Η ήττα φέρνει γκρίνια στην κυβέρνηση

Ο υπουργός οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας ξέσπασε μέσω συνεργατών του χωρίς όνομα, αντιδρώντας στην κριτική που δέχθηκε από Νεοδημοκράτες χωρίς όνομα. Παίχτηκε, δηλαδή, ένα παιχνίδι διαρροών πολύ ενδεικτικό του εκνευρισμού υπάρχει στο εσωτερικό της κυβέρνησης και της ΝΔ παρά τις εντυπώσεις που κατασκευάζονται ότι "όλα καλά" μετά τις ευρωεκλογές.

Ο υπουργός Οικονομικών διακίνησε τη φήμη ότι «θα παραιτηθεί γιατί δεν δέχεται να γίνεται σάκος του μποξ». Η σεναριολογία για έκτακτες πολιτικές εξελίξεις φούντωσε ενώ ο πρωθυπουργός βρισκόταν στις Βρυξέλλες για τη σύνοδο των ηγετών της ΕΕ και αυτό προκάλεσε ενόχληση στο Μέγαρο Μαξίμου. Στη συνέχεια ο Γ. Στουρνάρας τα μάζεψε, πάλι μέσω κύκλων, αλλά η σύγχυση ήταν ήδη πλήρης. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο υπουργός Οικονομικών απάντησε με αυτόν τον τρόπο σε κάτι που δεν είχε λεχθεί δημοσίως αλλά αποτελούσε αντικείμενο παρασκηνιακής συζήτησης - ότι δηλαδή ο ίδιος με τις πολιτικές του ευθύνεται για την πτώση κατά περισσότερο από έξι μονάδες των ποσοστών της ΝΔ στις ευρεκλωγές σε σχέση με το 2012. Το ενδεχόμενο μετακίνησης του Γ. Στουρνάρα παραμένει ανοιχτό, ο ίδιος άλλωστε προφανώς θα επιθυμούσε να διαδεχτεί τονΓιώργο Προβόπουλο στην ΤτΕ ή να γίνει Επίτροπος - και οι δύο θέσεις είναι πολυτελείς, ασφαλείς και τιμητικές.

Η άσκηση του ανασχηματισμού είναι δύσκολη για την κυβέρνηση γιατί οι επιδιώξεις είναι σύνθετες. ΟΕυάγγελος Βενιζέλος θέλει να ενισχύσει τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ για να κάνει επίδειξη ισχύος και γιατί το κόμμα του ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη νομή της εξουσίας. Η υπουργοποίηση Λοβέρδου που επέστρεψε ήδη στην Κ.Ο του ΠΑΣΟΚ θεωρείται δεδομένη, ενώ ακούγεται έντονα και το όνομα του Φίλιππου Σαχινίδη. Αλλά οι δυσκολίες αφορούν πρωτίστως τον πρωθυπουργό, ο οποίος θέλει να κάνει άνοιγμα προς τα δεξιά (εξ ου και ακούγεται το όνομα του Μάκη Βορίδη) αλλά ταυτόχρονα να κάνει άνοιγμα στο κέντρο (εξ ου και λέγεται ότι μπορεί να αξιοποιηθούν τεχνοκράτες της Κεντροαριστεράς). Μάχη θα δοθεί για το αν θα πάρει η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ το Υπουργείο Ανάπτυξης, ενώ ήδη υπάρχει γκρίνια στο εσωτερικό της ΝΔ για τα πλεονεκτήματα που αποκτά το ΠΑΣΟΚ έχοντας πέσει στο 8%! Ο υπουργός Παιδείας Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος όπως φαίνεται θα καρατομηθεί για να τιμωρηθεί επειδή στήριξε τον Γιάννη Μώραλη στον Πειραιά, Σπηλιωτόπουλος, Κουμουτσάκος καιΚαλαφάτης θα αξιοποιηθούν για να επιβραβευτούν επειδή πήραν το αυτοδιοικητικό ρίσκο, ο Νίκος Δένδιαςθέλει να φύγει από την Κατεχάκη και το μεγάλο ερώτημα είναι ποια θα είναι τα χαρακτηριστικά του προσώπου που θα τον διαδεχτεί, αφού αυτό το Υπουργείο έχει πολύ μεγάλη σημασία για το μέτωπο με τη Χρυσή Αυγή. Δεν έχει άλλωστε ξεκαθαριστεί αν μέσω ανασχηματισμού θα επιχειρηθεί η διεύρυνση της κυβερνητικής πλειοψηφίας με προτάσεις σε βουλευτές της ΔΗΜΑΡ και ανεξάρτητους, κάτι που αν συμβεί δεν θα αρέσει στους γαλάζιους επειδή μειώνονται οι θέσεις για τους ίδιους.

Φυσικά η κυβέρνηση δεν θέλει να πέφτουν τα φώτα στα εσωτερικά της προβλήματα και γι αυτό επιμένει στην προσπάθεια αποδόμησης του ΣΥΡΙΖΑ. Το τελευταίο χαρτί που έχει πέσει στο τραπέζι είναι οι προτάσεις για σπάσιμο του μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα και για δημιουργία εθνικής ομάδας διαπραγμάτευσης σχετικά με την απομείωση του χρέους. Η Κουμουνδούρου έχει ήδη ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται παρά να αποδεχθεί αλλαγή του εκλογικού νόμου για να καθιερωθεί η απλή αναλογική, θεωρώντας ότι η συζήτηση για το μπόνους εδρών στο πρώτο κόμμα γίνεται λόγω της πρωτιάς του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές προκειμένου να αποδυναμωθεί η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις επόμενες εθνικές εκλογές. Αλλά και ως προς τη διαπραγμάτευση για το χρέος, ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως όλα δείχνουν, θα απορρίψει τη σχετική πρόταση θεωρώντας πως πρόκειται για προσπάθεια εγκλωβισμού του στο μνημονιακό πλαίσιο. Πάντως, αίτημα για δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ θα τεθεί και από την πλευρά των πιστωτών όταν έρθει η ώρα της συμφωνίας για το χρέος - και δεν αποκλείεται γύρω από αυτό να κατασκευαστεί η αφορμή για εθνικές εκλογές το φθινόπωρο.

http://tvxs.gr/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ!!! ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ ΕΚΛΟΓΕΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΔ

Αυτό είναι προεκλογικό Σποτ Νέας Δημοκρατίας ενόψει των Ευρωεκλογών 2014. 

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ ΜΑΣ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ 

Τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δηλαδή οι ευρωβουλευτές, εκλέγονται με άμεση ψηφοφορία κάθε 5 χρόνια και αντιπροσωπεύουν τους πολίτες της ΕΕ. Το Κοινοβούλιο ασκεί τη νομοθετική εξουσία, από κοινού με το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (“το Συμβούλιο”).

Οι κύριες αρμοδιότητες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι τρεις:

- συζητά και θεσπίζει ευρωπαϊκούς νόμους, μαζί με το Συμβούλιο,
- ελέγχει εξονυχιστικά τις δραστηριότητες άλλων οργάνων της ΕΕ, ιδιαίτερα της Επιτροπής, εξασφαλίζοντας τη δημοκρατική τους λειτουργία,
- συζητά και εγκρίνει τον προϋπολογισμό της ΕΕ, μαζί με το Συμβούλιο.

ΤΟ ΣΠΟΤ ΤΗΣ ΝΔ ΟΜΩΣ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ, ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΛΠ. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το σποτ βασίζεται σε ισχυρισμούς που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα.  

Ενδεικτικά και μόνο:

“ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Η μονταζιέρα μοντάρει μέχρι και τον Ομπάμα

Στο «επικό» προεκλογικό σποτάκι της Νέας Δημοκρατίας, ο πρόεδρος των ΗΠΑ εμφανίζεται να δηλώνει πως «οι Έλληνες βλέπουν το φως στο τέλος του τούνελ» – Ο Μπάρακ Ομπάμα, βέβαια, δεν δήλωσε ποτέ κάτι τέτοιο

.
Στο προεκλογικό σποτ της ΝΔ είναι πολλά αυτά που θα μπορούσε να σχολιάσει κανείς. Ας μείνουμε, όμως, στα όσα φέρεται να δηλώνει ο πρόεδρος των ΗΠΑ για την χώρα, και μάλιστα πολύ πριν τοπρωτογενές πλεόνασμα (!) και την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές. Το ThePressProject το έψαξε λίγο περισσότερο…

Στο 0,55”, λοιπόν, ο Ομπάμα εμφανίζεται να δηλώνει αισιόδοξος πως οι Έλληνες έχουν αρχίσει πια «να βλέπουν φως στο τέλος του τούνελ».

Ανατρέχοντας, ωστόσο, στις πραγματικές δηλώσεις του Μπάρακ Ομπάμα, κατά την επίσκεψη του Αντώνη Σαμαρά στις ΗΠΑ τον Αύγουστο του 2013, ανακαλύπτει κανείς πως τα πράγματα δεν έγιναν ακριβώς έτσι και ο Ομπάμα δεν δήλωσε ποτέ αυτό που του αποδόθηκε.

Αντίθετα, οι δημιουργοί του σποτ, με μακρά εμπειρία ως φαίνεται στο «μοντάζ», έκοψαν μια φράση του προέδρου των ΗΠΑ, ενώ ολόκληρη η πρότασή του είχε τελείως διαφορετικό περιεχόμενο.

