28.5.14
Φασισμός
Εκείνο που επιβεβαιώνουν αυτά τα ποσοστά είναι ότι το φίδι του φασισμού εκτρέφεται και μεγαλώνει μέσα στο πλαίσιο μιας δημοκρατίας, της αστικής δημοκρατίας, η οποία ενώ είναι η ίδια που το επωάζει και το ταΐζει σε πανευρωενωσιακό επίπεδο, είναι και η ίδια που παριστάνει την «σοκαρισμένη» από την ανάπτυξή του.
Η γέννηση του φασισμού, ή άνοδός του και η σημερινή του αναβίωση αποτελεί έκφραση της επιβεβαιωμένης ιστορικά αλήθειας ότι µια κοινωνία, κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες, μπορεί να οδηγείται κάποιες φορές σε παράκρουση. Το φαινόμενο δεν είναι απίθανο. Άλλωστε, με την κατάλληλη προπαγάνδα και την κατάλληλη πλύση εγκεφάλου, το ίδιο εύκολα µπορεί κάποιος να µάθει ότι 2+2 δεν κάνει 4 αλλά 5, όπως έλεγε ο Μπρεχτ. Συνέβη στις αρχές του 20ού αιώνα στην Αμερική, όταν οι «Αµερικαναράδες», οι ιδεολογικοί αντίστοιχοι των «Ελληναράδων», υποδείκνυαν ως υπαίτιους όλων των δεινών τους Έλληνες, τότε, µετανάστες. Συνέβη στη Γερµανία του Μεσοπολέµου, όταν ως «αιτία της κρίσης» στοχοποιούνταν το «διαφορετικό» και σταµπαριζόταν µε ένα κίτρινο αστέρι στο ύψος της καρδιάς. Τέτοιου είδους «µνήμες» φρεσκάρονται χρόνια τώρα στην ΕΕ. Ήταν ο Κάμερον, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας (εκεί που οι ακροδεξιοί πήραν την πρώτη θέση στις εκλογές) από κοινού με την καγκελάριο Μέρκελ της Γερμανίας (εκεί που για πρώτη φορά οι ναζί εξέλεξαν ευρωβουλευτή) που συνομολογούσαν τον Φλεβάρη του 2011 ότι στην Ευρώπη επήλθε το «τέλος» του πολυπολιτιστικού μοντέλου» το οποίο «απέτυχε»…
Ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της αγριότητας, της εκμετάλλευσης, της σήψης, της διαφθοράς. Σε συνθήκες κρίσης, δε, αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία.
Ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης ορίζονται και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να τσακίσει τις αντιστάσεις ή για να ξεστρατίσει την οργή που προκαλεί η πολιτική της, με την οποία μετακυλίει τα βάρη της κρίσης στο λαό, ο φασισμός αξιοποιείται είτε ως επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός της εξουσίας της, είτε ακόμα και ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεών της.
Αυτό συνέβη το 1919 στην Ιταλία όταν ο μεγιστάνας Ανιέλι έπαιρνε από το χεράκι τον Μουσολίνι και τον παρουσίαζε στους βιομηχάνους, στην έδρα του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Ιταλίας, ως τον πιστότερο υπηρέτη της τάξης τους. Όταν συγκροτούνταν τάγματα εφόδου χρηματοδοτούμενα από εργοστασιάρχες και χτυπούσαν εργάτες και απεργίες, όπως γινόταν το 1920 στην Ιταλία από τους μελανοχίτωνες. Όταν ο βασιλιάς Βιτόριο Εμμανουέλε έπαιρνε υπό την αγκάλη του τον «Ντούτσε» και τον διόριζε πρωθυπουργό το 1922.
Αυτό συνέβη στη Γερμανία με τον Χίτλερ που έκανε πραξικόπημα το 1923 και δέκα χρόνια αργότερα οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι τον διόρισαν καγκελάριο. Χρειάζονταν εκείνη την μορφή πολιτικής διαχείρισης, που θα μπορούσε να εγγυηθεί μέσα από την θηριωδία και την κτηνωδία των μεθόδων της ότι τώρα πλέον ότι θα τεθεί «το κράτος στην υπηρεσία του ιδιωτικού κεφαλαίου», όπως τους υποσχέθηκε ο Χίτλερ από τη Λέσχη των Γερμανών Βιομηχάνων του Ντίσελντορφ το 1933.
Όταν δε απειλείται η εξουσία της άρχουσας τάξης ή σε συνθήκες πολιτικής αστάθειας αυτής της εξουσίας, οι ελίτ δεν αναμένουν πότε ο φασισμός θα αποκτήσει κοινωνικό έρεισμα για να τον αξιοποιήσουν. Τον επιβάλλουν «από τα πάνω»: Αυτό συνέβη το 1973 στη Χιλή, το 1936 στην Ισπανία, το 1936 και το 1967 στην Ελλάδα.
