ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΒΟΜΒΑ!!!!! Δείτε τα έγγραφα – φωτιά της Ραχήλ Μακρή για την Eurobank!!! Η ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ (ΧΑΡΤΟΦΥΛΑΚΙΑ ΧΟΡΗΓΗΣΕΩΝ) ΥΨΟΥΣ 25 ΔΙΣ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΤΑ ΕΒΓΑΛΑΝ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ ΚΕΥΜΑΝ!! ΕΣΥ ΗΛΙΘΙΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΧΡΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΟΠΩΣ ΣΕ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΣΑΜΑΡΟΒΕΝΙΖΕΛΟΙ

Το απόγευμα η βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων Ραχήλ Μακρή προχώρησε σε μία σημαντική αποκάλυψη, ότι «τράπεζες έχουν μεταφέρει κάτω από την μύτη των ελεγκτικών μηχανισμών, το χαρτοφυλάκιο χορηγήσεων τους, ύψους 25 δισ., στα νησιά Κέυμαν».

Μάλιστα η κυρία Μακρή κατέθεσε τα σχετικά έγγραφα στη Βουλή χωρίς όμως να δημοσιοποιήσει το όνομα της τράπεζας.

Το όνομα της τράπεζας το αποκάλυψε ο αρχηγός των Ανεξάρτητων Ελλήνων Πάνος Καμμένος, το βράδυ της Κυριακής, κατά τη διάρκεια της συζήτησης του νέου μνημονίου. Όπως είπε ο Πάνος Καμμένος ότι η τράπεζα αυτή είναι η Eurobank.

Δείτε τα έγγραφα που κατατέθηκαν στα πρακτικά της Βουλής.

πηγη

ΣΧΕΤΙΚΑ:

Σώζουν τους τραπεζίτες, όχι τις τράπεζες...

Καμμένος: ΚΑΝΤΕ ΜΟΥ ΜΗΝΥΣΗ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΩ ΤΑ ΑΠΟΡΡΗΤΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΗΣ ΤτΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΥΠΗΡΕΤΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΣΑΜΑΡΑ

Σώζουν τους τραπεζίτες, όχι τις τράπεζες...

Από το βήμα της Βουλής, η βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων Ραχήλ Μακρή εξαπέλυσε φοβερές καταγγελίες για τις ελληνικές τράπεζες, καταθέτοντας αποδείξεις ότι κάποια από αυτές, μετέφερε στα νησιά Κέυμαν, 25 δισεκατομμύρια ευρώ ενεργητικών κεφαλαίων.

Η απάντηση, κατά πάσα πιθανότητα, θα δοθεί αρμοδίως και εξίσου πιθανά, τίποτα παράνομο δεν διημείφθη και είναι καθ’ όλα νόμιμη αυτή η εξασφάλιση και η κ. βουλευτής "ψεκασμένη". Εφόσον είναι νόμιμη, θα είναι και ηθική η πράξη, αυτά τα ζητήματα έχουν λυθεί προ πολλού.

Εν τω μεταξύ, μας λένε ότι το εγκληματικό P.S.I. (που μην ξεχνάμε ότι το μεθόδευσε ο ίδιος, αυτός ο παρασυνταγματολόγος που και από το έδρανο του «Πρωθυπουργού» μέσα στη Βουλή, ευτελίζει καθημερινά τους θεσμούς εξαπολύοντας τακτικές, αήθεις επιθέσεις στην κοινή μας λογική) ζημίωσε και τις τράπεζες που πρέπει κι αυτές να στηριχθούν.

Να στηριχθούν, λένε, οι τράπεζες επειδή στις τράπεζες έχομε εμπιστευθεί τις ρευστές οικονομίες μας. Μάλιστα, ορθόν. Τι σου φταίει ο παππούλης ή η γιαγιάκα να χάσουν το κομπόδεμα που φυλάνε για τα εγγόνια τους?  

Στην πραγματικότητα όμως, οι Ολετήρες που μας κυβερνούν, δεν υποστηρίζουν τις τράπεζες και τις καταθέσεις μας, όπως ωρύονται ψευδόμενοι∙ υποστηρίζουν τους τραπεζίτες!