Πατώντας εδώ, μπορείτε να δείτε το κείμενο (απομαγνητοφώνηση) των δηλώσεων των Ομπάμα και Σαμαρά, ενώ στο βίντεο το επίμαχο σημείο είναι περίπου στο 2ο λεπτό.

Αυτή, λοιπόν, είναι ολόκληρη η πρόταση που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος των ΗΠΑ:

And I think Prime Minister Samaras is committed to taking the tough actions that are required, but also, understandably, wants to make sure that the Greek people see a light at the end of the tunnel.

«Και πιστεύω πως ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς είναι αποφασισμένος να προχωρήσει στις «σκληρές» ενέργειες που απαιτούνται, και φυσικά πως επιθυμεί να διασφαλίσει πως οι Έλληνες θα δουν το φως στην άκρη του τούνελ».

Καμία σχέση, δηλαδή.

Για το τέλος, έχει ενδιαφέρον πως λίγο πιο πριν ο Μπάρακ Ομπάμα είχε προχωρήσει σε μια ήπια κριτική στην πολιτική της άγριας λιτότητας που επιβλήθηκε στην χώρα, αναφέροντας πως δεν είναι σημαντικό μόνο να εξυγιανθούν τα δημοσιονομικά της Ελλάδας, ώστε να μειωθεί το δημόσιο χρέος της, αλλά πως πρέπει να δοθεί έμφαση στην ανάπτυξη και την εργασία.

«Γιατί γνωρίζουμε από την ιστορία πως οι χώρες με υψηλούς δείχτες εργασίας και αύξηση της παραγωγικότητας – οι πολίτες των οποίων νιώθουν πως η οικονομία της χώρας προχωράει μπροστά – περιορίζουν πολύ πιο εύκολα το χρέος τους, από εκείνες που οι πολίτες τους νιώθουν απελπισμένοι», δήλωνε χαρακτηριστικά.“

Τέλος, σημειώστε παρακαλώ και το γεγονός ότι ο Α. ΣΑΜΑΡΑΣ δεν είναι υποψήφιος στις Ευρωεκλογές και ότι οι βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεν δεσμεύονται από κομματικές ή άλλες οδηγίες ούτε από επιτακτικές εντολές. Όπως και στην ελληνική βουλή δηλαδή, όπου οι βουλευτές ψηφίζουν κατά συνείδηση και όχι σύμφωνα με την κομματική γραμμή. Ότι το κόμμα μπορεί να τους διαγράψει μετά δεν έχει καμία σημασία γιατί από την βουλή δεν φεύγουν …

Άρθρο 60 Σ

Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση.
Η παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα είναι δικαίωμα του βουλευτή, συντελείται μόλις ο βουλευτής υποβάλει γραπτή δήλωση στον Πρόεδρο της Βουλής και δεν ανακαλείται.

ΣΧΕΤΙΚΑ:

- ΠΟΙΝΙΚΩΣ ΚΩΔΙΚΑΣ, ΤΕΤΑΡΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ∆ΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

ΙΙ. Εγκλήματα κατά τις εκλογές

Άρθρο 161 Βία κατά εκλογέων

Όποιος με βία ή με απειλές βίας παρεμποδίζει κάποιον εκλογέα από την ενάσκηση του εκλογικού του δικαιώματος ή επιβάλει την ενάσκησή του ή την ψηφοφορία υπέρ ή κατά κάποιου υποψηφίου σε εκλογές βουλευτών ή νομαρχιακών, δημοτικών ή κοινοτικών αρχών τιμωρείται με φυλάκιση.Το δικαστήριο μπορεί εκτός από τη ποινή να επιβάλλει και στέρηση των αξιωμάτων και των θέσεων του άρθρου 63, αριθμ. 1.

Άρθρο 162 Εξαπάτηση εκλογέων

Όποιος με ψευδείς ειδήσεις ή συκοφαντικές διαδόσεις που ανάγονται στο πρόσωπο κάποιου υποψηφίου ή με άλλο τρόπο εξαπατά εκλογέα είτε για να μην ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα, είτε για να μεταβάλει το εκλογικό του φρόνημα σε κάποια από τις εκλογές που αναφέρονται στο άρθρο 161 τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών και με χρηματική ποινή.

- Εθνικές εκλογές 2012 – Προεκλογικό spot της ΝΔ (Εδώ βέβαια μιλάμε για ΕΕ και ευρώ …. )

- Website to fact-check EU election campaign claims

- ΝΟΜΟΣ ΥΠ΄ΑΡΙΘ. 4255/11-04-2014 - Εκλογή μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και άλλες διατάξεις 

- ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 58 - Ορισμός ημέρας διεξαγωγής και διάρκειας της ψηφοφορίας
για την εκλογή των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

πηγη

Το έγκλημα του χρέους

Αποτέλεσμα κερδοσκοπίας και κραυγαλέων οικονομικών και πολιτικών σκανδάλων τόσο πριν όσι και κατά τη διάρκεια της "διάσωσης". Αν εξετάσει κανείς τους τρόπους με τους οποίους το χρέος διογκώθηκε σε τόσο εγκληματικό βαθμό, η μονομερής παύση πληρωμών αποδεικνύεται μονόδρομος 

Του Λεωνίδα Βατικιώτη*

 
Καμία, μα καμία συζήτηση για το τι μέλλει και πολύ περισσότερο για το τι δέον γεννέσθαι σχετικά με το δημόσιο χρέος δεν μπορεί να γίνει αν δεν ξεκινήσουμε από το παρελθόν. Αν, με άλλα λόγια, δεν αμφισβητήσουμε το πώς φτάσαμε ως εδώ, επιμένοντας να θυμίζουμε ότι η διαχείριση του δημόσιου χρέους την τελευταία 4ετία, τουλάχιστον, ήταν μία από τις πολλές δυνατές επιλογές. Ήταν μάλιστα όχι μόνο η χειρότερη επιλογή (από άποψη αποτελεσματικότητας) αλλά κι η επιλογή των χειρότερων (όσων ευθύνονταν για την αύξησή του μέχρι το 2009 κι έπρεπε εκ προοιμίου να έχουν αποκλειστεί από την σχετική συζήτηση).

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

Επιστρέφοντας λοιπόν στο 2009 η άνοδος του δημόσιου χρέους στο επίπεδο του 129% του ΑΕΠ, κατόπιν διαδοχικών αναθεωρήσεων από την ελληνική και την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία (που αποτελούν θέμα εισαγγελικής έρευνας), ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς αιτιών που φέρουν ανάγλυφο το αποτύπωμα της ελληνικής αστικής τάξης και κορυφαίων, στρατηγικών επιλογών της. Είναι τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα του ελληνικού καπιταλισμού.

Εν συντομία: Πρώτο, ο εθισμός της ελληνικής ελίτ στις κρατικές επιχορηγήσεις που είχαν μετατρέψει τα δημόσια ταμεία σε δανειστή έσχατης ανάγκης για το κεφάλαιο. Κορυφαία και πιο πρόσφατα τότε παραδείγματα οι Ολυμπιακοί Αγώνες, επίσημου (και άγνωστου πραγματικού) κόστους 9 δισ. ευρώ και η στήριξη των τραπεζών επί Καραμανλή με 28 δισ. Τα 4,5 δισ. ευρώ που πρέπει να πληρωθούν τον Μάιο είναι μέρος αυτού του χρέους, τα λεγόμενα ομόλογα Αλογοσκούφη.

Δεύτερο, οι υψηλές στρατιωτικές δαπάνες που είχαν καταστήσει την Ελλάδα Μέκκα του στρατιωτικού κεϋνσιανισμού, με την τουρκική απειλή να αποτελεί το τέλειο προπέτασμα καπνού. Μάρτυρας η νεκρανάσταση το 2009 της Ελλάδας «των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών» 90 σχεδόν χρόνια μετά την περίφημη ρήση του Ελ. Βενιζέλου, όπως φαίνεται από το ύψος των στρατιωτικών δαπανών που έφταναν το 3,2% του ΑΕΠ, όταν η Γαλλία, η Αγγλία και η Γερμανία έδιναν αντίστοιχα το 2,9%, 2,7% και 1,4% του ΑΕΠ τους …μόνο!

Η τρίτη αιτία του δημοσιονομικού ναυαγίου σχετιζόταν με την θεσμοθετημένη, επίσημη φορο-αποφυγή του κεφαλαίου. Ποιος ξεχνάει τον Κ. Καραμανλή να ανακοινώνει τον Σεπτέμβρη του 2004 από την ΔΕΘ την μείωση των συντελεστών φορολόγησης των ΑΕ κατά 10 ολόκληρες ποσοστιαίες μονάδες, από το 35% στο 25%; Η απλοχεριά συνεχίστηκε και επί ΓΑΠ για να φτάσουμε το 2011 και 2012 όταν είχε πέσει και το φουγάρο του Τιτανικού στα κεφάλια των ναυαγών ο ανώτατος συντελεστής φορολόγησης των ΑΕ στην Ελλάδα να είναι 20% όταν κατά μέσο όταν στην ευρωζώνη των 17 ήταν 25,3% και 25,4% (Taxation Trendsinthe European Union, 2013 edition).

