Το σημαντικό είναι το «μήνυμα»

Σταύρος Χριστακόπουλος

Η πιο μεγάλη ώρα – μέχρι την… επόμενη βεβαίως – για το πολιτικό σύστημα είναι την Κυριακή, οπότε ανοίγουν οι κάλπες για τον δεύτερο γύρο της Αυτοδιοίκησης και τις ευρωεκλογές.

Τα πολιτικά στοιχήματα και στις δύο εκλογές – σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα της περασμένης Κυριακής – είναι πολλά και κρίσιμα.

Η Ν.Δ. καλείται να αποδείξει ότι αντέχει και μπορεί να σταθεί στην κυβέρνηση.
Ταυτοχρόνως, επιθυμεί να κερδίσει ό,τι μπορεί από τη φθορά του ΠΑΣΟΚ, να δημιουργήσει τη «μαγιά» για τη… Νέα Ελλάδα που ο Αντώνης Σαμαράς ονειρεύεται να διαδεχθεί τη Ν.Δ. και την ίδια ώρα να αποφύγει μια μετατόπιση κεντροαριστερών προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Επιδιώκει όμως και να περιορίσει τη ζημιά σε επίπεδο εσωκομματικών αντιδράσεων, οι οποίες αναμένεται να προκύψουν στην περίπτωση που το αποτέλεσμα στην ευρωκάλπη είναι πολύ αρνητικό.

Όμως το μεγαλύτερο ζόρι για το κόμμα του Σαμαρά είναι η συγκράτηση των διαρροών προς τη ναζιστική Χρυσή Αυγή. Το αποτέλεσμα της πρώτης Κυριακής στην Αυτοδιοίκηση είναι ανησυχητικό για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, αλλά ειδικά για τη Ν.Δ. ο κίνδυνος είναι τεράστιος, αφού μια μεγάλη επίδοση της Χ.Α., εκτός του ότι μπορεί να διευρύνει τη διαφορά ΣΥΡΙΖΑ – Ν.Δ., μπορεί να καταστήσει τους νεοναζί «παίκτες» στην επόμενη μέρα της ανασύνθεσης της Δεξιάς, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει και για τη Δεξιά και για το πολιτικό σύστημα.

Από την άλλη πλευρά, ο ΣΥΡΙΖΑ, εκτός από τους αυτονόητους στόχους στην Αττική (Περιφέρεια και Δήμο Αθηναίων), πρέπει, ως αξιωματική αντιπολίτευση που διεκδικεί τη διακυβέρνηση, να διευρύνει την πολυσυλλεκτικότητά του κερδίζοντας – εκτός από την κεντροαριστερή ψήφο που φεύγει από το ΠΑΣΟΚ – και σοβαρό μερίδιο από τις διαρροές της Ν.Δ. Υπ’ αυτήν την έννοια η αποτροπή της ενίσχυσης των ναζιστών είναι υπόθεση και του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος γι’ αυτό επιδιώκει να εκφραστεί η οργή με πολιτική ψήφο και όχι τυφλά.

Τα σενάρια για τον συσχετισμό δύναμης μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της Ν.Δ. είναι, προφανώς, παρακινδυνευμένα, ενώ μετέωρα είναι και τα σενάρια για τις πολιτικές εξελίξεις που θα προκαλέσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Ως εκ τούτου αυτό που παραμένει με βεβαιότητα σημαντικό είναι το «μήνυμα» που θα εκπέμψει η ψήφος.

το Ποντίκι

Τα γκάλοπ αποκαλύπτουν

Σταύρος Χριστακόπουλος

Μια ατέλειωτη σειρά δημοσκοπήσεων δείχνει τους τελευταίους μήνες ότι τα δύο κόμματα που διεκδικούν την εξουσία, η κυβερνώσα Ν.Δ. και ο ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση, κινούνται σε ποσοστά που, σε επίπεδο πρόθεσης ψήφου, δεν ξεπερνούν συνήθως το 20% έως 21%, με πολλές από αυτές να δείχνουν τα δύο κόμματα κάτω από το 20%.

Το προβάδισμα ανήκει συνήθως στον ΣΥΡΙΖΑ και αυξομειώνεται σε επίπεδα από μικρότερο της μονάδας έως και 2,5%, ενώ η Ν.Δ. κάνει κάποια… διαλείμματα εμφανιζόμενη αυτή ως πρώτη.

◆ Είναι όμως δυνατόν να πάρουν στην ευρωκάλπη τα δύο πρώτα κόμματα έως 45% ή έως 50% συνολικά (αποτελέσματα στα οποία παραπέμπουν είτε η αναγωγή της πρόθεσης ψήφου επί των εγκύρων ψηφοδελτίων είτε οι πολιτικές εκτιμήσεις που τροφοδοτούν οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης);
◆ Αν ναι, πώς θα διανεμηθεί το υπόλοιπο 50% ή 55%;
◆ Ποιο είναι εν τέλει το κριτήριο που θα καθορίσει το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών;
Με εκκίνηση αυτές τις πρωταρχικές απορίες, θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε το τοπίο που διαμορφώνεται.

Οι «σκληροί πυρήνες»
Κατ’ αρχάς θα πρέπει να επισημάνουμε τη διαπίστωση των εταιρειών δημοσκοπήσεων ότι υπάρχει μεγάλη μείωση στις απαντήσεις. Κοινώς, ο κόσμος δεν απαντάει στις έρευνες, ενώ κάποιοι υπεύθυνοι εταιρειών είτε ρίχνουν αυτό το ποσοστό σε δραματικό επίπεδο είτε προειδοποιούν ότι τα αποτελέσματα των ερευνών τους είναι επισφαλή.
Επί των αριθμών, η συχνότατη εμφάνιση ποσοστών πρόθεσης ψήφου στα επίπεδα του 18% έως 21% για τα δύο μεγάλα κόμματα και τα αξιοσημείωτα μεγάλα ποσοστά της «γκρίζας ψήφου» αποτυπώνουν το ότι οι εκ των προτέρων αποφασισμένοι είναι κυρίως οι «σκληροί πυρήνες» των κομμάτων, μεταβεβλημένοι υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ συγκριτικά με τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2012, οπότε αποτυπώθηκαν τα κατώτατα επίπεδα και των δύο κομμάτων.
Για παράδειγμα, η πρόθεση ψήφου για τις ευρωεκλογές στην τελευταία δημοσκόπηση της Pulse για το «Ποντίκι», η οποία διεξήχθη στις 17-18 Μαρτίου και δημοσιεύθηκε στις 20 Μαρτίου 2014, δίνει αντεστραμμένο το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών του Μαΐου του 2012, με 19% για τον ΣΥΡΙΖΑ (16,78% τον Μάιο του 2012) και 17% για τη Ν.Δ. (18,85% τον Μάιο του 2012).
Προφανώς, λοιπόν, είναι δυνατόν να εμφανιστεί δημοσκοπικά προβάδισμα οποιουδήποτε από τα δύο κόμματα σε έρευνες στις οποίες η «πρόθεση ψήφου» αποτυπώνει ποσοστά που κινούνται πέριξ του εκλογικού αποτελέσματος του Μαΐου του 2012, δηλαδή πολύ χαμηλότερα από το εκλογικό ποσοστό των βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου του 2012, στις οποίες τόσο η Ν.Δ. (29,66%) όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ (26,89%) εμφάνισαν επιδόσεις αυξημένες σε ποσοστό άνω του 10%.

Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ
Προφανώς – εκτός από τις αυξομειώσεις ποσοστών οι οποίες θα προκύψουν στα άλλα κόμματα, αλλά και την εμφάνιση νέων κομμάτων όπως το Ποτάμι – τις επιδόσεις των δύο μεγαλύτερων κομμάτων θα κρίνουν κατά κύριο λόγο οι αναποφάσιστοι και η αποχή. Π.χ., θα πάνε στην κάλπη οι απογοητευμένοι από τη Ν.Δ. και, αν ναι, τι θα ψηφίσουν;
Στη δημοσκόπηση της Pulse, την οποία προαναφέραμε, οι αναποφάσιστοι βρίσκονται στο 12%, ενώ κάθε πρόβλεψη για την αποχή είναι παρακινδυνευμένη – να θυμίσουμε απλώς ότι στις προηγούμενες ευρωεκλογές έφτασε το 47,37%.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κατά καιρούς αποδώσει στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών χαρακτήρα προκρίματος για τη βιωσιμότητα του κυβερνητικού σχήματος και τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών, ενώ προσφάτως ο πρόεδρός του Αλέξης Τσίπρας έθεσε ως στόχο ακόμη και τη νίκη με μία ψήφο διαφορά. Ας δούμε υπό ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε – με τα τρέχοντα δεδομένα – να ελπίζει στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Η αξιωματική αντιπολίτευση, λοιπόν, για να επιτύχει ένα αξιοσημείωτο και πολιτικά αξιοποιήσιμο αποτέλεσμα στην κάλπη, πρέπει να «σύρει» το αποτέλεσμα σε ποσοστά από 25% και πάνω και να κατοχυρώσει επίδοση όσο το δυνατόν πιο κοντά στο δικό του αποτέλεσμα του Ιουνίου του 2012, κάτι που για τη Ν.Δ. φαίνεται αδύνατον λόγω της καταγραφόμενης κυβερνητικής φθοράς.
Ο στόχος αυτός θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με πόλωση, η οποία θα αποτρέψει, σε κάποιο μέτρο, τη διασπορά της αντικυβερνητικής ψήφου και θα τονίσει το κοινωνικό αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής. Ωστόσο, μέχρι στιγμής, η κυβέρνηση και η Ν.Δ. αποφεύγουν αυτού του είδους την πόλωση, με συνέπεια να κρατούν τη διαφορά σε επίπεδα εντός του στατιστικού λάθος.
Επιπλέον, για να καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ να φτάσει σε ένα υψηλό αποτέλεσμα, θα πρέπει να υπάρξει μεγάλη συμμετοχή στις εκλογές. Δηλαδή θα πρέπει να συμμετάσχει μεγάλο μέρος αυτών που έχουν πληγεί από την κρίση περισσότερο και, κατά συνέπεια, έχουν απογοητευθεί περισσότερο, καθώς θεωρητικά βρίσκονται πιο κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ από όσο τα σχετικώς «ασφαλή» κοινωνικά στρώματα.
Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει όσοι – λόγω μεγάλης ατομικής και οικογενειακής οικονομικής καταπόνησης και συνακόλουθης απογοήτευσης – «παίζουν» με την αποχή (ενδεχομένως λόγω και της «χαλαρότητας» των ευρωεκλογών) να βρουν… κίνητρο για να ψηφίσουν, και μάλιστα πριμοδοτώντας την αξιωματική αντιπολίτευση.

