Το έγκλημα του χρέους

Αποτέλεσμα κερδοσκοπίας και κραυγαλέων οικονομικών και πολιτικών σκανδάλων τόσο πριν όσι και κατά τη διάρκεια της "διάσωσης". Αν εξετάσει κανείς τους τρόπους με τους οποίους το χρέος διογκώθηκε σε τόσο εγκληματικό βαθμό, η μονομερής παύση πληρωμών αποδεικνύεται μονόδρομος 

Του Λεωνίδα Βατικιώτη*

 
Καμία, μα καμία συζήτηση για το τι μέλλει και πολύ περισσότερο για το τι δέον γεννέσθαι σχετικά με το δημόσιο χρέος δεν μπορεί να γίνει αν δεν ξεκινήσουμε από το παρελθόν. Αν, με άλλα λόγια, δεν αμφισβητήσουμε το πώς φτάσαμε ως εδώ, επιμένοντας να θυμίζουμε ότι η διαχείριση του δημόσιου χρέους την τελευταία 4ετία, τουλάχιστον, ήταν μία από τις πολλές δυνατές επιλογές. Ήταν μάλιστα όχι μόνο η χειρότερη επιλογή (από άποψη αποτελεσματικότητας) αλλά κι η επιλογή των χειρότερων (όσων ευθύνονταν για την αύξησή του μέχρι το 2009 κι έπρεπε εκ προοιμίου να έχουν αποκλειστεί από την σχετική συζήτηση).

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

Επιστρέφοντας λοιπόν στο 2009 η άνοδος του δημόσιου χρέους στο επίπεδο του 129% του ΑΕΠ, κατόπιν διαδοχικών αναθεωρήσεων από την ελληνική και την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία (που αποτελούν θέμα εισαγγελικής έρευνας), ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς αιτιών που φέρουν ανάγλυφο το αποτύπωμα της ελληνικής αστικής τάξης και κορυφαίων, στρατηγικών επιλογών της. Είναι τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα του ελληνικού καπιταλισμού.

Εν συντομία: Πρώτο, ο εθισμός της ελληνικής ελίτ στις κρατικές επιχορηγήσεις που είχαν μετατρέψει τα δημόσια ταμεία σε δανειστή έσχατης ανάγκης για το κεφάλαιο. Κορυφαία και πιο πρόσφατα τότε παραδείγματα οι Ολυμπιακοί Αγώνες, επίσημου (και άγνωστου πραγματικού) κόστους 9 δισ. ευρώ και η στήριξη των τραπεζών επί Καραμανλή με 28 δισ. Τα 4,5 δισ. ευρώ που πρέπει να πληρωθούν τον Μάιο είναι μέρος αυτού του χρέους, τα λεγόμενα ομόλογα Αλογοσκούφη.

Δεύτερο, οι υψηλές στρατιωτικές δαπάνες που είχαν καταστήσει την Ελλάδα Μέκκα του στρατιωτικού κεϋνσιανισμού, με την τουρκική απειλή να αποτελεί το τέλειο προπέτασμα καπνού. Μάρτυρας η νεκρανάσταση το 2009 της Ελλάδας «των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών» 90 σχεδόν χρόνια μετά την περίφημη ρήση του Ελ. Βενιζέλου, όπως φαίνεται από το ύψος των στρατιωτικών δαπανών που έφταναν το 3,2% του ΑΕΠ, όταν η Γαλλία, η Αγγλία και η Γερμανία έδιναν αντίστοιχα το 2,9%, 2,7% και 1,4% του ΑΕΠ τους …μόνο!

Η τρίτη αιτία του δημοσιονομικού ναυαγίου σχετιζόταν με την θεσμοθετημένη, επίσημη φορο-αποφυγή του κεφαλαίου. Ποιος ξεχνάει τον Κ. Καραμανλή να ανακοινώνει τον Σεπτέμβρη του 2004 από την ΔΕΘ την μείωση των συντελεστών φορολόγησης των ΑΕ κατά 10 ολόκληρες ποσοστιαίες μονάδες, από το 35% στο 25%; Η απλοχεριά συνεχίστηκε και επί ΓΑΠ για να φτάσουμε το 2011 και 2012 όταν είχε πέσει και το φουγάρο του Τιτανικού στα κεφάλια των ναυαγών ο ανώτατος συντελεστής φορολόγησης των ΑΕ στην Ελλάδα να είναι 20% όταν κατά μέσο όταν στην ευρωζώνη των 17 ήταν 25,3% και 25,4% (Taxation Trendsinthe European Union, 2013 edition).

Η τέταρτη αιτία της αύξησης του δημόσιου χρέους αφορά το ίδιο το …δημόσιο χρέος. Η Ελλάδα με βάση τον κρατικό προϋπολογισμό του 2014 (όπως αναφέρεται στην Εισηγητική έκθεση) από το 1992 μέχρι και το 2013 έχει πληρώσει σε χρεολύσια, τόκους και παράλληλες δαπάνες 563,31 δισ. ευρώ. Για να διατηρούμε δηλαδή ένα χρέος στα 321 δισ. ευρώ έχουμε καταβάλει σχεδόν δύο φορές αυτά τα χρήματα την τελευταία 20ετία! Επομένως, το χρέος έφτασε στα επίπεδα που βρίσκεται σήμερα λόγω του εξωφρενικά υψηλού κόστους εξυπηρέτησής του, που με το πέρασμα του χρόνου πήρε μορφή χιονοστιβάδας!

Πέμπτο, το χρέος ποτέ δεν θα έφτανε σε αυτά τα επίπεδα αν η Ελλάδα δεν είχε ενταχθεί στην ΕΟΚ το 1981 και την ευρωζώνη το 2002. Το κοινό νόμισμα ειδικά μπορεί να έλυσε βραχυχρόνια προβλήματα χρηματοδότησης του σταθερά ελλειμματικού εμπορικού ισοζυγίου, το κόστος όμως αποδείχθηκε, μεσοπρόθεσμα, καταστροφικό: αύξηση των εισαγωγών και του ελλείμματος που σήμανε πτώση εγχώριας παραγωγής και απασχόλησης και επίσης μειωμένα φορολογικά και δημόσια έσοδα. Αδιάφορες επίσης αποδείχθηκαν και οι επιπτώσεις των χαμηλών επιτοκίων με τα οποία γινόταν για ένα σύντομο χρονικό διάστημα ο δημόσιος δανεισμός στους τόκους. Οι τόκοι που κατέβαλε το ελληνικό δημόσιο αυξάνονταν σταθερά: 2000: 9,5 δισ. ευρώ, 2001: 9,29 δισ., 2002: 8,53 δισ., 2003: 9,21 δισ., 2004: 9,28 δισ., 2005: 9,61 δισ., 2006: 9,44 δισ., 2007: 9,66 δισ., 2008: 11,1 δισ., 2009: 12,1 δισ. κι έπειτα η ιστορία είναι γνωστή…

Η έκτη αιτία σχετίζεται με την παγκόσμια κρίση, όπως ξέσπασε το 2008 στην αγορά υποβαθμισμένων στεγαστικών δανείων των ΗΠΑ. Ο κίνδυνος που σήμανε για τις τράπεζες, σε Αμερική και Ευρώπη, άνοιξε διάπλατα τα κρατικά θησαυροφυλάκια οδηγώντας σε πρωτοφανή επίπεδα τα δημοσιονομικά ελλείμματα και το δημόσιο χρέος, μέχρι και τώρα. Σε όλες τις προηγμένες οικονομίες (ΗΠΑ, Ευρωζώνη, Ιαπωνία, Αγγλία, Καναδάς) το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 81,5% του ΑΕΠ το 2008, σε 93% το 2009, 99,3% το 2010, 103,5% το 2011 και 106,5% το 2012 (FiscalMonitor, April 2012, IMF). Η Ελλάδα επομένως δεν αποτελούσε εξαίρεση.

Τέλος, η κρίση του δημόσιου χρέους ήταν επιπλέον και μορφή έκφρασης μιας βαθύτερης, δομικής κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, όπως εκδηλωνόταν με την έλλειψη επενδύσεων, την υψηλή ανεργία, κ.α. και στην αφετηρία της έχει την πτώση του ποσοστού κέρδους.

Το παραπάνω εκρηκτικό μείγμα έσκασε κι επισήμως το 2010 προκαλώντας την πέμπτη χρεοκοπία στην ιστορία του ελληνικού κράτους, από την ίδρυσή του.

Έκτοτε οι βίαιες λύσεις που δόθηκαν, μέσω των αλλεπάλληλων Μνημονίων, μπορεί να μην αντιμετώπισαν το πρόβλημα του δημοσίου χρέους όπως αποδεικνύει περίτρανα το γεγονός ότι από 299 δισ. ευρώ το 2009 (και 129% του ΑΕΠ) έφτασε τα 321 δισ. στις 31 Δεκέμβρη του 2013 (176% του ΑΕΠ), δημιούργησαν ωστόσο τους όρους για να ξεπερασθεί η κρίση σε βάρος των εργαζομένων και της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Τα αδιέξοδα που συσσωρεύτηκαν εν τω μεταξύ, μετατρέποντας σε γόρδιο δεσμό την διαχείριση του δημόσιου χρέους το επόμενο διάστημα, επ’ ουδενί δεν σηματοδοτούν αποτυχία.
  

Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΠΛΟΦΑ ΓΑΛΛΙΑΣ, ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ, ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ

Κορυφαία στιγμή σε αυτή την διαδικασία ήταν η αναδιάρθρωση του χρέους τον Μάρτιο του 2012, όταν πλέον οι ευρωπαϊκές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες στα ελληνικά ομόλογα τα έχουν «αδειάσει» στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τις ελληνικές (διαδικασία που την απέκλειαν ρητά και κατηγορηματικά οι αντιπρόσωποι Γαλλίας, Γερμανίας και Ολλανδίας κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του ΔΝΤ τον Μάιο του 2010, όπως πρόσφατα μάθαμε με την διαρροή διαβαθμισμένου πρακτικού των συζητήσεων) και μπόρεσε έτσι, επιτέλους, να ξεκινήσει το κάθε άλλο παρά εθελοντικό κούρεμα τους. 
Σε επίρρωση του …βαριά καταναγκαστικού χαρακτήρα του κουρέματος τα 2,2 δισ. ευρώ που ήταν η ονομαστική αξία των ομολόγων 15.000 φυσικών προσώπων, κατ’ εξοχήν συντηρητικών επενδυτών, που τα έχασαν σχεδόν όλα, όπως και περισσότεροι από 3.000 πρώην υπάλληλοι της Ολυμπιακής που είχαν αποζημιωθεί με ομόλογα. Επίσης, τα 14 δισ. ευρώ που έχασαν τα ασφαλιστικά ταμεία και πολλά ακόμη δισ. τα οποία αποχαιρέτησαν, με ευθύνη του Βενιζέλου, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, ΤΕΙ και κάθε είδους ΝΠΔΔ που τηρούσαν αναγκαστικά λογαριασμούς στην Τράπεζα Ελλάδας, όπως το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων.

Για να μην μείνει καμιά εντύπωση πως τα μέτρα μείωσης του χρέους είχαν μόνο χαμένους, πως …όλοι μαζί τα χάσαμε, αξίζει να θυμίσουμε την περίπτωση του κερδοσκοπικού κεφαλαίου Third Point το οποίο σε 6 μήνες έβγαλε από τα ελληνικά ομόλογα μισό δισ.! Το κατάφερε όταν αγόρασε μαζικά το καλοκαίρι του 2012 ελληνικά ομόλογα, την εποχή που η τιμή τους εν μέσω φημών για έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, είχε φτάσει στα 17 λεπτά ανά ευρώ, και τα πούλησε τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου όταν το συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης συμφώνησε, ως ένα μέτρο ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους, στην επαναγορά ομολόγων από την δευτερογενή αγορά, στο ύψος των 34 λεπτών. 
Η χαρά των αρπακτικών! Έτσι, κερδοσκόποι όπως το Third Point έβγαλαν 500 εκ. ευρώ, πίνοντας στην υγεία της μείωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους που μπορεί αυτό να παραμένει στο ύψος του τέσσερα χρόνια μετά, η μείωσή του ωστόσο αποδείχθηκε μια από τις πιο συναρπαστικές μπίζνες· προφανώς για πολύ λίγους. 
Μεταξύ αυτών κι οι έλληνες τραπεζίτες που αποζημιώθηκαν στο ακέραιο όχι μόνο για τις ζημιές που υπέστησαν από το κούρεμα ύψους 55% στα ομόλογα αξίας 56 δισ. ευρώ που κατείχαν, αλλά και για τις ζημιές που υπέστησαν λόγω ύφεσης.
Στο απόγειο δε της πρόκλησης, 8,5 δισ. ευρώ που περίσσεψαν από τα 50 δισ. έμειναν «κάβα» και τους περιμένουν, μέχρι να αποσαφηνιστούν οι ανάγκες μιας νέας ανακεφαλαιοποίησης…
  

ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΔΑΝΕΙΟ

Οι πολλοί, αντίθετα, αλέθονται από τον οδοστρωτήρα των Μνημονίων: σαρωτικές και αδιαφανείς ιδιωτικοποιήσεις που θα οδηγήσουν στα ύψη τα τιμολόγια (ΔΕΠΑ, ΟΠΑΠ, δίκτυο μεταφοράς ηλεκτρικού, αεροδρόμια, Ελληνικό, ακίνητα, εργοστάσια απορριμμάτων, εταιρείες ύδρευσης, λιμάνια, κλπ), κατάργηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας, οριζόντια μείωση μισθών κατά 22%, και πολλά άλλα. 
Όροι τόσο δυσβάστακτοι που κρίνονται απαράδεκτοι ακόμη και αν συνόδευαν την διαγραφή του δημόσιου χρέους. Η ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ όμως τους δέχτηκε αδιαμαρτύρητα, ευλογία τους χαρακτήρισε στο αποκορύφωμα της υποτέλειάς της, παρότι αύξαναν το χρέος και επέβαλαν ένα καθεστώς χρεοκρατίας στο διηνεκές: το 2057 θα αποπληρωθεί η τελευταία δόση, ύψους 1,1 δισ. ευρώ, από τα δάνεια του Μηχανισμού Στήριξης. 
Και στο ενδιάμεσο, το χειρότερο σενάριο που πάντα ανακαλύπτεται μπροστά στο γκισέ, εκ των υστέρων, όταν πια είναι αργά. 
Φέτος πρέπει να πληρωθούν 24,9 δισ. ευρώ στον μηχανισμό υπό την μορφή χρεολυσίων, ποσό που ισούται με το σύνολο των εσόδων του ελληνικού δημοσίου από την έμμεση φορολογία, πέραν των 15 δισ. που είναι ο βραχυχρόνιος δανεισμός του ελληνικού δημοσίου (και το 2015 άλλα 16,1 δισ. ευρώ)! 

Για να φανεί το παράλογο του πράγματος να αναφέρουμε τα ποσά που πρέπει να καταβληθούν τα επόμενα χρόνια. 
Το 2016: 7,1 δισ. ευρώ, το 2017: 7,5 δισ., το 2018: 4,2 δισ., το 2019: 8,2 δισ., το 2020 4,4 δισ. κοκ. 
Καμία, μα καμία άλλη χρόνια μέχρι το 2057 δεν έχει το ελληνικό δημόσιο να πληρώσει στον μηχανισμό τέτοιο υπέρογκο ποσό, που να υπερβαίνει έστω τα 20 δισ. ευρώ, όπως φέτος που (οποία σύμπτωση!) λήγουν τυπικά τα Μνημόνια και τέσσερα χρόνια μετά τερματίζεται επίσημα το πρόγραμμα προσαρμογής. 
Η κατανομή των βαρών, φαίνεται έτσι, δεν έγινε καθόλου τυχαία. Δεν πρόκειται για μια ακόμη αποτυχία της Τρόικας, αλλά για ένα νέο επίτευγμα που καθιστά μονόδρομο για την ελληνική ολιγαρχία ένα νέο, τρίτο δάνειο, που θα συνοδεύεται από όρους εξαθλίωσης της πλειοψηφίας και εκμηδένισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων, το οποίο ήδη συζητιέται στα αρμόδια γραφεία του υπουργείου Οικονομικών της Γερμανίας με την ελληνική πολιτική ελίτ να παρακολουθεί άβουλη τα σενάρια που διαδέχονται και συχνά αναιρούν το ένα το άλλο. 
Στην πιο πρόσφατη εκδοχή τους, η λύση θα ανακοινωθεί το δεύτερο εξάμηνο του 2014. Μετά δηλαδή τις ευρωεκλογές. Το σίγουρο είναι πως θα περιλαμβάνει επιμήκυνση της εξόφλησης, μείωση του επιτοκίου με το οποίο επιβαρύνεται η αποπληρωμή του πρώτου δανείου κι ένα νέο δάνειο ύψους γύρω στα 20 δισ. ευρώ που θα επιτρέψει την αποπληρωμή των χρεολυσίων του 2014 και 2015. 
Ανοιχτό παραμένει αν θα περιλαμβάνει και κούρεμα μέρους του χρέους που διατηρεί ο λεγόμενος επίσημος τομέας, δηλαδή Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και εθνικές κεντρικές τράπεζες (πρόκειται για το λεγόμενο ευρωσύστημα που με βάση ανακοίνωση της 20^ης Φεβρουαρίου στις 31/12/2013 κατείχε ελληνικά ομόλογα ύψους 25,4 δισ. ευρώ), Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας κι επιπλέον το ΔΝΤ. Με βάση μια πρώτη διάκριση του δημόσιου χρέους, όπως είχε διαμορφωθεί στις 31 Δεκεμβρίου 2013 (321,478 δισ. ευρώ), το χρέος στον Μηχανισμό Στήριξης ανέρχεται σε 213.152 δισ. (66,3%), γενικά το επίσημο ή διακρατικό χρέος σε 230.210 δισ. (71,6%) και το ομολογιακό μαζί με τους βραχυχρόνιους τίτλους σε 91.267 δισ. (28,4%).

ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΑΪΛΟΚ

Στη βάση των παραπάνω, καθόλου ασήμαντων γεγονότων είναι προφανές πως το δημόσιο χρέος, αρχής γενομένης από τα δάνεια του Μηχανισμού Στήριξης δεν πρέπει να πληρωθούν! Ούτε ευρώ! «Μα ποτέ και κανένας στο παρελθόν δεν έχει αθετήσει υποχρεώσεις απέναντι στο ΔΝΤ», αντιτείνουν οι γραικύλοι. 

Η Ελλάδα λοιπόν, που λόγω των πολιτικών της Τρόικας υπέστη την μεγαλύτερη ύφεση σε καιρό ειρήνης, θα είναι η πρώτη που δεν θα πληρώσει. Ρήτρες του διεθνούς δικαίου υπάρχουν, όπως και η δυνατότητα του λογιστικού ελέγχου που θα αποδείξει ότι το χρέος μπορεί να μην πληρωθεί. 