Υποστηρίζουν αυτή τη φάρα που τους κρατάει όλους στα κιτάπια της. Ανεξίτηλα είναι χαραγμένα τα ίχνη, στα τραπεζικά κιτάπια. Οι περισσότερες βρομοδουλειές και η ιστορία της καταλήστευσης του δημόσιου πλούτου, δεκαετίες τώρα, είναι εκεί καταγεγραμμένη.

Σώζουν τους τραπεζίτες και όχι τις τράπεζες, λοιπόν, επειδή τρέμουν οι λήσταρχοι τους "λίσταρχους" κι άλλωστε, κανείς δεν μπορεί να μας εξηγήσει γιατί οι αποτυχημένες διοικήσεις, υπεύθυνες διοικήσεις για τη σύνταξη παραπλανητικών ισολογισμών, γεμάτων κρυμμένες επισφάλειες, χρόνια τώρα, παραμένουν άθικτες. Διοικήσεις ύποπτες, που -κατά τα λεγόμενα- σήμερα ανενόχλητες, μπορούν να διοχετεύουν τα ενεργητικά στοιχεία των τραπεζών τους, εκτός Ελλάδας, σε φορολογικούς ή άλλους χρηματοπιστωτικούς παραδείσους.

Σώζουν τους τραπεζίτες και όχι τις τράπεζες, λοιπόν, και μάλιστα υπό την επίβλεψη ενός κεντρικού τραπεζίτη που όπως έχει γραφτεί κατ’ επανάληψη και επίμονα, σε οποιαδήποτε ευνομούμενη πολιτεία, ένας τέτοιος κεντρικός τραπεζίτης θα έκανε ήδη παρέα στον Ωραίο Μπρούμελ!

Σώζουν τους τραπεζίτες και όχι τις τράπεζες λοιπόν, επειδή δεν έχει παρουσιαστεί ακόμα ένας έντιμος λογιστής, να υπολογίσει και να μας πει, πόσες φορές περισσότερο από τις καταθέσεις μας, μας έχει κοστίζει και συνεχίζει να μας κοστίζει η ασφάλεια (sic) αυτών μας των καταθέσεων.

Σώζουν τους τραπεζίτες και όχι τις τράπεζες λοιπόν!

Και ασφαλώς δεν σώζουν τις καταθέσεις μας, όσες από αυτές είναι εγγυημένες από το κράτος.  Διότι τι αξία έχει η εγγύηση ενός πτωχού κράτους που το κυβερνάνε Ολετήρες? Τι αξία, τι φερεγγυότητα έχει ένα κράτος που τα τελευταία ψήγματα από τον δημόσιο πλούτο του, οι αναίσχυντοι που το κυβερνούν, τα ξεπουλάνε αντί πινακίου φακής?

Σώζουν τους τραπεζίτες και όχι τις τράπεζες λοιπόν και θα το καταλάβομε αυτό, όταν φτάσει η στιγμή να ανοίξομε τα ντουλάπια τους, για να τα βρούμε γεμάτα σκονισμένους σκελετούς. Αλλά τότε θα είναι αργά πια, γιατί τα ελικόπτερα θα έχουν ζεσταθεί αρκετά, ώστε να μπορούν να απογειωθούν....

Posted by Alexandros Raskolnick

Τα χρέη στο Δημόσιο, τα κέρδη στους banksters και με τον νόμο!

του system failure

Οι αλλαγές που περιλαμβάνει το νομοσχέδιο για το ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (ΤΧΣ) εξασφαλίζουν οριστικά την επιβάρυνση του Ελληνικού Δημοσίου με περισσότερο χρέος, αφού ανοίγουν το δρόμο για ξεπούλημα των μετοχών του ΤΧΣ με μεγάλες ζημιές για το Δημόσιο.