Ζητείται πρόγραμμα
Το συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε από τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις είναι ότι η ρητορική περί ανατροπής της κυβέρνησης δεν έχει αποδώσει τα ζητούμενα, συνεπώς το υπό συζήτηση κίνητρο μπορεί να προσφερθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ κυρίως με όρους προγράμματος. Το «να ρίξουμε την κυβέρνηση», χωρίς να είναι σαφές ότι «αυτό θα κάνουμε», είναι ελλιπές.
Εδώ ακριβώς φτάνουμε στον πυρήνα της δυσκολίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης να εμφανίσει σοβαρό δημοσκοπικό προβάδισμα, καθώς μέχρι σήμερα δεν έχει αποτυπωθεί μια «βεντάλια» προγραμματικού χαρακτήρα, η οποία θα εκφέρεται συνεχώς, με ένταση και διάρκεια, σε κάθε τόπο και χρόνο και από κάθε μέσο, με τρόπο πανομοιότυπο από το σύνολο των στελεχών του και κατανοητό από τον τελευταίο πολίτη.
Όπως μάλιστα υποστηρίζουν προβληματιζόμενα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αφού το κριτήριο «μνημόνιο – αντιμνημόνιο» δεν εμφανίζεται σε καμιά δημοσκόπηση στην πρώτη σειρά των κριτηρίων ψήφου, είτε πρόκειται για ευρωεκλογές είτε για τοπικές εκλογές, προφανώς η χαμηλή δημοσκοπική πτήση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία αποτελεί πονοκέφαλο για την Κουμουνδούρου, θα μπορούσε να ξεπεραστεί κυρίως με όρους προγράμματος, με επίκεντρο μάλιστα τη λεγόμενη… «καθημερινότητα»!
Στέλεχος, μάλιστα, του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει ότι θα πρέπει να πούμε στον κόσμο «εμείς θέλουμε να κάνουμε αυτά κι εκείνα και έλα να τα κάνουμε μαζί». Το αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει ή όχι μια παρόμοια επιλογή μένει να φανεί…

Το Ποντικι

Το «μαύρο κουτί» της Ν.Δ.

«Αυτή τη φορά όμως η παράταξη, ο Αντώνης, πρέπει να “ντουφεκίσει” τους δωσίλογους». Με τη φράση αυτή προέτρεπε ο Φαήλος Κρανιδιώτης τον Απρίλιο του 2010 τον… «αντισυστημικό» τότε Αντώνη Σαμαρά – τον μετέπειτα πρωθυπουργό του μνημονίου – να σαρώσει τους εχθρούς της «καθαρής» παράταξης.  Και φαίνεται να είναι η φράση που δεν ξέχασαν ποτέ στο ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα, υπό το φως του σκανδάλου Μπαλτάκου και των νταραβεριών με τη Χρυσή Αυγή, αποκτούν ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όσα έγραφε τότε στο Antinews, τα οποία δεν διαφέρουν, λεκτικά τουλάχιστον, από τη χρυσαυγίτικη ρητορική: «“Ντουφέκισε” τους δωσίλογους. Πάρε το ηθικό πλεονέκτημα κι ο κόσμος θα ξεχυθεί και θα γίνει ποτάμι. Στο σβέρκο, λοιπόν, και στ’ αζήτητα της Ιστορίας. Εμείς μόνο μπροστά και μόνο επάνω. Δώσε μόνο τον ρυθμό».

Το «Ποντίκι» επιχειρεί σήμερα να ανοίξει το «μαύρο κουτί» του «δεξιού βραχίονα» της κυβέρνησης Σαμαρά σε μία πορεία που, όσο συνεχίζεται τουλάχιστον, φαίνεται να οδηγεί στην πολιτική συντριβή. Κι αυτό διότι το «δεξί φτερό» του πρωθυπουργικού «αεροσκάφους» μοιάζει να έχει κοπεί βίαια μετά το σκάνδαλο Μπαλτάκου.

Μελετημένο

Το «μαύρο κουτί» έχει καταγράψει τη φρασεολογική συμπόρευση των ακροδεξιών στοιχείων της Ν.Δ. με τον λόγο που χρησιμοποιεί δημοσίως η Χρυσή Αυγή. Πρόκειται για ένα σύγχρονο εμφυλιοπολεμικό παραλήρημα γεμάτο αντικομμουνιστική υστερία. Δεν πρόκειται για κάτι «αθώο» ή… ερασιτεχνικό. Ήταν – και εξακολουθεί να είναι – κάτι σαφώς μελετημένο και απολύτως συνειδητό.
◆ Δεν αρκούσαν οι στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού από την Πολιτική Άνοιξη και το Δίκτυο 21 (Τ. Μπαλτάκος, Φ. Κρανιδιώτης, Χρ. Λαζαρίδης κ.ά.).
◆ Στην πορεία στρατολογήθηκαν κι άλλοι… Ήταν οι «μετεγγραφές» από τον ΛΑΟΣ (Αδ. Γεωργιάδης, Μ. Βορίδης, Θ. Πλεύρης).
◆ Ξεφύτρωσαν ιστότοποι για τη φιλοξενία «πύρινων» άρθρων και απόψεων, που αποδείχτηκαν ιδιαιτέρως δημοφιλή στον χώρο της εθνικιστικής Δεξιάς.
◆ Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Twitter, Facebook) χρησιμοποιήθηκαν για την ενορχήστρωση και προώθηση ενός «μαύρου» επικοινωνιακού σχεδίου.
◆ Καθημερινά ο προϊστάμενος του Γραφείου Τύπου της γ.γ. του πρωθυπουργού Γ. Μουρούτης τροφοδοτεί την επικαιρότητα με ακραία σχόλια κατά της Αριστεράς και ειδικότερα του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία συχνά – πυκνά αναπαράγονται από τον Αδ. Γεωργιάδη (και το αντίθετο).

Σχεδόν μόνιμη επιδίωξή τους είναι να συντηρήσουν τη «θεωρία των δύο άκρων», που καλλιεργείται συστηματικά από το Μέγαρο Μαξίμου και τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Σ. Κεδίκογλου, ενώ οι ίδιοι ακολουθούσαν τη στρατηγική του «συγγενούς χώρου» για τη Χρυσή Αυγή.

Απώλειες

Η μέχρι πρότινος ισχυρή «δεξιά» ομάδα έχει όμως τις πρώτες απώλειες… Ο Σαμαράς «έχασε» από δίπλα του τον δηλωμένο «αντικομμουνιστή» Τ. Μπαλτάκο, που «φλέρταρε» στο παρασκήνιο με τη Χρυσή Αυγή. Ο πρωθυπουργός αναγκάστηκε, λίγα εικοσιτετράωρα μετά, να «κόψει» – μετά το «βέτο» του ΠΑΣΟΚ – από το ευρωψηφοδέλτιο της Ν.Δ. τον προνομιακό συνομιλητή του Φ. Κρανιδιώτη.
Στο επιτελείο του πρωθυπουργού υπάρχει προβληματισμός, καθώς, όπως λένε, αν ο Σαμαράς συμπαρασυρθεί προς το Κέντρο, τότε θα χαθεί το… DNA της παράταξης, ιδιαίτερα από τη στιγμή που φεύγουν από το προσκήνιο εκείνοι που έδιναν το… δεξιό στίγμα, τον επονομαζόμενο «δεξιό βηματισμό».

Δεν μπορεί άλλωστε να ξεχαστεί εύκολα η περίφημη «εμπρηστική» ανάρτηση Κρανιδιώτη στο Facebook τον Σεπτέμβριο του 2013: «Εγώ δεν βρίζω πατριώτες, δεν βρίζω εθνικιστές. Φυλάω τις “σφαίρες” μου για τον αληθινό αντίπαλο… Το σκυλολόι του ΣΥΡΙΖΑ, των αντιεξουσιαστών και τ’ αρχίδια μου τα δυο μού επιτίθενται με μίσος γιατί δεν βρίζω, γιατί απευθύνομαι στη βάση της Χ.Α., γιατί δηλώνω και είμαι Εθνικιστής, γιατί δεν νιώθω κανένα δέος για όλους αυτούς τους μαλάκες».

Στην πορεία, όμως, η Χρυσή Αυγή – από το πολύ… χάιδεμα – μετατράπηκε σε επικίνδυνο εκλογικό αντίπαλο για τη Ν.Δ. Ο Μπαλτάκος επιχείρησε να τους προσεγγίσει στο παρασκήνιο, με τη γνωστή κατάληξη που οδήγησε στην παραίτησή του. Ο Βορίδης αντίθετα εκτιμούσε πως πρέπει να αντιμετωπιστεί ως εγκληματική οργάνωση.

Ο Κρανιδιώτης ανέλαβε με πρόσφατο άρθρο του στην εφημερίδα «Δημοκρατία», στις 30.3.14, να περιγράψει «τη σημασία του να είσαι δεξιός»: «Ο δεξιός είναι αντικομμουνιστής, αντιναζιστής και αντιρατσιστής».

Ο Βορίδης

Πάντως ο κοινός παρονομαστής των τριών προαναφερόμενων και της Χρυσής Αυγής είναι ο αντικομμουνισμός. Έχει μείνει στην Ιστορία η συνέντευξη του Βορίδη στον «Ελληνικό Κόσμο», όπου, ως γ.γ. της Νεολαίας της ΕΠΕΝ, μιλώντας για τα επεισόδια στη Νομική, απαντούσε ευθαρσώς: «Βία στη βία των μαρξιστών».
(Στις μέρες μας ωστόσο ο Βορίδης, η Ν.Δ., το συγκυβερνών ΠΑΣΟΚ που τον ανέχεται και τα μεγάλα ΜΜΕ, που συστηματικά τον προβάλλουν, ζητούν με κάθε ευκαιρία από την… Αριστερά να καταδικάσει δημοσίως τη βία «απ’ όπου και αν προέρχεται»!).

Τα χρόνια πέρασαν, αλλά οι απόψεις δεν άλλαξαν. Ούτε όταν ήταν στον ΛΑΟΣ ούτε τώρα στη Ν.Δ. Ο Βορίδης, τον Σεπτέμβριο του 2013, μιλώντας στον Bήμα FM, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων όταν αναρωτήθηκε αν το ΚΚΕ είναι εντός συνταγματικού τόξου…

Ακόμη και σήμερα, πριν καθίσει η «σκόνη» από την υπόθεση Μπαλτάκου, μιλώντας σε εκδήλωση της Ν.Δ. στην Αχαΐα, δήλωσε υπερήφανα πως είναι αντικομμουνιστής, λέγοντας μεταξύ άλλων: «Εχθροί διαχρονικά του έθνους και της ελευθερίας σ’ αυτόν τον τόπο υπήρξαν οι ιδέες της Αριστεράς».

