Οι καταθέσεις στο στόχαστρο των επιτελείων της ευρωζώνης

του Δημήτρη Καζάκη

Σε πολύ λίγο καιρό για να διαθέτεις καταθετικό λογαριασμό θα υποχρεούσαι να πληρώνεις στην τράπεζα φύλακτρα. Δεν είναι πολύ μακριά η μέρα που θα πηγαίνει κανείς στην τράπεζα για να σηκώσει το μισθό του, ή την σύνταξή του και θα διαπιστώνει ότι του παρακράτησαν ένα ποσοστό. Ακόμη και μόνο για μια τραπεζική συναλλαγή ημέρας. Ενώ οι λίγοι που διαθέτουν ακόμη καταθέσεις, θα βλέπουν μήνα το μήνα να μειώνεται το ποσό λόγω αρνητικού επιτοκίου. Δηλαδή αντί να αποδίδει επιτόκιο η τράπεζα, θα αποδίδει ο καταθέτης σ’ αυτήν.

Αν νομίζεται ότι κάτι τέτοιο είναι απίθανο, τότε προφανώς δεν προσέξατε τη νύξη του Μάριο Ντράγκι στις αρχές Μαίου φέτος ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει ακόμη και την πιθανότητα αποπληθωρισμού. Πώς μπορεί να αντιμετωπίσει μια ένωση όπου κυριαρχούν τα νομισματικά μέσα άσκησης οικονομικής πολιτικής, την πιθανότητα αποπληθωρισμού; Μόνο μ’ έναν τρόπο: το μηδενισμό των διατραπεζικών επιτοκιών της ΕΚΤ που βρίσκονται ήδη στο 0,25%, αλλά και την εισαγωγή αρνητικών καταθετικών επιτοκίων. Με άλλα λόγια οι τράπεζες θα αντλούν τσάμπα χρήμα από την ΕΚΤ και θα επιβαρύνουν τους καταθέτες με φύλακτρα.

Στις 27 Μαίου ο Μάριο Ντράγκι μιλώντας σε μια διημερίδα στην Σίντρα της Πορτογαλίας είπε: “Υπάρχει κίνδυνος να καταληφθεί η οικονομία από αντιπληθωριστικές προσδοκίες” και να προκαλέσει σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις να καθυστερήσουν αγορές και επενδύσεις “σ’ έναν κλασσικό κύκλο αποπληθωρισμού”. Ο Ντράγκι και τα επιτελεία του ανησυχούν ιδιαίτερα μην και κυλίσει σε “κύκλο αποπληθωρισμού” η ευρωζώνη και διοχετεύει στις αγορές ότι η ΕΚΤ θα μειώσει επιτόκια και θα πάρει επιπλέον μέτρα τόνωσης όταν θα συνέλθει στις 5 Ιουνίου.

Ωστόσο, ο Ντράγκι διαβεβαίωσε ότι τελικά η ΕΚΤ θα διατηρήσει τον τιμάριθμο σε επίπεδα κάτω αλλά πλησίον του 2% μεσοπρόθεσμα. Ο λόγος είναι απλός. Θέλει να εξασφαλίσει ότι η οικονομία της ευρωζώνης δεν θα κατρακυλήσει σε κατάσταση αποπληθωρισμού. Να τι λέει η ίδια η ΕΚΤ για τους λόγους της στόχευσης κάτω, αλλά πλησίον του 2%: “Οι ρυθμοί πληθωρισμού κάτω, αλλά πλησίον του 2 % είναι αρκετά χαμηλά για την οικονομία να αξιοποιήσει πλήρως τα οφέλη της σταθερότητας των τιμών. Υπογραμμίζει, επίσης, τη δέσμευση της ΕΚΤ να παρέχει ένα επαρκές περιθώριο για την αποφυγή των κινδύνων του αποπληθωρισμού. Έχοντας ένα τέτοιο περιθώριο ασφαλείας έναντι του αποπληθωρισμού είναι σημαντικό, επειδή τα ονομαστικά επιτόκια δεν μπορούν να πέσουν κάτω από το μηδέν. Σε ένα περιβάλλον αποπληθωρισμού η νομισματική πολιτική δεν μπορεί ως εκ τούτου να είναι σε θέση να τονώσει επαρκώς τη συνολική ζήτηση, χρησιμοποιώντας τα επιτόκια της. Αυτό καθιστά ακόμη πιο δύσκολο για τη νομισματική πολιτική την καταπολέμηση του αποπληθωρισμού, παρά την καταπολέμηση του πληθωρισμού.”