Στο “Άρθρο δεύτερο” του πολυνομοσχεδίου, περί τροποποιήσεων του νόμου 3864/2010 “Περί ιδρύσεως ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας”, μεταξύ άλλων:

Στη σελ.193 που αφορά την αντικατάσταση του άρθρου 7 του νόμου 3864/2010 για την χορήγηση κεφαλαιακής ενίσχυσης – έκδοση μετοχών, στο τέλος της παραγράφου 5α, αναφέρεται ότι: “Δεν επιτρέπεται η διάθεση νέων μετοχών στον ιδιωτικό τομέα σε τιμή κατώτερη της τιμής κάλυψης αυτών από το Ταμείο στο πλαίσιο της ίδιας έκδοσης. Η τιμή διάθεσης στον ιδιωτικό τομέα δύναται να είναι χαμηλότερη της τιμής προηγούμενων καλύψεων μετοχών από το Ταμείο, ή της τρέχουσας χρηματιστηριακής τιμής.”

Στη σελ.196 που αφορά την αντικατάσταση του άρθρου 8 του νόμου 3864/2010 για την διάθεση ιδίας μετοχής, παρ.4, αναφέρεται ότι: “Η τιμή διάθεσης των μετοχών από το Ταμείο στις περιπτώσεις της παραγράφου 2 και η ελάχιστη τιμή κάλυψης των μετοχών από τους ιδιώτες επενδυτές στις περιπτώσεις της παραγράφου 3 ορίζονται από το Γενικό Συμβούλιο του Ταμείου σύμφωνα με τη διαδικασία της παραγράφου 6 του άρθρου 7. Οι κατά το προηγούμενο εδάφιο οριζόμενες τιμές διάθεσης ή κάλυψης, δύνανται να είναι χαμηλότερες της τιμής κτήσης των μετοχών από το Ταμείο ή της τρέχουσας χρηματιστηριακής τιμής.”

Επίσης, στη σελ.183 παρ.5, αναφέρεται ότι: “Στο σκοπό του Ταμείου δεν εντάσσονται η παρακολούθηση και ο έλεγχος των πράξεων και αποφάσεων των οργάνων της ειδικής εκκαθάρισης πιστωτικών ιδρυμάτων. Τα μέλη των συλλογικών οργάνων του Ταμείου δεν έχουν καμία εξουσία ή αρμοδιότητα ως προς πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων που έχουν την ευθύνη διεξαγωγής της ειδικής εκκαθάρισης πιστωτικών ιδρυμάτων.”

Μπαίνει δηλαδή μια διπλή δικλείδα ασφαλείας υπέρ των ιδιωτικών συμφερόντων, αφού ούτως ή άλλως, το Ελληνικό Δημόσιο, παρόλο που έχει οριστεί ως βασικός εγγυητής για τη διάσωση των τραπεζών, έχει ελάχιστη ως μηδενική δυνατότητα παρέμβασης στο ΤΧΣ όπως αποδεικνύεται από τα παρακάτω:

Στη σελ.200 που αφορά την αντικατάσταση της παρ.13 του άρθρου 4 του νόμου 3864/2010 αναφέρεται ότι: “Το Γενικό Συμβούλιο συνέρχεται όσο συχνά απαιτούν οι εργασίες του Ταμείου, σε κάθε δε περίπτωση δέκα (10) φορές κατ` ημερολογιακό έτος. Οι συνεδριάσεις του Γενικού Συμβουλίου συγκαλούνται από τον Πρόεδρο, ο οποίος και προεδρεύει σε αυτές. Σε περίπτωση απουσίας του Προέδρου, οι συνεδριάσεις συγκαλούνται από ένα από τα άλλα μέλη του Γενικού Συμβουλίου, εκτός του εκπροσώπου του Υπουργείου Οικονομικών και εκτός του προσώπου που ορίζεται από την Τράπεζα της Ελλάδος. Το μέλος αυτό το οποίο και προεδρεύει στη συνεδρίαση, επιλέγεται σύμφωνα με όσα ορίζονται στον Εσωτερικό Κανονισμό Λειτουργίας του Γενικού Συμβουλίου σχετικά με τη διαδικασία αναπλήρωσης του Προέδρου.”

Ήδη, με βάση το άρθρο 1 του νόμου 3864/2010, για την “Ίδρυση Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας”: “Το Ταμείο έχει πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα και ικανότητα να είναι διάδικος, δεν ανήκει στο δημόσιο τομέα, διαθέτει διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια, λειτουργεί αμιγώς κατά τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας και διέπεται από τις διατάξεις του παρόντος νόμου. Ο αμιγώς ιδιωτικός χαρακτήρας του Ταμείου δεν αναιρείται ούτε από την κάλυψη του συνόλου του κεφαλαίου του από το Ελληνικό Δημόσιο, ούτε από την έκδοση των προβλεπόμενων αποφάσεων του Υπουργού Οικονομικών.”