Αν επιμένουν, τότε η Ελλάδα να στείλει τον λογαριασμό στην Γερμανία, την Γαλλία και την Ολλανδία, οι αντιπρόσωποι των οποίων στο ΔΝΤ – κορυφαίοι απατεώνες! – διαβεβαίωναν ότι δεν θα αξιοποιήσουν τα χρήματα του πρώτου δανείου για να ξεφορτωθούν οι τράπεζες τους τα ελληνικά ομόλογα. 

Αποδείχθηκε ότι λειτουργούσαν σαν βαποράκια των τραπεζών, σαν έμμισθα όργανά τους. 

Μαζί φυσικά κι η ΕΚΤ που σαν κλεπταποδόχος παραλάμβανε τα προϊόντα της απάτης, όταν Ντόιτσε Μπανκ και λοιπά …ευαγή ιδρύματα ξεφόρτωναν στα τερματικά της τα ελληνικά ομόλογα, ολοκληρώνοντας έτσι την απάτη. 

Οι διάλογοι κι οι σχετικές διαβεβαιώσεις των αντιπροσώπων Γαλλίας, Γερμανίας και Ολλανδίας είναι πλέον καταγεγραμμένες και έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Δεν μπορούμε να σφυρίζουμε αδιάφοροι σαν να είναι ένα θέμα αδιάφορο για το σήμερα, που αφορά την ιστορία.

Η πρώτη ενέργεια που θα πρέπει να γίνει από μια κυβέρνηση, που δεν θα είναι τυφλό και αδίστακτο όργανο των πιστωτών όπως η κυβέρνηση Σαμαρά και Βενιζέλου, είναι η μονομερής παύση πληρωμών. Κανένας διάλογος για το χρέος με αυτούς που το οδήγησαν στο 176% του ΑΕΠ, με αυτούς που ευθύνονται για την εκτίναξη της ανεργίας στο 29%, την μείωση των μισθών κατά 35%, το ρεκόρ αυτοκτονιών και την κατάργηση εργατικών κατακτήσεων ενός ολόκληρου αιώνα! Κάθε άλλο σχέδιο, αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει σε υποταγή στους πιστωτές.

*Ο Λεωνίδας Βατικιώτης γεννήθηκε στον Πειραιά τον Μάη του 1968.

Σπούδασε στο Τμήμα Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιά και είναι διδάκτορας (Μάρτιος 2008) του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πάντειου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών. Η διδακτορική του διατριβή (που αξιολογήθηκε ομοφώνως με άριστα) αφορούσε την παγκόσμια οικονομία κι ειδικότερα τις αιτίες της οικονομικής κρίσης του 1970. Άπταιστα γνωρίζει δύο γλώσσες: Αγγλικά και Ισπανικά.

Ασχολείται επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία από το 1991, με εξειδίκευση σε θέματα διεθνών και οικονομίας. Γράφει στην εφημερίδα Πριν και στα περιοδικά Επίκαιρα, Unfollow και Nexus. Έχει πραγματοποιήσει δημοσιογραφικές αποστολές σε περισσότερες από 20 χώρες της Ευρώπης, των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής. Στο παρελθόν  έχει εργαστεί στις εφημερίδες Ημερησία (υπεύθυνος ύλης του εβδομαδιαίου ενθέτου Τετράδια της Οικονομίας), Το Παρόν καθώς και σε άλλα έντυπα. Το 2009 είχε την ευθύνη της εκπομπής Στάσου τοπικά δες παγκόσμια στον τηλεοπτικό σταθμό της Δυτικής Ελλάδας, Super B. Επίσης είναι μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του επιστημονικού περιοδικού Ουτοπία.

Έχει μεταφράσει τα εξής βιβλία από τα Αγγλικά: Ian Gough, The political Economy of the Welfare state, Macmillan Publishers (στα ελληνικά εκδόθηκε ως: Η πολιτική οικονομία του κοινωνικού κράτους, Εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2008). John Martinussen, Society, State and Market, A Guide to Competing Theories ofDevelopment, Zed Books (στα ελληνικά εκδόθηκε ως: Κοινωνία, κράτος, αγορά – θεωρίες της ανάπτυξης, Εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2007) και The Routledge Dictionary of Twentieth Century Political Thinkers, ed. by Robert Benewick and Philip Green, Routledge (Λεξικό στοχαστών του 20ου αιώνα, εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2012).

Το 2011, συμμετέχοντας στην ομάδα Infowar επιμελήθηκε επιστημονικά το ανεξάρτητο ντοκιμαντέρDebtocracy - Χρεοκρατία των Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, που αναφέρεται στην οικονομική κρίση της Ελλάδας.  Το 2012 είχε την επιστημονική επιμέλεια στο δεύτερο ντοκιμαντέρ της ίδιας ομάδας με τίτλο Catastroika που ως θέμα είχε τις ιδιωτικοποιήσεις. Τo 2013 είχε την επιστημονική ευθύνη στην ταινία του Σπύρου Τέσκου Χαραγμένες Ζωές.

Συνεισφορές του περιλαμβάνονται στα ακόλουθα βιβλία: Ο χάρτης της κρίσης, το τέλος της αυταπάτης (2010, εκδ. Τόπος), Debtocracy – Χρεοκρατία, (2011, εκδ. A.A. Λιβάνη), Ρήξη; Διέξοδος από την κρίση της ευρωζώνης (2012, εκδ. Α.Α. Λιβάνη), Ευρώ ή δραχμή, Σχέδιο Β’ (2013, Εκδ. Κοροντζή) και Κυβέρνηση της Αριστεράς: Δρόμος για το μέλλον ή παρένθεση; (2013, εκδ. Τόπος). Συνεισφορές του περιλαμβάνονται επίσης στα ακόλουθα βιβλία που έχουν εκδοθεί στα αγγλικά:  Crisis in the eurozone (2012, Verso) και Immiseration capitalism and education: Austerity, resistance and revolt (2013, Institute for education policy studies).

Τρεις φορές (2007, 2010, 2013) έχει εκλεγεί στη Συνέλευση Αντιπροσώπων του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας.

Από το 2010 διδάσκει Πολιτική Οικονομία στο Varna Free University of Cyprus.

Τον Δεκέμβριο του 2011 ολοκλήρωσε με επιτυχία κύκλο μαθημάτων (e-learning) στο πλαίσιο του ΟΗΕ (UNITAR) σχετικά με τον λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: leonidas.vatikiotis@gmail.com

Πηγή Unfollow, Μάρτιος 2014

πηγη

Ευρω-σφαλιάρα σε Στουρνάρα-Σαμαρά

Στις καλλένδες παρέπεμψε ο Γέρουν Ντάισελμπλουμ τη συζήτηση των μέτρων ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους μεταθέτοντας ακόμα και την έναρξη της συζήτησης μετά την -επιτυχή- ολοκλήρωση της επόμενης αξιολόγησης από την τρόικα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το Eurogroup με πρόταση του προέδρου του δεν άφησε τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών ν' ανοίξει τα χαρτιά του, Αντ' αυτού το σώμα προέβη σε δηλώσεις στήριξης της ελληνικής κυβέρνησης καλωσορίζοντας την ολοκλήρωση των προαπαιτούμενων. 

Εκτός αυτού ο Γέρουν Ντάισελμπλουμ απέφυγε να τοποθετηθεί επί του Μεσοπρόθεσμού σχεδίου, που παρουσίασε το οικονομικό επιτελείο, δηλώνοντας απλά ότι η ελληνική αντιπροσωπεία το παρουσίασε.

Η στάση των Ευρωπαίων επιβεβαιώνει προγενέστερα δημοσιεύματα του Sofokleousin.gr βάσει των οποίωντο κλίμα στις Βρυξέλλες ήταν ψυχρό για τον Γιάννη Στουρνάρα και οι Ευρωπαίοι δεν ήταν διατεθειμένοι να κινηθούν στους ρυθμούς που προσπάθησε να τους επιβάλλει η ελληνική κυβέρνηση, ανοίγοντας τη συζήτηση για το χρέος μεσούσης της προεκλογικής περιόδου.

Ετσι ο Γιάννης Στουρνάρας αποτυγχάνοντας ν ανοίξει τη συζήτηση για το χρέος και με μόνο όφελος ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη θα γυρίσει στην Αθήνα, όπου θα χρειαστεί να πατήσει γκάζι για την επόμενη αξιολόγηση της τρόικα, η οποία αν και ξεκινά τον ιούνιο θα διεξαχθεί κυρίως τον Σεπτέμβριο και αναμένεται να ολοκληρωθεί στα μέσα προς τέλη Οκτωβρίου.

Πολικά η θέση του Eurogroup ήταν αρκετά χειρότερη από τους υπολογισμούς του οικονομικού επιτελείου και του Μαξίμου, επιβεβαιώνοντας το Sofokleousin.gr που είχε επισημάνει ότι οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να αποφγειώσουν πολιτικά τον Αντώνη Σαμαρά. σε σε αυτή τη φάση. Οι εταίροι φοβούμενοι ότι ο πρωθυπουργός με ένα θετικό αποτέλεσμα στις Ευρωεκλογές μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εθνικές εκλογές προτίμησαν να του κρατήσουν σφιχτά δεμένο το χαλινάρι.

Αποκλείει το "κούρεμα" το ΥΠ.ΟΙΚ. για την ελάφρυνση του Ελληνικού χρέους

Στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για την «ελάφρυνση» του Ελληνικού χρέους, και μετά την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων του χθεσινού Eurogroup, σύμφωνα με ανώτατες πηγές του Υπουργείου Οικονομικών, στόχος του Υπουργείου είναι η μείωση των ετήσιων αναγκών - χρεολύσια και τόκοι μαζί - κατά το ήμισυ, περίπου.  