Η ιδεολογική αυτή… ασθένεια αποδείχτηκε μεταδοτική ακόμη και σε εκείνους που δεν υπήρξαν από τα γεννοφάσκια τους αντικομμουνιστές.

Ο Χρ. Λαζαρίδης, ένας πρώην «Ρηγάς», επιτίθεται με σφοδρότητα κατά του ΣΥΡΙΖΑ τον Σεπτέμβριο του 2013. Με αφορμή τα γεγονότα στις Σκουριές, τον τοποθετεί εκτός συνταγματικού τόξου.

Το δικό του παρόμοιο στίγμα έχει δώσει κατά καιρούς και ο Αδ. Γεωργιάδης. Σε συγκέντρωση του ΛΑΟΣ έχει βιντεοσκοπηθεί να φωνάζει το γνωστό σύνθημα των τελευταίων ημερών των ναζί «Θα ξαναγυρίσουμε και θα τρέμει η γη», το οποίο αποτελεί σύνθημα και της Χρυσής Αυγής.

Μέσα στη Βουλή είχε πει ότι «το ΚΚΕ εγκληματεί και όποιος εγκληματεί είναι κακοποιός». Από την εκπομπή του είχε μιλήσει για… «μουλάρια του ΚΚΕ», ενώ ως υπουργός Υγείας αναφέρθηκε σε νοσοκομεία «των λογικών ανθρώπων και όχι των κομμουνιστών».

Σε τηλεοπτικό «παράθυρο» του Mega τον Μάιο του 2013 δήλωνε θαυμαστής του συγγραφικού έργου του Τ. Μπαλτάκου για την αρχαία Σπάρτη και αναρωτιόταν: «Όποιος θαυμάζει την αρχαία Σπάρτη είναι κακός για τον ΣΥΡΙΖΑ;».

Μπροστά σε όλα τα παραπάνω φαντάζει λιγότερο… «αθώα» η δήλωση του Τ. Μπαλτάκου: «Ασφαλώς και είμαι αντικομμουνιστής, έτσι γεννήθηκα, έτσι μεγάλωσα και έτσι θα πεθάνω».

Το Ποντίκι

«Φέρε πίσω τα λεφτά»…

Σταύρος Χριστακόπουλος

Καταφανώς αρνητική είναι η εικόνα της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ στην Ελλάδα, όπως μαρτυρούν τα στοιχεία της δημοσκόπησης της Pulse RC, την οποία δημοσιεύει σήμερα το «Ποντίκι». Το 69% έχει αρνητική εικόνα για τη Μέρκελ, με τις θετικές γνώμες να περιορίζο­νται μόλις στο 24%.

Το ενδιαφέρον είναι ότι, εκτός από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι φτάνουν το 83% στην κακή εικόνα για την καγκελάριο, και στους ψηφοφόρους των δύο εταίρων της συγκυβέρνησης η πλειονότητα των ερωτηθέ­ντων έχει εικόνα με αρνητικό πρόσημο. Πολι­τικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το 64% των ψη­φοφόρων του ΠΑΣΟΚ…

Ενδιαφέρον, επομένως, έχει και το ερώτημα αν η επίσκεψη της καγκελαρίου πρόκειται να βοηθήσει πολιτικά και επικοινωνιακά την κυ­βέρνηση, καθώς αυτός είναι, από την ελληνι­κή πλευρά, ο κύριος στόχος. Ο διχασμός των ερωτηθέντων ως προς τις απαντήσεις τους δείχνει ότι στο κυβερνητικό στρατόπεδο – και σε επίπεδο ψηφοφόρων – η επίσκεψη αυτή αποτελεί πράγματι μια σανίδα σωτηρίας, άπο­ψη την οποία αντιστρατεύονται οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν διαβλέπουν περιθώριο ενίσχυσης της πολιτικής και επικοινωνιακής εικόνας της κυβέρνησης.

Καθώς το βασικό επικοινωνιακό «μότο» της Μέρκελ, εν όψει των ευρωεκλογών, συμπυ­κνώνεται στον ισχυρισμό ότι η δική της πολιτική κράτησε όρθια την Ευρώπη, έχει την αξία της η ευρύτερη αποδοχή της αντίθετης άπο­ψης του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα ότι «η πολιτική της Μέρκελ διαλύει την Ευρώ­πη», η οποία γίνεται αποδεκτή από το 52% των ερωτηθέντων.

Σημαντικό είναι ότι η προσέγγιση αυτή γίνε­ται αποδεκτή, μεταξύ άλλων, και από το 40% περίπου των ψηφοφόρων και της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ…

Όμως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της δημο­σκόπησης είναι η πάνδημη – όπως διαμορφώ­νεται από το αποτέλεσμα – απαίτηση των Ελλή­νων πολιτών η κυβέρνηση και ειδικότερα ο πρω­θυπουργός Αντώνης Σαμαράς να θέσει στην καγκελάριο το θέμα του κατοχικού δανείου. Το 80% συμφωνεί ότι αυτό πρέπει να συμβεί.

Όμως το σημαντικότερο στοιχείο είναι ότι το ποσοστό αυτό είναι σχεδόν ισόποσο τόσο στους ψηφοφόρους των κομμάτων της συγκυβέρνησης όσο και σε αυτούς της αξιωμα­τικής αντιπολίτευσης και μάλιστα ακριβώς το ίδιο σε αυτούς της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι έχουμε: Ν.Δ. 83%, ΣΥΡΙΖΑ 83% και ΠΑΣΟΚ 78%.

Δεδομένου του ότι επισήμως η ελληνική κυβέρνηση ουδέποτε το έθεσε επιστρατεύοντας διάφορες προφάσεις, αλλά και του ότι η υπόθεση αυτή τίθεται ως λαϊκό αίτημα, η κυβέρνηση, αν τηρήσει τη στάση που παγίως έχει υιοθετήσει, θα βρεθεί εκτεθειμένη ακό­μη και έναντι των ψηφοφόρων της…

το Ποντίκι

Σκάστε, ψηφίστε και τα λέμε μετά

Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε! Με το μαχαίρι στον λαιμό η Βουλή εδώ κάτι λιγότερο από 4 χρόνια ψηφίζει κατ’ εντολή των τριών τελευταίων κυβερνήσεων (Παπανδρέου - Παπαδήμου - Σαμαρά) τα κατεπείγοντα νομοσχέδια κυριολεκτικά στο «άψε - σβήσε» και στο «παρά πέντε» της εκταμίευσης των δόσεων των δανειακών συμβάσεων.

Σήμερα το «Ποντίκι» παρουσιάζει το «ανθολόγιο» των κατεπειγόντων νομοσχεδίων που έχουν ψηφιστεί με διαδικασίες διάρκειας συνήθως...

τριών ημερών – σαν το γάλα ημέρας –, τα οποία όμως, σε αντίθεση με το... γάλα, δεν λήγουν ποτέ και θα δεσμεύουν τον ελληνικό λαό για πολλά χρόνια ακόμη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία νομοθετικής εργασίας, έχουν ψηφιστεί 21 νομοσχέδια με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Σε αυτά περιλαμβάνονται και οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου με εφαρμοστικές διατάξεις και προαπαιτούμενες πράξεις που εκδόθηκαν κατεπειγόντως, είχαν άμεση εφαρμογή και ψηφίστηκαν στη συνέχεια από τη Βουλή με συνοπτικές διαδικασίες.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου ψήφισε πέντε, η κυβέρνηση Παπαδήμου, παρά τη μικρή διάρκεια ζωής της, ψήφισε έξι, ενώ η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου σε διάρκεια 20 μηνών έχει ψηφίσει ήδη δέκα.

Κυβέρνηση Παπανδρέου

◆ Μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη - μέλη της ζώνης του ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Κατάθεση 04.05.2010. Ψήφιση 06.05.2010.

◆ Επανακαθορισμός των επιδομάτων εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος αδείας για τους συνταξιούχους και βοηθηματούχους του Δημοσίου. Κατάθεση 05.05.2010. Ψήφιση 07.05.2010.

◆ Εκούσια κατάργηση φορολογικών διαφορών, ρύθμιση ληξιπρόθεσμων χρεών, διατάξεις για την αποτελεσματική τιμωρία της φοροδιαφυγής και άλλες διατάξεις. Κατάθεση 28.09.2010. Ψήφιση 30.09.2010.

◆ Επείγοντα μέτρα εφαρμογής του προγράμματος στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Κατάθεση 09.12.2010. Ψήφιση 14.12.2010.

◆ Επείγοντα Μέτρα Εφαρμογής Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015. Κατάθεση 27.06.2011. Ψήφιση 30.06.2011.

Κυβέρνηση Παπαδήμου

◆ Κύρωση Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Ρύθμιση θεμάτων χρηματοπιστωτικού χαρακτήρα» (είχε εκδοθεί από την κυβέρνηση Παπανδρέου). Ψήφιση 30.11.2011.

◆ Έγκριση των Σχεδίων Συμβάσεων Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ), της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδος, του Σχεδίου του Mνημονίου Συνεννόησης μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Τράπεζας της Ελλάδος και άλλες επείγουσες διατάξεις για τη μείωση του δημοσίου χρέους και τη διάσωση της εθνικής οικονομίας. Κατάθεση 10.02.2012. Ψήφιση 12.02.2012.

◆ Κύρωση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Κατεπείγοντα μέτρα εφαρμογής του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015 και του Κρατικού Προϋπολογισμού έτους 2011» και της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Ρυθμίσεις κατεπειγόντων θεμάτων εφαρμογής του Ν. 4024/2011 «Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, ενιαίο μισθολόγιο - βαθμολόγιο, εργασιακή εφεδρεία και άλλες διατάξεις εφαρμογής του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012-2015» και των Υπουργείων Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Εσωτερικών, Οικονομικών, Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων που αφορούν την εφαρμογή του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012-2015 και άλλες διατάξεις. Ψήφιση 14.02.2012.

◆ Ρυθμίσεις συνταξιοδοτικού περιεχομένου και άλλες επείγουσες ρυθμίσεις εφαρμογής του Μνημονίου Συνεννόησης του Ν. 4046/2012. Κατάθεση 21.02.2012. Ψήφιση 28.02.2012.

◆ Κανόνες τροποποιήσεως τίτλων, εκδόσεως ή εγγυήσεως του Ελληνικού Δημοσίου με συμφωνία των Ομολογιούχων. Κατάθεση 21.02.2012. Ψήφιση 23.02.2012.

◆ Κύρωση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Έγκριση Σχεδίου Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ), της Ελληνικής Δημοκρατίας, του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) και της Τράπεζας της Ελλάδος και παροχή εξουσιοδοτήσεων για την υπογραφή της Κύριας Σύμβασης». Κατάθεση 14.03.2012. Ψήφιση 20.03.2012.