Προσέξατε τι λέει; Ότι σε μια νομισματική ένωση σαν την ευρωζώνη, όπου κυρίαρχο μέσο είναι η νομισματική πολιτική, ο αποπληθωρισμός είναι χειρότερος από τον πληθωρισμό, γιατί δεν μπορεί να υπάρξει αρνητικό επιτόκιο. Σε συνθήκες αποπληθωρισμού το χρήμα ακριβαίνει ακόμη και για τις τράπεζες ακόμη και με μηδενικό διατραπεζικό επιτόκιο. Το αποτέλεσμα είναι να γιγαντώνει η έλλειψη χρήματος από την αγορά και δημιουργείται ένα σπιράλ συρρίκνωσης τόσο των επενδύσεων, όσο και της κατανάλωσης. Αυτό το σπιράλ λέγεται δίνη αποπληθωρισμού.

Η οικονομία της ευρωζώνης έχει ήδη τεθεί σε τροχιά αποπληθωρισμού. Όσο η ΕΚΤ και το ευρωσύστημα επιμένει στις διασώσεις των τραπεζών, τόσο θα συμπιέζεται το εισόδημα των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Τόσο θα επιδεινώνεται το επενδυτικό πρόβλημα και θα εκτινάσεται το χρέος, ιδιωτικό και δημόσιο.

Καθώς η απειλή του αποπληθωρισμού όλο και περισσότερο στοιχειώνει ολόκληρη την ευρωζώνη, η ΕΚΤ θα αναγκαστεί να αναθεωρήσει το ταμπού και θα προχωρήσει σε αρνητικά επιτόκια. Πώς όμως θα αποφύγει την φυγή καταθέσεων; Εδώ έρχεται ο γνωστός οικονομολόγος του ΔΝΤ, Ρόγκοφ, ο οποίος σε άρθρο του στην Financial Times, 28/5, προτείνει την κατάργηση της κυκλοφορίας χαρτονομίσματος. Οι λόγοι που επικαλείται είναι ένας προσχηματικός, ότι δήθεν θα χτυπηθεί η εγκληματικότητα και ένας αληθινός, γιατί έτσι θα επιτραπεί στις τράπεζες να επιβάλλουν αρνητικά επιτόκια στις καταθέσεις.

Καλά η ευρωζώνη. Η Ελλάδα; Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη εδώ και ενάμισυ χρόνο σε “κύκλο αποπληθωρισμού”, αλλά δεν φαίνεται να νοιάζεται κανείς. Η τύχη της έχει προγραφεί. Η απόσυρση από την κυκλοφορία του φυσικού χρήματος και κυρίως των χαρτονομισμάτων έχει ήδη αρχίσει. Στα ΑΤΜ ήδη τα πλαφόν ανάληψης έχουν μειωθεί σημαντικά. H Ελλάδα είναι σε ιδανική κατάσταση για να επιβληθούν αρνητικά επιτόκια. Το πότε θα το μάθουμε το φθινόπωρο, όταν θα τεθεί επί τάπητος το νέο πακέτο χρηματοδότησης για το χρέος της χώρας. Κι ο σώζων εαυτόν, σωθήτω. Αν μπορεί κανείς να σωθεί μέσα σε τέτοια κατάστασης πολιτικής αφασίας.

Συγκλονιστική τοποθέτηση του γ.γ. του ΕΠΑΜ, Δημήτρη Καζάκη στην εκδήλωση για την παρουσίαση του ευρωψηφοδελτίου

"Έχουμε δώσει όρκο τιμής στα παιδιά και τους γονείς μας... Ακόμη και ένας από εμάς να μείνει, θα δώσει τον αγώνα μέχρι τέλους", ανέφερε ο γ.γ του ΕΠΑΜ Δημήτρης Καζάκης κατά την παρουσίαση του ευρωψηφοδελτίου του Κινήματος στο κατάμεστο Polis Art Cafe στη Στοά του Βιβλίου.