Ο φασισμός αξιοποιεί την φτωχοποίηση πλατιών κοινωνικών στρωμάτων για να αποκτήσει κοινωνική βάση. Ειδικά των μικρομεσαίων στρωμάτων που καταστρέφονται και που τα κηρύγματα περί «δημοκρατίας» ειδικά όταν προέρχονται από την αστική δημοκρατία που τους καταστρέφει, όταν προέρχονται από τα κόμματα ή από τα ΜΜΕ αυτής της δημοκρατίας, δεν τους λένε τίποτα. Το αντίθετο. Τα κόμματα και τα ΜΜΕ του κατεστημένου (όπως αυτά που διαφήμιζαν την σοβαρότητα των φασιστών) όσο περισσότερο «βρίζουν» τους φασίστες -χωρίς βέβαια ποτέ να αποκαλύπτουν το ρόλο τους- τόσο περισσότερο τους «ηρωοποιούν» στα μάτια των κατεστραμμένων. Τα στρώματα αυτά συνδέουν την επιβίωσή τους με την ικανοποίηση της οργής τους η οποία επαφίεται στους πιο λαϊκιστές και τους πιο... βαρβάτους «τιμωρούς».
Για την δυνατότητα του φασισμού να διεισδύει στην κοινωνική συνείδηση οι επισημάνσεις από την ιστορική εισήγηση του Γκεόργκι Δημητρόφ στο 7ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935 αποκτούν δραματική επικαιρότητα και συνιστούν πολύτιμο εργαλείο:
(α) Ορισμένοι λένε ότι η κρίση και η φτωχοποίηση δεν είναι μια από τις αιτίες ενίσχυσης του φασισμού γιατί σε αντίθεση με την Ελλάδα των Μνημονίων σε άλλες χώρες της ΕΕ, επίσης γιγαντώνεται ο φασισμός, αλλά εκεί «δεν υπάρχει κρίση». «Ξεχνούν» ότι στην Ευρώπη έχει εγκαθιδρυθεί η κοινωνία των 2/3 και πάμε ολοταχώς για την κοινωνία του 1/3. «Ξεχνούν» ότι στη Γερμανία - «ατμομηχανή» της ΕΕ υπάρχουν 16 εκατομμύρια φτωχοί και κοινωνικά αποκλεισμένοι. Ότι υπάρχουν 7,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι με μηνιαίο εισόδημα 400 ευρώ το μήνα. «Ξεχνούν» ότι στη Γαλλία υπάρχουν 8 εκατομμύρια φτωχοί, άνεργοι και κοινωνικά αποκλεισμένοι που αναζητούν καταφύγιο στα γκέτο και στις όχθες του Σηκουάνα. «Ξεχνούν» ότι στην Ολλανδία εκφράστηκε με τον πιο καθαρό τρόπο η βαρβαρότητα της καπιταλιστικής «ευημερίας» όταν η χώρα -παρότι εμφάνιζε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης- το 2012 πήγε σε εκλογές με επίδικο την επιβολή λιτότητας ύψους 16 δισ. ευρώ στις πλάτες του ολλανδικού λαού. «Ξεχνούν» ότι στη Βρετανία, αν και εκτός Ευρωζώνης και χωρίς την ανάγκη να βαφτίσει τη λιτότητα με τον όρο «μνημόνιο», εφαρμόζεται η πολιτική της κοινωνικής λεηλασίας, στην οποία οι ίδιοι οι φορείς της έχουν προσδώσει τον κωδικό «δάκρυα και αίμα». Προφανώς «ξεχνούν» ότι μιλάμε για την ΕΕ των 30 εκατομμυρίων ανέργων και των 120 εκατομμυρίων απόκληρων.
(β) Η δημαγωγία του φασισμού, η φασιστική «ιδεολογία», ένα τόσο αντιδραστικό έκτρωμα της αστικής ιδεολογίας που συχνά στον παραλογισμό της φτάνει ως την τρέλα, αποκτά τη δυνατότητα να αποκτήσει επιρροή πάνω στις μάζες όσο η προχωρημένη σήψη του καπιταλισμού εισχωρεί στα κατάβαθα της ιδεολογίας του και του πολιτισμού του. Όταν το σύστημα της διαφθοράς έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο σήψης ώστε να φτάνει να κάνει σημαία του το «όλοι μαζί τα φάγαμε», τότε, σε συνδυασμό με την απελπιστική κατάσταση πλατιών λαϊκών μαζών, ορισμένα τέτοια ευαίσθητα στρώματα κολλάνε από τα ιδεολογικά απορρίμματα της σήψης αυτής. Ουδείς πρέπει να υποτιμά την αποτελεσματική ικανότητα της ιδεολογικής επιδημίας του φασισμού να εισχωρεί στην κοινωνική συνείδηση, ειδικά σε συνθήκες σήψης που ξεκινά από τις πλαστές πινακίδες Λιάπη μέχρι τις μίζες της Ζήμενς και από τις «λίστες Λαγκάρντ» μέχρι τα σκάνδαλα των ΜΚΟ και των εξοπλιστικών προγραμμάτων.