Η τέταρτη αιτία της αύξησης του δημόσιου χρέους αφορά το ίδιο το …δημόσιο χρέος. Η Ελλάδα με βάση τον κρατικό προϋπολογισμό του 2014 (όπως αναφέρεται στην Εισηγητική έκθεση) από το 1992 μέχρι και το 2013 έχει πληρώσει σε χρεολύσια, τόκους και παράλληλες δαπάνες 563,31 δισ. ευρώ. Για να διατηρούμε δηλαδή ένα χρέος στα 321 δισ. ευρώ έχουμε καταβάλει σχεδόν δύο φορές αυτά τα χρήματα την τελευταία 20ετία! Επομένως, το χρέος έφτασε στα επίπεδα που βρίσκεται σήμερα λόγω του εξωφρενικά υψηλού κόστους εξυπηρέτησής του, που με το πέρασμα του χρόνου πήρε μορφή χιονοστιβάδας!

Πέμπτο, το χρέος ποτέ δεν θα έφτανε σε αυτά τα επίπεδα αν η Ελλάδα δεν είχε ενταχθεί στην ΕΟΚ το 1981 και την ευρωζώνη το 2002. Το κοινό νόμισμα ειδικά μπορεί να έλυσε βραχυχρόνια προβλήματα χρηματοδότησης του σταθερά ελλειμματικού εμπορικού ισοζυγίου, το κόστος όμως αποδείχθηκε, μεσοπρόθεσμα, καταστροφικό: αύξηση των εισαγωγών και του ελλείμματος που σήμανε πτώση εγχώριας παραγωγής και απασχόλησης και επίσης μειωμένα φορολογικά και δημόσια έσοδα. Αδιάφορες επίσης αποδείχθηκαν και οι επιπτώσεις των χαμηλών επιτοκίων με τα οποία γινόταν για ένα σύντομο χρονικό διάστημα ο δημόσιος δανεισμός στους τόκους. Οι τόκοι που κατέβαλε το ελληνικό δημόσιο αυξάνονταν σταθερά: 2000: 9,5 δισ. ευρώ, 2001: 9,29 δισ., 2002: 8,53 δισ., 2003: 9,21 δισ., 2004: 9,28 δισ., 2005: 9,61 δισ., 2006: 9,44 δισ., 2007: 9,66 δισ., 2008: 11,1 δισ., 2009: 12,1 δισ. κι έπειτα η ιστορία είναι γνωστή…

Η έκτη αιτία σχετίζεται με την παγκόσμια κρίση, όπως ξέσπασε το 2008 στην αγορά υποβαθμισμένων στεγαστικών δανείων των ΗΠΑ. Ο κίνδυνος που σήμανε για τις τράπεζες, σε Αμερική και Ευρώπη, άνοιξε διάπλατα τα κρατικά θησαυροφυλάκια οδηγώντας σε πρωτοφανή επίπεδα τα δημοσιονομικά ελλείμματα και το δημόσιο χρέος, μέχρι και τώρα. Σε όλες τις προηγμένες οικονομίες (ΗΠΑ, Ευρωζώνη, Ιαπωνία, Αγγλία, Καναδάς) το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 81,5% του ΑΕΠ το 2008, σε 93% το 2009, 99,3% το 2010, 103,5% το 2011 και 106,5% το 2012 (FiscalMonitor, April 2012, IMF). Η Ελλάδα επομένως δεν αποτελούσε εξαίρεση.

Τέλος, η κρίση του δημόσιου χρέους ήταν επιπλέον και μορφή έκφρασης μιας βαθύτερης, δομικής κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, όπως εκδηλωνόταν με την έλλειψη επενδύσεων, την υψηλή ανεργία, κ.α. και στην αφετηρία της έχει την πτώση του ποσοστού κέρδους.

Το παραπάνω εκρηκτικό μείγμα έσκασε κι επισήμως το 2010 προκαλώντας την πέμπτη χρεοκοπία στην ιστορία του ελληνικού κράτους, από την ίδρυσή του.

Έκτοτε οι βίαιες λύσεις που δόθηκαν, μέσω των αλλεπάλληλων Μνημονίων, μπορεί να μην αντιμετώπισαν το πρόβλημα του δημοσίου χρέους όπως αποδεικνύει περίτρανα το γεγονός ότι από 299 δισ. ευρώ το 2009 (και 129% του ΑΕΠ) έφτασε τα 321 δισ. στις 31 Δεκέμβρη του 2013 (176% του ΑΕΠ), δημιούργησαν ωστόσο τους όρους για να ξεπερασθεί η κρίση σε βάρος των εργαζομένων και της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Τα αδιέξοδα που συσσωρεύτηκαν εν τω μεταξύ, μετατρέποντας σε γόρδιο δεσμό την διαχείριση του δημόσιου χρέους το επόμενο διάστημα, επ’ ουδενί δεν σηματοδοτούν αποτυχία.
  

Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΠΛΟΦΑ ΓΑΛΛΙΑΣ, ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ, ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ

Κορυφαία στιγμή σε αυτή την διαδικασία ήταν η αναδιάρθρωση του χρέους τον Μάρτιο του 2012, όταν πλέον οι ευρωπαϊκές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες στα ελληνικά ομόλογα τα έχουν «αδειάσει» στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τις ελληνικές (διαδικασία που την απέκλειαν ρητά και κατηγορηματικά οι αντιπρόσωποι Γαλλίας, Γερμανίας και Ολλανδίας κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του ΔΝΤ τον Μάιο του 2010, όπως πρόσφατα μάθαμε με την διαρροή διαβαθμισμένου πρακτικού των συζητήσεων) και μπόρεσε έτσι, επιτέλους, να ξεκινήσει το κάθε άλλο παρά εθελοντικό κούρεμα τους. 
Σε επίρρωση του …βαριά καταναγκαστικού χαρακτήρα του κουρέματος τα 2,2 δισ. ευρώ που ήταν η ονομαστική αξία των ομολόγων 15.000 φυσικών προσώπων, κατ’ εξοχήν συντηρητικών επενδυτών, που τα έχασαν σχεδόν όλα, όπως και περισσότεροι από 3.000 πρώην υπάλληλοι της Ολυμπιακής που είχαν αποζημιωθεί με ομόλογα. Επίσης, τα 14 δισ. ευρώ που έχασαν τα ασφαλιστικά ταμεία και πολλά ακόμη δισ. τα οποία αποχαιρέτησαν, με ευθύνη του Βενιζέλου, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, ΤΕΙ και κάθε είδους ΝΠΔΔ που τηρούσαν αναγκαστικά λογαριασμούς στην Τράπεζα Ελλάδας, όπως το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων.

Για να μην μείνει καμιά εντύπωση πως τα μέτρα μείωσης του χρέους είχαν μόνο χαμένους, πως …όλοι μαζί τα χάσαμε, αξίζει να θυμίσουμε την περίπτωση του κερδοσκοπικού κεφαλαίου Third Point το οποίο σε 6 μήνες έβγαλε από τα ελληνικά ομόλογα μισό δισ.! Το κατάφερε όταν αγόρασε μαζικά το καλοκαίρι του 2012 ελληνικά ομόλογα, την εποχή που η τιμή τους εν μέσω φημών για έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, είχε φτάσει στα 17 λεπτά ανά ευρώ, και τα πούλησε τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου όταν το συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης συμφώνησε, ως ένα μέτρο ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους, στην επαναγορά ομολόγων από την δευτερογενή αγορά, στο ύψος των 34 λεπτών. 
Η χαρά των αρπακτικών! Έτσι, κερδοσκόποι όπως το Third Point έβγαλαν 500 εκ. ευρώ, πίνοντας στην υγεία της μείωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους που μπορεί αυτό να παραμένει στο ύψος του τέσσερα χρόνια μετά, η μείωσή του ωστόσο αποδείχθηκε μια από τις πιο συναρπαστικές μπίζνες· προφανώς για πολύ λίγους. 
Μεταξύ αυτών κι οι έλληνες τραπεζίτες που αποζημιώθηκαν στο ακέραιο όχι μόνο για τις ζημιές που υπέστησαν από το κούρεμα ύψους 55% στα ομόλογα αξίας 56 δισ. ευρώ που κατείχαν, αλλά και για τις ζημιές που υπέστησαν λόγω ύφεσης.
Στο απόγειο δε της πρόκλησης, 8,5 δισ. ευρώ που περίσσεψαν από τα 50 δισ. έμειναν «κάβα» και τους περιμένουν, μέχρι να αποσαφηνιστούν οι ανάγκες μιας νέας ανακεφαλαιοποίησης…
  

ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΔΑΝΕΙΟ

Οι πολλοί, αντίθετα, αλέθονται από τον οδοστρωτήρα των Μνημονίων: σαρωτικές και αδιαφανείς ιδιωτικοποιήσεις που θα οδηγήσουν στα ύψη τα τιμολόγια (ΔΕΠΑ, ΟΠΑΠ, δίκτυο μεταφοράς ηλεκτρικού, αεροδρόμια, Ελληνικό, ακίνητα, εργοστάσια απορριμμάτων, εταιρείες ύδρευσης, λιμάνια, κλπ), κατάργηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας, οριζόντια μείωση μισθών κατά 22%, και πολλά άλλα. 
Όροι τόσο δυσβάστακτοι που κρίνονται απαράδεκτοι ακόμη και αν συνόδευαν την διαγραφή του δημόσιου χρέους. Η ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ όμως τους δέχτηκε αδιαμαρτύρητα, ευλογία τους χαρακτήρισε στο αποκορύφωμα της υποτέλειάς της, παρότι αύξαναν το χρέος και επέβαλαν ένα καθεστώς χρεοκρατίας στο διηνεκές: το 2057 θα αποπληρωθεί η τελευταία δόση, ύψους 1,1 δισ. ευρώ, από τα δάνεια του Μηχανισμού Στήριξης. 
Και στο ενδιάμεσο, το χειρότερο σενάριο που πάντα ανακαλύπτεται μπροστά στο γκισέ, εκ των υστέρων, όταν πια είναι αργά. 
Φέτος πρέπει να πληρωθούν 24,9 δισ. ευρώ στον μηχανισμό υπό την μορφή χρεολυσίων, ποσό που ισούται με το σύνολο των εσόδων του ελληνικού δημοσίου από την έμμεση φορολογία, πέραν των 15 δισ. που είναι ο βραχυχρόνιος δανεισμός του ελληνικού δημοσίου (και το 2015 άλλα 16,1 δισ. ευρώ)! 