"Στις 25 Μάη θα γυρίσουμε την κλεψύδρα ανάποδα και θα τους πάρει ο διάολος", συμπλήρωσε ο ίδιος, αποθεώμενος από δεκάδες φίλους και μέλη του ΕΠΑΜ.

Η εκδήλωση για την παρουσίαση των 42 υποψηφίων ευρωβουλευτών του ΕΠΑΜ τα είχε όλα... Κόσμο, παλμό και πολιτικά συνθήματα. Πρώτα απ' όλα, όμως, έστελνε μήνυμα σε Ελλάδα και Ευρώπη.

"Τραγουδώντας και πολεμώντας, έλεγαν οι παλιοί, ότι πάνε στον πόλεμο", ανέφερε ο Δημήτρης Καζάκης, σημειώνοντας πως "ο αγώνας είναι δύσκολος. Έχουμε μεγάλες απώλειες από το βάρος της καθημερινότητας, της ζωής, αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Ο αγώνας είναι πολύ μεγάλος, όταν οι κυβερνώντες θέλουν να σε κάνουν δούλο".

Ο γενικός γραμματέας του ΕΠΑΜ, που αναγκάστηκε να διακόψει πολλές φορές την τοποθέτησή του λόγω των χειροκροτημάτων, υπογράμμισε ότι "στο Κίνημα αυτό δεν ζητάμε πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Μετράμε ποιοι είναι πατριώτες, ποιοι στρατεύονται στην υπεράσπιση της πατρίδας".

Λίγο νωρίτερα, ο ίδιος είχε αναφερθεί στις "βάσεις", που στηρίχθηκε το ΕΠΑΜ κατά την ίδρυσή του: "Από την αρχή προσπαθήσαμε να ενώσουμε το λαό που είναι ή οφείλει να είναι πρωταγωνιστής των εξελίξεων, να διαδόσουμε πως η γνώση του λαού είναι δύναμη και η δύναμη θα μας οδηγήσει στην πρόοδο, καθώς και να προκαλέσουμε το σύνολο του πολιτικού κόσμου να συζητήσει για όλα τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν τον τόπο. Εμείς έχουμε κωδικοποιημένη πρόταση και για τη διαγραφή του χρέους της χώρας και για τη μετάβασή μας στη Νέα Ελλάδα".

newsnowgr

[ΒΙΝΤΕΟ] Ο ΚΑΖΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΗΛΩΤΙΚΟΣ ΣΤΟΥΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥΣ ΠΑΠΑΓΑΛΟΥΣ ΤΟΥ "Ε"

Μια τρομοκρατική ενέργεια κατά παραγγελία

του Δημήτρη Καζάκη

Τελικά, η κυβέρνηση των Σαμαρά-Βενιζέλου δεν ωχριά προ ουδενός. Πρόκειται για την μεγαλύτερη και η πιο επικίνδυνη εγκληματική οργάνωση στην ιστορία της Ελλάδας, η οποία έχει γραπωθεί στην εξουσία και δεν θέλει με τίποτε να την εγκαταλείψει. Γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν έχει κανένα, μα κανένα λαϊκό και εκλογικό έρεισμα. Πρόκειται για μια συμμορία υποδίκων στη συνείδηση της μεγάλης πλειοψηφία του ελληνικού λαού, οι οποίοι έχουν σφετεριστεί κατάφωρα την εξουσία και έχουν διαπράξει εσχάτη προδοσία ξεπουλώντας την χώρα στους δανειστές της.
Ξέρουν λοιπόν τι τους περιμένει μόλις η νομιμότητα αποκατασταθεί στην χώρα από τον λαό με την ανατροπή του καθεστώτος δεσμεύσεων που έχουν επιβληθεί πραξικοπηματικά και παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου, εσωτερικού και διεθνούς. Ξέρουν ότι βουλιάζουν αύτανδροι και προβαίνουν σε πράξεις απελπισίας. Τέτοια είναι η περίφημη «έξοδος στις αγορές», αλλά και η πυροδότηση ενός αυτοκινήτου γεμάτου με εκρηκτικά έξω από κτήριο της Τραπέζης της Ελλάδος.