(γ) Ο φασισμός αξιοποιεί την αποδυνάμωση των δημοκρατικών, πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών. Πριν κάνει ο Χίτλερ τη χρήση του άρθρου 48 του Συντάγματος της Βαϊμάρης που επέβαλε «γύψο» στη Γερμανία το είχαν κάνει οι φιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες. Αυτή η αποδυνάμωση των δημοκρατικών αντανακλαστικών που επέρχεται από την τακτική μιας διακυβέρνησης μέσω Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, επιβολής του «μαύρου» στις τηλεοπτικές οθόνες, επιβολή απαγορεύσεων συναθροίσεων λόγω έλευσης καγκελαρίων και υποπλανηταρχών, επιβολής Μνημονίων με συνοπτικές διαδικασίες κοκ, «εκπαιδεύει» κοινωνικά στρώματα στην λογική της αποδοχής των «εκτροπών». Το ίδιο συμβαίνει με την «καθαγίαση» των φασιστών και των ακροδεξιών μέσω της συμμετοχής τους σε κυβερνητικά σχήματα της αστικής δημοκρατίας, από την Αυστρία μέχρι τη Νορβηγία και την Ουκρανία – για να μην μιλήσουμε για την κυβέρνηση Παπαδήμου στην Ελλάδα… Το ίδιο συμβαίνει με την αποδοχή της ακροδεξιάς ατζέντας. Έχει αποδειχτεί από τη Γαλλία του Σαρκοζί μέχρι τον ημέτερο «Ξένιο Δία»: Όποτε η άρχουσα τάξη και τα κόμματά της αποφάσισαν να προωθήσουν τα ταξικά και ιδιαίτερα πολιτικά τους συµφέροντα παίζοντας το χαρτί της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού και του εθνικισµού, και µάλιστα στο όνοµα του «κατευνασµού» της Ακροδεξιάς, έσυραν την κοινωνία στη βαρβαρότητα και έγιναν τροφοί του φασιστικού φιδιού.
(δ) Ο φασισμός «παίζει» με το αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας. Ο φασισμός εκφράζει την πιο αντιδραστική μορφή του αστικού εθνικισμού. Για να διευκολύνει την διαιώνιση της ταξικής κυριαρχίας των ισχυρών, αποδίδει τα δεινά του λαού στην «εθνοτική του υποτίμηση» και όχι στην ταξική του καταπίεση. H φασιστική κλίκα, με το πρόσχημα ότι υπερασπίζεται τα πανεθνικά συμφέροντα, προωθεί την πολιτική καταπίεσης και εκμετάλλευσης του ίδιου της του λαού και της καταλήστευσης και υποδούλωσης άλλων λαών. Χρησιμοποιεί ως λίπασμα μετατροπής του πατριωτισμού σε σωβινισμό τον εθνικό μηδενισμό, που τον πλασάρουν με τη μάσκα του «διεθνισμού» οι ιδεολογικοί φορείς του κεφαλαίου που δεν έχει πατρίδα. Οι φασίστες μετατρέπουν την εθνική υπερηφάνεια του λαού για το παρελθόν του, για τους αγώνες του, για τη γλώσσα του, για την καταγωγή του, για τον τόπο του, για τα ιστορικά επιτεύγματά του, από εργαλείο φιλίας μεταξύ των λαών και εμπλουτισμού του ανθρώπινου πολιτισμού, σε «μαχαίρι» του μισανθρωπισμού. Ο φασίστας μαγαρίζει την έννοια του πατριωτισμού. Στη θέση της αγάπης για την πατρίδα και τον σεβασμό στις πατρίδες των άλλων, στη θέση «Πατρίδα ή θάνατος» του Τσε Γκεβάρα, στη θέση «Είμαστε γεμάτοι από αίσθημα εθνικής περηφάνειας» του Λένιν για το ρώσικο λαό το 1914, στη θέση του πατριωτισμού του ΕΑΜ που απελευθέρωνε την πατρίδα το 1944, ο φασισμός βάζει την πατριδοκαπηλεία και την μισαλλοδοξία. Το κάνει πατώντας πάνω σε ό,τι θίγει το εθνικό αίσθημα κάθε λαού, το κάνει πατώντας πάνω στους εξευτελισμούς του αγγλικού δικαίου, της επιτήρησης, των ταπεινώσεων με «δόσεις» κοκ.