Για να φανεί το παράλογο του πράγματος να αναφέρουμε τα ποσά που πρέπει να καταβληθούν τα επόμενα χρόνια. 
Το 2016: 7,1 δισ. ευρώ, το 2017: 7,5 δισ., το 2018: 4,2 δισ., το 2019: 8,2 δισ., το 2020 4,4 δισ. κοκ. 
Καμία, μα καμία άλλη χρόνια μέχρι το 2057 δεν έχει το ελληνικό δημόσιο να πληρώσει στον μηχανισμό τέτοιο υπέρογκο ποσό, που να υπερβαίνει έστω τα 20 δισ. ευρώ, όπως φέτος που (οποία σύμπτωση!) λήγουν τυπικά τα Μνημόνια και τέσσερα χρόνια μετά τερματίζεται επίσημα το πρόγραμμα προσαρμογής. 
Η κατανομή των βαρών, φαίνεται έτσι, δεν έγινε καθόλου τυχαία. Δεν πρόκειται για μια ακόμη αποτυχία της Τρόικας, αλλά για ένα νέο επίτευγμα που καθιστά μονόδρομο για την ελληνική ολιγαρχία ένα νέο, τρίτο δάνειο, που θα συνοδεύεται από όρους εξαθλίωσης της πλειοψηφίας και εκμηδένισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων, το οποίο ήδη συζητιέται στα αρμόδια γραφεία του υπουργείου Οικονομικών της Γερμανίας με την ελληνική πολιτική ελίτ να παρακολουθεί άβουλη τα σενάρια που διαδέχονται και συχνά αναιρούν το ένα το άλλο. 
Στην πιο πρόσφατη εκδοχή τους, η λύση θα ανακοινωθεί το δεύτερο εξάμηνο του 2014. Μετά δηλαδή τις ευρωεκλογές. Το σίγουρο είναι πως θα περιλαμβάνει επιμήκυνση της εξόφλησης, μείωση του επιτοκίου με το οποίο επιβαρύνεται η αποπληρωμή του πρώτου δανείου κι ένα νέο δάνειο ύψους γύρω στα 20 δισ. ευρώ που θα επιτρέψει την αποπληρωμή των χρεολυσίων του 2014 και 2015. 
Ανοιχτό παραμένει αν θα περιλαμβάνει και κούρεμα μέρους του χρέους που διατηρεί ο λεγόμενος επίσημος τομέας, δηλαδή Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και εθνικές κεντρικές τράπεζες (πρόκειται για το λεγόμενο ευρωσύστημα που με βάση ανακοίνωση της 20^ης Φεβρουαρίου στις 31/12/2013 κατείχε ελληνικά ομόλογα ύψους 25,4 δισ. ευρώ), Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας κι επιπλέον το ΔΝΤ. Με βάση μια πρώτη διάκριση του δημόσιου χρέους, όπως είχε διαμορφωθεί στις 31 Δεκεμβρίου 2013 (321,478 δισ. ευρώ), το χρέος στον Μηχανισμό Στήριξης ανέρχεται σε 213.152 δισ. (66,3%), γενικά το επίσημο ή διακρατικό χρέος σε 230.210 δισ. (71,6%) και το ομολογιακό μαζί με τους βραχυχρόνιους τίτλους σε 91.267 δισ. (28,4%).

ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΑΪΛΟΚ

Στη βάση των παραπάνω, καθόλου ασήμαντων γεγονότων είναι προφανές πως το δημόσιο χρέος, αρχής γενομένης από τα δάνεια του Μηχανισμού Στήριξης δεν πρέπει να πληρωθούν! Ούτε ευρώ! «Μα ποτέ και κανένας στο παρελθόν δεν έχει αθετήσει υποχρεώσεις απέναντι στο ΔΝΤ», αντιτείνουν οι γραικύλοι. 

Η Ελλάδα λοιπόν, που λόγω των πολιτικών της Τρόικας υπέστη την μεγαλύτερη ύφεση σε καιρό ειρήνης, θα είναι η πρώτη που δεν θα πληρώσει. Ρήτρες του διεθνούς δικαίου υπάρχουν, όπως και η δυνατότητα του λογιστικού ελέγχου που θα αποδείξει ότι το χρέος μπορεί να μην πληρωθεί. 

Αν επιμένουν, τότε η Ελλάδα να στείλει τον λογαριασμό στην Γερμανία, την Γαλλία και την Ολλανδία, οι αντιπρόσωποι των οποίων στο ΔΝΤ – κορυφαίοι απατεώνες! – διαβεβαίωναν ότι δεν θα αξιοποιήσουν τα χρήματα του πρώτου δανείου για να ξεφορτωθούν οι τράπεζες τους τα ελληνικά ομόλογα. 

Αποδείχθηκε ότι λειτουργούσαν σαν βαποράκια των τραπεζών, σαν έμμισθα όργανά τους. 

Μαζί φυσικά κι η ΕΚΤ που σαν κλεπταποδόχος παραλάμβανε τα προϊόντα της απάτης, όταν Ντόιτσε Μπανκ και λοιπά …ευαγή ιδρύματα ξεφόρτωναν στα τερματικά της τα ελληνικά ομόλογα, ολοκληρώνοντας έτσι την απάτη. 

Οι διάλογοι κι οι σχετικές διαβεβαιώσεις των αντιπροσώπων Γαλλίας, Γερμανίας και Ολλανδίας είναι πλέον καταγεγραμμένες και έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Δεν μπορούμε να σφυρίζουμε αδιάφοροι σαν να είναι ένα θέμα αδιάφορο για το σήμερα, που αφορά την ιστορία.

Η πρώτη ενέργεια που θα πρέπει να γίνει από μια κυβέρνηση, που δεν θα είναι τυφλό και αδίστακτο όργανο των πιστωτών όπως η κυβέρνηση Σαμαρά και Βενιζέλου, είναι η μονομερής παύση πληρωμών. Κανένας διάλογος για το χρέος με αυτούς που το οδήγησαν στο 176% του ΑΕΠ, με αυτούς που ευθύνονται για την εκτίναξη της ανεργίας στο 29%, την μείωση των μισθών κατά 35%, το ρεκόρ αυτοκτονιών και την κατάργηση εργατικών κατακτήσεων ενός ολόκληρου αιώνα! Κάθε άλλο σχέδιο, αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει σε υποταγή στους πιστωτές.

*Ο Λεωνίδας Βατικιώτης γεννήθηκε στον Πειραιά τον Μάη του 1968.

Σπούδασε στο Τμήμα Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιά και είναι διδάκτορας (Μάρτιος 2008) του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πάντειου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών. Η διδακτορική του διατριβή (που αξιολογήθηκε ομοφώνως με άριστα) αφορούσε την παγκόσμια οικονομία κι ειδικότερα τις αιτίες της οικονομικής κρίσης του 1970. Άπταιστα γνωρίζει δύο γλώσσες: Αγγλικά και Ισπανικά.

Ασχολείται επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία από το 1991, με εξειδίκευση σε θέματα διεθνών και οικονομίας. Γράφει στην εφημερίδα Πριν και στα περιοδικά Επίκαιρα, Unfollow και Nexus. Έχει πραγματοποιήσει δημοσιογραφικές αποστολές σε περισσότερες από 20 χώρες της Ευρώπης, των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής. Στο παρελθόν  έχει εργαστεί στις εφημερίδες Ημερησία (υπεύθυνος ύλης του εβδομαδιαίου ενθέτου Τετράδια της Οικονομίας), Το Παρόν καθώς και σε άλλα έντυπα. Το 2009 είχε την ευθύνη της εκπομπής Στάσου τοπικά δες παγκόσμια στον τηλεοπτικό σταθμό της Δυτικής Ελλάδας, Super B. Επίσης είναι μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του επιστημονικού περιοδικού Ουτοπία.