Κυρίως από το χρεολύσια, αναμένεται ότι θα επέλθει σημαντική εξοικονόμηση, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Υπουργείου Οικονομικών. 

Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι, η μείωση αυτή είναι σημαντική από το 2022 και μετά, τονίζοντας, παράλληλα πως, αποκλείεται το "κούρεμα", το οποίο χαρακτηρίζουν "default".

«Δε συμφέρει την Ελλάδα σήμερα να μιλάμε για "default" όταν η Ελλάδα βγαίνει στις Αγορές. Είναι λάθος αυτές οι δηλώσεις περί "κουρέματος"...  

"Default" όταν βγαίνεις σε Αγορές είναι αυτοκτονία. Είναι σαν να "πυροβολείς τα ίδια σου τα πόδια". Υπάρχουν τρόποι να μειώσεις το χρέος χωρίς να κάνεις "default"».

Σχετικά με το ποσοστό του χρέους επί του ΑΕΠ, οι ίδιες ανώτατες πηγές του Υπουργείου Οικονομικών αναφέρουν ότι, «δεν είναι φετίχ το 120%».

«Φετίχ είναι να μειώσεις τις ετήσιες χρεολυσιακές σου ανάγκες όσο περισσότερο γίνεται» αναφέρουν χαρακτηριστικά και συνεχίζουν, εξηγώντας:

«Άρα θες όσο μεγαλύτερο extension των maturities (επέκταση των "ώριμων" υποχρεώσεων) γίνεται και όσο μεγαλύτερη μείωση επιτοκίου γίνεται, επίσης». 

epoli.gr

Τόκοι δημοσίου χρέους: Η “βόμβα” για την οποία ουδείς ενδιαφέρεται…

Γράφει ο Γιάννης Σιάτρας (Οικονομολόγος)

Καθώς το πολιτικό σύστημα της χώρας αναζητά τρόπους για να εντυπωσιάσει το λαό και να τον εξευμενίσει ενόψει των επερχόμενων εκλογών, νέα σύννεφα συσσωρεύονται στον ουρανό, σύννεφα τα οποία θα προκαλέσουν μία νέα μεγάλη καταιγίδα και θα ωθήσουν τη χώρα σε νέες απώλειες, σε νέες προσβολές και σε νέες, μακροχρόνιες, εξαρτήσεις από τους δανειστές της.

Πριν από μερικές μέρες, ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), μετά από ερώτηση της βουλευτού της ΔΗΜΑΡ κας Μαρίας Γιαννακάκη, διαβίβασε στη Βουλή κατάσταση με τους τόκους και τα χρεολύσια του δημοσίου χρέους, όπως αυτά εκτιμώνται ως το έτος 2030. Ο σχετικός πίνακας έχει ως εξής (σε δισ. ευρώ):

-Έτος 2013: χρεολύσια 12,890 – τόκοι 5,887
-Έτος 2014: χρεολύσια 24,900 – τόκοι 6,026
-Έτος 2015: χρεολύσια 16,018 – τόκοι 5,878
-Έτος 2016: χρεολύσια 7,075 – τόκοι 6,028
-Έτος 2017: χρεολύσια 7,480 – τόκοι 6,405
-Έτος 2018: χρεολύσια 4,672 – τόκοι 6,590
-Έτος 2019: χρεολύσια 9,949 – τόκοι 6,622
-Έτος 2020: χρεολύσια 7,052 – τόκοι 6,360
-Έτος 2021: χρεολύσια 7,169 – τόκοι 10,956
-Έτος 2022: χρεολύσια 8,873 – τόκοι 24,489
-Έτος 2023: χρεολύσια 11,186 – τόκοι 17,551
-Έτος 2024: χρεολύσια 10,864 – τόκοι 13,641
-Έτος 2025: χρεολύσια 8,795 – τόκοι 9,030
-Έτος 2026: χρεολύσια 8,569 – τόκοι 8,642
-Έτος 2027: χρεολύσια 8,453 – τόκοι 8,215
-Έτος 2028: χρεολύσια 8,060 – τόκοι 7,779
-Έτος 2029: χρεολύσια 7,308 – τόκοι 7,290
-Έτος 2030: χρεολύσια 7,329 – τόκοι 6,853

(Διαβάστε σχετικό άρθρο από την εφημερίδα “Το Βήμα”)

Η εξέλιξη των χρεολυσίων έχει να κάνει κυρίως με τα ομόλογα που διακρατά σήμερα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (αυτά τα οποία αγόρασε περίπου στο 70% της ονομαστικής τους τιμής και τα οποία καλούμαστε σήμερα να αποπληρώσουμε στο 100%). Αυτά λήγουν κυρίως ως το έτος 2017. Επίσης, ένα μεγάλο μέρος των χρεολυσίων οφείλεται στα δάνεια του ΔΝΤ, τα οποία αρχίζουμε να αποπληρώνουμε από φέτος.

Γιατί όμως υπάρχει αυτή η άνιση κατανομή των τόκων; Αυτό οφείλεται στο ότι, με βάση της συμφωνία του 2012, οι δανειστές (κυβερνήσεις των χωρών της Ευρωζώνης) πρόβλεψαν μία “περίοδο χάριτος” δέκα ετών στην καταβολή των τόκων, κάτι που βεβαίως έγινε επειδή ήταν παντελώς αδύνατο για την Ελλάδα να καταβάλει τους τόκους αυτούς κατά την παρούσα φάση. Βεβαίως, με την “περίοδο χάριτος” δε σημαίνει ότι η χώρα απαλλάσσεται από τους τόκους. Οι τόκοι υπολογίζονται και θα γίνουν απαιτητοί στο σύνολό τους, μεταξύ των ετών 2021 και 2024 (δηλαδή, δέκα χρόνια μετά την εκταμίευση των δανείων). Πόσοι είναι αυτοί οι τόκοι;

Υπολογίζονται περίπου σε € 45 δισεκατομμύρια. Και μάλιστα, αυτή είναι η πλέον ευνοϊκή εκδοχή. Καθώς το επιτόκιο είναι συνάρτηση του επιτοκίου euribor (1,50% συν το 3μηνο επιτόκιο euribor), σημαίνει ότι αυτό δεν είναι σταθερό και ότι μεταβάλλεται καθημερινά. Εκτιμάται δε ότι, ο ΟΔΔΗΧ υπολόγισε τους τόκους με βάση το σημερινό επιτόκιο euribor, το οποίο βρίσκεται περίπου στο 0,30%, επίπεδο που είναι ένα από τα πιο χαμηλά στην ιστορία του (κατά την τελευταία 4ετία, το 3μηνο euribor διακυμάνθηκε από 0,19% έως 1,80%).

Για να καταλάβουμε δε το πόσο, η διακύμανση του επιτοκίου, επηρεάζει το χρέος της χώρας μας αξίζει να σημειώσουμε ότι η μεταβολή του euribor κατά 1%, αυξάνει ή μειώνει (ανάλογα προς την κατεύθυνση της μεταβολής) τους ετήσιους τόκους κατά € 1,7 δισεκατομμύρια. Δηλαδή, αν το euribor αυξηθεί κατά 1%, η επιβάρυνση της χώρας μας έως το 2024, θα αυξηθεί κατά € 17 δισεκατομμύρια και οι τόκοι που θα χρωστάμε θα φθάσουν στα € 62 δισεκατομμύρια, αντί των € 45 δισεκατομμυρίων που υπολογίζονται σήμερα. (Το “λεπτό” αυτό σημείο υπογραμμίζεται και στο έγγραφο του ΟΔΔΗΧ όπου αναφέρεται ότι “οι παρατιθέμενοι τόκοι αποτελούν εκτιμήσεις, οι οποίες όμως ακολουθούν γενικώς παραδεκτές μεθοδολογίες, όπως η χρήση των καμπυλών μελλοντικών επιτοκίων”).

Πού θα βρεθούν αυτά τα € 45 δισεκατομμύρια (ή και περισσότερα) έως το 2024 (βέβαια, το πρόβλημα θα αρχίσει να γίνεται έντονο ήδη από το έτος 2021);

Σε οποιοδήποτε σοβαρό κράτος της Ευρώπης, θα είχε σημάνει συναγερμός και θα αποτελούσε σημείο συζητήσεων και πολιτικού σχεδιασμού. Στην Ελλάδα, απλά έχουμε θάψει το πρόβλημα και δε συζητούμε γι’ αυτό.

Όμως, γιατί να ενδιαφερθούν οι πολιτικοί μας γι’ αυτό; Το 2021 είναι πολύ μακριά γι’ αυτούς. Αυτό που νοιάζει σήμερα είναι το πώς θα εξαπατηθούν οι ψηφοφόροι για ψηφίσουν στις Ευρωεκλογές. Άλλωστε, ποιός απ’ όλους αυτούς θα βρίσκεται το 2021 στην κεντρική πολιτική σκηνή;

Είναι όμως πράγματι, το 2021, πολύ μακριά; Δυστυχώς, δεν είναι. Και η χώρα δε θα πρέπει, για δεύτερη φορά μέσα σε μόλις μία δεκαετία να φερθεί σα τη “μωρή παρθένα” και να βρεθεί σε αδιέξοδα. Επειδή τα αδιέξοδα, για μία ακόμη φορά θα σημάνουν νέα δεινά.

Απόσπασμα από άρθρο που δημοσιεύθηκε εδώ

Επισημάνσεις:

1) Επειδή υπάρχει δημοσιονομικό κενό, ο πίνακας πρέπει να αναπροσαρμοστεί μετά την κάλυψή του. Ο ΔΝΤ κάνει λόγο για κενό 11 δισ. μόνο για την διετία 2015 – 2016., αλλά με τα σημερινά δεδομένα θα είναι πολύ μεγαλύτερο.