(ε) Οι φασίστες κατακρεουργούν ολόκληρη την ιστορία του κάθε λαού, για να παρουσιαστούν σαν απόγονοι και συνεχιστές του κάθε τι ανώτερου και ηρωικού στο παρελθόν του. Στα ναζιστικά βιβλία του μεσοπολέμου οι μεγάλοι άντρες του παρελθόντος του γερμανικού λαού παρουσιάζονταν σαν φασίστες. Ο Μουσολίνι καμωνόταν τον συνεχιστή του Γκαριμπάλντι. Οι Γάλλοι φασίστες φτιάχνουν σημαίες με την Παρθένα της Ορλεάνης σαν ηρωίδα τους. Οι Αμερικάνοι φασίστες επικαλούνται τις παραδόσεις των αμερικάνικων πολέμων ανεξαρτησίας, τις παραδόσεις του Ουάσινγκτον, του Λίνκολν. Οι Έλληνες φασίστες, από τους οποίους βγήκαν οι Τσολάκογλου και οι Λογοθετόπουλοι, παριστάνουν τους «μαχητές της Πίνδου»! Όσοι λοιπόν συκοφαντούν, παραποιούν ή παρατάνε ό, τι έχει αξία από το ιστορικό παρελθόν του έθνους και της ανθρωπότητας στους φασίστες πλαστογράφους, όσοι συντάσσουν ευρω-μνημόνια για να συσχετίζουν και να ταυτίζουν (!) τον φασισμό με τον αμείλικτο εχθρό του, τον κομμουνισμό, όσοι παραχαράσσουν την Ιστορία βαφτίζοντας «φάρμακο» το ρετσινόλαδο του φασίστα Μεταξά ή «πρόοδο» το μυστρί του Παττακού, είναι υπόλογοι για την αποβλάκωση των λαϊκών μαζών. Χαρίζουν την κοινωνία στο φασισμό.
Συμπερασματικά: Ο φασισμός είναι μια επιδημία που με τη δημαγωγία του και την «αντισυστημική» μάσκα του εισχωρεί τόσο βαθύτερα στην κοινωνική συνείδηση όσο μεγαλύτερη είναι η σήψη του καπιταλιστικού συστήματος και η κοινωνική δυστυχία που αυτό προκαλεί, σε συνδυασμό με την αδυναμία του εργατικού κινήματος να βρεθεί στο ύψος των περιστάσεων της επίθεσης που δέχεται.
9.12.13
ΕΓΓΡΑΦΟ. Ο Άδωνις με Υπουργική Απόφαση απαγορεύει στους γιατρούς Ωνασείου “την άσκηση κριτικής των πράξεων των οργάνων Διοίκησης του Κέντρου δημοσίως”.
ολόκληρο στο τέλος της ανάρτησης του LEFTeria-news)Καρδιοχειρουργικού Κέντρου (Ω.Κ.Κ).
7.11.13
Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΛ ΓΡΑΒΑΤΑΣ
Επειδή
πολυφορέθηκε τελευταία το κοστούμι του «φασισμού» και το αντίστοιχο της
«δημοκρατίας» ας λέμε πια τα «σύκα-σύκα» και τη «σκάφη-σκάφη», για να
χρησιμοποιήσουμε το λόγο του ποιητή Ρίτσου. Αν νομίζουν πως ο ναζισμός
διαπιστεύεται μόνο με τους αγκυλωτούς σταυρούς σε μαύρα μπλουζάκια και
μαιανδρικά λάβαρα πλανώνται πλάνην οικτρά. Ο ναζισμός μπορεί να κρύβεται
και σε κουστουμαρισμένους γιάπηδες ή τεχνοκράτες, για να μην ξεχνάμε
πως ο ναζισμός από τότε ήταν το πιο προχωρημένο στάδιο του καπιταλισμού.
Απ’ την άλλη το «κοστούμι» της είναι μάλλον πολύ στενό για κάποιους ευτραφείς κυρίους κατ’ ευφημισμόν σοσιαλιστές, για πρώην πωλητές βιβλίων ή εντελώς αργόσχολους ή ημιαπασχολούμενους σε κανάλια εργολάβων και εφοπλιστών.
Δυστυχώς ή ευτυχώς φασισμός, ναζισμός και κατ’ αντιπαράθεση η δημοκρατία δεν είναι πολιτικά συστήματα ή ιδεολογίες. Καλώς ή κακώς δεν επιβεβαιώνονται τα φρονήματα με κομματικές ταμπέλες και προμετωπίδες. Δε βοηθά το τζελ στο μαλλί και οι γραβάτες σε παλ χρώματα. Ο φασισμός αλλά και η δημοκρατία είναι ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΠΟΣ ΣΚΕΨΗΣ. Παραμυθιάζουν τα μικρά και τα μεγάλα παιδιά με ιστορίες του 5ου π.Χ. αιώνα για τον Κλεισθένη για να μπορούν οι ίδιοι να σκυλεύουν στο πτώμα της δημοκρατίας και να παίζουν με τις λέξεις.