Έχει μεταφράσει τα εξής βιβλία από τα Αγγλικά: Ian Gough, The political Economy of the Welfare state, Macmillan Publishers (στα ελληνικά εκδόθηκε ως: Η πολιτική οικονομία του κοινωνικού κράτους, Εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2008). John Martinussen, Society, State and Market, A Guide to Competing Theories ofDevelopment, Zed Books (στα ελληνικά εκδόθηκε ως: Κοινωνία, κράτος, αγορά – θεωρίες της ανάπτυξης, Εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2007) και The Routledge Dictionary of Twentieth Century Political Thinkers, ed. by Robert Benewick and Philip Green, Routledge (Λεξικό στοχαστών του 20ου αιώνα, εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2012).

Το 2011, συμμετέχοντας στην ομάδα Infowar επιμελήθηκε επιστημονικά το ανεξάρτητο ντοκιμαντέρDebtocracy - Χρεοκρατία των Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, που αναφέρεται στην οικονομική κρίση της Ελλάδας.  Το 2012 είχε την επιστημονική επιμέλεια στο δεύτερο ντοκιμαντέρ της ίδιας ομάδας με τίτλο Catastroika που ως θέμα είχε τις ιδιωτικοποιήσεις. Τo 2013 είχε την επιστημονική ευθύνη στην ταινία του Σπύρου Τέσκου Χαραγμένες Ζωές.

Συνεισφορές του περιλαμβάνονται στα ακόλουθα βιβλία: Ο χάρτης της κρίσης, το τέλος της αυταπάτης (2010, εκδ. Τόπος), Debtocracy – Χρεοκρατία, (2011, εκδ. A.A. Λιβάνη), Ρήξη; Διέξοδος από την κρίση της ευρωζώνης (2012, εκδ. Α.Α. Λιβάνη), Ευρώ ή δραχμή, Σχέδιο Β’ (2013, Εκδ. Κοροντζή) και Κυβέρνηση της Αριστεράς: Δρόμος για το μέλλον ή παρένθεση; (2013, εκδ. Τόπος). Συνεισφορές του περιλαμβάνονται επίσης στα ακόλουθα βιβλία που έχουν εκδοθεί στα αγγλικά:  Crisis in the eurozone (2012, Verso) και Immiseration capitalism and education: Austerity, resistance and revolt (2013, Institute for education policy studies).

Τρεις φορές (2007, 2010, 2013) έχει εκλεγεί στη Συνέλευση Αντιπροσώπων του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας.

Από το 2010 διδάσκει Πολιτική Οικονομία στο Varna Free University of Cyprus.

Τον Δεκέμβριο του 2011 ολοκλήρωσε με επιτυχία κύκλο μαθημάτων (e-learning) στο πλαίσιο του ΟΗΕ (UNITAR) σχετικά με τον λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: leonidas.vatikiotis@gmail.com

Πηγή Unfollow, Μάρτιος 2014

πηγη

2009-2010: Οι υποβαθμίσεις και οι σύμβουλοι του Παπανδρέου

Γράφουν: ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ, ΕΛΕΝΗ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ

Ο Δεκέμβριος 2009 είναι ο μήνας των υποβαθμίσεων, αλλά και της κορύφωσης της σύγκρουσης στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Στις 25 Νοεμβρίου, η Dubai World, το επενδυτικό άρμα του εμιράτου του Ντουμπάι, προκαλεί ευρεία αναταραχή στις αγορές ανακοινώνοντας την παράταση των λήξεων των χρεογράφων της για έξι μήνες. Σε αυτό το κλίμα, στις 8 Δεκεμβρίου, η Fitch προχωρά στη δεύτερη υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας σε λιγότερο από 50 ημέρες και τη βυθίζει κάτω από το κλιμάκιο Α για πρώτη φορά μετά 10 χρόνια. Την ημέρα εκείνη, ο Γενικός Δείκτης του Χ.Α. χάνει 6,04% της αξίας του.

Τα ηχηρότατα αυτά μηνύματα, ωστόσο, δεν λαμβάνονται υπόψη. Ο Λορένζο Μπίνι Σμάγκι, μέλος τότε της εξαμελούς εκτελεστικής επιτροπής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, μιλά στην «Κ» για «απόλυτη υποτίμηση» του επείγοντος της κατάστασης από την κυβέρνηση Παπανδρέου. «Νόμιζαν ότι θα είχαν περισσότερο χρόνο για την προσαρμογή, γιατί αρχικά οι αγορές δεν ασκούσαν έντονες πιέσεις». Το πρώτο σχέδιο νόμου που φέρνει η κυβέρνηση στη Βουλή την 1η Δεκεμβρίου αφορά το επίδομα αλληλεγγύης, δημοσιονομικού κόστους ενός δισ. ευρώ (τελικά θα καταβληθούν μόνο τα 500 εκατ.). Στις 11 του μηνός, σε συνέντευξη Τύπου μετά τη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες, ο Γ. Παπανδρέου αρνείται ευθέως την ανάγκη για πάγωμα αποδοχών και επιμένει ότι η χώρα «δεν βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού». Παράλληλα, ο ίδιος και άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ αποδίδουν τις δυσκολίες της Ελλάδας στην αναξιοπιστία των οίκων αξιολόγησης και στους κερδοσκόπους.

Λίγο πριν από την παρουσίαση του οικονομικού προγράμματος της κυβέρνησης στο Ζάππειο στις 14 Δεκεμβρίου, ο στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού και υπουργός Επικρατείας Χάρης Παμπούκης καλεί τον κ. Γιώργο Παπακωνσταντίνου και την κ. Λούκα Κατσέλη στο πρωθυπουργικό γραφείο. Είναι η ώρα που ο κ. Παπανδρέου θα αποφασίσει ποια θα είναι η οικονομική πολιτική που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση. Η κ. Κατσέλη υποστηρίζει στη σύσκεψη αυτό που πιστεύει ακόμα και σήμερα: ότι οι μειώσεις μισθών και συντάξεων θα έχουν επιπτώσεις στην αγοραστική δύναμη νοικοκυριών και πρέπει να αποφευχθούν. Ο υπουργός Οικονομικών επιμένει στην ανάγκη περικοπών. Στο Ζάππειο φωτογράφοι, λουλούδια και φώτα είναι στημένα στο περιστύλιο θυμίζοντας περισσότερο προεκλογική συγκέντρωση παρά εξαγγελία οικονομικής πολιτικής σε μια χώρα σε κρίση.

Ανοιχτά και δημόσια ο πρωθυπουργός παίρνει σαφή θέση. Η λογική της ήπιας προσαρμογής έχει για μια ακόμη φορά επικρατήσει. Οι προεκλογικές υποσχέσεις θα τηρηθούν και το μείγμα δεν πρόκειται να αλλάξει. Ο κ. Παπανδρέου παρουσιάζει το όραμά του για την ανασύνταξη της χώρας, πιστός στη λογική αντιμετώπισης του ελληνικού προβλήματος στις ρίζες του. Είναι σαν να σχεδιάζει τη ριζική ανακαίνιση του σπιτιού του ενώ αυτό καίγεται. Επαναλαμβάνει ότι, παρότι «είναι εύκολο να μειώσουμε μισθούς και συντάξεις για να ικανοποιήσουμε προσωρινώς τις αντιλήψεις της διεθνούς οικονομικής ελίτ [...] δεν είναι εκεί το μεγάλο μας πρόβλημα».

Την ομιλία, όμως, την ακούν και στο εξωτερικό. Ο Γερμανός οικονομολόγος Ντάνιελ Γκρος θυμάται ότι «όταν άκουσα για πακέτα τόνωσης της οικονομίας και έμαθα ποιος συμβούλευε τον Παπανδρέου, σκέφτηκα αυτό δεν θα πάει καλά. Για μια χώρα με ισχυρό εμπορικό ισοζύγιο ή για την Αμερική που μπορεί να τυπώσει δολάρια, τα πακέτα τόνωσης είναι καλή ιδέα. Για μια χώρα με μεγάλο χρέος, μεγάλο εμπορικό έλλειμμα, μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα, με μεγάλα πακέτα στήριξης, είναι το τελευταίο που πρέπει να κάνει κανείς». Οντως εκείνη την εποχή οι σύμβουλοι στο Μαξίμου για την οικονομική πολιτική είναι από την άλλη όχθη του Ατλαντικού με περιορισμένη γνώση του ευρώ και πολύ λιγότερη της ελληνικής πραγματικότητας.

Νέες υποβαθμίσεις

Δύο ημέρες μετά το Ζάππειο, στις 16 Δεκεμβρίου, η S&P ρίχνει το αξιόχρεο της Ελλάδας σε κατηγορία Β, προϊδεάζοντας και για νέες υποβαθμίσεις. Η ανησυχία σε ελληνικούς τραπεζικούς κύκλους αρχίζει και κορυφώνεται: η ΕΚΤ αναμένεται μέσα στο 2010 να αυξήσει το κατώφλι της αξιολόγησης των ομολόγων που δέχεται ως ενέχυρα για να δανείζει σε πιστωτικά ιδρύματα στην Ευρωζώνη, από ΒΒB- σε ΑΑΑ-. Με τη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται μετά τις υποβαθμίσεις, αυτό συνεπάγεται ότι οι τράπεζες δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα ελληνικά ομόλογα στα χαρτοφυλάκιά τους για να δανειστούν από τη Φρανκφούρτη.

