την γεωπολιτική και οικονομική συνεκτικότητα των δύο κρατών του Ελληνισμού.
Στείλτε λοιπόν μια κάρτα! Στείλτε μια κάρτα, πείτε το στους φίλους και στους συγγενείς σας, ανακοινώστε το σε ιστολόγια και σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Καλέστε και άλλους συμπολίτες μας να πράξουν το ίδιο. Εμείς δημιουργούμε ρεύμα υπέρ των συμφερόντων του Ελληνισμού, εμείς πολλαπλασιάζουμε την γεωπολιτική και τοποστρατηγική ισχύ του Καστελόριζου αναβαθμίζοντας το στην συλλογική, εθνική μας μνήμη και στις καρδιές μας.
Οι συμβολικές μας πράξεις κατατροπώνουν τις νέο-οθωμανικές γελοιότητες περί αμφισβήτησης και στέλνουμε ένα πανίσχυρο μήνυμα κοινωνικής αλληλεγγύης προς δικούς μας και προς ξένους επιβουλείς: Οι μεν, ΜΗΝ ξεχνάτε το Καστελόριζο! Οι δε, ΜΗΝ αγγίζετε το Καστελόριζο!
Στείλτε τις κάρτες σας στις ακόλουθες διευθύνσεις:
Δημαρχείο Μεγίστης ή Δημοτικό Σχολείο
Μεγίστη
851 11
Καστελόριζο
Δωδεκάνησα
Ελλάδα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

























