Πού βρίσκεται ο κλεμμένος θησαυρός των ναζί;

Ξεπερνάει την έννοια του παγκόσμιου μύθου. Σχεδόν λαμβάνει το χαρακτήρα άλυτου γρίφου που μόνο με ταινίες περιπέτειας και μυστηρίου μπορεί κανείς να δει. Εκτός αν υπάρχει κάποιος... Ιντιάνα Τζόουνς στις μέρες μας για να βρει τον κρυμμένο θησαυρό των Ναζί από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οπως σημειώνει και το Έθνος, σύντομα θα εορταστούν τα 70 χρόνια από την Απόβαση στη Νορμανδία που ουσιαστικά σίγησε τη γερμανική στρατιωτική μηχανή και την οδήγησε σε συντριβή. Ωστόσο, η αθέατη πλευρά εκείνου του πολέμου είναι ο χαμένος θησαυρός των Ναζί που ακόμα κανένας δεν μπορεί να ξέρει πού βρίσκεται.

Από έργα τέχνης, μέχρι ράβδους χρυσού, ο θησαυρός αυτός -κλεμμένος φυσικά- εξακολουθεί να συνεγείρει τους ερευνητές, αλλά και τους λογής τυχοδιώκτες που ψάχνουν από χώρα σε χώρα για να τον βρουν.

Σύμφωνα με πληροφορίες έχουμε να κάνουμε με πολλές εκατοντάδες τόνους χρυσού που οι ναζί είχαν κλέψει από κράτη, τράπεζες και ιδιώτες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σημειώνεται άλλωστε πως όσοι έφευγαν για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης «παρέδιδαν» προσωπικές περιουσίες και τιμαλφή.

Το εντυπωσιακό με τον εν λόγω «θησαυρό» (η συνολική αξία του οποίου ξεπερνάει το 1 τρισ. δολ.) είναι πως αυτός εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να αγνοείται, γεγονός που δίνει τροφή σε ποικίλες θεωρίες συνωμοσίας.

Ο πολυγραφότατος Σκοτσέζος μελετητής Νιλ Λόκερι υποστηρίζει με άρθρο του στη «Wall Street Journal» πως το μεγαλύτερο μέρος του κλεμμένου χρυσού κατέληξε στην Πορτογαλία, όπου και εξακολουθεί να βρίσκεται.

Τα έγγραφα
Ο Λόκερι επιλακείται το περιεχόμενο αποχαρακτηρισμένων εγγράφων από Βρετανία, ΗΠΑ και Πορτογαλία. Αυτή είναι ωστόσο μόνο μία από τις πολλές και ευφάνταστες θεωρίες.
Για παράδειγμα, έχει ακουστεί πως μεγάλο μέρος του χρυσού των ναζί βρήκε «καταφύγιο» στο Βατικανό, ενώ μια άλλη θεωρία θέλει τον χρυσό να μεταφέρεται στην Ισπανία του Φράνκο, να φυλάσσεται εκεί έως το 1975 και εν συνεχεία να «φεύγει» για τις ΗΠΑ.

Κάποιοι αντιθέτως πιστεύουν πως το χρυσάφι βρίσκεται θαμμένο στον πυθμένα της λίμνης Τόπλιτζ στις αυστριακές Αλπεις, μερικές δεκάδες χιλιόμετρα μακριά από το Σάλτσμπουργκ.

Αλλοι ισχυρίζονται πως είναι θαμμένο σε ένα ακατοίκητο νησί ονόματι Οκλαντ μερικές εκατοντάδες μίλια μακριά από τις ακτές της Νέας Ζηλανδίας.

Υπάρχουν ωστόσο και θεωρίες που το θέλουν εντός των γερμανικών συνόρων, στο δάσος Λάιναβαλντ κοντά στη Λειψία ή στον πυθμένα της λίμνης Στόλπζε βόρεια του Βερολίνου.
Καμία επιβεβαίωση

Ολες οι θεωρίες ωστόσο έχουν ένα κοινό: καμία δεν έχει επιβεβαιωθεί στην πράξη. Πολλοί μάλιστα φοβούνται πως με τον θάνατο και των τελευταίων επιζώντων της γενιάς του πολέμου, θα χαθεί και κάθε ελπίδα για εύρεση των κλεμμένων, είτε πρόκειται για έργα τέχνης, είτε για μπάρες χρυσού.