Τα spreads έχουν ξεκινήσει την ανηφόρα τους προς τα Ιμαλάια της χρεοκοπίας: από 169 μονάδες βάσης πριν από την ανακοίνωση της Dubai World, ξεπερνούν στις 17 Δεκεμβρίου τις 250 μ.β., πλησιάζοντας τα επίπεδα στα οποία είχαν φτάσει στις αρχές του έτους. Στις συνθήκες αυτές, η τρίτη υποβάθμιση –από τη Moody’s, στις 22 του μηνός– έρχεται σχεδόν σαν ανακούφιση: ο μεγαλύτερος των τριών οίκων αξιολόγησης μειώνει την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας κατά μόνο μία βαθμίδα και τη διατηρεί στην κατηγορία Α.

Η ιδέα της «ιδιωτικής τοποθέτησης»

Οι δανειακές ανάγκες της Ελλάδας –αν πετύχαινε τους δημοσιονομικούς στόχους του προϋπολογισμού– κυμαίνονταν γύρω στα 54 δισ. ευρώ το 2010. Στις αρχές Ιανουαρίου, είχε ήδη αρχίσει να φαίνεται σκοτεινό και ανυπέρβλητο στον ορίζοντα το εμπόδιο της 19ης Μαΐου, όταν θα έληγε ομόλογο αξίας 8,5 δισ. ευρώ.

Οι δανειακές ανάγκες της Ελλάδας –αν πετύχαινε τους δημοσιονομικούς στόχους του προϋπολογισμού– κυμαίνονταν γύρω στα 54 δισ. ευρώ το 2010. Στις αρχές Ιανουαρίου, είχε ήδη αρχίσει να φαίνεται σκοτεινό και ανυπέρβλητο στον ορίζοντα το εμπόδιο της 19ης Μαΐου, όταν θα έληγε ομόλογο αξίας 8,5 δισ. ευρώ.

Στις αρχές Νοεμβρίου του 2009, δύο εβδομάδες μετά τις αποκαλύψεις του Eurogroup, η κυβέρνηση είχε αντλήσει 7 δισ. με την έκδοση 15ετούς ομολόγου, η απόδοση του οποίου ήταν 5,38% ― μόλις 147 μ. β. υψηλότερο από το αντίστοιχο γερμανικό. Στις ερχόμενες εβδομάδες, ωστόσο, καθώς η πίεση από τις αγορές σταθερά αυξανόταν, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης άρχισε να σκέφτεται εναλλακτικές μορφές χρηματοδότησης.

Τον Νοέμβριο, κορυφαία στελέχη της γνωστής νεοϋορκέζικης επενδυτικής τράπεζας Goldman Sachs, μεταξύ των οποίων και ο πρόεδρος του Δ.Σ. Γκάρι Κον, συναντιούνται με τον κ. Παπανδρέου στο ξενοδοχείο «Πεντελικόν» της Κηφισιάς. Ο πρωθυπουργός συναντάται επίσης με τον Πίτερ Σάδερλαντ, πρώην Ευρωπαίο επίτροπο και πρόεδρο Δ.Σ. της βρετανικής θυγατρικής της Goldman. Ο κ. Παπανδρέου συζητά με τους τραπεζίτες την ιδέα των πράσινων ευρωομολόγων, για έργα αειφόρου ανάπτυξης. Τα στελέχη της Goldman προτείνουν οκτώ ιδέες για χρηματοοικονομική διαχείριση του χρέους (όπως διαφόρων ειδών τιτλοποιήσεις περιουσιακών στοιχείων) που δεν εγκρίνονται, εν μέρει λόγω φόβων ότι θα εκληφθούν ως νέες μορφές δημιουργικής λογιστικής.

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πηγές, η Goldman Sachs σε αυτή τη φάση προτείνει να γίνει μία «ιδιωτική τοποθέτηση» (private placement), αντί απευθείας εξόδου στις αγορές. Η τράπεζα θα αναλάμβανε τη συγκέντρωση ενός ποσού από 5-6 μεγάλα funds για το δανεισμό της Ελλάδας. Το σχέδιο ήταν η επιτυχής ολοκλήρωση του private placement να αναθερμάνει το κλίμα στις αγορές για τη χώρα μας, ώστε στη δημόσια προσφορά που θα ακολουθούσε να υπάρξει μεγάλη ζήτηση και μειωμένο επιτόκιο.

Το εγχείρημα δεν προχωρά. Σύμφωνα με μία εκδοχή, η κυβέρνηση το είχε αποδεχθεί και τα funds που θα συμμετείχαν είχαν βρεθεί. Η είδηση ότι θα γινόταν η ιδιωτική τοποθέτηση όμως διέρρευσε και άλλες επενδυτικές τράπεζες προσπάθησαν να οργανώσουν μία αντίστοιχη συναλλαγή. Κάποιες προσέγγισαν τα ίδια funds που είχε προσεγγίσει η Goldman, στέλνοντας ακούσια το μήνυμα ότι η Αθήνα ψάχνει απελπισμένα κεφάλαια και έχει αμολήσει ολόκληρη τη Wall Street σε ένα παγκόσμιο κυνήγι δανειστών. Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με την εκδοχή αυτή, ήταν κάποια funds να αποσυρθούν από το αρχικό deal και να αρχίσουν να σορτάρουν την Ελλάδα.

Ο κ. Παπακωνσταντίνου, που έχει δηλώσει στους «Νέους Φακέλους» ότι είχε περάσει από το γραφείο του «κάθε επενδυτική τράπεζα του κόσμου», θυμάται διαφορετικά τα πράγματα. «Ποτέ δεν ήλθε στο τραπέζι κάτι συγκεκριμένο», ισχυρίζεται, ενώ τονίζει ότι και η στάση του ΟΔΔΗΧ ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτική. «Μας έλεγαν ότι μία ιδιωτική τοποθέτηση θα έστελνε το μήνυμα ότι φοβόμαστε να βγούμε στις αγορές».

Η εισήγηση Παπανικολάου

Γενικός διευθυντής του ΟΔΔΗΧ ήταν τότε ακόμα ο Σπύρος Παπανικολάου. Ο κ. Παπανικολάου, υπεύθυνος εξωτερικού δανεισμού στην Τράπεζα της Ελλάδος κατά τη δεκαετία του ’80 και του ’90, ήταν στο τιμόνι του ΟΔΔΗΧ από το 2005. Η θητεία έως τις αρχές του 2009 ήταν ανέφελη. Αλλά και τα αυξημένα spreads της ύστερης περιόδου Καραμανλή δεν ήταν τίποτα μπροστά στην καταιγίδα του χειμώνα του 2009-10. «Η δική μου εισήγηση ήταν να βγούμε στις αγορές αμέσως μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων, όπως συνηθιζόταν» δηλώνει ο κ. Παπανικολάου. «Δεν εισακούστηκα, γιατί κάποιοι είχαν πείσει το υπουργείο ότι θα τους βρουν 20 δισ. μέσω ιδιωτικής τοποθέτησης» αφηγείται.

Μετά την ακύρωση της ιδιωτικής τοποθέτησης, το υπουργείο προχωρά σε κοινοπρακτική έκδοση πενταετών ομολόγων στις 25 Ιανουαρίου, με την Goldman Sachs ως έναν από τους βασικούς διαχειριστές. Ο αρχικός στόχος ήταν η άντληση 5 δισ. ευρώ. Τελικά, με προσφορές ύψους 25 δισ., η κυβέρνηση δανείζεται 8 δισ. ευρώ. Το επιτόκιο –6,2%– είναι το υψηλότερο από την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ.

Κάποιοι έχουν σταθεί στους αριθμούς αυτούς, σημειώνοντας ότι αν η κυβέρνηση είχε αντλήσει όλο το ποσό –25 δισ. ευρώ– θα είχε ένα μαξιλάρι που θα της είχε επιτρέψει να καλύψει τις λήξεις του Απριλίου και του Μαΐου και θα της είχε δώσει πίστωση χρόνου για να λάβει τα απαραίτητα μέτρα. Επιπλέον, γνώστες της αγοράς αναφέρουν ότι η άντληση των 25 δισ. θα βραχυκύκλωνε τα σχέδια επενδυτικών κεφαλαίων που «σόρταραν» την Ελλάδα και που ήλπιζαν να κλείσουν τις θέσεις των ανοιχτών τους πωλήσεων αγοράζοντας πολύ φθηνά το Μάιο. Ο κ. Παπανικολάου, ωστόσο, εξηγεί ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό: «Και τα 8 δισ. που πήραμε πολλά ήταν. Δεν υπήρχαν 25, δεν είναι πραγματική ζήτηση».

Σε κάθε περίπτωση, η εβδομάδα εκείνη που ξεκίνησε με την κοινοπρακτική έκδοση, θα αποτελούσε σημείο καμπής για την Ελλάδα, μετά το οποίο θα ξεκινούσε η αντίστροφη μέτρηση προς το Μνημόνιο. Κάπου μεταξύ Πεκίνου, Νταβός και Λονδίνου, τις ημέρες εκείνες θα χανόταν οριστικά το παιχνίδι…

Οι πρώτες επαφές με το ΔΝΤ και η εμφάνιση του Πόουλ Τόμσεν

Οι επαφές της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχουν ξεκινήσει ήδη από τον Νοέμβριο του 2009. Η κυβέρνηση έχει ζητήσει τεχνική βοήθεια σε θέματα διαχείρισης δημόσιων οικονομικών και φορολογικής διοίκησης. Ως σοσιαλιστής, αλλά και φιλέλληνας με στενούς δεσμούς με την Ελλάδα, ο κ. Ντομινίκ Στρος-Καν ήταν κάποιος με τον οποίο ο κ. Γιώργος Παπανδρέου μπορούσε να συνεννοηθεί. Επιπλέον, όπως θυμάται ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, «παρότι θέλαμε να το αποφύγουμε, είχαμε αντιληφθεί από νωρίς το ενδεχόμενο να χρειαστούμε διάσωση».