Χωρίς περιστροφές ας παραδεχτούμε ότι ζούμε σε μια περίοδο απόλυτης εκτροπής και οικονομικού ολοκληρωτισμού κατευθυνόμενου από συμμορίες πολιτικών και οικονομικών παραγόντων. Δεν βρίσκεται ψήγμα δημοκρατίας στις ληστρικές αποφάσεις των νομοθετών και στις πρακτικές της σιδηρόφρακτης εκτελεστικής εξουσίας. Αν ρωτήσουν οποιοδήποτε φυσιολογικό άνθρωπο τα πολιτικά ρετάλια θα μάθουν πως η «νομιμότητα» δεν αναγνωρίζεται από κανένα, απλά γιατί οι νόμοι φέρουν τη σφραγίδα του νομοθέτη τους. Νόμοι υπήρχαν και την κατοχή και την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας.
Ντρεπόμαστε να μιλάμε πια στα παιδιά μας για νόμους, για δημοκρατία και να τους εξηγούμε πως φασισμός είναι μόνο ο Μουσολίνι, ναζισμός μόνο ο Χίτλερ και προπαγάνδα έκανε μόνο ο Γκέμπελς. Θα σε ρωτήσουν τόσα και τόσα για σημερινά πρόσωπα και πράγματα που θ’ αναγκαστείς να το ρίξεις στο τραγούδι: «πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα…» ή στο άλλο που λέει : «Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα»
istor.tzanakis@gmail.com
11.12.12
Ο φασισμός βραβεύεται !
Φεύγουν και τα τελευταία προσχήματα. Ο ευρωφασισμός παίρνει και τα τυπικά εύσημα. Από τον εαυτό του φυσικά, ή μάλλον από τον κηδεμόνα του, αφού τίποτα σχεδόν δεν ξέφυγε από την επικράτηση της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Βραβεύεται η Ευρωπαϊκή Ένωση! Τι ωραία! Νόμπελ Ειρήνης, Συμφιλίωσης, Σταθερότητας στον Ρομπάϊ, στην Άστον, στον Μπαρόζο, στον Γιουνκερ για τους χιλιάδες νεκρούς, τους εκατομμύρια άνεργους, τους εξαθλιωμένους, τους ξεσπιτωμένους, την καταστροφή των πολιτισμών (βλ και των θρησκειών) και όλα αυτά γιατί; για την ευημερία ενός αποδεικτικού χρέους που το λένε ΕΥΡΩ. Μέσα από τον σημερινό φασισμό βραβεύονται και οι Τσώρτσιλ, Σούμαν, Μονέ, Γκάσπερι, Χαλστάιν … Καλά παιδιά όλα τους! Εργάστηκαν υπέρ του παγκόσμιου καλού.
19.11.11
Ο υπουργός της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΛάΟΣ-ΝΔ δεν είναι μόνον υποστηρικτής του Λε Πεν, αλλά και θιασώτης της φασιστικής οργάνωσης Ταγματαλήτων Χ!
Ο κ. Βορίδης δεν είναι μόνον ο γνωστός παρακρατικός τσεκουροφόρος. Εκτός από θιασώτης και θαυμαστής του Λε Πέν, είναι και θαυμαστής της φασιστικής προδοτικής οργάνωσης ταγματασφαλιτών “Χ”!21.10.11
Ποιός είναι αυτός;

Όταν τον πάνε χειροπόδαρα δεμένο, όχι στη φυλακή, αλλά στην τηλεόραση.
Και τον ανακρίνουν, με έναν ... προβολέα 100.000 βατ πάνω στο πρόσωπό του. 100.000, ούτε ένα λιγότερο. Πολύ φως!
Ποιός είναι, πού γεννήθηκε, τι δουλειά κάνει η μάνα του, πού βρήκε το σφυρί, γιατί ήταν εκεί, πόσα λεφτά έχει στο λογαριασμό της τράπεζας ο πατέρας του, πόσες φορές αυνανίζεται την ημέρα, τι αρχεία έχει στον υπολογιστή του, τι έγραψε στα e-mail του χθες, πού σχολιάζει, ποιοί είναι οι φίλοι του, ποιός είναι ο αριθμός του κινητού του, τι έχει κάτω από το στρώμα του, τι έφαγε προχθές, πόσα κορδόνια έχει σπίτι.
Ανελέητες ερωτήσεις και κάθε φορά που καθυστερεί παραπάνω από ένα δευτερόλεπτο να απαντήσει, να του σβήνουν ένα τσιγάρο μέσα στο βολβό του ματιού.
Για να καταλάβει ο κόσμος ποιοί ακριβώς είναι οι γνωστοί-άγνωστοι τσόγλανοι, τι ακριβώς θέλουν αυτά τα δολοφονικά Ορκς και για ποιό λόγο επιτίθενται πάντα αναίτια στους ανθρώπους.
Ποιός είναι τελικά αυτός; Για τον συγκεκριμένο ρωτάμε, γιατί κάποτε οι σκέψεις τους πρέπει να βγουν -με το ζόρι- στην επιφάνεια, από τους υπονόμους του εγκεφάλου τους.