2) Από τον πίνακα 3.10 της εισηγητικής έκθεσης του προϋπολογισμού 2014 (σελίδα 89) όπου καταγράφονται οι κωδικοί «Δαπανών Εξυπηρέτησης Δημόσιας Πίστης», προκύπτει ότι οι τόκοι και τα χρεολύσια που καλείται να πληρώσει το ελληνικό κράτος μέσα στο 2014 είναι 74,2 δις ευρώ και όχι 31 δις που εκτιμά ο ΟΔΔΗΧ.

(φωτ. από enikos.gr)

justiceforgreece

ΑΝΤΩΝΙΟΥ Δ. : ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΚΡΥΒΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ( BINTEO)

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΕΞΗΓΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΜΗΝΥΣΗΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΩΝ ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΑΠ΄ΑΡΧΗΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ – ΒΟΜΒΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΝΤ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ! “Τεράστιο λάθος πρόβλεψης το πρόγραμμα της Ελλάδας…”

ΕΝΩ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ 7 ΔΙΣ ΣΕ ΧΡΕΩΛΥΣΙΑ!

ΕΚ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΤΟ 1,52 ΔΙΣ ΣΕ “ΚΟΡΑΚΙΑ” ΜΕ ΑΚΟΥΡΕΥΤΑ ΟΜΟΛΟΓΑ, ΜΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ!

ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΤΟ ΣΥΖΗΤΑΜΕ… ΤΣΑΜΠΑ ΞΕΠΟΥΛΑΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΑΡΑΓΕ; (Πληρώνουμε ακουρευτους τους συμμορίτες του Παπανδρέου! Την ίδια στιγμή που το κράτος ληστεψε τους ΤΙΜΙΟΥΣ μικρομολογιούχους!)

Διαβάστε τι αναφέρεται στην μελέτη του Independent Evaluation Office του ΔΝΤ, BP/14/04, » On the Accuracy and Efficiency of IMF Forecasts: A Survey and SomeExtensions», που είδε το φως της δημοσιότητας μόλις προχθές..

Τι μας λέει εδώ το ΔΝΤ….

Τις λανθασμένες προβλέψεις του ΔΝΤ σε προγράμματα όπως αυτό της Ελλάδας που είχαν ως αποτέλεσμα υποθέσεις ειδικού χειρισμού να καταλήξουν σε οικονομικές κρίσεις, αναδεικνύει έκθεση του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης… (Independent Evaluation Office) του ΔΝΤ που δόθηκε την Τρίτη στη δημοσιότητα.
Η έκθεση τοποθετεί το ελληνικό πρόγραμμα του 2010 στα μεγαλύτερα λάθη προβλέψεων του Ταμείου και το συγκρίνει με τα «μεγάλα σφάλματα» που έκανε το ΔΝΤ στις προβλέψεις του για την ασιατική κρίση το 2007 και στην Αργεντινή στις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Σύμφωνα με την έκθεση ορισμένοι παρατηρητές έχουν χρησιμοποιήσει αυτά τα επεισόδια και άλλα μεγάλα λάθη προβλέψεων σε μεμονωμένες χώρες για να αμφισβητήσουν την ακρίβεια και σε ορισμένες περιπτώσεις την ακεραιότητα των προβλέψεων του ΔΝΤ.

Το Ανεξάρτητο Γραφείου Αξιολόγησης του ΔΝΤ ερευνώντας τις προβλέψεις των στελεχών του Ταμείου σε 103 χώρες για την περίοδο 1990-2011 και ειδικά σε χώρες μεγάλου ενδιαφέροντος στις οποίες έχουν χορηγηθεί σημαντικά ποσά (όπως η Ελλάδα), διαπιστώνει πως οι εκτιμήσεις είναι «παραδοσιακά» αισιόδοξες , ιδίως όσον αφορά στην αύξηση του ΑΕΠ και του πληθωρισμού.

Στην έκθεση πάντως υπογραμμίζεται πως τα στατιστικά δεδομένα δείχνουν ότι στην πρώτη αξιολόγηση (review) κάθε προγράμματος τα λάθη διορθώνονται σε μεγάλο βαθμό. Αυτό βέβαια δεν ίσχυσε στην ελληνική περίπτωση , όπου μεταξύ Νοεμβρίου 2010 και Απριλίου 2013, το ΔΝΤ αναθεώρησε επανειλημμένα τις προβλέψεις του για το ονομαστικό ΑΕΠ της Ελλάδας το 2014, εξέλιξη που λειτούργησε επιβαρυντικά στο σχεδιασμό του προγράμματος προσαρμογής.

The next paper to compare the IMF and EC forecast performance is Melander and others (2007) as a part of their comprehensive analysis of EC forecasts. Using standard summary statistics to examine forecasts of GDP for 15 European countries from 1998–2005, the authors find that except for Ireland and Greece the IMF has larger forecast errors, especially for Germany From forecast-encompassing tests, they find that while the EC encompasses the IMF forecasts for some countries, the EC forecasts for Austria, Belgium, Greece, and France could be improved by information from the IMF forecasts. Overall, they
argue that the EC has an informational advantage given the later release date of its forecasts and that the main difference between the forecasts is the weak performance of the IMF on its year-ahead forecasts for Germany.
Pisani-Ferry and others (2011) update Melander and others (2007)’s analysis of GDP and fiscal deficit forecasts for Greece, Ireland, Portugal, and Spain through 2010. By examining the root mean square errors of the forecasts, they find that although the IMF forecasts have improved relative to the EC’s, the EC performs better than the IMF in six out of ten cases.
Furthermore, they argue that even though the EC made a “huge forecasting error” for the Greek deficit in 2009, the IMF’s underperformance stems mainly from its fiscal projections.

Πληροφορίες από:

http://www.hellasforce.com/blog/%CE%B4%CE%BD%CF%84%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BF-%CE%BB%CE%AC%CE%B8%CE%BF%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%B2%CE%BB%CE%B5%CF%88%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%B3%CF%81/

Ποια βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους;