Στα... αμπάρια της Πορτογαλίας ο θησαυρός
Μια άλλη θεωρία, λοιπόν, λέει πως η Πορτογαλία ήταν ένας από τους βασικούς αποδέκτες του χρυσού των ναζί. Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζει με άρθρο του στη «Wall Street Journal» ο Νιλ Λόκερι, Σκοτσέζος συγγραφέας και μελετητής με ειδίκευση στη σύγχρονη ιστορία.
Δεν είναι τυχαίο πως αν και σχετικά αδύναμη ως οικονομία, η Πορτογαλία ξεχωρίζει ως μία από τις 15 χώρες με τα μεγαλύτερα αποθέματα χρυσού παγκοσμίως. Υπ' αυτό το πρίσμα, αποκτούν νόημα και οι εκκλήσεις των Γερμανών πολιτικών που ζητούσαν στο απόγειο της κρίσης από τους Πορτογάλους να πουλήσουν το χρυσάφι τους για να σωθούν.

Η ελληνική διάσταση της υπόθεσης
Πέραν του κατοχικού δανείου, ελληνική διάσταση έχει και η υπόθεση της αρπαγής από τους ναζί τεράστιων περιουσιών. Συνδέεται με τη δράση του Μαξ Μέρτεν στη Θεσσαλονίκη την περίοδο της κατοχής. Ο Μέρτεν εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα τη διετία 1942 - 1944. Ανέλαβε τη γενική εποπτεία της δίωξης των Εβραίων της Μακεδονίας. Θεωρείται κύριος υπεύθυνος για τη γενοκτονία των Ισραηλιτών της Θεσσαλονίκης διατάσσοντας τη μεταφορά 45.000 ατόμων στο Αουσβιτς. Τη λεηλασία των περιουσιών τους, φτάνοντας μέχρι τυμβωρυχίας του εβραϊκού νεκροταφείου.

Η αξία της περιουσίας που αφαίρεσε με τη βία υπολογίστηκε στο ποσό των 125.000.000 χρυσών φράγκων. Περιελάμβανε και 12 τόνους χρυσού σε τιμαλφή και ράβδους. Μεταπολεμικά ο Μέρτεν κατηγορήθηκε ως εγκληματίας πολέμου, αλλά το καθεστώς Αντενάουερ του πρόσφερε κάλυψη. 

Ηρθε στην Ελλάδα το 1958. Η παρουσία του στην Αθήνα αποκαλύφθηκε τυχαία από πολίτες και προκάλεσε σάλο. Πιεζόμενη από τη δυτικογερμανική πλευρά η τότε κυβέρνηση Καραμανλή τροποποίησε τη νομοθεσία με σκοπό να πετύχει την ατιμωρησία του. Τελικά ο Μέρτεν καταδικάστηκε σε κάθειρξη 25 ετών, αλλά ο θησαυρός που υφάρπαξε δεν βρέθηκε ποτέ.

iefimerida

Οι ιδρυτές και χρηματοδότες της ΕΕ ήταν Ναζί!

Από την αρχή, ένας από τους κύριους χρηματοδότες της «Ε.Ε. των Βρυξελλών» ήταν η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας. Στις 24 Απριλίου 1964, οι βασικοί αρχιτέκτονες της «Ε.Ε. των Βρυξελλών» – όλοι τους ενεργά μέλη της κοινοπραξίας IG Farben / Ναζί κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου – συναντήθηκαν στην έδρα της «Ε.Ε. των Βρυξελλών» σχετικά με το μέλλον της ευρωπαϊκής ηπείρου. Οι άνδρες που εμφανίζονται σε αυτή την εικόνα είναι:

1. Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Walter Hallstein – το αφεντικό της «Ε.Ε. των Βρυξελλών»
2. Ο Γερμανός Καγκελάριος Ludwig Erhard
3. Ludger Westrick, επικεφαλής της γερμανικής Καγκελαρίας
4. Karl Carstens, γερμανός υφυπουργός του Υπουργείου Εξωτερικών
5. Karl-Günther von Hase, Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Τύπου και Πληροφοριών της γερμανικής κυβέρνησης