Η μάνα του ξέρει ότι το πράμα που γέννησε, είναι σχιζοφρενής δολοφόνος;
Κάποιος να της το πεί. Με κάθε λεπτομέρεια. Να της το λέει επί ώρες, χιλιάδες φορές.
Και να μην το βάλουν φυλακή, αλλά να του χώσουν μια κάμερα στον κώλο, να καταγράφει και να μεταδίδει online, όλη την υπόλοιπη ζωή του. Κι αν πάει να τη βγάλει, να εκρήγνυται μέσα του.
Μόνο το φως θα λυτρώσει τη χώρα από τους σχιζοφρενείς δολοφόνους.
αντιπερισπασμός blog
18.10.11
Για τον 9,84 για όλα φταίνε τα blogs!
Σε άρθρο του ο έχων την θέση (μη νομίμως για πολλούς μιας και φαίνεται πως δεν διαθέτει τον απαραίτητο τίτλο σπουδών) του διευθυντή του 9,84 αφού ανέλυσε αρκετά το γιατί εκτός από την πιστή εφαρμογή των τροϊκανών μεθόδων (Απολύσεις αδιακρίτως) δεν έχει γίνει τίποτα τον τελευταίο χρόνο στον 9,84....
Εξήγησε πως όλο το σκηνικό που έχει στηθεί την τελευταία εβδομάδα...
στον σταθμό (παραιτούμαι - δεν παραιτούμαι) έγινε γιατί τώρα που αποφασίσανε πως ΘΑ κάνουν κάτι...εξαγγέλθηκε απεργία. Συμπέρασμα...όποτε αποφασίσουν οι Καμίνης-Καμπύλης πως κάτι πρέπει επιτέλους να γίνει, απαγορεύεται η απεργία δια ροπάλου για οποιοδήποτε λόγο! Και φυσικά στο τέλος του απολογητικού άρθρου για την στασιμότητα του σταθμού έπρεπε κάπου να ρίξει τις ευθύνες και τις έριξε στα ...blogs, γιατί λέει κάνουν βρώμικο πόλεμο! Έχει γίνει της μόδας να βαφτίζουν την κριτική πόλεμο η μας φαίνεται;
Το άρθρο του κου Καμπύλη μπορείτε να το δείτε http://www.protagon.gr/?i=
Ας βάλουμε και εμείς κανένα υστερόγραφο μιας και αρέσκεται ο διευθυντής του 9,84 σε αυτά.
Υ.Σ2 Αν δεν υπάρχει λεξικό μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το διαδίκτυο, οι όροι "κριτική" και "πόλεμος" έχουν διαφορετικές έννοιες. Ειδικά ένας δημοσιογράφος θα έπρεπε να το γνωρίζει....
www.athinapoli.gr
13.10.11
ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΧΟΛΕΡΑΣ ..ΟΙ ΤΑΓΟΙ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΤΟΝΕΟΤΑΞΙΤΕΣ
Από το μισθό θα παρακρατείται η έκτακτη εισφορά
Απόφαση-σοκ του Ευ. Βενιζέλου
Απευθείας από το μισθό θα παρακρατείται η έκτακτη εισφορά στα εισοδήματα, προκειμένου τα κρατικά ταμεία να μην χάσουν ούτε ευρώ από το νέο «χαράτσι», σύμφωνα με δήλωση του υπουργού Οικονομικών, Ευάγγελου Βενιζέλου στη Βουλή.
Όπως είπε ο κ. Βενιζέλος, σύμφωνα με τροπολογία που θα κατατεθεί αύριο, αντί να αποστέλλονται «ραβασάκια» στους φορολογούμενος και εκείνοι να προσέρχονται στις εφορίες για να καταβάλλουν σε 6 μηνιαίες δόσεις την έκτακτη εισφορά, από του χρόνου το ποσό που αντιστοιχεί σε κάθε φορολογούμενο θα παρακρατείται από τον μισθό του, δηλαδή σε 12 με 14 μηνιαίες δόσεις.
http://www.newsbeast.gr
6.10.11
Θαυμάστε ένα μπούμπη ΜΑΤατζή!-Ταγματασφαλίτη
Δείτε το βίντεο...
anti-ntp
9.7.11
Tα ναζιστικά γουρούνια του σοσιαΛΗΣΤΗ Νετανιάχου, απαγορεύουν και το πέταγμα χαρταετών από τα παιδιά… ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΣΟΚΑΡΟΥΝ
30.6.11
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ : Ο ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΑΣ ΚΑΙ ΕΔΙΝΕ ΤΗΝ ΕΓΚΡΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΚΙΝΗΣΗ ΒΙΑΣ ΤΩΝ ΜΑΤ.... ΤΟ ΔΗΛΩΣΕ ΑΛΛΩΣΤΕ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ
14.9.10
75η ΔΕΘ 2010, Ομιλία Πρωθυπουργού: Οργουελική «δυστοπία» η Ελλάδα του Γ. Παπανδρέου. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΤΑ ΓΑΠ (ΔΙΑΒΑΣΤΕΤΟ)
Ανάμεσα σε τόσα που συνέβησαν –ευτράπελα και μη– κατά την επίσκεψη του κ. Γ. Παπανδρέου στην 75η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, πέρασε απαρατήρητη –σχεδόν ασχολίαστη– η αναφορά που έκανε, στην ομιλία του ο Πρωθυπουργός(sic), στην λεγόμενη «Κάρτα του Πολίτη».