Πολύς λόγος γίνεται για την λεγόμενη «βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους», ένα μέγεθος που αξιολογείται με βάση τον αυθαίρετο δείκτη, χρέος προς ΑΕΠ.
Άρθρο των Χριστίνα Λασκαρίδη και Γιώργου Παπαλεξίου (Μέλη της Πρωτοβουλίας για την Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου)
Οι δανειστές και οι εγχώριοι συνεργάτες τους (συγκυβέρνηση) επιβάλλουν ένα σκηνικό εξαθλίωσης και λιτότητας προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντά τους ενώ το χρέος συνεχίζει να αφαιρεί τα ελάχιστα δικαιώματα που έχουν απομείνει.
Πολύς λόγος γίνεται για την λεγόμενη «βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους», ένα μέγεθος που 
αξιολογείται με βάση τον αυθαίρετο δείκτη, χρέος προς ΑΕΠ. Η πορεία της βιωσιμότητάς του παρακολουθείται μέσω διαφόρων ευφάνταστων οικονομικών σεναρίων, τα οποία προσδιορίζουν το ακριβές ποσοστό που το καθιστά βιώσιμο ή μη.
Πριν τις αναθεωρήσεις του ελλείμματος το χρέος το 2009 ήταν 110% του ΑΕΠ – ένα ποσοστό το οποίο χρησιμοποίησαν για να τρομοκρατήσουν τους πολίτες με τον κίνδυνο χρεοκοπίας και την «φανερή» μη-βιωσιμότητά του. Στο ποσοστό του 110%, που έπειτα έγινε 129%, στηρίχτηκε η «αναγκαιότητα» για τα μνημόνια. Δέκα χρόνια αργότερα (2020), και αφού το ελληνικό κράτος έχει χρεωθεί για τη «διάσωσή» του 247 δις, προσπαθούν να μας πείσουν ότι το σενάριο για χρέος 124% επί του ΑΕΠ, αφού πρώτα φτάσει στο προβλεπόμενο 175% το 2016, θα είναι βιώσιμο.
Ως ΕΛΕ εναντιωνόμαστε στην δικτατορία του χρέους και την υποτιθέμενη «βιωσιμότητά» του για τους εξής λόγους:
1.Το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η ΕΕ, απέδειξαν την ανικανότητα και την πλήρη αποτυχία τους να προβλέψουν την πορεία της ελληνικής οικονομίας και τη βιωσιμότητα του χρέους.Αντιπαραθέτοντας τις τρίμηνες προβλέψεις της Τρόικα με την αμείλικτη πραγματικότητα βλέπουμε ότι δεν κατάφεραν να προβλέψουν έστω και τρεις μήνες με ακρίβεια, πόσο μάλλον να αξιολογήσουν τη βιωσιμότητα του χρέους σε βάθος 2, 3 ή 10 χρόνων. Με βάση αυτές τις λάθος εκτιμήσεις, όμως, οι μνημονιακές κυβερνήσεις και οι δανειστές κλείνουν σχολεία, νοσοκομεία, χιλιάδες επιχειρήσεις – όλα στο όνομα της βιωσιμότητας του χρέους, που απλώς δεν είχαν υπολογίσει σωστά.
2.Το ελληνικό χρέος μετά το τσουβάλιασμα των ΔΕΚΟ (18 δις) και του swap της Goldman Sachs (5.4 δις), ανήλθε το 2010 στα 329 δις. Μετά από τρεισήμισι χρόνια δημοσιονομικής προσαρμογής και κοινωνικής καταστροφής, το χρέος για το 2013 έφτασε τα 322 δις (ή αλλιώς το 175% του ΑΕΠ). Πως είναι δυνατόν να είναι βιώσιμο όταν έχουμε ήδη πληρώσει για τόκους και χρεολύσια πάνω από 563 δις για την περίοδο 1992-2013;
3.Χρησιμοποιώντας διαφορετικά την έννοια του μη-νομιμοποιημένου και απεχθούς χρέους φτάνουμε σε πολύ διαφορετικά συμπεράσματα για τα αποδεκτά επίπεδα του χρέους. Η έννοια της μη- νομιμοποίησης του χρέους θέτει το ερώτημα κατά πόσο μπορεί ή πρέπει να δεσμεύονται τα έσοδα ενός κράτους για την αποπληρωμή του χρέους, και να θυσιάζονται, την ίδια ώρα, στοιχειώδη κοινωνικά και εργασιακά συμφέροντα και ανάγκες. Αυτή ήταν εξ άλλου και η θέση του απεσταλμένου του ΟΗΕ στην χώρα για τις επιπτώσεις του χρέους και της συνεπαγόμενης λιτότητας.
4.Χρησιμοποιώντας άλλους δείκτες για να αξιολογήσουμε το χρέος, όπως για παράδειγμα τα χρήματα που ξοδεύει το κράτος στην υγεία, στην εκπαίδευση θα λέγαμε ευθαρσώς ότι το χρέος από πολύ πριν δεν ήταν βιώσιμο. Για παράδειγμα, από τον προϋπολογισμό του 2012 βλέπουμε ότι μονάχα οι τόκοι απορρόφησαν 2.5 φόρες περισσότερα χρήματα σε σχέση με τις συντάξεις και 3.5 φορές παραπάνω σε σχέση με την υγεία.
5.Όταν ένα κράτος δεν μπορεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις προς τους δανειστές και ταυτόχρονα τις ανάγκες του πληθυσμού, τότε μπορεί να επικαλεστεί την «κατάσταση ανάγκης» για να αμυνθεί από την αιμορραγία της αποπληρωμής του χρέους. Αντί λοιπόν, να χρησιμοποιείται η έννοια της «εκτάκτου ανάγκης» για να καταστέλλουν και να απαγορεύουν τις διαδηλώσεις και να δικαιολογούν τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, θα μπορούσε το κράτος να επικαλεστεί νομικές πρακτικές για να σταματήσει να πληρώνει το χρέος.
6.Τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις υπογράφηκαν και επιβλήθηκαν με τρόπο απεχθή στον κόσμο, παραβιάζοντας τους στοιχειώδεις κοινοβουλευτικούς κανόνες και το Σύνταγμα.
Ως εκ τούτου:
α) Είναι αναγκαίο να εξετάσουμε τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια. Τα μνημόνια και η συνεχής λιτότητα επιβλήθηκαν για να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα των τραπεζών, και όχι επειδή οι μισθοί ήταν υψηλοί ή γιατί η μη- ανταγωνιστική ελληνική οικονομία έθετε σε κίνδυνο την ευρωζώνη.
β) Δεν αμφισβητούμε το χρέος από νομική σκοπιά, αλλά, κυρίως, από πολιτική και κοινωνική. Από την στιγμή που το χρέος λειτούργησε σε βάρος των πολιτών είναι έτσι κι αλλιώς απεχθές. Δεν ξεχνάμε τα θαλασσοδάνεια των ξένων τραπεζών προς τους δήμους που τελικά μετατράπηκαν σε κρατικό χρέος, τις υπέρ-κοστολογήσεις των δημοσίων έργων αλλά και το υπέρογκο κόστος των Ολυμπιακών αγώνων. Ο κατάλογος είναι ατελείωτος.
γ) Μετά το PSI και την εκτενή επιβολή διμερών και πολυμερών δανείων έχει αλλάξει εντελώς το προφίλ του χρέους. Το μεγαλύτερο μέρος του βρίσκεται στα χέρια των κρατών- μελών της Ευρωζώνης, του ΔΝΤ, και του ευρωπαϊκού ταμείου διάσωσης EFSF. Μόνο το 23,7% είναι ομολογιακό χρέος, το οποίο βρίσκεται στα χέρια κερδοσκοπικών επενδυτικών κεφαλαίων. Άρα η Τρόικα τώρα μας δανείζει και μας «παίρνει» τα μέτρα όχι μόνο για να εξασφαλίσουν ότι οι τράπεζες δε θα καταρρεύσουν, αλλά για να ξεπληρώσουμε τα χρέη των μνημονίων.
δ) Το πρώτο μνημόνιο όριζε τα διακρατικά δάνεια βάσει του ποσοστού που η κάθε χώρα συνεισφέρει στο κεφάλαιο της ΕΚΤ, δηλαδή: Γερμανία 22.3 δις, Γαλλία 16.7 δις κ.ο.κ. Από τα προβλεπόμενα 80 δις δόθηκαν τα 73, και η Γερμανία δάνεισε 15.7 δις, με επιτόκια πολύ υψηλά. Τα επιτόκια μπορεί να μειώθηκαν αλλά η αυστηρή επιτήρηση παρέμεινε καθιστώντας αυτά τα δάνεια μια καλή επένδυση για τα κράτη- μέλη, αφού από το αίμα του κόσμου, δηλαδή το πρωτογενές πλεόνασμα που τόσο επιχαίρει η κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου, θα καρποφορήσουν οι επενδύσεις τους.
ε) Επειδή οποιαδήποτε συμφωνία που ορίζεται από και υπέρ των πιστωτών θα αντιπροσωπεύει απλώς την συνέχεια της αποδεδειγμένης αποτυχημένης πολιτικής διαχείρισης του χρέους, εμείς προτείνουμε στάση πληρωμών, λογιστικό έλεγχο και διαγραφή.

πηγή

Το απεχθές -και όχι επαχθές- χρέος και η άμεση ανάγκη εντοπισμού του από τους «από κάτω»

Ελληνική Επιτροπή ενάντια στο Χρέος

του Γιώργου Μητραλιά
Και μόνο το γεγονός ότι το νιοστό περί το ελληνικό δημόσιο χρέος διακομματικό μαλλιοτράβηγμα γίνεται στο όνομα του «επαχθούς» χρέους, είναι ενδεικτικό της άγνοιας –αν όχι της ασχετοσύνης και του ερασιτεχνισμού- που εξακολουθεί να χαρακτηρίζει το πολιτικό προσωπικό της χώρας όταν αυτό καταπιάνεται με το ζωτικής σημασίας ζήτημα του ελληνικού χρέους.
Πράγματι, η χρησιμοποίηση της λέξης «επαχθές» για ένα χρέος που δεν μπορεί να είναι –αν βέβαια είναι- παρά απεχθές, δεν συνιστά ένα απλό γλωσσικό μπέρδεμα. Σημαίνει κάτι πολύ πιο σημαντικό και σημαδιακό, επειδή προδίδει μια βαθύτερη άγνοια του προβλήματος. Δηλαδή, άγνοια του διεθνούς δικαίου, καθώς και της διεθνούς και εσχάτως και ελληνικής, βιβλιογραφίας (1), αλλά και –κυρίως- των αγωνιστικών εμπειριών που είχαν και έχουν για αντικείμενό τους την ταυτοποίηση του απεχθούς χρέους προκειμένου αυτό να καταγγελθεί και να μην πληρωθεί!
Γεγονός είναι λοιπόν ότι είτε το διεθνές δίκαιο και η σχετική βιβλιογραφία είτε οι αγωνιστικές εμπειρίες, δεν καταπιάνονται με κάποιο «επαχθές», δηλαδή αφόρητο ή δυσβάσταχτο χρέος, αλλά για αυτό που αποκαλείται σε όλες τις γλώσσες odious (αγγλικά), odieux (γαλλικά), odioso( ισπανικά, ιταλικά, πορτογαλικά), και μεταφράζεται στα ελληνικά σε απεχθές (χρέος). Και αυτό είναι εντελώς φυσικό καθώς επαχθές, δηλαδή δυσβάσταχτο είναι περίπου… κάθε χρέος για εκείνον που πρέπει να το ξεπληρώσει. Ενώ αντίθετα, απεχθές, δηλαδή αποτρόπαιο, ή αποκρουστικό, είναι προφανώς κάποιο χρέος που δεν είναι σαν όλα τα άλλα, που πάσχει και είναι «ανώμαλο», και για αυτό το λόγο πρέπει να εντοπιστεί, να ταυτοποιηθεί από πολίτες που συνδυάζουν τη γνώση του αντικειμένου με την ανεξαρτησία τους από πολιτικά, οικονομικά και κομματικά κέντρα εξουσίας.
Νάμαστε λοιπόν στη καρδιά του προβλήματος που δεν είναι άλλη από τη συγκρότηση ανεξάρτητης –και δη διεθνούς- επιτροπής πολιτών με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, που έχει ως αποστολή της να ταυτοποιήσει το επαχθές μέρος του ελληνικού χρέους. Με άλλα λόγια, ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα! Αντί να λέει ο κάθε άσχετος -και μη- το μακρύ και το κοντό του περί του χρέους, ας κάνουμε το αυτονόητο: να συγκροτήσουμε το ταχύτερο δυνατό αυτή τη διεθνή επιτροπή πολιτών για να εντοπίσουμε, πέρα από κάθε αμφισβήτηση, τα τμήματα εκείνα του χρέους που είναι είτε άνομα, είτε παράνομα, είτε επαχθή…
Μια και φτάσαμε όμως μέχρι εδώ, και χωρίς να θέλουμε να μπούμε στην ουσία του προβλήματος, δηλαδή, στον εντοπισμό του άνομου, παράνομου και επαχθούς τμήματος του χρέους που είναι της αρμοδιότητας μιας τέτοιας διεθνούς επιτροπής, ας τελειώσουμε με κάτι χρήσιμο για την κατανόηση της τεράστιας σημασίας του ελέγχου του χρέος από τους «από κάτω». Στ’αλήθεια, τι είναι και τι θέλει ο ανεξάρτητος λογιστικός έλεγχος του χρέους;
«Ο πρώτος στόχος ενός λογιστικού ελέγχου (Λ.Ε) είναι να ξεκαθαρίσει το παρελθόν, να ξεμπλέξει το κουβάρι του χρέους, νήμα προς νήμα, μέχρι να ξαναφτιάξει το κουβάρι των γεγονότων που οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο. Τι απόγινε το χρήμα του τάδε δανείου, με ποιους όρους συνάφθηκε το δείνα δάνειο; Πόσοι τόκοι πληρώθηκαν, με ποιο επιτόκιο, πόσο τμήμα του δανείου ήδη αποπληρώθηκε; Πώς διογκώθηκε το χρέος παρόλο που δεν είδαμε το χρώμα του χρήματος; Ποιο δρόμο πήραν τα κεφάλαια; Σε τι χρησίμεψαν; Ποιο μέρος τους καταχράστηκε και γιατί;»
Και όχι μόνον όλα αυτά, αλλά επίσης:
«Ποιος δανείστηκε και στο όνομα ποιανού; Ποιος δάνεισε και ποιος ήταν ο ρόλος του; Πώς βρέθηκε μπλεγμένο το Κράτος, με ποια απόφαση, που λήφθηκε με ποια αρμοδιότητα; Πώς τα ιδιωτικά χρέη έγιναν «δημόσια»; Ποιος προώθησε σχέδια μαϊμούδες, ποιος έσπρωξε, ενθάρρυνε, ποιος κέρδισε από αυτά; Ποια εγκλήματα διαπράχτηκαν με αυτά τα χρήματα; Γιατί δεν αποδίδονται αστικές, ποινικές και διοικητικές ευθύνες; (2)
Και αν λόγοι προφανέστατοι εμποδίζουν τη σημερινή κυβέρνηση και τους υποστηρικτές της να συμφωνήσουν με ένα τέτοιο έλεγχο του ελληνικού χρέους, άραγε τι κάνει όλους τους άλλους, αρχής γενομένης από το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς, να μη τον ενθαρρύνουν και έμπρακτα να τον στηρίξουν άμεσα;
(1): Βλέπε ειδικότερα τα κείμενα της CADTM (Επιτροπή για την Ακύρωση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου) και του στελέχους της Eric Toussaint, όπως και αρκετά άλλα που δημοσιεύονται τακτικά στις ιστοσελίδες της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (www.elegr.gr) και της Ελληνικής Επιτροπής Ενάντια στο Χρέος της CADTM (www.contra-xreos.gr), χωρίς να ξεχνάμε και το μνημειώδες πια ντοκυμαντέρ των Άρη Χατζηστεφάνου – Κατερίνας Κιτίδη – Λεωνίδα Βατικιώτη «Debtocracy».
(2) «Ανοίγουμε τα βιβλία του χρέους – Τι είναι και πώς γίνεται ο λογιστικός έλεγχος του δημόσιου χρέους» των E.Toussaint, M.L. Fatorelli, CADTM, Jubilee South., σε επιμέλεια, προλεγόμενα και μετάφραση Γιώργου Μητραλιά. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Μάιος 2011.
contra-xreos