Η 2η εικόνα παρέχεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Δυστυχώς, οι πληροφορίες που παρέχονται στην ιστοσελίδα της Επιτροπής της ΕΕ σχετικά με τους συμμετέχοντες της συνάντησης αυτής αφήνει έξω βασικές πτυχές για το υπόβαθρό τους. Ακολουθεί μια πιο ολοκληρωμένη περιγραφή των ανδρών σε αυτή την εικόνα, οι οποίοι συναντήθηκαν τον Απρίλιο του 1964 στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες, και η σχέση τους με τη σύμπραξη Ναζί / IG Farben:

1. Ο Walter Hallstein, Γερμανός δικηγόρος, είχε διοριστεί ιδρυτικός πρόεδρος της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το ανώτατο όργανο στο πλαίσιο της «Ε.Ε. των Βρυξελλών. Το 1964,όταν πραγματοποιήθηκε η παραπάνω συνάντηση, ο Hallstein ήταν ήδη ο κύριος αρχιτέκτονας του κατασκευάσματος της ΕΕ για επτά χρόνια. Ο Hallstein, χωρίς νομιμοποίηση από καμία δημοκρατική ψηφοφορία οπουδήποτε στην Ευρώπη, είχε ήδη δημιουργήσει – με την επικουρία των διαδόχων του καρτέλ πετρελαίου και φαρμάκων της IG Farben – ένα στρατό 3.000 διοικητικών υπαλλήλων στις Βρυξέλλες και έναν προϋπολογισμό δισεκατομμυρίων ευρώ (σε νόμισμα σήμερα).

Πριν και κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου ο Hallstein είχε υπηρετήσει το ναζιστικό καθεστώς ως ένθερμος υποστηρικτής της ναζιστικής νομοθεσίας, και στο Πανεπιστήμιο του Rostock, Γερμανίας. Στις 23 Ιανουαρίου του 1939, τρία χρόνια μετά την έκδοση των ρατσιστικών νόμων της Νυρεμβέργης από ναζί συναδέλφούς του – και μόνο λίγους μήνες πριν την έναρξη της επίθεσης των ΝΑΖΙ στην Πολωνία μίλησε για τη μελλοντική ευρωπαϊκή νομοθεσία υπό γερμανική ηγεσία «Rechtseinheit Großdeutschlands». Ο ίδιος δεν άφησε καμία αμφιβολία για την ιδεολογία που υπηρετούσε λέγοντας ότι: «. Ένας από τους πιο σημαντικούς νόμους (στις ναζιστικά κατεχόμενες ευρωπαϊκές χώρες) είναι ο νόμος για την προστασία του γερμανικού αίματος και τιμής”

2. Ο Ludwig Erhard ήταν οικονομικός σύμβουλος της σύμπραξης Ναζί / IG Farben- . Ήταν ιδρυτής και επικεφαλής του χρηματοδοτούμενου από ΝΑΖΙ “Institut für Industrieforschung» («Ινστιτούτο Έρευνας Βιομηχανίας») από το 1942. Ήταν παντρεμένος με την αδελφή του Δρ Guth, ο οποίος ήταν επικεφαλής του περιβόητου «Reichsguppe Industrie» – επίσημος σύνδεσμος των Ναζί βιομηχάνων του γερμανικού Ράιχ. Το 1944, ο Erhard έγραψε το «Οικονομικά του Πόλεμου και αναδιάρθρωση του χρέους» «Kriegsfinanzierung und Schuldenkonsolidierung» μια μελέτη για την ανασυγκρότηση της οικονομίας σε μια μεταπολεμική Γερμανία.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Erhard έγινε οικονομικός σύμβουλος των συμμαχικών δυνάμεων και μετέπειτα Υπουργός Οικονομικών και καγκελάριος στη μεταπολεμική Γερμανία. Ήταν τότε μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU). Ήταν υπεύθυνος για την επανένταξη των διοικητικών στελεχών και διαχειριστών της IG Farben, οι οποίοι καταδικάστηκαν στη Νυρεμβέργη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε κορυφαίες εταιρικές θέσεις στη μεταπολεμική Γερμανία.