(http://www.hfsf.gr/files/legal/01.L3864.pdf)

http://www.skai.gr/files/1/alexandros3/polynomosxedio.pdf

Αποδεικνύεται έτσι, ότι πράγματι, το μόνο “δημόσιο” που υπάρχει στις τράπεζες στην Ελλάδα, είναι τα χρέη που θα φορτωθούν οι επόμενες γενιές.

Ζητήματα αντισυνταγματικότητας στο πολυνομοσχέδιο θέτει η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής

Έτσι κλέβουν το χρυσό

 

Εκθεση-κόλαφος του Κόφι Ανάν αποκαλύπτει πως τράπεζες και χρυσοθήρες ληστεύουν χώρες για να τις σώσουν.

Μείζον παγκόσμιο σκάνδαλο που άπτεται της αποτίμησης της αξίας των περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου κατά τη διάρκεια αποκρατικοποιήσεων και πώλησης κρατικής περιουσίας αναδεικνύεται με αφορμή έρευνα του Κόφι Ανάν για την πώληση σε εξευτελιστικές τιμές των κοιτασμάτων χρυσού του Κονγκό. Από την έρευνα προκύτει εμπλοκή μεγάλων τραπεζών της Deutsche Bank και της Morgan Stanley καθώς και διακίνηση μαύρου πολιτικού χρήματος. Αναλυτες και παράγοντες της αγοράς επισημαίνουν ότι η υπόθεση αυτή είναι μια μόνο παρωνυχίδα της τεράστιας υπόθεσης υποτιμητικής κερδοσκοπίας που παίζεται εις βάρος των χωρών που αντιμετωπίζουν κρίση και αναγκάζονται να πουλήσουν και να παραχωρήσουν εθνικό πλούτο και επιχειρήσεις προκειμένου να ανασάνουν.
Η έκθεση-κόλαφος για τον πρόεδρο της χώρας καθώς και την τεραστίων διαστάσεων Eurasia Natural Resources Corp. που είναι εισηγμένη στο βρετανικό χρηματιστήριο, μπορεί να αποτελέσει βάση για ελέγχους και σε ευρωπαϊκές χώρες, ενώ σίγουρα κατοχυρώνεται ως κακό προηγούμενο για τις εταιρίες εξόρυξης.
Όπως αναφέρουν παράγοντες  της αγοράς, πρόκειται για κοινό μυστικό, από τον καιρό των "ματωμένων" διαμαντιών της Αφρικής και του εμφυλίου στη Σιέρα Λεόνε. Η πραγματικότητα είναι ακόμα χειρότερη από αυτή που περιγράφεται στην έκθεση-καταπέλτη του Κόφι Ανάν. Οι σύγχρονοι "χρυσοθήρες" επιστρατεύουν μέσα και πρακτικές που ξεπερνούν ακόμα και τα τραπεζικά καρτέλ, ενώ η διαφθορά των κρατικών λειτουργών ακόμα και σε αναπτυγμένες χώρες έχει αποδειχθεί ότι διευρύνεται κατά την εκμετάλλευση κοιτασμάτων από ιδιωτικές εταιρίες.
Σύμφωνα με αντίγραφο της έκθεσης που έχουν στην κατοχή τους οι Financial Times το Κονγκό έχει ζημιωθεί περί τα 1,4 δισ. Όπως αποκαλύπτει η έρευνα, η ENRC αγόρασε υποτιμημένα στοιχεία και δραστηριότητες με γνωματεύσεις και αποτιμήσεις της κυβέρνησης και μεγάλων τραπεζών που έδρασαν ως σύμβουλοι αποκρατικοποιήσεων. Εν συνεχεία σε μικρό χρονικό διάστημα τα πουλούσε σε υπερπολλαπλάσια αξία αποκομίζοντας κέρδη και επιτυγχάνοντας τεράστιες αποδώσεις κεφαλαίων που ξεπερνούν το 500%(!).
Υπό το νέο πρίσμα που θέτει η έρευνα του Κόφι Ανάν και τις διευρυμένες δραστηριότητες των εταιριών καθώς και την παραδοχή ότι οι ίδιες πρακτικές και τρόπος δράσεις ακολουθείται διεθνώς, παράγοντες της Κομισιόν ανοίγουν τη συζήτηση για επανέλεγχο των κρατικών συμβάσεων και παραχωρήσεων κοιτασμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Όπως αναφέρουν αξιόπιστες πηγές η Κομισιόν έχει στα χέρια της στοιχεία που είναι ικανά να οδηγήσουν στην αποκάλυψη αντίστοιχων περιπτώσεων και σε χώρες που βρίσκονται σε κρίση εντός της Ευρωζώνης. Το θέμα έχει άλλωστε τμηματικά τεθεί κατ επανάληψη χωρίς όμως να δοθεί έκταση, λόγω του ισχυρού πολιτικού lobbying από τις εταιρίες εξόρυξης.