Υπάρχει έστω κι ένας σκεπτόμενος Έλληνας που να πιστεύει ότι και οι δυο αυτές πράξεις δεν έχουν τους ίδιους εντολείς; Υπάρχει έστω κι ένας σκεπτόμενος Έλληνας που να πιστεύει ότι η έκρηξη του αυτοκινήτου ήταν μια αιφνιδιαστική τρομοκρατική ενέργεια χωρίς καμιά σχέση με το παρακράτος και την κυβέρνηση; Υπάρχει έστω κι ένας σκεπτόμενος Έλληνας που να πιστεύει ότι το σκηνικό αυτό δεν είναι κατά παραγγελία της ίδιας της κυβέρνησης προκειμένου να αναβιώσει την θεωρία των «δυο άκρων»;
Η κυβέρνηση των χειρότερων τρομοκρατών και δοσίλογων της νεότερης πολιτικής ιστορίας της χώρας, γνωρίζει πολύ καλά ότι η τρομοκρατία που ασκούσε έτσι ξετσίπωτα εναντίον του ελληνικού λαού, δεν περνά πια. Δεν τρομάζει πια ο Έλληνας με τις τρομοκρατικές υστερίες που οι δωσίλογοι συνόδευαν την έξοδο από το ευρώ. Δεν τρομοκρατείται πια ο Έλληνας από την μαύρη προπαγάνδα. Έχει τρομοκρατηθεί πολύ περισσότερο από ότι βιώνει μέσα στο ευρώ και υπό το καθεστώς των δανειστών. Κι έτσι η κυβέρνηση των σφετεριστών και δοσίλογων βάζει μπρος τα μεγάλα μέσα: τις τρομοκρατικές ενέργειες του παρακράτους. Του δικού της σκοτεινού παρακράτους.
Μόνο που κάνουν τραγικό λάθος, αν νομίζουν ότι θα σωθούν σπρώχνοντας την χώρα στο χάος, ώστε να εμφανιστούν ως «εγγυητές της ομαλότητας». Απλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να πείθουν ακόμη και τους λιγοστούς ψηφοφόρους που τους έχουν απομείνει ότι είναι άκρως επικίνδυνοι και πρέπει να φύγουν το ταχύτερο. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να δυναμώνουν την οργή του λαού εναντίον τους και να κάνουν ακόμη πιο σκληρούς τους όρους της ιστορικής ανταπόδοσης.
Να τελειώνουμε λοιπόν το ταχύτερο δυνατό με όλου αυτούς τους γνωστούς και σεσημασμένους τρομοκράτες της κυβέρνησης. Μια για πάντα. Να μην επιτρέψουμε να σπρώξουν την χώρα στο χάος του παρακράτους, του δικού τους παρακράτους, όπως φαίνεται ότι θέλουν να κάνουν. Η σκιά της Νέμεσις έχει ήδη πέσει βαριά πάνω τους. Εξ ου κι ο πανικός τους.

Από πού κι ως πού είναι καλό να βγούμε στις αγορές;

του Δημήτρη Καζάκη

Άνθρακες ο θησαυρός για μια ακόμη φορά. Οι φήμες που το ίδιο το Μαξίμου άφησε να διοχετεύονται στα ΜΜΕ ότι η κυβέρνηση θα επιχειρήσει έξοδο στις αγορές τις παραμονές της επίσκεψης της Μέρκελ στο οικόπεδό της, διαψεύστηκαν από το υπουργείο οικονομικών μόλις χθες. Σύμφωνα με Υπουργείο Οικονομικών «η έξοδος της χώρας στις αγορές θα πραγματοποιηθεί το πρώτο εξάμηνο του έτους, όπως έχει σχεδιαστεί.» Δηλαδή ματαιώθηκε μια ακόμη φάρσα τουsuccess story Σαμαρά. Ίσως μια άλλη φορά.