Ο κ. Θάνος Βαμβακίδης, στέλεχος του ΔΝΤ από το 1997 έως τον Νοέμβριο του 2010, ήταν από το 2008-2010 μέλος του τμήματος Εγκαιρης Προειδοποίησης, που ανέλυε την πιθανότητα να ξεσπάσουν κρίσεις σε διάφορες χώρες ανά τον κόσμο. Οπως λέει στην «Κ», «από το 2000 και μετά όταν είχαν μειωθεί τα επιτόκια και άρχισε η Ελλάδα να αναπτύσσεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς, πιστεύαμε στο Ταμείο ότι είναι κάτι προσωρινό». Οι απαντήσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων στις κατά καιρούς προειδοποιήσεις του Ταμείου ήταν ότι «η οικονομία αναπτύσσεται και ότι εμείς κινδυνολογούσαμε». Ακόμα και μετά το ξέσπασμα της διεθνούς κρίσης, η Αθήνα επέμενε ότι «η Ελλάδα δεν είναι εκτεθειμένη σε τοξικά προϊόντα και άρα δεν θα επηρεασθεί».

«Οταν εξελέγη η νέα κυβέρνηση τον Οκτώβριο του 2009», συνεχίζει ο κ. Βαμβακίδης, «έλαβαν ισχυρά μηνύματα και από την Ευρώπη και από το Ταμείο, αλλά δεν συνειδητοποιούσαν το πρόβλημα, γι’ αυτό και ανακοίνωσαν τα νέα στατιστικά στοιχεία χωρίς να πάρουν μέτρα».

Χωρίς εκπροσώπηση

Την περίοδο εκείνη, με την αποχώρηση και μη αντικατάσταση της κ. Μιράντας Ξαφά, η Ελλάδα είναι χωρίς εκπροσώπηση στο Ταμείο. Μετά το Eurogroup του Οκτωβρίου, η Ουάσιγκτον παρακολουθεί πλέον με προσοχή τις εξελίξεις στην Ευρώπη και αρχίζει διακριτικά να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Τόσο στις διμερείς επαφές με τη Γερμανία και άλλες ισχυρές χώρες της Ε.Ε., όσο και στο πλαίσιο των συζητήσεων που γίνονται στους κόλπους του ΔΝΤ, οι ΗΠΑ –που είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος– διαμηνύουν την ανησυχία τους για τον κίνδυνο η ελληνική κρίση να ξεφύγει από τον έλεγχο και να επηρεάσει αρνητικά την παγκόσμια οικονομία.

Ο κ. Πόουλ Τόμσεν, μιλώντας στους «Νέους Φακέλους», ανέφερε ότι η ενασχόλησή του με την Ελλάδα ξεκίνησε κάπου εκεί. Οπως σημείωσε: «Νομίζω ότι τον Δεκέμβριο του 2009 η κυβέρνηση αναφέρθηκε για πρώτη φορά στην πιθανότητα προσφυγής στο ΔΝΤ. Εκείνη τη στιγμή ήταν όμως περισσότερο ένα σχέδιο Β, δεν υπήρξε πραγματικό αίτημα. Μόνο μία πιθανότητα στην οποία αναφέρθηκαν Ελληνες αξιωματούχοι. Γι’ αυτό και όταν ήλθε η αποστολή μας τον Ιανουάριο ήταν πολύ περιορισμένη και επικεντρώθηκε μόνο στην παροχή τεχνικής βοήθειας». Σύμφωνα με τον κ. Βαμβακίδη, «γύρω στον Δεκέμβριο κατάλαβαν ότι χρειαζόταν κάποιο πρόγραμμα, αλλά ακόμη και τότε, η εντύπωση που είχαν ήταν ότι πρόκειται για έναν προσωρινό πανικό των αγορών, ότι θα έπαιρναν μέτρα για ένα χρόνο και τα πράγματα θα βελτιώνονταν».

Τεχνική βοήθεια μόνο

Ο κ. Παπακωνσταντίνου, από την πλευρά του, επιμένει ότι η κυβέρνηση αναζητούσε μία «αμιγώς ευρωπαϊκή λύση». Οπως είχε δηλώσει στους «Νέους Φακέλους», σε ερώτηση για το αν κάποια μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου ήταν υπέρ της εμπλοκής του Ταμείου, η συμμετοχή που επεδίωκαν ήταν «μόνο από πλευράς τεχνικής βοήθειας, δηλαδή βοήθεια σε μια σειρά πραγμάτων όπως η φορολογία, τα δημοσιονομικά, όχι με την έννοια του δανεισμού».

Μιλώντας στους «Νέους Φακέλους», ο κ. Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ είχε δηλώσει «πολύ διστακτικός» απέναντι στη συμμετοχή του Ταμείου: «Ηταν πρόβλημα της Ζώνης του Ευρώ και έπρεπε να το λύσουμε ως Ζώνη του Ευρώ». Ακόμα περισσότερο είχαν θορυβηθεί οι κηδεμόνες της νομισματικής σταθερότητας της Ευρωζώνης. Οπως εξηγεί στην «Κ» ο κ. Λορένζο Μπίνι Σμάγκι, «η αίσθηση ήταν ότι η εμπλοκή του Ταμείου, μεγάλοι μέτοχοι του οποίου είναι οι ΗΠΑ και η Κίνα, για να ελέγξει αν μέρος της ευρωπαϊκής νομισματικής περιοχής λειτουργεί σωστά, είναι ένα σήμα προς τις διεθνείς αγορές ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να διαχειριστεί τα του οίκου της». Επιπλέον, όπως λέει ο Ιταλός οικονομολόγος, οι Ευρωπαίοι κεντρικοί τραπεζίτες ανησυχούσαν –φόβος που αποδείχθηκε αβάσιμος– ότι το ΔΝΤ θα πίεζε την ΕΚΤ για χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής: «Υπήρχε μια εργασία του Μπλανσάρ (επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ) που πρότεινε αύξηση του στόχου της ΕΚΤ για τον πληθωρισμό από το 2% στο 4%, η οποία μας είχε προκαλέσει κάποιες έγνοιες», θυμάται ο κ. Μπίνι Σμάγκι.

Ωστόσο η αντίσταση έναντι των δυνάμεων που ωθούσαν το Ταμείο προς την ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις της Ευρωζώνης ήταν μάταιη. Είναι κοινή παραδοχή, ακόμα και εκείνων που δεν επιθυμούσαν εμπλοκή του ΔΝΤ, ότι η Ευρώπη δεν διέθετε ούτε τους θεσμούς ούτε την τεχνογνωσία για τη διάσωση ενός κράτους-μέλους. Οπως είπε ο κ. Γιουνκέρ στους «Νέους Φακέλους»: «Η Γερμανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία επέμεναν στη συμμετοχή του ΔΝΤ γιατί είχε εξειδίκευση στην αντιμετώπιση τέτοιου είδους κρίσεων την οποία δεν είχε ούτε η Κομισιόν ούτε το Eurogroup» και «δεν είχαν τελείως άδικο».

Τηλεφώνημα Παπανδρέου προς Στρος-Καν

Τον Δεκέμβριο, ο κ. Στρος-Καν δέχεται τηλεφώνημα από τον κ. Παπανδρέου, κατά το οποίο συζητούν το ενδεχόμενο ενός προγράμματος διάσωσης της Ελλάδας. Σύμφωνα με τον κ. Παπακωνσταντίνου, ο κ. Στρος-Καν τονίζει ότι το Ταμείο δεν έχει τα χρήματα να διασώσει από μόνο του την Ελλάδα, αλλά και ότι δεν θα μπορούσε να δράσει χωρίς τη συναίνεση των Ευρωπαίων, που αποτελούν το ένα τέταρτο του διοικητικού του συμβουλίου.