Ένας από αυτούς ήταν ο διευθυντής της WWII BAYER Fritz ter Meer. Αυτό το στέλεχος της μεγαλύτερης φαρμακευτικής εταιρείας στον κόσμο καταδικάστηκε στη δίκη Νο. VI της Νυρεμβέργης για εγκλήματα Πολέμου για γενοκτονία σε σχέση με θανατηφόρα πειράματα σε ανθρώπους με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της φαρμακοβιομηχανίας Bayer στο στρατόπεδο συγκέντρωσης KZ Auschwitz . Με τη βοήθεια του Erhard – τότε γερμανός υπουργός Οικονομικών Υποθέσεων -. Ο Ter Meer απελευθερώθηκε από τη φυλακή και επανήλθε ως πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της BAYER από το 1956

Ο Erhard υπερασπίστηκε δημοσίως μια τέτοια ανείπωτη πράξη δηλώνοντας ότι η επιλογή αυτών των διευθυντών της μεταπολεμικής βιομηχανίας της Γερμανίας ήταν αναγκαία εξαιτίας της «εμπειρίας τους στον τομέα της οικονομίας και της χημικής τεχνολογίας» Προφανώς, δεν ενοχλούσε τον Erhard ότι ο Ter Meer και οι άλλοι φαρμακευτικοί διευθυντές είχαν δικαστεί στη Νυρεμβέργη για εγκλήματα πολέμου. Ως μέρος του «δούναι και λαβείν», ο Erhard βραβεύτηκε με το διορισμό του ως αντικαγκελάριος της Γερμανίας, μόλις ένα χρόνο αργότερα.

3. Ο Ludger Westrick ήταν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου, πρόεδρος και αργότερα κεντρικός διαχειριστής των κρατικών “Vereinigte Industrie-Unternehmen AG” (VIAG) κατά τη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου. Στη μεταπολεμική Γερμανία, ο Westrick εντάχθηκε στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU). Μέχρι το 1964 – κατά το χρόνο της πιο πάνω συνεδρίασης – είχε διοριστεί επικεφαλής της γερμανικής Καγκελαρίας, μία από τις πιο ισχυρές θέσεις στο γερμανικό πολιτικό σύστημα. Σε αυτή τη λειτουργία έλεγχε όλες τις βασικές αποφάσεις της γερμανικής πολιτικής, συμπεριλαμβανομένων των οικονομικών, της εξωτερικής πολιτικής, των μυστικών υπηρεσιών, πολιτικά ταμεία, δημόσιες σχέσεις και την προπαγάνδα της μετα-ΒΠΠ γερμανικής κυβέρνησης

Ο προκάτοχος του Westrick στην κορυφή της γερμανικής καγκελαρίας – και ο άνθρωπος που είχε συντονίσει τηνν πολιτική και οικονομική στήριξη για τον Hallstein και την κατασκευή της «Ε.Ε. των Βρυξελλών» από τη γερμανική καγκελαρία για τα 6 πρώτα έτη του νέου ευρωπαϊκού Πολιτικού Γραφείου του καρτέλ στις Βρυξέλλες – ήταν ο Hans Globke. Ο Globke ήταν ένας βασικός παράγοντας στο Υπουργείο Εσωτερικών του Χίτλερ.

Ήταν ο δικηγόρος ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την εφαρμογή των ναζιστικών νόμων και κανονισμών, υποβάλλοντας τις κατεχόμενες χώρες στην Ευρώπη, σύμφωνα με τους όρους της IG Farben / Ναζί σύμπραξης. Επιπλέον, ο Globke ήταν συν-συγγραφέας του νομικού κώδικα που έκανε τους ρατσιστικούς νόμους της Νυρεμβέργης δεσμευτικούς νόμους στη ναζιστική Γερμανία. Αυτός ο κώδικας αποτέλεσε τη νομική βάση για την εξόντωση των Εβραίων, Σλάβων και άλλων εθνικοτήτων στην κατακτημένη από τους Ναζί Ευρώπη.

Ο δεύτερος συγγραφέας αυτού του κώδικα, Wilhelm Stuckart ήταν υφυπουργός στο γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών και από τους λίγους επιλεγμένους συμμετέχοντες στην περίφημη “ συμφωνία Wannsee στην οποία αποφάσισαν την «τελική λύση». Ο Westrick, ο άνθρωπος στην παραπάνω εικόνα, ήταν ο άμεσος διάδοχος του Globke και είχε ενταχθεί στο γραφείο του από τον ίδιο.