ΧΡΕΟΣ 2009: 290δις.... 2014: 317 δις

netakias.

2009: 290 δις. το χρέος. 2014: 317 δις και ΕΝΥΠΟΘΗΚΟ το χρέος. Με κούρεμα, μνημόνια, αίμα. Χτίστε φυλακές.

Με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat.

Για να γίνει αντιληπτό το έγκλημα, δεν χρειάζονται εξειδικευμένες σπουδές. Το καταλαβαίνει όποιος έχει κόψει έστω και ένα τιμολόγιο στην ζωή του. Οποιοσδήποτε εργάστηκε πραγματικά και δεν υπήρξε Στουρνάρας, Παπακωνσταντίνου κλπ.

Τα 290 δις του χρέους, αυξήθηκαν παρότι μετατράπηκαν σε ενυπόθηκα. Παρότι απο το 2011 έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα. Παρότι καταστράφηκαν όλοι οι ΤΙΜΙΟΙ επενδυτές, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια κλπ από το PSI. Παρότι καταστράφηκε ηκοινωνία, η παιδεία, η υγεία, η πραγματική οικονομία.

Αυτό το πλιάτσικο θα μείνει στην παγκόσμια ιστορια ως η μεγαλύτερη ληστεία που έγινε ποτέ σε έθνος, σε καιρό “ειρήνης”. Οι φυλακές δεν θα τους χωρέσουν.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Η περιβόητη δόση, δεν πληρώνει μισθούς και συντάξεις αλλά τα κοράκια του ΔΝΤ! ΑΚΟΥΡΕΥΤΑ ΟΜΟΛΟΓΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ!

Ο ΨΕΥΤΗΣ ΔΗΛΩΣΙΑΣ ΣΑΜΑΡΑΣ ΜΑΣ ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ.. ΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΤΟΝ ΚΑΡΦΩΝΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΟΣ...μόνη λύση η διαγραφή του επαχθούς και του επονείδιστου του χρέους...

Δεν το λέει ο Καμμένος ....το λένε τα στοιχεία, διεθνείς οικονομολόγοι και ειδικοί...

Σοβαρό πρόβλημα ταμειακών ροών παρουσιάζει η Ελλάδα και πάλι παρά το ότι έχει ένα πλεόνασμα(??) τρεχουσών συναλλαγών.

Συγκεκριμένα, η Ελλάδα χρειάζεται μια αλλαγή στους όρους αποπληρωμής ή άλλο σχέδιο διάσωσης ή θα χρεοκοπήσει τον Αύγουστο , αν όχι τον Μάιο. Χρησιμοποιώ τις λέξεις « θα χρεοκοπήσει " αορίστως.
Ο μόνος τρόπος που η Ελλάδα σήμερα κάνει τις πληρωμές δανείων γίνεται με τα χρήματα από την Τρόικα.

Η απάτη λειτουργεί ως εξής: τα χρήματα των δανείων της τρόικα, φέρεται να έχουν δοθεί στην Ελλάδα , αλλά η Ελλάδα δεν μπορεί να τα αγγίξει πραγματικά . Αντ 'αυτού τα χρήματα πηγαίνουν πίσω προς την Τρόικα για τις πληρωμές τόκων και κεφαλαίου ...

Μόλις δύο ημέρες πριν από Νέο έτος 2014 , Αντώνης Σαμαράς είπε στον λαό ότι η Ελλάδα θα αφήσει το πρόγραμμα διάσωσης της τον επόμενο χρόνο , χωρίς να χρειάζεται ένα τρίτο πακέτο βοήθειας . « Το 2014 θα κάνουμε το μεγάλο βήμα εξόδου από τη δανειακή σύμβαση », είπε ο Έλληνας πρωθυπουργός. " Το 2014 , η Ελλάδα θα βγεί έξω στις αγορές και πάλι και θα αρχίσει να γίνεται μια κανονική χώρα ... Δεν θα υπάρξει ανάγκη για νέα δάνεια και νέες συμφωνίες διάσωσης " .
 

Όμως, τα στοιχεία που λαμβάνονται από το Slog δείχνουν ότι είπε ψέματα .

Το σύνολο των πληρωμών που οφείλονται για το 2014 είναι € 31.6bn . Τα συνολικά κεφάλαια του δανείου για να καλύψουν το ποσό αυτό είναι € 17,5 δις . Το ελληνικό πλεόνασμα € 0,8 δισεκατ. προφανώ και δεν αρκεί.
Δείτε τώρα το δεύτερο γράφημα .. :

Στις 20 και 21 Μαίου, λήγουν 3 κουπόνια. Το μεγαλύτερο από αυτά - ένα ποσό 5,2 δισ. € - είναι , επίσης, με κυμαινόμενο επιτόκιο...

Στη συνέχεια, όμως στις 20 Αυγούστου τα πράγματα πάνε άσχημα, όταν και πάλι δύο ακόμη κουπόνια λίγουν. Το κενό χρηματοδότησης εδώ είναι € 5,6 δις . Έτσι, ακόμα και με το πολύ καλύτερο, πιο αισιόδοξο σενάριο, ο Αντώνης Σαμαράς χρειάζεται € 8,5 δισ. δημοσιονομικών πλεονασμάτων, και τα χρειάζεται για τις επόμενες 16 εβδομάδες.

Εάν η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει σε κατάσταση πλεονάσματος, μπορεί να πει στην τρόικα να πάει στην κόλαση, να κηρύξει το χρέος διάσωσης άκυρο, και να αρνηθεί το επαχθές βάρος του χρέους της.

Προτείνω η Ελλάδα να κάνει ακριβώς αυτό.

exomatiakaivlepo

GOLDMAN SACHS swaps

   Goldman Sachs by ANTI300

Με τα σπίτια των Ελλήνων θα πληρωθούν οι υποχρεώσεις των Τραπεζιτών που μεταχρονολογήθηκαν

Οι δωσίλογοι της Συγκυβέρνησης που δεν μπορούσαν να παρατείνουν τους πλειστηριασμούς για ένα χρόνο και να επεκτείνουν την προστασία των σπιτιών των Ελλήνων για υποχρεώσεις προς την εφορεία και τα ασφαλιστικά ταμεία μπόρεσαν εύκολα να παρατείνουν τις υποχρεώσεις των τραπεζιτών για ένα ακόμα χρόνο.