Πραγματικά είναι άξιο απορίας, o κ. Παπανδρέου να ανακοινώνει αλλαγές στο Χάρτη Κοινωνικών Δικαιωμάτων, να συνδέει αυτά τα «κοινωνικά δικαιώματα» με μια ηλεκτρονική κάρτα και να μην ξεσηκώνεται το σύνολο των «αγωνιστών» της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.
Με άλλα λόγια μας είπε πως στο κοντινό μέλλον θα ισχύει, στην Ευρωπαϊκή Ένωση(sic) και την Ελλάδα, το απάνθρωπο δόγμα: Αν έχεις Κάρτα είσαι Πολίτης. Δεν έχεις Κάρτα δεν είσαι τίποτα!
(κάντε κλικ πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση)
Οι Έλληνες πολίτες πρέπει να αφυπνιστούν επιτέλους και να δράσουν, ν’ αντριδράσουν! Διότι διακυβεύεται πλέον –απροκάλυπτα– η Ιδιωτικότητα και η Προσωπική τους Ελευθερία.
Τίποτα δεν είναι δεδομένο και τίποτα δεν μπορεί να επιβληθεί με το ζόρι σε συνειδητοποιημένους και ενωμένους πολίτες. Η ενότητα είναι απαραίτητη προϋπόθεση και είναι εφικτή καθώς βρίσκεται στην τομή των αντιθέτων.
----------------------------
Πηγη
6.6.10
5.6.10
The "democracy" in the Nazi Israeli regime - Η "δημοκρατία" στο ναζιστικό ισραηλινό καθεστώς (Palestinian Arab MK Haneen Zoabi Viciously Attacked in..
...Israel’s Parliament)
sibilla
29.5.09
Η Ελλάδα στο μάτι του κυκλώνα
Ασίας, δηλαδή κυρίως της Ινδίας και της Κίνας. Έχουμε την ατυχία να είμαστε Ευρωπαϊκό σύνορο και μάλιστα η κοντινότερη χώρα και με την καλύτερη πρόσβαση και για αυτές τις δύο Ηπείρους. Επίσης έχουμε την ατυχία να μην γειτνιάζουμε με προηγμένες οικονομικά χώρες.
Είμαστε δηλαδή στο κέντρο του κυκλώνα. Και τον κυκλώνα τον βιώνουμε καθημερινά. Η χώρα μας υπομένει το καθημερινό βάρος οικονομικών μεταναστών που έρχονται εδώ ψάχνοντας για ένα καλύτερο αύριο, που τους έχουν υποσχεθεί διάφοροι και για διάφορους λόγους.
Τα κύματα είναι διακριτά. Αν εξαιρέσουμε κάποια αρχικά μικρότερα (π.χ. Πολωνοί και κάποιοι Άραβες ή Ιρανοί) στην αρχή ήρθαν οι Αλβανοί (που εγώ πια τους θεωρώ αφομοιωμένους), μετά οι Βούλγαροι, οι Ρουμάνοι, άνθρωποι από την πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. και μετά άρχισαν τα κύματα των Πακιστανών, Νιγηριανών, Κινέζων, ανθρώπων από τη Σιέρρα Λεόνε κ.ο.κ. Ο κατάλογος μακρύς. Και οι άνθρωποι σε κάθε κύμα πιο εξαθλιωμένοι από το προηγούμενο. Η κοινωνία στην οποία μεταναστεύουν επίσης δεν είναι και η πιο ευημερούσα. Στόχος τους πολλές φορές η μετακίνηση σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, κάτι που όμως δεν είναι τόσο εύκολο όσο νομίζουν. Αποτέλεσμα; Ξεμένουν εδώ.