4. Ο Karl Carstens ήταν ένας ενθουσιώδης οπαδός των Ναζί και εντάχθηκε στο SA το 1934. Ήταν εγγεγραμμένο μέλος του ναζιστικού κόμματος, το NSDAP από το 1940 . Το 1955 έγινε μέλος της γερμανικής Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης. Ο Carstens το 1954 έγινε μέλος της γερμανικής Υπηρεσίας Εξωτερικών και από το 1955 ήταν ο επίσημος εκπρόσωπος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στο Στρασβούργο. Παράλληλα, προωθήθηκε στη θέση του αντιπροέδρου Υπουργού Εξωτερικών με καθορισμένο πεδίο της ευθύνης «Ευρωπαϊκές ερωτήσεις» Το 1958 έγινε επικεφαλής του τμήματος «Europe West” στο γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών.

5. Ο Karl-Günther von Hase προσχώρησε στην Βέρμαχτ, το γερμανικό στρατό του 1936. Συμμετείχε στο ναζιστική γερμανική εισβολή της Πολωνίας το 1939,στη Μάχη της Γαλλίας το 1940 και στην εισβολή της Ρωσίας κατά το 1941 – 1945 και παντρεύτηκε την κόρη ενός Ναζί Στρατηγού.

Μετά τον πόλεμο, ο von Hase εντάχθηκε σε μια διπλωματική σχολή στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και ξεκίνησε μια ταχεία καριέρα στη γερμανική πολιτική. Από το 1962 – 1967 – συμπεριλαμβανομένου και του χρόνου της παραπάνω συνεδρίασης στις Βρυξέλλες –ο von Hase ήταν επικεφαλής του γραφείου Τύπου της γερμανικής κυβέρνησης και υπεύθυνος για τις δημόσιες σχέσεις της.

Μόνο 19 χρόνια αφότου η σύμπραξη IG Farben / Ναζί είχε προκαλέσει το θάνατο 60 εκατομμυρίων ανθρώπων και κατέστρεψε το ήμισυ της Ευρώπης κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου, προσπαθούν και πάλι. Η Τρίτη προσπάθεια τους να κατακτήσουν την Ευρώπη δεν θα πραγματοποιηθεί με στρατιωτικές στολές, αλλά στα γκρι κοστούμια των επιχειρήσεων και των πολιτικών φορέων της σύμπραξης.

Πώς ήταν δυνατόν ο Hallstein, δημιουργός των ρατσιστικών νόμων της Νυρεμβέργης , να γίνει ο «πατέρας» της ΕΕ;

Γιατί οι πολιτικοί της Ευρώπης , στη συνέχεια δεν ενημερώνουν τους πολίτες για αυτά τα λείψανα από το ναζιστικό παρελθόν;

Γιατί δεν μποϊκοτάρουν την ΕΕ τότε;

Πόσα χρήματα οι διάδοχοι της IG Farben πρέπει να διοχετεύσαν μέσω των τραπεζικών λογαριασμών των «Βρυξελλών της ΕΕ» για να αγοράσουν τη σιωπή της υπόλοιπης Ευρώπης για περισσότερο από μισό αιώνα;

Και, πώς είναι δυνατόν οι πολιτικοί της Ευρώπης σήμερα να προσπαθούν να παρουσιάζουν στους πολίτες αυτό το κατασκεύασμα της ΕΕ ως βάση για μια μελλοντική Ευρώπη;

terrapapers

Πηγή

Τούρκοι και ναζί, το ίδιο μαγαζί.

Φωτό από τις συγκεντρώσεις των καθαρμάτων στην Κριμαία.