Κυβέρνηση Σαμαρά

◆ Δεύτερο Μεσοπρόθεσμο. Έγκριση Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016 – Επείγοντα Μέτρα Εφαρμογής του Ν. 4046/2012 και του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016. Κατάθεση 05.11.2012. Ψήφιση 07.11.2012.

◆ Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, τροποποιήσεις του Ν. 4093/2012, κύρωση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Έγκριση των Σχεδίων των Συμβάσεων Τροποποίησης της Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ), της Ελληνικής Δημοκρατίας, του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) και της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), με τίτλο “Κύρια Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης”, της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του ΕΤΧΣ, της Ελληνικής Δημοκρατίας και της ΤτΕ, με τίτλο “Σύμβαση Διευκόλυνσης Διαχείρισης Υποχρεώσεων ΣΙΤ” και της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του ΕΤΧΣ, της Ελληνικής Δημοκρατίας και της ΤτΕ, με τίτλο “Διευκόλυνση αποπληρωμής Τόκων Ομολόγων”, παροχή εξουσιοδοτήσεων για την υπογραφή των Συμβάσεων» και άλλες επείγουσες διατάξεις. Κατάθεση 11.01.2013. Ψήφιση 14.01.13.

◆ Έγκριση της επικαιροποίησης του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016. Ψήφιση 18.02.2013.

◆ Κύρωση της από 18 Δεκεμβρίου 2012 Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Κατεπείγουσες ρυθμίσεις για την οικονομική ανάπτυξη της Χώρας» και άλλες διατάξεις. Ψήφιση 19.02.2013.

◆ Κατεπείγουσες ρυθμίσεις του Υπουργείου Υγείας και άλλες διατάξεις. Κατάθεση 26.02.2013. Ψήφιση 28.02.2013.

◆ Επείγοντα μέτρα εφαρμογής των νόμων 4046/2012,4093/2012 και 4127/2013. Κατάθεση 26.04.2013. Ψήφιση 28.04.2013.

◆ Φορολογικές διαδικασίες και άλλες διατάξεις. Κατάθεση 23.07.2013. Ψήφιση 25.07.2013.

◆ Κύρωση της Σύμβασης Παραχώρησης του αποκλειστικού δικαιώματος παραγωγής, λειτουργίας, κυκλοφορίας, προβολής και διαχείρισης των Κρατικών Λαχείων. Κατάθεση 27.08.2013. Ψήφιση 29.08.2013.

◆ Κυβερνητικό Συμβούλιο Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους, Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο Αξιοποίησης Περιουσίας του Δημοσίου και άλλες επείγουσες διατάξεις. Κατάθεση 19.12.2013. Ψήφιση 21.12.2013.

◆ Μέτρα στήριξης και ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας στο πλαίσιο εφαρμογής του Ν. 4046/2012 και άλλες διατάξεις. Κατάθεση 28.03.2014. Ψήφιση 30.03.2014.

 το Ποντίκι

Αδίστακτοι, ηλίθιοι ή ανίκανοι;

Σταύρος Χριστακόπουλος

Ο γενικός γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου Τάκης Μπαλτάκος, «αντικομμουνιστής» κατά δήλωσή του, απο­λογείται στον Ηλία Κασιδιάρη για τις ποινικές διώξεις κατά της Χρυσής Αυγής. Απολογούμενος υποστηρίζει ότι βου­λευτές της Χ.Α. αποφυλακίστηκαν λόγω έλλειψης στοιχεί­ων και οι υπόλοιποι μπήκαν στη… στενή επειδή οι δικαστές ήταν μιλημένοι από τους υπουργούς Δικαιοσύνης και Δη­μόσιας Τάξης. Ο ίδιος ο Μπαλτάκος παραδέχτηκε ότι είπε όλα αυτά, αν και επιχείρησε να δικαιολογήσει τη στάση του με έναν νεφελώδη τρόπο.

Ο γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου, ο άνθρωπος για τις λεπτές κυβερνητικές αποστολές, αυτός που πάντα είχε πρόσβαση – ίσως πρώτος, ίσως μόνος – σε απόρρητο και άκρως ευαίσθητο κυβερνητικό υλικό, εμφανίζεται να λοι­δορεί και να ευτελίζει και εκθέτει έναν πρωθυπουργό, δύο υπουργούς και την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Κι όμως, δεν αποπέμπεται αυθωρεί, αλλά φεύγει μόνος του, σαν κύ­ριος, μερικές ώρες ύστερα από τη δημοσιοποίηση της συ­νομιλίας του και μάλιστα, όπως είπε στη Βουλή μια βουλευ­τής της Ν.Δ., με δική του απόφαση και για… άσχετο λόγο!

Λίγο αργότερα ο γιος του Μπαλτάκου μπουκάρει στη Βουλή ανενόχλητος και δέρνεται με χρυσαυγίτες βουλευτές μετατρέποντας το Κοινοβούλιο σε αρένα.

Έως το βράδυ γίνεται γνωστό ότι υπάρχουν και άλλες συνο­μιλίες Μπαλτάκου, ενδεχομένως καταγεγραμμένες, για τις οποίες υπάρχει τεράστια ανησυχία.

Κάπως έτσι μια ολόκληρη κυβέρνηση βρίσκεται αγρίως εκτε­θειμένη, όποια και αν είναι η αλήθεια. Είτε επειδή πράγμα­τι συνωμότησε είτε επειδή ένας από τους πλέον έμπιστους και προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού βρέθηκε να μι­λάει για καθοδήγηση και αναξιοκρατία στη Δικαιοσύνη ευτελίζοντας και αυτήν και την κυβέρνηση.

Προφανώς το τι έχει πράγματι συμβεί δεν είναι ακόμη ευκρι­νές. Ωστόσο το βέβαιο είναι ότι τόσο η κυβέρνηση όσο και ο ίδιος ο Σαμαράς έχουν τεράστια ευθύνη.

Αν έσπευσαν χωρίς στοιχεία να διώξουν τη Χρυσή Αυγή, προκειμένου να μην τους κόβει ψήφους, τότε είναι αδίστακτοι και επικίνδυνοι.

Αν έσπευσαν να «γλυκάνουν» τη Χρυσή Αυγή και να διαπραγματευθούν μαζί της μετά τις διώξεις, τότε είναι απατεώ­νες.

Αν ο Μπαλτάκος έχει αυτονομηθεί, όπως διέρρεε το Μαξίμου, τότε είναι ηλίθιοι και ανίκανοι.

Διαλέγετε και παίρνετε…

το Ποντίκι

Ένα θρίλερ επί... δύο

Σταύρος Χριστακόπουλος
Ενώ η κυβέρνηση προσπαθεί τις επόμενες μέρες να περάσει το νομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα για να εισπράξει τη δόση σε κλίμα πανηγυρισμών στο Eurogroup την ερχόμενη Τρίτη, όλο και μεγαλώνουν οι ενδοκυβερνητικές ανησυχίες για το ότι σχεδόν αποκλείεται να βγει χωρίς «γρατζουνιές» από την ψηφοφορία.

Ενδεχομένως, όπως λένε πολλοί ανησυχούντες στην κυβέρνηση, να πληγωθούν και από το αποτέλεσμα της επιχείρησης εξαγοράς ψήφων μέσω της διανομής του «κοινωνικού μερίσματος» από το πρωτογενές πλεόνασμα – όπως έχουν βαφτίσει το ευτελές πεντακοσάρικο που θα διανεμηθεί σε εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους προεκλογικά με στόχο να μην επέλθει το αναμενόμενο «πατατράκ», ειδικά στις ευρωεκλογές.

Παρακολουθώντας τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, η ανησυχία για τη ρευστοποίηση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος βάζει φωτιά τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην αντιπολίτευση, η οποία από την πλευρά της επιχειρεί να προκαλέσει όσο γίνεται μεγαλύτερη ζημιά στους συγκυβερνώντες τόσο με την πίεση στους βουλευτές τους όσο και με την απαίτηση να δημοσιοποιηθεί το σύνολο της συμφωνίας με την τρόικα, ώστε να φανεί αν υπάρχουν – και ποιες είναι – σκοτεινές πλευρές της.
Όμως και για τους δύο βασικούς παίκτες του συστήματος η ανησυχία είναι κοινή, αφού δημοσκοπικά μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται, αλλά αυτό συμβαίνει σε πολύ χαμηλό επίπεδο.

Τεράστιες απώλειες

Για την κυβέρνηση αυτό σημαίνει ότι παγιώνονται οι τεράστιες απώλειες των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης και ότι είναι αδύνατον οι δυο τους να επιβεβαιώσουν την πολιτική ισχύ που κατέγραψαν στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 2012.

Αν προσθέσουμε και την κρίση που επαπειλείται στο ΠΑΣΟΚ εξ αιτίας του επερχόμενου εκλογικού αποτελέσματος, τότε και η κυβερνητική σταθερότητα θα αμφισβητηθεί, με συνέπεια πολλοί εκ των στελεχών και βουλευτών των δύο κομμάτων να επιχειρήσουν είτε ηρωική έξοδο είτε κρίσιμες διαφοροποιήσεις για να σώσουν ό,τι σώζεται από το πολιτικό τους μέλλον.

Σε κάθε περίπτωση, στο κυβερνητικό στρατόπεδο βλέπουν σαν εφιάλτη ένα πολύ χαμηλό αποτέλεσμα, καθώς έρχονται πολύ δύσκολες ημέρες εν όψει της διαπραγμάτευσης με την τρόικα για το χρέος και το τρίτο μνημόνιο. Ακόμη και αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ανοίξει τα φτερά του, οι ίδιοι θα βρεθούν καθηλωμένοι και με εξαιρετικά μειωμένο πολιτικό βάρος.

Όμως, η ευκολία με την οποία ψήφοι της Κεντροαριστεράς φαίνεται να πηγαίνουν προς μια απολίτικη ψήφο προς το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη προκαλεί μια επιπλέον ζημιά, αφού στη Ν.Δ. πίστευαν έως πρότινος ότι τυχόν απώλειες του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσαν να τις καρπωθούν ευκολότερα από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως και στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν, αφού το προβάδισμά τους μοιάζει μεν παγιωμένο, αλλά με πολλά σκαμπανεβάσματα εντός του ορίου του στατιστικού λάθους. Επιπλέον, με αυτό το προβάδισμα, με αυτά τα ποσοστά, δεν μπορούν να εμπεδώσουν «ρεύμα» θριάμβου σε περίπτωση βουλευτικών εκλογών. Ο κίνδυνος λοιπόν είναι, και στην περίπτωσή τους, η καθήλωση σε εκλογικά επίπεδα που θα τους αποστερούν την εικόνα της ραγδαία ανερχόμενης δύναμης και μελλοντικής κυβέρνησης.