Κάθε κοινωνία έχει ένα μέγιστο ποσοστό ανθρώπων που μπορεί να αφομοιώσει ειρηνικά σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Δεν ξέρω αν αυτό είναι 5 ή 10% επί του συνολικού πληθυσμού, κατανοώ όμως ότι το έχουμε προ πολλού ξεπεράσει. Ήδη ο κόσμος έχει αρχίσει να ανησυχεί. Νιώθει την καθημερινότητά του να μεταβάλλεται, την ασφάλειά του να απειλείται. Όταν δεν υπάρχουν δουλειές, όταν δεν υπάρχει κράτος πρόνοιας ούτε για τους νόμιμους πολίτες, τότε και οι παράνομοι μετανάστες όντας ταλαίπωροι και πεινασμένοι, με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγηθούν σε παραβατική συμπεριφορά. Όταν δε αυτή αρχίσει να διογκώνεται, θα προκαλέσει εντονότερη αντίδραση απέναντι σε αυτούς και θα οδηγηθούμε σε φαύλο κύκλο.
Η ζωή στην Αθήνα και ειδικά στο κέντρο έχει αλλάξει. Νιώθεις τον κίνδυνο στον αέρα. Παλιά κυκλοφορούσα πολύ στο κέντρο. Εκεί έκανα τις βόλτες μου, εκεί έβγαινα, εκεί δούλευα για δυόμισι χρόνια, έως και πριν ένα χρόνο. Είχα σαφή εικόνα του τι συνέβαινε. Ναι υπήρχαν τοξικομανείς. Ναι, υπήρχαν και γειτονιές που έβλεπες αλλοδαπούς με διακριτές εθνικότητες. Είχες όμως την αίσθηση πως τα πράγματα εξελισσόντουσαν σχετικά ομαλά. Τώρα, τελευταία έχω την αίσθηση ότι η κατάσταση έχει μεταβληθεί.
Εκεί που έβλεπα ομάδες ανθρώπων, τώρα βλέπω πλήθη. Εκεί που τους παρακολουθούσα να συζητούν, τώρα τους βλέπω να σχηματίζουν ομάδες των πέντε και έξι, να ακινητοποιούν αυτοκίνητα και με τα χέρια μέσα από τα παράθυρα να ζητούν χρήματα από τους οδηγούς απειλώντας τους. Άλλοτε τους βλέπω απλά να σπάνε αμάξια, έτσι για το κέφι τους. Να κυνηγάνε πεζούς. Όταν πας να περπατήσεις ανυποψίαστος σε συγκεκριμένους δρόμους στο κέντρο, αν είσαι τυχερός μπορεί να βρεθεί κάποιος αλλοδαπός και να σε προειδοποιήσει ότι πρέπει να αλλάξεις κατεύθυνση γιατί ο συγκεκριμένος δρόμος αποτελεί ορμητήριο συμμοριών που σίγουρα θα σε ληστέψουν. Και μετά είναι η οσμή. Πολλοί δρόμοι του κέντρου αποδίδουν οσμή ούρων, βρώμας και σαπίλας.
Από την άλλη πλευρά υπάρχει ένα κράτος που ως συνήθως παρακολουθεί ανήμπορο να επέμβει και να δώσει λύσεις. Και εκεί βρίσκει γόνιμο έδαφος να αναπτυχθεί ο εθνικισμός. Κάπως έτσι δεν άνθισε και ο εθνικοσοσιαλισμός στην Γερμανία του προηγούμενου αιώνα; Τα αποτελέσματα σε όλους μας γνωστά…
Σε όποιο κανάλι και να γυρίσω βλέπω υπερέκθεση του ΛΑΟΣ. Και φυσικά προβληματίζομαι. Πιστεύω δε, ότι κάποιο σκισμένο κοράνι, ένα καμένο ημιυπόγειο τζαμί είναι μόνο η αφορμή. Αν δεν μπουν κανόνες στην εισροή μεταναστών, στη διαμονή τους εδώ, αλλά και αν δε βάλουμε και εμείς οι ίδιοι κανόνες στη ζωή μας, θα πνιγούμε. Δεν ξέρω με ποιο τρόπο ακόμα, αλλά ξέρω πως ο εθνικισμός δεν αποτελεί λύση. Ούτε η βία, ούτε οι συγκρούσεις. Ούτε το να κάνει τη δουλειά της αστυνομίας η Χρυσή Αυγή. Ούτε το να περιμένουμε εμείς οι ίδιοι ανήμποροι και αποκλεισμένοι τη Χρυσή Αυγή να μας σώσει. Εγώ αυτή τη στιγμή θεωρώ ότι το κορυφαίο ζήτημα για την κοινωνία μας δεν είναι το όνομα της Μακεδονίας ούτε κάποιο άλλο τυπικό ζήτημα. Θεωρώ ότι το πιο ουσιαστικό είναι το θέμα των μεταναστών. Και νιώθω ότι πρέπει να το λύσουμε σύντομα, αλλιώς θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα.
Τέλος, θεωρώ ότι η μοναδική λύση που μπορεί να δοθεί είναι πολιτική. Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται πολιτική βούληση. Και φυσικά χρειάζεται και πολιτική ικανότητα, που καταπώς φαίνεται εκλείπει πανηγυρικά.







