Μην ξεχνάμε και αυτό: Τώρα: Ο φύλαρχος των ουκρανών ναζί καλεί τον ισλαμοφασίστα Ουμάροφ να δράσουν από κοινού κατά της Ρωσίας!

olympia

10 Ιουνίου 1944: Η σφαγή στο Δίστομο από ναζιστικά στρατεύματα - Distomo massacre

Συνολικά κατεσφάγησαν 228 αθώοι άμαχοι, 117 γυναίκες 

και 111 άντρες. Tέσσερα βρέφη, μικρότερα του ενός έτους, εκτελέστηκαν, όπως επίσης και τρεις ανυπεράσπιστοι γέροντες άνω των 80 ετών, 53 παιδιά μικρότερα από 16 χρόνων τους στέρησαν τη ζωή πάνω στο άνθος της ηλικίας τους. Περισσότερα από 600 σπίτια καταστράφηκαν.

Στο Δίστομο του νομού Βοιωτίας έγινε κάτα την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου μια από τις μεγαλύτερες σφαγές αμάχων από της ναζιστικές κατοχικές δυνάμεις στην Ελλάδα.

Distomo massacre

Η φωτογραφία που έκανε το γύρο του κόσμου,
όταν δημοσιεύτηκε στο αμερικάνικο περιοδικό LIFE,
αρ. τ. 10 στις 27-11-1944

Στις 10 Ιουνίου 1944 ο λοχαγός των SS Fritz Laufenbach έλαβε τη διαταγή να εντοπίσει και να εξοντώσει με το λόχο του αντάρτες στη περιοχή της Άμφισσας. Στον δρόμο για την Άμφισσα πέφτουν σε ενέδρα ανταρτών. Οι Γερμανοί γυρίζουν στο Δίστομο και σε αντίποινα για τις απώλειές τους άρχισαν την σφαγή όσων κατοίκων έβρισκαν στο χωριό.

Αυτό το βίντεο δείχνει μαρτυρίες κατοίκων του Διστόμου που επέζησαν την σφαγή.

 

η συνεχεια ΕΔΩ

ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣ ΤΗΣ ΓΚΕΣΤΑΠΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΟΥΣΒΙΤΣ Η DEUTSCHE BANK!

ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΨΕΥΤΕΣ & ΚΛΕΠΤΕΣ. ΕΠΙΣΤΡΕΨΤΕ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Deutsche Bank

Κατά την διάρκεια του Β! Π.Π.(1933/1945) η Deutsche Bank χρηματοδότησε την Gestapo για την κατασκευή του στρατοπέδου συγκεντρώσεως Auschwitz χρησιμοποιόντας και χρήματα που έκλεψε από την Εθνική Τράπεζα στην Ελλάδα, την οποία από τότε θεωρούσε Προτεκτοράτο της. Σήμερα η Deutsche Bank χρηματοδοτεί ( με κλεμμένα χρήματα) για την δημιουργία στην Νότιο Ευρώπη του νέου στρατοπέδου συγκεντρώσεως Griechenwitz.

ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΨΕΥΤΕΣ & ΚΛΕΠΤΕΣ. ΕΠΙΣΤΡΕΨΤΕ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Πηγή:http://griechenwitz.bloog.it/tedeschi-bugiardi-ladri-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CF%88%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B5%CF%83-%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CF%80%CF%84%CE%B5%CF%83-germans-liars-thieves.html

Οι Γερμανοί θάβουν τα εγκλήματα των ναζί - Απόφαση ντροπή δικαστηρίου

Καλύπτουν τα ναζιστικά εγκλήματα οι Γερμανοί. Μέχρι τώρα τουλάχιστον έδειχναν τη διάθεση να "κυνηγούν" όσους κατηγορούνταν για θηριωδίες, προσπαθώντας έτσι να σβήσουν το στίγμα . Δεν το κατάφεραν ποτέ και τώρα φαίνεται ότι επιλέγουν την λήθη. Αλλά κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει.

Η εισαγγελία της Στουτγάρδης απέρριψε το αίτημα δικηγόρου ο οποίος εκπροσωπεί οικογένειες των θυμάτων της σφαγής που είχαν διαπράξει ναζιστικά στρατεύματα στο χωριό Σαντ' Άννα Ντι Στατσέμα να μην τεθεί στο αρχείο η υπόθεση, αφού δεν υπάρχουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία.

Η εισαγγελία της γερμανικής πόλης ανακοίνωσε ότι «δεν μπορούν να ξαναρχίσουν οι έρευνες σε βάρος πέντε εκ των φερόμενων ως επικεφαλής της ναζιστικής αυτής ομαδικής εκτέλεσης που βρίσκονται ακόμη στη ζωή».