Ασθενικό προβάδισμα

 Επιπλέον ζήτημα όμως – κατ’ αναλογία με τον προβληματισμό που επικρατεί στη Ν.Δ. – αποτελεί και η δυσκολία του ΣΥΡΙΖΑ να κυριαρχήσει εκλογικά στον υπό διάλυση χώρο της Κεντροαριστεράς, όπου, για να μην κοροϊδευόμαστε, θα παιχτεί γι’ αυτόν το στοίχημα της πλειοψηφίας και της μεγάλης διαφοράς από τη Ν.Δ.

Όπως μάλιστα παρατηρεί ένας από τους σοβαρότερους παράγοντες της πλατείας Κουμουνδούρου, το Ποτάμι πράγματι είναι πρόβλημα: όχι ως πολιτική δύναμη, αλλά ως απολίτικη. Ο λόγος, σημειώνει, είναι ότι η καταφυγή στην απολίτικη και λαϊφστάιλ πρόθεση ψήφου, αν τελικά μετατραπεί σε ψήφο, θα αποδυναμώσει την προοπτική μιας μεγάλης πολιτικής σύγκρουσης για το μέλλον της χώρας.

Το πρόβλημα, όπως συμπληρώνει ο ίδιος, δεν είναι ούτε ο Θεοδωράκης ούτε το Ποτάμι του. Το σημαντικό είναι ότι το σημερινό... δημοσκοπικό σκηνικό δηλώνει αποστροφή για τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση και τη βύθιση της κοινωνίας στην απογοήτευση και την αποστράτευση.

Ως εκ τούτου θεωρεί ότι μια πολύ πιο πολιτική και πιο συγκεκριμένη - προγραμματική εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ είναι το γιατρικό που μπορεί να προσδώσει νέο νόημα στην πολιτική αντιπαράθεση. Επιπλέον, όπως ο ίδιος πιστεύει, καλό είναι να περιμένουμε την ίδια την κάλπη, αφού εκεί θα φανεί αν η υπόκωφη δυσαρέσκεια εκατοντάδων χιλιάδων – ή και εκατομμυρίων αποκλεισμένων – θα εκφραστεί πολιτικά διά της ψήφου.

Το αν – και πόσο – έχει δίκιο, μένει απλώς να φανεί...


Το Ποντικι

Πολιτική απορρύθμιση

Σταύρος Χριστακόπουλος
Εικόνα κατακερματισμού του πολιτικού συστήματος και διευρυνόμενης διασποράς της ψήφου εμφανίζει η σημερινή δημοσκόπηση της Pulse για το «Ποντί­κι», τόσο σε επίπεδο εθνικών εκλογών όσο και σε επίπεδο ευρωεκλογών, με θύμα­τα κυρίως τα δύο μεγά­λα κόμματα, τους διεκδι­κητές της εξουσίας, αλ­λά και κάποια μικρότερα, όπως η ΔΗΜΑΡ.

Aν όμως για τις εθνικές εκλογές ο χρόνος είναι απροσδιόριστος, οι ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου είναι πολύ πιο κοντά και το απο­τέλεσμά τους σε κάθε περίπτωση θα επηρεάσει τη μορφή που θα λάβει η πολιτική σκηνή τους επόμενους μή­νες.

Οι τάσεις λοιπόν που καταγράφονται είναι ενδεικτικές ενός κλίματος δυσπι­στίας και προς την κυβερνώσα Ν.Δ. και προς την αξιωματική αντιπολίτευση, δε­δομένου ότι το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ κατά 2% σημειώνεται στα επίπεδα του 19% έναντι 17%, κάτω από το… «ψυχολογικό όριο» του 20%.
Πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία ακόμη αποτελούν:
♦  Η διατήρηση της Χρυσής Αυγής σε επίπεδο 10% παρά τις φυλακίσεις στε­λεχών της και την άρση ασυλίας των βουλευτών της.
♦  Η εμφάνιση του Ποταμιού στο ίδιο επίπεδο (10%), ποσοστό που του εξασφαλίζει την είσοδο στην Ευρωβουλή και το καθιστά τη μεγαλύτερη από τις δυνάμεις που αναφέρονται στην Κε­ντροαριστερά.
♦   Η υποχώρηση της ΔΗΜΑΡ στο 2%.
♦   Ο περιορισμός των Ανεξάρτητων Ελλήνων στο 3,5%, ποσοστό κάτω από το εκλογικό μέτρο για εκλογή ευ­ρωβουλευτή (4,7%).
♦   Η διατήρηση του ΚΚΕ πάνω από το όριο εκλογής ευρωβουλευτή, στο 5%.
Eνδιαφέροντα όμως είναι και τα ευ­ρήματα της πρόθεσης ψήφου για τις εθνικές εκλογές και την αναγωγή της επί των εγκύρων, όπου – με τη βοήθεια και των συγκριτικών στοιχείων από την προηγούμενη δημοσκόπηση της Pulse για το «Ποντίκι», στις 21 Ιανουαρίου – παρατηρούμε τα εξής:
1 Η Ν.Δ. χάνει 0,5% στην πρόθεση ψή­φου και 1% στην αναγωγή της επί των εγκύρων.
2  Ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει 2% στην πρόθεση ψήφου και 2,5% στην αναγωγή.
3 Η Χρυσή Αυγή χάνει 1% στην πρόθε­ση ψήφου και το ίδιο ποσοστό στην αναγωγή.
4 Το Ποτάμι εμφανίζεται κατά 3,5% στην πρόθεση ψήφου και 3% στην αναγωγή χαμηλότερα από την πρό­θεση ψήφου συγκριτικά με τις ευρωεκλογές.
5 Το ΠΑΣΟΚ παραμένει σταθερό.
6 Το ΚΚΕ κερδίζει 0,5% και στην πρόθε­ση ψήφου και στην αναγωγή.
7 Η ΔΗΜΑΡ βρίσκεται κάτω από το όριο εισόδου στη Βουλή.
Η πολυσυλλεκτικότητα
Αν για τα δύο κόμματα εξουσίας ο βα­σικός όρος για την επίτευξη των εκλογι­κών τους στόχων είναι η πολυσυλλεκτι­κότητα, τότε και η Ν .Δ. και ο ΣΥΡΙΖΑ εμ­φανίζουν πρόβλημα. Οι παράγοντες που εμποδίζουν τους δύο «μονομά­χους» να απλωθούν σε ευρύτερο ακρο­ατήριο είναι η Χρυσή Αυγή για τη Ν.Δ. και το Ποτάμι για τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως απο- τυπώνεται στην πρόθεση ψήφου για τις ευρωεκλογές.
♦   Η Χρυσή Αυγή, με την παραμονή της σε διψήφιο ποσοστό, αντέχει την πίε­ση και, έχοντας ήδη αποσπάσει μεγά­λο αριθμό ψηφοφόρων από τη Ν.Δ., την καθηλώνει σε ποσοστό ακόμη χαμηλότερο από το ιστορικό χαμηλό των βουλευτικών εκλογών του Μαΐου του 2012.
♦  Το Ποτάμι, απορροφώντας σοβαρά ποσοστά από τη ΔΗΜΑΡ και την Ελιά / ΠΑΣΟΚ, αλλά και από τον ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται να περιορίζει τη δυνατότητα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να επεκταθεί στο κεντροαριστερό κοινό και να εκμεταλλευθεί τον πολυκερματισμό των δυνάμεων του χώρου αυτού.
Το γεγονός ότι και τα δύο αυτά σχή­ματα (Χ.Α. και Ποτάμι) εμφανίζουν επί­σης πολυσυλλεκτικότητα ως προς τους χώρους άντλησης ψηφοφόρων δημι­ουργεί ένα εκλογικό χάος και επιτεί­νει την αβεβαιότητα. Ένας ναζιστικός σχηματισμός, που κερδίζει τη «σκληρή» απόρριψη του πολιτικού συστήματος και εκμεταλλεύεται την απελπισία με­γάλων κοινωνικών στρωμάτων, και ένας απολίτικος σχηματισμός με άγνωστη στελεχιακή σύνθεση, που προσελκύει τη «λάιτ» διαμαρτυρία, τείνουν – εφόσον διατηρηθούν μέχρι τέλους σε αυτά τα επίπεδα – να καταστούν παράγοντες πολιτικής απορρύθμισης.
Βεβαίως, μέχρι σήμερα λείπει ο παρά­γοντας «πόλωση», ο οποίος θα μπει στο εκλογικό παιχνίδι όταν πλησιάσουμε λί­γο περισσότερο στην ημερομηνία της κάλπης, ωστόσο είναι άγνωστο – λόγω της παραδοσιακής χαλαρότητας στην ψήφο των ευρωεκλογών – αν μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά στις επιλογές των ψηφοφόρων.
Τα έως τώρα συμπεράσματα πάντως είναι δύο:
♦  Τόσο η Ν.Δ. όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν κάθε λόγο να επενδύσουν στην πό­λωση, διότι τη χρειάζονται και οι δύο.
♦   Η ευκολία με την οποία η ψήφος με­γάλων τμημάτων του πληθυσμού διασπείρεται, δείχνει ότι η πειστικότη­τα των δύο «μονομάχων» κινείται σε χαμηλό επίπεδο. Κοινώς, ούτε το $υαθ5$ δίοιγ της Ν.Δ. πείθει ούτε οι επαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ είναι όσο ελ­κτικές θα ήθελε. Ο παρεπόμενος κατακερματισμός, επομένως, αφορά το σύνολο του πολιτικού συστήματος – και μάλιστα παραμονές ενός ακό­μη… μνημονίου!
Οι αναποφάσιστοι
Το πρόβλημα του κατακερμα­τισμού του πολιτικού συστήμα­τος και της εύκολης διασποράς της ψήφου πάντως αποτυπώνεται, μεταξύ άλλων, και στην ειδικότερη έρευνα της Ρυΐ5θ ΡΚ: για τους αναποφάσιστους, οι οποίοι εκ των πραγμάτων θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος και των ευ­ρωεκλογών και των εθνικών εκλογών. Οι διαφαινόμενες τάσεις στο εσωτερικό τους πάντως είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέρουσες!
♦  Οι μισοί περίπου εξ αυτών παραμέ­νουν όντως αναποφάσιστοι και για
τις δύο κάλπες.
♦  Η Ν.Δ., μάλλον λόγω πολιτικής – εκλογικής καταγωγής των περισσοτέρων, έχει κάποια πρόσβαση σε αυτό το τμήμα ψηφοφόρων, ενώ η αντί­στοιχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι απογοητευτική, τουλάχιστον σε όσους εκδηλώ­νουν μια προτίμηση.
♦  Κανένα άλλο κόμμα δεν δείχνει να συγκινεί ιδιαίτερα αυτήν την κατηγο­ρία.
♦  Επίσης ο Σαμαράς φαίνεται να έχει τε­ράστιο προβάδισμα και στην καταλ­ληλότητα για την πρωθυπουργία, με τον Τσίπρα να μη συγκινεί τους ανα­ποφάσιστους που δηλώνουν προτί­μηση.
Έτσι, μέχρι στιγμής ο ΣΥΡΙΖΑ προηγεί­ται μεν σταθερά, αλλά χωρίς «ρεύμα». Προφανώς είναι σχετικά νωρίς ακόμη, αλλά η ευρωκάλπη, όσο χαλαρά κι αν την προσεγγίζει ο κόσμος, θα δημιουρ­γήσει νέα πολιτικά δεδομένα εν όψει των εθνικών εκλογών. Αυτό ας το λά­βουν σοβαρά υπ’ όψιν όλοι οι ενδιαφε­ρόμενοι…
το Ποντίκι

Το Ποτάμι, τα μπάζα και ο ΣΥΡΙΖΑ

Σταύρος Χριστακόπουλος

Μια ομοβροντία κειμένων τις τελευταίες ημέρες, με βαριές υπογραφές μάλιστα, χτυπάει καμπανάκι προειδοποίησης με κοινό παρονομαστή τη διαπίστωση ή τον φόβο διάλυσης του «αστικού» πολιτικού στρατοπέδου και κυρίως της Κεντροαριστεράς.