Σημειώνεται ότι στον πίνακα που ακολουθεί δεν εμφανίζεται ακόμα η αντικατάσταση των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου που είχε η Αγροτική και η EuroBank.

Που ξέρεις μπορεί η πτωχευμένη EuroBank εσκεμμένα να μην κάλυψε τη συμμετοχή της στην ανακεφαλαιοποίηση προκειμένου να αποπληρώσει τα 4.280.000.000,00€.

Αν κανείς έχει καμιά περαιτέρω πληροφορία μέσω των αντιμνημονιακών απο-κομμάτων ας με πληροφορήσει για να ενημερώσω το αρχείο μου. Μπορεί μετά την ενημέρωση που τους παρείχαμε για τις αντίστοιχες αντικαταστάσεις ομολόγων του Καλοκαιριού να άρχισαν να ενδιαφέρονται για τους υπηκόους τους.

Σημειώνεται ότι μερικές από αυτές μεταχρονολογήθηκαν έως και τρία χρόνια.

Ο πολύς κ. Στουρνάρας βγήκε να διαψεύσει δημοσιεύματα του Τύπου της 18 κ 19 Αυγούστου σχετικά με τις τράπεζες. Μια και είναι καλοκαιράκι και τα Ραγιαδόπουλα κάνουν πλακίτσα στις παραλίες είπε και αυτός να αρχίσει τα ανέκδοτα.

Και μιας και έτυχε να διαβάσω τα δημοσίευματα του τύπου δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό.

Στο scribd που ακολουθεί βρίσκονται όλα τα ομόλογα ένα προς ένα. Για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει την αλήθεια ας ρίξει μια ματιά στις παραγράφους III (για τα νεοεκδοθέντα) και IV (για τα ληγμένα)

  ΣαμαριΣτουρναροΑνέκδοτα

diaforos.blogspot.gr

Τι σημαίνει απεχθές και επονείδιστο χρέος. Με ντοκουμέντα

 

ΠΩΣ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΔΑΝΕΙΖΑΝ ΤΟΝ ΣΗΜΙΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ.
ΓΙΑΤΙ Η ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΤΩΝ ΥΠΟΒΡΥΧΙΩΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΝΟΜΙΜΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ.
Οδηγός για την έξοδο από το μνημόνιο και για τους μικροομολογιούχους που είδαν τις αποταμιεύσεις τους να ληστεύονται.
Πολλές φορές έχουμε ακούσει τον όρο “απεχθές και επονείδιστο χρέος” που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει το δημόσιο χρέος της Ελλάδας και να χρησιμοποιηθεί ως ασπίδα σε μία νομική διαμάχη για την διαγραφή του. Είναι άραγε πραγματικότητα ή αστικός μύθος; Μπορεί η Ελλάδα να τον επικαλεσθεί ή είναι ένα λαϊκίστικο επιχείρημα όσων διαφωνούν με το μνημόνιο χωρίς καμμία πρακτική εφαρμογή;
Σήμερα το Ολυμπία με απλά λόγια, έγγραφα και ιστορικά ντοκουμέντα αποδεικνύει το απεχθές και επονείδιστο του Ελληνικου χρέους, που καλά θα κάνουν να το διαβάσουν όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για την σωτηρία της χώρας και όχι την συνδιαλλαγή της εξουσίας.
Τι σημαίνει “απεχθές και επονείδιστο χρέος”;
Το “απεχθές χρέος” αναφέρεται λοιπόν σε χώρες με αρχηγούς κρατών ή κυβερνήσεων που κατακλέβοντας το κράτος, διαθέτουν ποσά σε ξένες τράπεζες. Κύρια λοιπόν προϋπόθεση για την ύπαρξη του απεχθούς χρέους είναι η χρήση των δανείων της χώρας για προσωπικούς σκοπούς.
“Επονείδιστο” θεωρείται το χρέος, το οποίο προκύπτει από όρους υπερβολικούς, ληστρικούς, όντας λοιπόν το προϊόν  μιας λεοντείου συμφωνίας  με δυσμενέστατες επιπτώσεις στο δανειζόμενο κράτος, μέσω Μνημονίων κ.λπ. (Καθ. Μάρδας)
Ας δούμε λοιπόν την εφαρμογή τους στην Ελληνική πραγματικότητα:
Αύγουστος 2012. Η Deutsche Bank στέλνει επιστολή στο υπουργείο οικονομικών σχετικά με την πληρωμή των τόκων (!) ενός ομολόγου που κατέχει (φωτό). Δηλαδή, την ίδια στιγμή που ομολογιούχοι, ασφαλιστικά ταμεία, τράπεζες και ΝΠΔΔ έχουν καταστραφεί, η Γερμανική τράπεζα παραμένει αλώβητη, όπως και το χρέος της Ελλάδας προς αυτή. Μα πως προέκυψε το συγκεκριμένο “ανεγγιχτο” ομόλογο;

Εδώ ακριβώς είναι η εξήγηση της κατάρρευσης και η δολιότητα της υπερχρέωσης. Το συγκεκριμένο ομόλογο της Deutsche Bank, είναι δάνειο της κυβέρνησης Σημίτη το 1997. Με ημερομηνία λήξης το 2017, μετά από 20 χρόνια δηλαδή. Η κυβέρνηση Σημίτη λοιπόν, πήρε ένα χρηματικό ποσό από την Γερμανική τράπεζα το οποίο διαχειρίστηκε στο ακέραιο, αλλά “χρέωσε” την αποπληρωμή του στην επόμενη γενιά.
Τι έγινε αυτό το δάνειο;
Tον Δεκέμβρη του 1997, ο Τάσος Μαντέλης υπογράφει την ανάθεση έργων ύψους 150 δισ. στη Siemens. Την επονομαζόμενη και ως σύμβαση της ντροπής.
Αμέσως μετά, (εάν δεχτούμε τους ισχυρισμούς του ίδιου του Μαντέλη) αρχίζουν και πέφτουν οι μίζες στους λογαριασμούς του. Υπάρχει βέβαια και ο “ανώνυμος πληροφοριοδότης” που υποστήριξε ότι και το 1997 (πριν την υπογραφή) έπεφταν οι μίζες ύψους μάλιστα 10 εκατομυρίων. Αυτό όμως ο αξιότιμος κύριος Μαντέλης το διαψεύδει.

ΔΗΛΑΔΗ: Η κυβέρνηση Σημίτη δανείζεται το 1997, από Γερμανική τράπεζα το ποσό των 352 εκ. Ευρώ, για να πληρώσει Γερμανική εταιρεία το ποσό των 400+εκ. Ευρώ. Ο Μαντέλης αποδεικνύεται πως έλαβε προμήθεια από την Γερμανική εταιρεία τον καιρό της επίμαχης συναλλαγής.
Η ευκολία με την οποία έγινε ο δανεισμός και οι όροι της σημερινής “διαπροσωπικής” συναλλαγής εκτός αγορών που προκύπτει από την επιστολή του 2012, πληρεί όλους τους όρους του “Απεχθούς” χρέους. Όπως επίσης και η απόδειξη χρηματισμού πολιτικών προσώπων ως απόρροια της όλης συναλλαγής, από τα ελάχιστα βεβαίως που γνωρίζουμε.

Η Λεόντειος συμφωνία που καταστρατηγεί κάθε έννοια ελεύθερης οικονομίας προκύπτει από το γεγονός ότι το συγκεκριμένο ομόλογο παραμένει αλώβητο, σε αντίθεση με τα ομόλογα των τιμίων επενδυτών που αποκτήθηκαν μέσω ελεύθερης αγοράς. Τα οποία βεβαίως απαξιώθηκαν με το PSI. Άρα το συγκεκριμένο χρέος είναι και “Επονείδιστο”.
Το ίδιο συμβαίνει με τα ποσά δανεισμού που χρησιμοποιήθηκαν για τα υποβρύχια, αφού όπως προκύπτει και από την Γερμανική και την Ελληνική δικαιοσύνη είναι αποτελεσμα χρηματισμού υπουργών και κρατικών λειτουργών (πάλι από τα λίγα που γνωρίζουμε). Εκεί ακριβώς έγκειται και η απέλπιδα προσπάθεια Βενιζέλου να απαλλάξει τις Γερμανικές εταιρείες από τις υποχρεώσεις τους αλλά και της κυβέρνησης Σαμαρά να αποτρέψει την διενέργεια εξεταστικής. Ταυτόσημη περίπτωση δηλαδή με την Siemens, όπου ο Σημίτης υπέγραφε, ο Σαμαράς συγκαλύπτει και αποπληρώνει.
Αυτός ο χαρακτηρισμός διέπει και το χρέος που προέκυψε από τις λοιπές συμφωνίες, της ΜΑΝ, της Daimler, της Hoechtief, των δημοσίων έργων που υπερκοστολογήθηκαν ή ακόμα δεν έχουν παραδοθεί ενώ έχουν εξοφληθεί κλπ κλπ.
Συμπερασματικά, όσοι υποστηρίζουν πως μέρος του Ελληνικού χρέους είναι απεχθές και επονείδιστο έχουν απόλυτο δίκιο. Ένας έλεγχος στην μυστική αλληλογραφία του υπουργείου οικονομικών είναι βέβαιο πως θα φέρει στην επιφάνεια δεκάδες παρόμοιες επιστολές. Χωρίς απαραίτητα να χρειάζονται τέτοιες αποδείξεις, αφού η μαθηματική απόδειξη προκύπτει με ένα απλό ισοζύγιο δανείων / παράνομως συμβάσεων και του κόστους δανεισμού που επιφέρει η αποπληρωμή τους.


olympia.gr