Ο κ. Βαμβακίδης ρίχνει περισσότερο φως στην τηλεφωνική συνομιλία. Για τον κ. Παπανδρέου σημειώνει: «Δεχόταν μεγάλη πίεση από την Ευρώπη λόγω της άσχημης κατάστασης που είχε κληρονομήσει και για την οποία δεν είχαν κάποια λύση οι Ευρωπαίοι. Ηθελε να δει αν στις διαπραγματεύσεις μαζί τους θα μπορούσε να συμμετάσχει και το ΔΝΤ για να βοηθήσει την Ελλάδα. Για τον Στρος-Καν ήταν έκπληξη, γιατί σε εκείνη τη φάση συζητούσαμε εντός του Ταμείου θεωρητικά. Και συνήθως πριν αρχίσει ένα πρόγραμμα, οι πρώτες συζητήσεις γίνονται σε τεχνικό επίπεδο, όχι σε επίπεδο πρωθυπουργού και γενικού διευθυντή». Ο κ. Στρος-Καν, σύμφωνα με τον κ. Βαμβακίδη, εξηγεί στον πρωθυπουργό τις διαδικασίες, και του λέει ότι ανεξάρτητα από τις αποφάσεις των Ευρωπαίων, η Ελλάδα, ως μέλος του ΔΝΤ, έχει το δικαίωμα να προσφύγει σε αυτό. Ο κ. Παπανδρέου απαντά (πάντα σύμφωνα με το πρώην στέλεχος του Ταμείου) ότι εάν η Ελλάδα αποφασίσει να προσφύγει σε πρόγραμμα του ΔΝΤ, «θέλω να εμπλακείς και να το διαχειρισθείς εσύ προσωπικά», κάτι που ο κ. Στρος-Καν δεσμεύεται να κάνει. «Η αποχώρηση του Στρος-Καν ήταν αρνητική εξέλιξη για την Ελλάδα» σχολιάζει ο κ. Βαμβακίδης. Ο πρώην αξιωματούχος του Ταμείου είναι ιδιαίτερα επικριτικός προς τους Ευρωπαίους: «Από τη μία κατηγορούσαν την Ελλάδα για την κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει, από την άλλη δεν ήθελαν να εμπλακεί το Ταμείο, με αποτέλεσμα η κατάσταση να χειροτερεύει. Θα έπρεπε το πρόγραμμα να είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα».

Καθημερινή

Τα 3+1 κεφάλια του νεοφιλελεύθερου τέρατος στις ευρωεκλογές

ΦΑΚΕΛΟΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

του system failure

Όλα δείχνουν ότι οι προσεχείς ευρωεκλογές θα σημαδευτούν από μία άνοδο των ευρωσκεπτικιστικών δυνάμεων. Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα, το ποσοστό των ευρωσκεπτικιστών στο νέο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο μπορεί να φτάσει έως και το 30% (http://www.tvxs.gr/news/eyropi-eop/sto-30-mporei-na-ftasei-i-psifos-se-antieyropaika-kommata). Με βάση την έρευνα του Open Europe (http://www.openeurope.org.uk/Content/Documents/140428_EP_Briefing_Open_Europe.pdf), τα κόμματα αυτά δεν μπορούν να αποτελέσουν ένα συμπαγές μέτωπο, καθώς προέρχονται από ένα ιδιαίτερα ευρύ ιδεολογικό φάσμα.

Την αντίθετη εικόνα παρουσιάζουν τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας, τα οποία με βάση την έρευνα, θα διατηρήσουν την πλειοψηφία στο ευρωκοινοβούλιο, αν και με μειωμένη δύναμη. Τα κόμματα αυτά αποτελούν τις τρεις συνιστώσες του νεοφιλελεύθερου δόγματος που σαρώνει την Ευρώπη και τις Ευρωπαϊκές ανθρωπιστικές αξίες για χάρη των μεγάλων επιχειρήσεων και τραπεζών.

Η πρώτη συνιστώσα αποτελείται από την συντηρητική Δεξιά που έχει ενσωματώσει απόλυτα την νεοφιλελεύθερη αντίληψη. Οι παραδοσιακές αξίες της συντηρητικής-πατριωτικής Δεξιάς στην Ευρώπη, έχουν αλλοιωθεί από τον διεθνισμό του νεοφιλελευθερισμού. Τα εθνικιστικά - μετριοπαθή ή λιγότερο μετριοπαθή - κόμματα που αναλαμβάνουν να υπερασπίσουν την υπόσταση του έθνους-κράτους, είναι αυτά που διασώθηκαν από την διάβρωση της Δεξιάς και ανήκουν μοιραία στους ευρωσκεπτικιστές, όπως για παράδειγμα το κόμμα UKIP του Φάρατζ στη Βρετανία, ή, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Καμμένου, στην Ελλάδα.

Η δεύτερη συνιστώσα αποτελείται από τα Σοσιαλιστικά κόμματα, τα οποία βέβαια εγκατέλειψαν οριστικά τις βασικές αρχές του Σοσιαλισμού και τάχθηκαν και αυτά πλήρως με το νεοφιλελεύθερο δόγμα. Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα από τα Σοσιαλιστικά κόμματα στην Ευρώπη, πλην ορισμένων εξαιρέσεων σε διάφορες χρονικές περιόδους, τάσσονται ιστορικά υπέρ της κυρίαρχης ιδεολογίας που επιβάλλεται από το συστημικό κατεστημένο, επιλέγοντας να μην έρθουν σε σύγκρουση με τις οικονομικές ελίτ, πολύ περισσότερο σε περιόδους μεγάλων οικονομικών κρίσεων.

Η τελευταία γενιά των Σοσιαλιστικών κομμάτων διαβρώθηκε πλήρως, λόγω της συνεχούς παρουσίας τους στην εξουσία με συχνές εναλλαγές από τα κόμματα της Δεξιάς, κάτι που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την απόλυτη σύγκλιση τους με τον νεοφιλελευθερισμό ως κυρίαρχο ιδεολογικό ρεύμα, κυρίως τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι, η ρητορική που χρησιμοποιούν οι εκπρόσωποι των Σοσιαλιστών και των κομμάτων της Δεξιάς στην Ευρώπη είναι σχεδόν πανομοιότυπη (http://failedevolution.blogspot.gr/2014/02/blog-post_15.html), ενώ σε πολλές περιπτώσεις, οι εκπρόσωποι των κομμάτων εξουσίας μιλούν ανοιχτά για την πλήρη συμπόρευση τους. Ένα τέτοιο πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι η δήλωση του εκπροσώπου τύπου του ΠΑΣΟΚ, Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, ο οποίος μίλησε για άθροισμα του ποσοστού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, απέναντι στο ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς ευρωεκλογές.

Η τρίτη συνιστώσα του νεοφιλελεύθερου δόγματος αποτελείται από κόμματα που χαρακτηρίζονται από μια απολιτίκ, κατά βάση, κουλτούρα. Αποτελούν συνήθως τα "δεκανίκια" των κομμάτων εξουσίας όταν τα αποτελέσματα των εκλογών δεν τους δίνουν τα απαραίτητα ποσοστά προκειμένου να κυβερνήσουν σε κάθε Ευρωπαϊκή χώρα. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα ενός τέτοιου κόμματος στην Ελλάδα, είναι το "Ποτάμι" του Σταύρου Θεοδωράκη, το οποίο δείχνει να είναι γέννημα-θρέμμα του τραπεζομιντιακού κατεστημένου.

Υπάρχει όμως και μια τέταρτη κρυφή συνιστώσα του νεοφιλελεύθερου δόγματος και εκφράζεται κυρίως από τα νεο-ναζιστικά κόμματα. Η εμπειρία στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη, δείχνει ότι τα κόμματα αυτά εκμεταλλεύονται την λαϊκή οργή σε περιόδους μεγάλων οικονομικών κρίσεων και αυτο-προβάλλονται ως μια εξωσυστημική δύναμη που είναι αποφασισμένη να τα βάλει με το κατεστημένο. Όμως έχει αποδειχθεί ιστορικά, ότι αποτελούν το δεκανίκι του μεγάλου κεφαλαίου και το κρυφό χαρτί του συστήματος.

Τα νεο-ναζιστικά κόμματα αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη, στρέφοντας την προς τους οικονομικούς μετανάστες ως αποκλειστική πηγή των οικονομικών προβλημάτων και της αυξημένης εγκληματικότητας, την ώρα που οι τραπεζίτες και το μεγάλο κεφάλαιο κρύβουν τις τεράστιες ευθύνες τους μέσω την προπαγάνδας των κυρίαρχων ΜΜΕ. Ίσως η μεγαλύτερη αποτυχία της Αριστεράς είναι το γεγονός ότι δεν κατάφερε να καταστήσει σαφές στις κοινωνίες, ότι ο οικονομικός πόλεμος είναι στην ουσία ταξικός και όχι εθνικός-φυλετικός.

Η καλύτερη απόδειξη για την σύμπλευση των νεο-ναζί ειδικότερα με την Δυτική οικονομική ελίτ, είναι τα πρόσφατα γεγονότα στην Ουκρανία και η στήριξη των νεο-ναζιστικών και εθνικιστικών κομμάτων που κατέλαβαν την εξουσία, με τη βοήθεια των Δυτικών κυβερνήσεων (http://failedevolution.blogspot.gr/2014/03/blog-post_8.html).

Είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ, τα κόμματα των ευρωσκεπτικιστών από όλα τα ιδεολογικά φάσματα, να σχηματίσουν ένα ενιαίο μέτωπο απέναντι στα κόμματα εξουσίας που θέλουν να ολοκληρώσουν το νεοφιλελεύθερο πείραμα στην Ελλάδα και να το επεκτείνουν σε όλη την Ευρώπη. Είναι κάτι αρκετά δύσκολο, καθώς δεν υπάρχει ιδεολογική σύγκλιση, ούτε ταύτιση συμφερόντων, όπως στην περίπτωση των κομμάτων του Ευρωπαϊκού κατεστημένου, αλλά αν δεν γίνει τώρα αυτή η προσπάθεια, ο καταστροφικός νεοφιλελευθερισμός θα σαρώσει σύντομα όλους τους λαούς της Ευρώπης και η ίδια η Ευρώπη δεν θα καταφέρει να επιστρέψει ποτέ ξανά στις αληθινές της αξίες.