Ας δούμε κάπως αναλυτικά μερικές τέτοιες παρεμβάσεις:

«Χρειάστηκαν 10 χρόνια»

Την Τρίτη 11 Μαρτίου ο Άγγελος Στάγκος, σε άρθρο του στην ιστοσελίδα Ρεπόρτερ, με τίτλο «Δυσοίωνο το μέλλον για την Κεντροαριστερά», σημειώνει, εκκινώντας από τον παραλληλισμό με τη δεκαετία του 1950:

«Αυτή η κεντροαριστερά θα βγάλει το λάδι όσων προσβλέπουν και ελπίζουν ότι θα αποκτήσει κάποιο σχήμα. Η εμπειρία από το παρελθόν, δηλαδή από τη δεκαετία του 1950, λέει ότι χρειάστηκαν 10 χρόνια για να καταφέρουν οι αρχηγοί και οι αρχηγίσκοι διαφόρων κομμάτων και κομματιδίων του κεντρώου και του κεντροαριστερού χώρου να συμφωνήσουν στη δημιουργία της βραχύβιας Ένωσης Κέντρου, ενώ το παρόν δεν δημιουργεί προσδοκίες ότι κάτι ανάλογο μπορεί να επιτευχθεί σε συντομότερο χρόνο».

«Όπως έχουν τα πράγματα, και με το “Ποτάμι” στο πολιτικό σκηνικό πλέον, οι οιωνοί για το ΠΑΣΟΚ, για την “Ελιά” και για τη ΔΗ.ΜΑΡ. δεν είναι καλοί, ειδικά με την αναταραχή που επικρατεί. Οι “58” σκορπίζουν, στο ΠΑΣΟΚ αλληλοτρώγονται, ο Βενιζέλος δεν τραβάει, η Κεντροαριστερά αντιμετωπίζει αντικειμενικά προβλήματα γιατί δεν μπορεί να υπερασπιστεί τις αρχές της μέσα στο οικονομικό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί ιδιαίτερα στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη και βεβαίως δεν μπορεί να απαγκιστρωθεί από την κυβέρνηση, όποιος και να είναι ο αρχηγός, εφόσον είναι προσανατολισμένο – και σωστά – στην παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη.

Είναι σχεδόν καταδικασμένο να στηρίζει κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, γεγονός που δεν του επιτρέπει διαφοροποίηση. Με λίγα λόγια, θα συνεχίσει να κουβαλάει τον σταυρό του, μέσα στο περιβάλλον του άκρατου λαϊκισμού και του παραλόγου που έχει εδραιωθεί στην Ελλάδα».

Η παρωδία

Την Κυριακή στην Καθημερινή ο Κώστας Ιορδανίδης, υπό τον τίτλο «Η Ιστορία ως παρωδία», επισημαίνει τον «θρυμματισμό του ελληνικού πολιτικού συστήματος», τον οποίο «αρχίζουν να καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις εν όψει των ευρωεκλογών του προσεχούς Μαΐου», με ιδιαίτερη αναφορά, και αυτός, στη δεκαετία του 1950, η οποία όλο και περισσότερο θυμίζει πολλά σε όλο και περισσότερους:

«Η σάρωση του οικονομικού συστήματος θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην αποσύνθεση και των κομμάτων, που διαχειρίστηκαν την εξουσία στη διάρκεια της μεταπολιτεύσεως. Το αντίθετο θα ήταν παράδοξο και αφύσικο».

Ύστερα δε από μια αναφορά στις «εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950, όταν η κάλπη ανέδειξε έντεκα κόμματα στη Βουλή και τρεις ανεξαρτήτους» και τον αξιοσημείωτο παραλληλισμό εκείνης της περιόδου με τη σημερινή, σημειώνει:

«Δεν είναι λίγοι αυτοί που περιφέρονται εδώ και μήνες αναζητώντας πρόσωπο που θα μπορούσε να συσπειρώσει τους πολίτες, να δημιουργήσει “ρεύμα”. Κατεστημένο όμως δεν υπάρχει πλέον εν αντιθέσει με το παρελθόν. Προσωπικότητες, που να συνδέθηκαν με τις τύχες του έθνους έχουν εκλείψει από καιρό. Ως εκ τούτου αντί “νέου Παπάγου” και “Ελληνικού Συναγερμού” ανέκυψε ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης και το “Ποτάμι”. Για μία φορά ακόμη η ιστορία επαναλαμβάνεται ως παρωδία ή μάλλον ως θεατρική παράσταση, επαρχιωτικής εμπνεύσεως».

Και η κατακλείδα: «Σε σύγκριση με τα συμβαίνοντα τη σήμερον, το 1950 φαντάζει έτος πολιτικού επαγγελματισμού εντυπωσιακής ποιότητος».

Οι σημαίες ευκαιρίας

Την Κυριακή στο Βήμα ο διευθυντής της εφημερίδας Αντώνης Καρακούσης υπογράφει άρθρο με τίτλο «Μια αλλιώτικη συζήτηση», στο οποίο, κατά το αγαπημένο μοτίβο του αρθρογράφου, περιγράφεται μια συζήτηση μεταξύ φίλων, με το ερώτημα «αν η πολιτική κρίση, ως επακόλουθη της οικονομικής, είναι αναπόφευκτη και ικανή να αποδομήσει την όποια σταθεροποίηση της οικονομίας».

Αποτυπώνει δε με έμφαση την άποψη ενός εκ των συνομιλητών ως εξής:

«Μια χώρα πνιγμένη σε μακρά οικονομική κρίση και με ανεργία κοντά στο 30% δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίσει κάποια στιγμή μείζονα πολιτική κρίση. Νομοτελειακά θα έλθει η πολιτική κρίση αν δεν διαμορφωθούν τάχιστα συνθήκες εξόδου από την οικονομική. Αυτό διδάσκει η παγκόσμια πολιτική ιστορία.

Παντού στον κόσμο χώρες που αντιμετώπισαν οικονομικές κρίσεις τέτοιου βάθους οδηγήθηκαν σε πολιτικές καταρρεύσεις εξαιτίας της απαξίωσης των πολιτικών δυνάμεων που θεωρήθηκαν υπεύθυνες της οικονομικής καταστροφής. Το ίδιο, αργά ή γρήγορα, θα συμβεί και στην Ελλάδα. Η πολιτική κρίση είναι μπροστά και κατά πάσα βεβαιότητα θα οδηγήσει σε μεγάλες ανακατατάξεις, οι οποίες θα πλήξουν κυρίως τις ώς τώρα κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις.

“Και τι μας περιμένει;” τον διέκοψε κάποιος άλλος της παρέας διερωτώμενος: “Οι λίμνες, τα ποτάμια, η τηλεδημοκρατία, διάφορα προσωποπαγή σχήματα με σημαίες ευκαιρίας θα αντικαταστήσουν τα παραδοσιακά κόμματα, τα οποία ακόμη και σε τούτες τις συνθήκες μπορούν να εγγυηθούν τα βασικά αγαθά της χώρας, ενώ τα νεότευκτα σχήματα μοιάζουν με εκείνα τα παραδομένα σε ξένες δυνάμεις νέα κόμματα της “υπαίθρου”, της “νέας πατρίδας” κτλ. των άλλοτε  χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού που δεν μπορούν να εγγυηθούν ούτε την εθνική ενότητα ούτε πολύ περισσότερο την εδαφική ακεραιότητα”.

“Αν είναι αυτό το πολιτικό μας μέλλον”, προσέθεσε με έμφαση, “χίλιες φορές ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Τσίπρας, όποιος τέλος πάντων λογοδοτεί σε σχήματα οργανωμένα και ελέγχεται υποτυπωδώς παρά ο καθένας που “φούσκωσε” μέσα στις ιδιαίτερες σημερινές συνθήκες, διαμόρφωσε πλάνη μεγίστη ότι μπορεί να χειρισθεί μείζονα προβλήματα και ανεμίζει ξύλινο σπαθί σωτηρίας».

Συμπεράσματα

1. Οι αναφορές στη δεκαετία του 1950 είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτες σε όσα αφορούν την κατάσταση της Κεντροαριστεράς και την προοπτική της ανασυγκρότησής της – ακόμη και οι ανησυχίες για το διάστημα που πιθανώς θα χρειαστεί γι’ αυτήν (Στάγκος).

2. Ο συσχετισμός της οικονομικής κρίσης και της χρεοκοπίας με την προοπτική διάλυσης του πολιτικού συστήματος που οδήγησε σε αυτήν είναι πια κοινός τόπος, με όποιο πνεύμα και αν προσεγγίσει κάποιος το θέμα. Η εποχή που τέτοιες προσεγγίσεις, όταν τις καταγράφαμε στην αρχή της κρίσης, αντιμετωπίζονταν σαν… «προφητείες» έχει παρέλθει, αφού η ζωή τις δικαιώνει.

3. Το επόμενο συμπέρασμα αφορά τη – διάχυτη – διαπίστωση ότι το σύστημα εξουσίας της μεταπολίτευσης εκπνέει. Το ερώτημα είναι τι θα το διαδεχθεί. Αυτό σε έναν βαθμό – όχι απαραίτητα καθοριστικό – θα φανεί από το πόσο πολιτική θα είναι η ψήφος απόρριψης στις ευρωεκλογές και σε ποιον βαθμό θα αφορά τον καθένα από τους πρωταγωνιστές της μεταπολίτευσης.