sofokleousin

Η γέννηση της νέας δημοσιονομικής τάξης

Η πρόσφατη «διάσωση» της Κύπρου έχει δώσει στον κόσμο μια ματιά στο μέλλον του τραπεζικού τοπίου…

Τώρα, ο Καναδάς είναι έτοιμος να ενσωματώσει μια παρόμοια προσέγγιση στο νομικό πλαίσιο της χώρας. Αναλυτές όπως ο Michel Chossudovsky προειδοποιούν πως οι μεγάλες τράπεζες μπορούν πλέον φανερά να χρησιμοποιήσουν αυτό το πρότυπο για την περαιτέρω εδραίωση του μονοπωλίου τους.

Όσοι ακολουθούν στενά τις αγορές γνωρίζουν ότι, κατά βάση, το σημερινό χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν στηρίζεται σε υγιείς οικονομικές αρχές, αλλά αντ 'αυτού στην κινούμενη άμμο της κοινής αντίληψης. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα μεγάλο εμπόδιο για να ανατρέψει ακόμη και το μεγαλύτερο οικονομικό βαγόνι και να σημάνει την απαρχή μιας νέας οικονομικής πραγματικότητας.

Στο πλαίσιο της περαιτέρω κατάρρευσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ίσως το μεγαλύτερο ενιαίο εμπόδιο μέχρι στιγμής μόλις διαδραματίστηκε στην Κύπρο. Στο άμεσο απόηχο της δραματικής αργίας των τραπεζών και  της διάσωσης τους τον περασμένο μήνα, πολλά από τα οικονομικά ΜΜΕ άρχισαν να αναρωτιούνται κατά πόσον η Κύπρος αποτελεί πρότυπο για οποιαδήποτε μελλοντική διάσωση σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση ή αλλού.

Αν θέλουμε σοβαρά να θέσουμε αυτό το ερώτημα, όμως, είναι ζωτικής σημασίας να κατανοήσουμε τι ακριβώς συνέβη, και τι είδους πρότυπο μπορεί να είναι αυτό.

Η κρίση στον τραπεζικό τομέα της Κύπρου δημιουργείται εδώ και χρόνια, καθώς οι τράπεζες του νησιού άρχισαν να αντιπροσωπεύουν ένα όλο και μεγαλύτερο μερίδιο της οικονομίας του. Η σπίθα για την κατάρρευση ήρθε όπως ήταν αναμενόμενο με την κρίση ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης ενός αλλού μέλους της ευρωζώνης, την Ελλάδα.

Μετά από μήνες διαπραγματεύσεων, η κυβέρνηση της Κύπρου ανακοίνωσε ότι ήταν στα πρόθυρα μιας συμφωνίας διάσωσης 10 δισεκατομμυρίων ευρώ με τη τρόικα της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. Αλλά όταν οι λεπτομέρειες του σχεδίου διέρρευσαν, συμπεριλαμβανομένου του γεγονότος ότι  θα επηρεάζονταν εγγυημένες και ανασφάλιστες τραπεζικές καταθέσεις, ξέσπασαν διαμαρτυρίες σε όλη τη χώρα.