Η σφαγή διαπράχθηκε την 12η Αυγούστου 1944, όταν είχαν εκτελεστεί 560 Ιταλοί άμαχοι στην περιφέρεια της Τοσκάνης. Ήταν σχεδόν όλοι γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι.

Ανάμεσα στα θύματα ήταν και ο ιερέας του χωριού Σαντ' Άννα Ντι Στατσέμα, που είχε ικετεύσει τους γερμανούς στρατιώτες να μην σφαγιάσουν τους συντοπίτες του, καθώς κι ένα κοριτσάκι μόλις είκοσι ημερών.

Ιταλικό στρατιωτικό δικαστήριο στη Λα Σπέτσια, με απόφασή του το 2005, είχε κρίνει ότι δεν μπορεί να γίνεται λόγος για πράξη αντιποίνων «αλλά για τρομοκρατική πράξη, η οποία είχε προμελετηθεί σε κάθε της λεπτομέρεια». Το ιταλικό δικαστήριο καταδίκασε δέκα πρώην στελέχη των SS σε ισόβια κάθειρξη, αλλά η απόφαση δεν εφαρμόστηκε ποτέ λόγω της άρνησης των γερμανικών αρχών να προχωρήσει στην έκδοση των καταδικασθέντων.

Σύμφωνα με την εισαγγελία «δεν υπάρχουν νέα στοιχεία που μπορούν να αποδείξουν ότι πρόκειται για σφαγή εκ προμελέτης. Κάτι που σημαίνει ότι σε περίπτωση νέας προσαγωγής τους σε δίκη, είναι πολύ πιθανή η αθώωση των κατηγορουμένων».

Το αίτημα αναψηλάφησης είχε βασισθεί σε έρευνα του Ιταλογερμανού ιστορικού Κάρλο Τζεντίλε, στην οποία υπογραμμίζεται ότι η εισαγγελία της Στουτγάρδης, σε προηγούμενη αρχειοθέτηση της υπόθεσης, δεν έλαβε υπόψη της βασικά στοιχεία.

Στον σύνδεσμο των οικογενειών των θυμάτων απομένει πλέον η προσφυγή στο εφετείο και στο ανώτατο δικαστήριο στη Γερμανία.

Τον Μάρτιο φέτος, το ορεινό αυτό χωριό της βόρειας Τοσκάνης είχαν επισκεφθεί ο Γερμανός πρόεδρος Γιοάχιμ Γκάουκ και ο Ιταλός πρόεδρος Τζόρτζο Ναπολιτάνο.

«Είναι δικαίωμα των θυμάτων να τα θυμόμαστε και να τα τιμούμε», είχε πει ο πρόεδρος της Γερμανίας. «Εδώ στο Σαντ' Άννα, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια ποδοπατήθηκε και τα ανθρώπινα δικαιώματα παραβιάστηκαν σε μαζική κλίμακα», είχε προσθέσει ο πρόεδρος της Γερμανίας.

www.onalert.gr

Οι κλεμμένοι πολιτιστικοί θησαυροί της Ελλάδας από τους Γερμανούς

   ΝΑΖΙ ΚΛΕΜΜΕΝΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ by orizontas

Το κορίτσι με το τατουάζ που τρόμαξε τους Γερμανούς

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη πια δεν είναι κάτι που βγαίνει ψιθυριστά και κρυφά από χείλη, αλλά αποτελεί πλέον την πραγματικότητα επιβεβαιώνοντας το νόμο της ιστορίας που κάνει κύκλους συνεχώς από το ίδιο κέντρο.

Σας παραθέτω ένα ενδιαφέρον κείμενο που δημοσίευσαν οι New York Times και αναφέρεται στην εμφάνιση πλέον των γυναικών που ασπάζονται την ιδεολογία του Ναζισμού. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον…
Της Melissa Edy
Η εικόνα των ακροδεξιών εξτρεμιστών στη Γερμανία έχει αλλάξει.