4. Πέρα από τις συμπάθειες και αντιπάθειες του καθενός, μια παράμετρος που θα δώσει το στίγμα των διαθέσεων της ελληνικής κοινωνίας θα είναι η εκλογική επίδοση του Ποταμιού. Όχι απλώς επειδή πρόκειται για φαινόμενο «τηλεδημοκρατίας» (Καρακούσης) και απολίτικου λάιφ στάιλ ούτε μόνο διότι «η ιστορία επαναλαμβάνεται ως παρωδία ή μάλλον ως θεατρική παράσταση επαρχιωτικής εμπνεύσεως» (Ιορδανίδης). Αλλά κυρίως επειδή το ποσοστό του, έστω και αν πρόκειται για ευρωεκλογές, θα καταδείξει τον βαθμό «εγκυρότητας» της πολιτικής στη χώρα μας.

Το ίδιο ισχύει και με την ψήφο προς τη Χρυσή Αυγή. Εν τέλει η υπέρμετρη υπερψήφιση ενός ναζιστικού και ενός απολίτικου – λάιφ στάιλ σχηματισμού παραπέμπουν σε φαινόμενα που επικράτησαν – και ακόμη ανθούν – σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης μετά την παταγώδη πτώση του ανατολικού μπλοκ και τη σχεδόν ολοκληρωτική κατάρρευση κάποιων εκ των χωρών που το συναποτελούσαν. Μια ματιά στη σημερινή Ουκρανία, την οποία παρασύρουν στην άβυσσο πολιτικοί «ηγέτες» καταδικασμένοι για σκάνδαλα, κλέφτες του δημοσίου χρήματος, πρώην πυγμάχοι και πατενταρισμένοι φασίστες, δείχνει του λόγου το αληθές.

5. Το πέμπτο συμπέρασμα αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ και τη δυνατότητά του να μετουσιώσει σε πολιτική διεξόδου την ψήφο απόρριψης του μεταπολιτευτικού συστήματος εξουσίας. Ο ίδιος ακόμη ψάχνει και ψάχνεται. Ωστόσο η φύση και η πολιτική απεχθάνονται το κενό. Ιδιαίτερα σε μια χώρα που βρίσκεται σε δεινή κρίση και με πολλαπλά προβλήματα, στην οποία κάθε κυβέρνηση οφείλει, εκτός από την οικονομία, να διαχειριστεί βαρύτατους συμβολισμούς, έννοιες και προβλήματα, όπως η εδαφική ακεραιότητα και η εθνική συνοχή.

● Στα «κατά» του ΣΥΡΙΖΑ, το ότι απαιτείται να «ωριμάσει» εξαιρετικά βίαια.

● Στα «υπέρ» του, το ότι δεν έχει κάψει καμιά από τις πολιτικές δυνατότητες που απαιτεί η εποχή.

● Στα «ζητούμενα», το ότι πρέπει να πείσει ευρύτατα κοινωνικά στρώματα και για τις προθέσεις και για τις δυνατότητές του.

Υπ’ αυτήν την έννοια οι επόμενες ευρωεκλογές δεν θα κρίνουν την επόμενη κυβέρνηση, αλλά θα αποτελέσουν ένα γερό «κρας τεστ» για πολλούς και πολλά…

το Ποντίκι

Στις ορέξεις των τροϊκανών

Σταύρος Χριστακόπουλος

Ένα αγαπημένο «μότο» της κυβερνητικής επικοινωνιακής «καταιγίδας» αυτών των ημερών λέει ότι «η κυβέρνηση ανησυχεί από την εσωτερική ρήξη στο ΠΑΣΟΚ και τις επιπτώσεις της στην κυβερνητική συνοχή».

Δυστυχώς για το Μαξίμου, αυτή είναι μόνο η μισή αλήθεια. Η… άλλη μισή, αυτή που συστηματικά αποκρύπτεται ή υποβαθμίζεται, είναι ότι, ενώ πράγματι η συνοχή της κυβέρνησης απειλείται, η πιο σοβαρή πηγή κινδύνου λέγεται… τρόικα.

Ομολογουμένως η εσωτερική κατάσταση του ΠΑΣΟΚ είναι τόσο δύσκολη, ώστε μπορεί να χαρακτηριστεί ακόμη και δραματική. Η ρήξη μεταξύ Βενιζέλου και Παπανδρέου, η πολυδιάσπαση των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς και η ορατή απειλή να μην εκλεγεί «πράσινος» ευρωβουλευτής είναι παράγοντες που σε σχετικά μικρό βάθος χρόνου θέτουν υπό αμφισβήτηση όχι μόνο τη συνοχή, αλλά και τη βιωσιμότητα του ελάσσονος κυβερνητικού εταίρου υπό την τρέχουσα κομματική μορφή του. Κατά συνέπεια, λοιπόν, τίθεται όντως και ζήτημα βιωσιμότητας του κυβερνητικού σχήματος.

Καιρό τώρα από το ΠΑΣΟΚ προειδοποιούν τη Ν.Δ. και την τρόικα ότι – ιδιαίτερα εν όψει ευρωεκλογών – είναι σχεδόν αδύνατη η ομαλή ψήφιση οποιουδήποτε μέτρου το οποίο θα έστρεφε εναντίον του ίδιου και της κυβέρνησης υπολογίσιμες μερίδες της κοινωνίας.

Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι δύσκολα νομοσχέδια ή μέτρα θα καταψηφιστούν εν τέλει στη Βουλή, όμως η αλήθεια είναι ότι η συνοχή του ΠΑΣΟΚ και η σταθερότητα της κυβέρνησης μπορεί να δοκιμαστούν σκληρά ακόμη και αν δεν αμφισβητηθεί η κοινοβουλευτική της πλειοψηφία. Ακόμη και αν δεν χαθεί η «δεδηλωμένη».

Ωστόσο η κυβέρνηση, προκειμένου να προλάβει κάθε δυσάρεστο ενδεχόμενο, είχε σπεύσει τις προηγούμενες μέρες να ζητήσει από το Eurogroup της Δευτέρας μια πολιτική δήλωση προόδου και στήριξης εν όψει της έως τότε αποτυχίας να υπάρξει συμφωνία με την τρόικα για τα προαπαιτούμενα έγκρισης της επόμενης δανειακής δόσης.

Από την πλευρά τους οι δανειστές δεν δείχνουν να συμμερίζονται την αγωνία περί κυβερνητικής σταθερότητας. Αντιθέτως οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης έστειλαν, με ψυχρή γραφειοκρατική αυστηρότητα, τον Γιάννη Στουρνάρα να συμφωνήσει δίχως άλλη χρονοτριβή, έως την Κυριακή, με τους εκπροσώπους των δανειστών, αν θέλει να εξασφαλίσει μέρος, έστω, των χρημάτων που απαιτούνται για να πληρωθούν οι υπέρογκες δανειακές υποχρεώσεις του Μαΐου.

Ζόρικη

Όμως το χειρότερο για την κυβέρνηση είναι ότι η τρόικα φρόντισε αυτές τις μέρες να δείξει τα δόντια της ξεκαθαρίζοντας ότι η περίοδος μετά τις ευρωεκλογές θα είναι πολύ πιο ζόρικη, καθώς θα τεθεί επί τάπητος το πιο μεγάλο ζήτημα της ελληνικής οικονομίας, το οποίο συνιστά τον κορυφαίο – εδώ που φτάσαμε – κυβερνητικό στόχο: την ελάφρυνση των δανειακών υποχρεώσεων, η οποία κατά περίπτωση βαφτίζεται «μείωση» ή «ρύθμιση» του χρέους.

Εν όψει αυτής της διαπραγμάτευσης, η οποία θα κρίνει το μέλλον της επιτήρησης στην Ελλάδα και πιθανότατα το μέλλον της κυβέρνησης, οι δανειστές, με προεξάρχοντες τη Γερμανία και τις άλλες χώρες του πλούσιου Βορρά, είναι αποφασισμένες για τη σύναψη νέου δανείου και ενός ακόμη σκληρού μνημονίου, το οποίο (όπως αναλυτικά γράφουμε στις σελίδες 4-5) θα συνοδευτεί από μέτρα που, άμεσα ή έμμεσα, θα θίξουν μισθούς και συντάξεις μέχρι και το 2017, παρότι ήδη αναζητείται φόρμουλα ώστε το νέο μνημόνιο να βαφτιστεί «μεταρρυθμιστικό» και όχι δημοσιονομικό.

Με απλά λόγια, ο μεγάλος στόχος να διατηρηθεί η στενή επιτήρηση της Ελλάδας μετατρέπει ολόκληρη την κυβέρνηση – και όχι μόνο το παραπαίον ΠΑΣΟΚ – σε δυνάμει αναλώσιμη, καθώς οι δανειστές δεν δείχνουν διατεθειμένοι να υποχωρήσουν στα μείζονα προκειμένου να διασφαλίσουν τη σταθερότητά της.

Αυτό έγινε ήδη καταφανές με τους περιορισμούς που ετέθησαν στην προεκλογική διάθεση μέρους του πρωτογενούς πλεονάσματος, θέμα στο οποίο η τρόικα θα έχει τον τελικό λόγο.

Επιπλέον οι επιτηρητές άρπαξαν την ευκαιρία και μετέτρεψαν σε προαπαιτούμενο για τις δόσεις την υλοποίηση της περίφημης «εργαλειοθήκης» του ΟΟΣΑ, την οποία οι φωστήρες της κυβέρνησης παρήγγειλαν και έβαλαν στο τραπέζι προκειμένου να παρακάμψουν, υποτίθεται, τις πιέσεις για την εφαρμογή των μνημονιακών υποχρεώσεων και να εμπορευθούν πολιτικά ένα υποτιθέμενο «εθνικό σχέδιο μεταρρυθμίσεων».

Το αποτέλεσμα είναι η επόμενη δανειακή δόση να εξαρτάται από δευτερεύουσες για το δημοσιονομικό αποτέλεσμα αλλά δυσμενείς και κρίσιμες για την επιβίωση ή την καταστροφή ολόκληρων κλάδων της οικονομίας, όπως οι κτηνοτρόφοι και οι φαρμακοποιοί, τους οποίους η κυβέρνηση θα βρει μπροστά της στην… κάλπη.

Ένα ακόμη κωμικοτραγικό αποτέλεσμα για την κυβέρνηση είναι η συστράτευση υπουργών (Άδωνις με φαρμακοποιούς, Τσαυτάρης και Χαρακόπουλος με κτηνοτρόφους) για μέτρα που η ίδια αυτή κυβέρνηση παρήγγειλε και έβαλε στο τραπέζι και η τρόικα επιμένει για την εφαρμογή τους.

Περικοπές

Όμως πολύ σύντομα στη δίνη του κυκλώνα θα βρεθούν ζητήματα πολύ σοβαρότερα και πολύ πιο κρίσιμα για την κυβερνητική συνοχή.