Η τελική συμφωνία στην οποία κατέληξαν διατήρησε τις καταθέσεις κάτω από 100.000 ευρώ ανέγγιχτες, αλλά οι ανασφάλιστες καταθέσεις αναδιαρθρώθηκαν, αφανίζοντας τις οικονομίες και τις ταμειακές ροές ξένων καταθετών και τοπικών επιχειρήσεων.

Για πολλούς, το ερώτημα είναι αν αυτό θα είναι ένα πρότυπο για τις μελλοντικές τραπεζικές κρίσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αλλού. Όταν ο  Jeroen Dijsselbloem, πρόεδρος του Eurogroup, επισήμανε ότι αυτό ήταν κάτι που θα μπορούσε να γίνει και σε διασώσεις στο μέλλον σε συνέντευξή του στο Reuters και τους Financial Times, οι αγορές πανικοβλήθηκαν, προκαλώντας τον Dijsselbloem να εκδώσει άμεση ανάκληση των δηλώσεων του.

Η αλήθεια, όμως, είναι ότι η ιδέα αυτή έχει ήδη συζητηθεί εδώ και χρόνια στα υψηλότερα κλιμάκια του διεθνούς τραπεζικού τομέα. Το 2010, η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών εξέδωσε μια Λευκή Βίβλο για πιθανή διάσωση του Tier 1 και Tier 2 τραπεζικού κεφαλαίου σε περίπτωση μελλοντικών τραπεζικών κρίσεων. Η πρόταση αυτή συζητήθηκε με περισσότερες λεπτομέρειες από ομάδες όπως το Συμβούλιο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και φορείς του ιδιωτικού τομέα, όπως η KPMG, η οποία εξέδωσε το 2012 έκθεση σχετικά με τη δυνατότητα των μελλοντικών τραπεζικών διασώσεων.

Κατά τη διάρκεια του σκανδάλου στην Κύπρο, η κυβέρνηση του Καναδά κυκλοφόρησε της δική της πρόταση προϋπολογισμού για το επόμενο έτος, συμπεριλαμβανομένης πρότασης για καθεστώς bail-in:

«Η κυβέρνηση προτίθεται να εφαρμόσει καθεστώς bail-in για συστημικά σημαντικές τράπεζες. Αυτό το καθεστώς θα πρέπει να σχεδιαστεί για να εξασφαλίσει ότι, στην απίθανη περίπτωση που μια συστημικά σημαντική τράπεζα μειώς ει το κεφάλαιό της, η τράπεζα μπορεί να επιστρέψει στη βιωσιμότητα με τη γρήγορη μετατροπή ορισμένων τραπεζικών υποχρεώσεων σε εποπτικά κεφάλαια. Αυτό θα μειώσει τους κινδύνους για τους φορολογούμενους. Η Κυβέρνηση θα διαβουλευθεί με τους ενδιαφερομένους σχετικά με τον καλύτερο τρόπο να εφαρμόσει καθεστώς bail-in στον Καναδά. »

Σε απάντηση για τη δημόσια αναταραχή σχετικά με την πρόταση, ο Υπουργός Οικονομικών του Καναδά αναγκάστηκε να αρνηθεί την περασμένη εβδομάδα να ότι οι δυσνόητες  «ορισμένες τραπεζικές υποχρεώσεις» περιλαμβάνουν καταθέσεις των καταναλωτών, αλλά αρνήθηκε να διευκρινίσει τι ακριβώς υποχρεώσεις θα πρέπει να καλύπτονται.

Όπως εξηγεί ο Michel Chossudovsky-καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Οττάβα, ο πραγματικός κίνδυνος του παραδείγματος της Κύπρου δεν είναι ότι αυτό θα αποτελέσει τον τρόπο για την αντιμετώπιση μελλοντικών κρίσεων, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Με την διαδικασία συμμετοχής των καταθέτων στο οπλοστάσιό τους, οι  τραπεζίτες και οι φίλοι τους οι πολιτικοί θα είναι σε θέση να χρησιμοποιήσουν αυτό το όπλο οικονομικής καταστροφής όχι εναντίον των "too big to fail"  έξι μεγα-τραπεζών στην Αμερική ή των ομολόγων τους σε όλο τον κόσμο, αλλά κατά μικρότερων πιστωτικών ιδρυμάτων και ανεξάρτητων τραπεζών που απειλούν το μονοπώλιο της εξουσίας τους.