Τα ξυρισμένα κεφάλια και οι βαριές μπότες έχουν αντικατασταθεί από μακριά μαλλιά, ντεκολτέ διακοσμημένα με σβάστικες και γυαλιά.
Τους τελευταίους μήνες δυο γυναίκες, η Μαρίζα και η Μπεάτε, έχουν γίνει οι πιο πολυσυζητημένες εξτρεμίστριες της Ακροδεξιάς στη Γερμανία.
Οι ιστορίες τους - η μία μυθοπλαστική, η άλλη συνδεδεμένη με μια σειρά εγκλημάτων - αναγκάζουν τη χώρα να επανεξετάσει τον ρόλο των γυναικών στη νεοναζιστική κοινότητα και οδήγησαν τους κρατικούς αξιωματούχους να συζητήσουν σε ειδικές συσκέψεις εάν οι Αρχές κάνουν αρκετά προκειμένου να περιορίσουν τη δράση τους.
«Μέχρι τώρα οι γυναίκες της Ακροδεξιάς θεωρούνταν από το κοινό είτε ως αφοσιωμένες στους νεοναζιστές συντρόφους τους είτε ότι ήταν εξίσου βίαιες με τους άνδρες» λέει η Μικαέλα Γλάσερ, ερευνήτρια για τον εξτρεμισμό της Ακροδεξιάς στο Γερμανικό Ινστιτούτο Νεολαίας. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του 2010, στη Γερμανία υπάρχουν περίπου 25.000 ακροδεξιοί εξτρεμιστές, όμως μόνο το 11% εξ αυτών πιστεύεται ότι είναι γυναίκες.
Παρότι είναι σχετικά λίγες, σχεδόν οι μισές από τις γυναίκες που εμπλέκονται σε νεοναζιστικές οργανώσεις κατέχουν ηγετικές θέσεις.
Οι πολεμίστριες

Η ταινία «Kriegerin» ή «Πολεμίστριες» που προβάλλεται στους κινηματογράφους από τον Ιανουάριο και σάρωσε τα γερμανικά βραβεία έκανε τους Γερμανούς να σκεφτούν πολύ επί του θέματος.
Στην πρώτη σκηνή η 20χρονη Μαρίζα φορά ένα μπλουζάκι που γράφει «Ναζί νύφη» και λίγο αργότερα αρνείται να εξυπηρετήσει σκουρόχρωμους πελάτες στο σούπερ μάρκετ όπου εργάζεται.
Ο σκηνοθέτης Νταβίντ Βνεντ επαινέθηκε για τις λεπτομέρειες που συμπεριέλαβε - όπως τον λευκό επίδεσμο που φορά η Μαρίζα πάνω από τη σβάστικα στο στήθος της όταν βρίσκεται έξω καθώς στη Γερμανία απαγορεύεται η επίδειξη ναζιστικών ή χιτλερικών συμβόλων.
Όμως δεν επιδεικνύουν την ιδεολογία τους όλοι οι ακροδεξιοί.
Η 37χρονη Μπεάτε Ζάπε που παραδόθηκε στην Αστυνομία τον Νοέμβριο για τη συμμετοχή της στη νεοναζιστική Εθνικοσοσιαλιστική Ένωση η οποία θεωρείται υπεύθυνη για τη δολοφονία εννέα μεταναστών - οκτώ Τούρκων και ενός Έλληνα - περιγράφεται από πολλούς ως μια «φυσιολογική, συμπαθητική και ευγενική γυναίκα που ποτέ δεν είχε εκφράσει μια ακραία άποψη».
Αν και μετά την παράδοσή της, είδαν το φως της δημοσιότητας φωτογραφίες από τη συμμετοχή της σε νεοναζιστικές διαδηλώσεις στα τέλη της δεκαετίας του '90, τότε όμως δεν ήταν ύποπτη για συμμετοχή σε εγκλήματα. Σύμφωνα με την Αστυνομία πάντως, η Ζάπε συμμετείχε ενεργά στην προετοιμασία των δολοφονιών, κυρίως στον οικονομικό τομέα. «Αυτός είναι ένας συνήθης ρόλος για τις γυναίκες σε τέτοιες οργανώσεις» λέει η Γκλάζερ. «Ομως δεν θα πρέπει να τις υποτιμήσουν ως πραγματικό κίνδυνο όταν συμμετέχουν σε εξτρεμιστικές ακροδεξιές οργανώσεις».
pinakio