Ακόμη και αν υπάρξει προεκλογική «εκεχειρία» στην απελευθέρωση των απολύσεων, αμέσως μετά τις εκλογές θα διατυπωθούν απαιτήσεις για νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, δραστική μείωση ή κατάργηση των αποζημιώσεων απόλυσης, μέτρα επιβίωσης των ασφαλιστικών ταμείων, νέα δημοσιονομικά μέτρα για το κενό του 2015, νέο μεσοπρόθεσμο πλαίσιο για το διάστημα 2015-2018, περιορισμό στο δικαίωμα των απεργιών, νέες απολύσεις στο Δημόσιο και ίσως πολλά ακόμη που ακόμη δεν έχουν δημοσιοποιηθεί.
Και βεβαίως εξακολουθεί να εκκρεμεί η μοίρα των τραπεζών, που αποτελεί το σημαντικότερο από όλα τα ζητήματα.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες η συζήτηση περί κυβερνητικής σταθερότητας, όσες εσωκομματικές παραμέτρους κι αν έχει σήμερα, δεν μπορεί να γίνει χωρίς τον κρίσιμο παράγοντα των δανειστών. Από τις δικές τους αποφάσεις θα κριθεί η πολιτική επιβίωση τόσο της κυβέρνησης όσο και των κομμάτων που τη συγκροτούν. Προς το παρόν όλοι παραμένουν εκκρεμείς, με τον φόβο ότι είναι, εν τέλει, πολιτικά αναλώσιμοι…

το Ποντίκι

Τους έχουν ζώσει τα φίδια

Μπροστά στον κίνδυνο της πανωλεθρίας στην Περιφέρεια Αττικής και τον Δήμο Αθηναίων, ο Σαμαράς επιστρατεύει όλα τα όπλα για να διασωθεί. Φαίνεται ότι οι εκλεκτοί του, Κουμουτσάκος και Σπηλιωτόπουλος, κινδυνεύουν να μην περάσουν στον δεύτερο γύρο, ενώ ούτε στην Κεντρική Μακεδονία ούτε στη Θεσσαλονίκη πάνε καλά.

Ο Άρης ζήτησε ανοικτά και δημοσίως από τον Νικήτα να αποσυρθεί από την κούρσα καθώς βλέπει την άνοδο του Γαβριήλ Σακελλαρίδη και τη δυναμική που αποκτά η υποψηφιότητά του, που δείχνει ότι μπαίνει στον δεύτερο γύρο. Η δημόσια παραίνεση του Άρη προκάλεσε οργή στο στρατόπεδο του Νικήτα, αλλά προς το παρόν δεν έχει ξεθάψει το… τσεκούρι του πολέμου. Όμως είναι θέμα χρόνου να συμβεί και τότε θα υπάρχουν δυσάρεστες επιπτώσεις και σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο.
Δεν είναι τυχαίο ότι στην πρώτη ανοικτή εκδήλωση στο «Caravel», την Τετάρτη το βράδυ, μίλησε για σχέδιο ορισμένων (του Μαξίμου) να κρατήσουν τον Καμίνη στην Αθήνα για να επιβιώσει πολιτικά ο Βενιζέλος. Ο Άρης αθροίζει στα δικά του ποσοστά τα χαμηλά ποσοστά του Νικήτα για να υποστηρίξει ότι θα κόψει πρώτος το νήμα παραγνωρίζοντας, όπως λένε στελέχη, ότι στην πολιτική «ένα και ένα δεν κάνουν πάντα δύο».
Επιπλέον ασκούνται πιέσεις στον Νικήτα με αντάλλαγμα το ευρωψηφοδέλτιο και στήριξη από τον μηχανισμό για να εκλεγεί, αφού έχει αναγνωρισιμότητα, αλλά ο ίδιος αρνείται θεωρώντας ότι: «η κάλπη θα με βγάλει ψηλά στον Δήμο Αθηναίων». Δεν φαίνεται να πτοείται ούτε από το γεγονός ότι θα του χρεώσουν την αποτυχία του Άρη και διαμηνύει ότι, αν αρχίσουν «τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη», θα αρχίσει κι αυτός «τα τσάμικα και τα καλαματιανά».
Πλέον στελέχη της Ν.Δ. έχουν αρχίσει να σιγοψιθυρίζουν ότι οι άνθρωποι του Νικήτα είναι εκείνοι που πιέζουν να παραμείνει στην κούρσα παρά τα χαμηλά ποσοστά των δημοσκοπήσεων, για να μπορούν να ελέγχουν τομείς και πόστα που είχαν στον δήμο.
Ο Κουμουτσάκος δεν έχει πιθανότητα να περάσει στον δεύτερο γύρο, αφού τα ποσοστά που καταγράφει στις δημοσκοπήσεις κινούνται στο 12%-15%, στα επίπεδα του Σπηλιωτόπουλου. Επί της ουσίας, είναι προφανές ότι οι δυνάμεις της Ν.Δ. στην Αττική έχουν υποστεί σοβαρή καθίζηση και πως ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να καταγράψει μεγάλη νίκη στον πρώτο γύρο, η οποία θα αποφέρει μεγαλύτερα αποτελέσματα στον δεύτερο γύρο και κυρίως στις ευρωεκλογές.
Στη Θεσσαλονίκη ο Σταύρος Καλαφάτης δεν «περπατάει» και δεν μπορεί να «χτυπήσει» τον Μπουτάρη, ενώ στην Κεντρική Μακεδονία ο «αντάρτης» Απόστολος Τζιτζικώστας διαλύει την επίσημη υποψηφιότητα του Γιάννη Ιωαννίδη.

«Ξινίλα» Ντόρας – Μαριέττας
Με την παλαιοκομματική λογική της συμμετοχής προσώπων από τον χώρο του Αθλητισμού και του Πολιτισμού, ειδικών ομάδων και γεωγραφικής εκπροσώπησης αναζητούνται οι υποψήφιοι για το ευρωψηφοδέλτιο. Έτσι, κρατούν ως «επτασφράγιστο» μυστικό την υποψηφιότητα του Μανώλη Μαυρομάτη, ο οποίος, κατά τη θητεία του στην Ευρωβουλή, «λουκιάστηκε» και, όταν δεν επανεξελέγη, ανέλαβε σύμβουλος στην Επιτροπή. Το «λόμπι» που τον στηρίζει στις Βρυξέλλες πιέζει τη Συγγρού να τον βάλει σε μια θέση στο ευρωψηφοδέλτιο και φαίνεται ότι δεν συναντά ισχυρή αντίσταση.
Ο έτερος «Μανόλο», ο Κεφαλογιάννης, ανακοινώθηκε ως επικεφαλής της Εκλογικής Επιτροπής για τις ευρωεκλογές και είναι προφανές ότι όχι μόνο θα είναι υποψήφιος, αλλά θα έχει απόλυτη στήριξη Σαμαρά στη μάχη του σταυρού. Ως επικεφαλής της Εκλογικής Επιτροπής δεν θα έχει ούτε περιορισμό τηλεοπτικών εμφανίσεων κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.
Επιβεβαιώνοντας τις πληροφορίες του «Π», η Ντόρα Μπακογιάννη και η Μαριέττα Γιαννάκου «ξίνισαν» όταν ο Μανώλης Κεφαλογιάννης πήρε την πρωτοβουλία στο Δουβλίνο και μεταξύ σοβαρού και αστείου πρότεινε στον Σαμαρά να τις βάλει στο ευρωψηφοδέλτιο. Κανείς δεν είπε λέξη και όλοι έκαναν ότι… δεν άκουσαν. Η Ντόρα λέει ότι δεν θέλει να κατέβει, αλλά, εάν τελικώς είναι υποψήφια, θέλει να την έχει παρακαλέσει ο Σαμαράς, ώστε να έχει πάρει ως αντιπαροχή τη θέση που θέλει στην Κομισιόν.
Μετά την ανακοίνωση του Κεφαλογιάννη ως επικεφαλής της Εκλογικής Επιτροπής η Μαριέττα φέρεται ως δυσαρεστημένη, αφού δεν θα έχει προνόμια σε αυτήν τη μάχη, παρ’ ότι έχει διατελέσει με επιτυχία τόσες φορές ευρωβουλευτής. Η υποψηφιότητα της Νίκης Τζαβέλλα μπορεί να φέρει ψήφους τεχνοκρατών και πρώην ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ, ενώ και η υποψηφιότητα Κύρτσου μετριέται από τη Συγγρού στα θετικά.Παραιτήσεις και ασάφειες

Από νυν βουλευτές που θα παραιτηθούν – λόγω του ασυμβίβαστου που θέτει ο Σαμαράς –, εκτός από τον Μανώλη Κεφαλογιάννη, φαίνεται πως υποψηφιότητα σκέφτεται να θέσει ο Κώστας Μουσουρούλης. Ο βουλευτής Χίου είχε εργαστεί πολλά χρόνια στις Βρυξέλλες και μάλλον καλοβλέπει την επιστροφή του ως ευρωβουλευτή, αφού το πολιτικό κλίμα δεν τον σηκώνει ως υπουργό στα πάτρια εδάφη.
Η Ρόδη Κράτσα δεν είναι σαφές τι θέλει να πράξει, ενώ φαίνεται πως και οι φήμες για τα ονόματα δημοσιογράφων που είχαν ακουστεί, όπως της Μαριάννας Πυργιώτη και του Μανώλη Κοττάκη, δεν επιβεβαιώνονται. Ο Φαήλος Κρανιδιώτης είναι ανάμεσα στα ονόματα που ακούγονται, ενώ δεν επιβεβαιώνεται ούτε διαψεύδεται ότι είναι «ανοικτή» η υποψηφιότητα του Παναγιώτη Ψωμιάδη, όπως είχε αποκαλύψει το «Π».
Όλα τα ονόματα τα χειρίζεται ο Σαμαράς, λένε στη Συγγρού, όπου συνεχίζουν να συγκεντρώνουν πιθανές υποψηφιότητες. Τα ονόματα-κλειδιά είναι γνωστά σε στενό κύκλο συνεργατών του Σαμαρά και ο ίδιος θα κρίνει πότε θα κάνει ανακοινώσεις. Πάντως, ενώ είχαν σκοπό να ανακοινώσουν τον βασικό κορμό έως τα μέσα Μαρτίου, καθυστερούν τη συμπλήρωση λόγω απροθυμίας πολλών στελεχών. «Δεν βιαζόμαστε, υπάρχει χρόνος, αφού οι αντίπαλοι δεν φαίνεται να έχουν κάποια έκπληξη» λέει στέλεχος της Συγγρού επιχειρώντας να κρύψει τη δική τους ένδεια.

το Ποντίκι