Όπως επισημαίνει σε άρθρο του σχετικά με το θέμα ο καθηγητής Chossudovsky, « δεν είναι τυχαίο ότι αυτό καθεστώς συμμετοχής καταθετών επισημοποιήθηκε πρώτα στον Καναδά.»

Το Συμβούλιο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (FSB), το οποίο έχει ασχοληθεί με τη θεσμοθέτηση της διαδικασίας διάσωσης είναι ένας διεθνής οργανισμός που συντονίζει το έργο των εθνικών και διεθνών οργανισμών καθορισμού προτύπων για τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Προέκυψε από το προηγούμενο Φόρουμ Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, μια δημιουργία της G7 το 1999, και περιλαμβάνει φορείς, όπως η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών μεταξύ των ιδρυμάτων-μελών του.

Το FSB είναι σήμερα υπό την προεδρία του Mark Carney, το σημερινό διοικητή της Τράπεζας του Καναδά που έχει οριστεί να λάβει τα ηνία της Τράπεζας της Αγγλίας τον Ιούλιο του τρέχοντος έτους, σε μια εξαιρετικά ασυνήθιστη κίνηση. Πριν από την έναρξη της θητείας του στο καναδικό Υπουργείο Οικονομικών, ο Carney πέρασε 13 χρόνια στην Goldman Sachs, όπου συμμετείχε στο ρωσικό οικονομικό σκάνδαλο του 1998, με την Goldman να συμβουλεύει τη ρωσική κυβέρνηση την ίδια στιγμή που το στοιχημάτιζε με την ικανότητα της χώρας να αποπληρώσει το χρέος της.

Όπως έχουν διεξοδικά τεκμηριωμέσει κριτικοί όπως ο Matt Taibbi και άλλοι, η Goldman Sachs έχει υπάρξει στην καρδιά του κάθε μεγάλης  χειραγώγησης της αγοράς στις ΗΠΑ από τη Μεγάλη Ύφεση και έπειτα, και υπήρξε ο βασικός παράγοντας για τα μέτρα λιτότητας που έχουν σήμερα ραγίσει την Ευρωζώνη, εκτός από τη δημιουργία των τραπεζικών κρίσεων σε Κύπρο και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Η πορεία προς την επερχόμενη οικονομική κατάρρευση είναι περιττό να πούμε, επικίνδυνη. Χειρότερα ακόμα, όλα τα τεχνάσματα που κατασκευάζονται για να οδηγήσουν τους καταθέτες και τους επενδυτές στην «ασφάλεια» κατά τη διάρκεια αυτής της δύσκολης περιόδου οδηγούν τελικά σε αδιέξοδα και έχουν κατασκευαστεί από την οικονομική ολιγαρχία.

Αλλά, τώρα μας δίνεται μια ευκαιρία να εκπαιδευτούμε σχετικά με το τι πραγματικά συμβαίνει και να ανακαλύψουμε μια πραγματική εναλλακτική διαδρομή στο οικονομικό οδικό χάρτη. Τα παραδείγματα γύρω μας μας υπενθυμίζουν μια δυσάρεστη αλήθεια που το τραπεζικό ίδρυμα προσπάθησε να συγκαλύψει για πολλές γενιές: ότι οι τραπεζικές καταθέσεις δεν είναι σωροί χρημάτων σε θησαυροφυλάκια τραπεζών, αλλά ακάλυπτα δάνεια που καταβάλλουμε  σε τραπεζίτες που τα χρησιμοποιούν για να τζογάρουν σε εξωτικά χρηματοπιστωτικά μέσα που απειλούν να καταστρέψουν την παγκόσμια οικονομία.

Μόλις κατανοήσουμε αυτό το απλό γεγονός, το κοινό έχει να πάρει μια απόφαση: είτε να συνεχίσει να πιστεύει στις μεγάλες τράπεζες που έφεραν τον κόσμο στην οικονομική άβυσσο, ή θα χρησιμοποιήσει τα χρήματά τους για να δημιουργηθούν γνήσιες, ακμάζουσες τοπικές οικονομίες μέσω πιστωτικών ενώσεων, εναλλακτικών νομισμάτων και άλλων εναλλακτικών λύσεων.

Πηγή