Το παιχνίδι είναι καλά στημένο

Βέβαια, η έξοδος αυτή στις αγορές προετοιμάζεται εδώ και πολλούς μήνες. Από το περασμένο καλοκαίρι όταν ο Σαμαράς πήγε σε πολυήμερο ταξίδι στις ΗΠΑ και συναντήθηκε με την ομάδα κερδοσκόπων του Μανχάταν που παίζουν κατά κύριο λόγο με την χρεοκοπία της χώρας. Πρόκειται για επενδυτικά κεφάλαια σαν του Πόλσον, του Σόρος, κ.ά..

Ο Σαμαράς τους διαβεβαίωσε ότι τα κέρδη τους είναι διασφαλισμένα και τους παρακάλεσε να βοηθήσουν, ανάμεσα στα άλλα, σε μια θεαματική έξοδο της Ελλάδας προς τις αγορές για το πιστωθεί ο ίδιος. Αυτοί συμφώνησαν με την προϋπόθεση να πέσει αρκετό κρατικό χρήμα στις τράπεζες, ώστε να κερδοσκοπήσουν μ’ αυτές, να ανοίξει το χρηματιστήριο ακόμη και στις αδόκιμες διεθνώς πρακτικές κερδοσκοπίας και πρωτίστως να διασφαλιστούν τα χρήματά τους με εμπράγματες εγγυήσεις.

Η όλη επιχείρηση αναβάθμισης της κερδοσκοπικής αξιοπιστίας του ελληνικού χρέους έχουν αναλάβει κυρίως η Goldman Sachs, γνωστή μας από παλιά, καθώς και η J P Morgan, το ειδικό κεφάλαιο που διαθέτει για «επενδύσεις» στις αναδυόμενες αγορές, όπως έχει χαρακτηριστεί και η Ελλάδα. Μαζί τους συνεργάζεται και η περίφημη «παρέα» του Λονδίνου από γνωστούς χρηματιστές και επενδυτικά κεφάλαια, που από την εποχή Σημίτη κερδοσκοπεί ασύστολα με το δημόσιο χρέος της χώρας (δομημένα ομόλογα, swaps, παράγωγα, κοκ), ενώ διασυνδέεται με τα κομματικά ταμεία της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Κι όχι μόνο.

Με κρατικά λεφτά η έξοδος στις αγορές

Κι όλα αυτά για μια κακού γούστου θεατρική παράσταση που θέλει δήθεν την Ελλάδα να ανακτά την «χαμένη αξιοπιστία της στις αγορές». Μάλιστα. Δεν αξίζει καν να ασχοληθεί κανείς με το γεγονός ότι η όλη θεατρική παράσταση «έξοδος στις αγορές» αφορά μόλις 2-3 δις ευρώ έναντι τριετών ή πενταετών τίτλων, αγνώστων λοιπών στοιχείων. Είναι αστείο να το συζητά κανείς. Η κυβέρνηση κυριολεκτικά χάρισε στις «συστημικές» τράπεζες μόνο μέσα στο 2013 κοντά 7 δις ευρώ μόνο και μόνο για το «χρηματοδοτικό κενό» τους. Χώρια η ανακεφαλαιοποίησή τους με άλλα 25 δις ευρώ. Από πού τα χάρισε; Από το δημόσιο ταμείο, από τον Έλληνα φορολογούμενο.
Τους χάρισε, δηλαδή, πάνω από 32 δις ευρώ και τους ζητά να αγοράσουν κρατικά ομόλογα για 2-3 δις ευρώ, ώστε να φανεί η περιβόητη «έξοδος στις αγορές». Μόνο που οι τραπεζίτες και τα επενδυτικά κεφάλαια που έχουν συμπράξει μαζί τους, δεν είναι έτοιμοι ακόμη. Θέλουν κι άλλα. Θυμηθείτε ότι εκκρεμεί νέα ανακεφαλαιοποίηση, της οποίας το μπουγιουρντί αναμένεται για μετά τις ευρωεκλογές. Αφού πρώτα γίνουν τα απαιτούμενα stress test των τραπεζών, τα οποία συνιστούν το «φύλλο συκής» προκειμένου η ΕΚΤ και η ΕΕ να δικαιολογήσουν την προκλητική ενίσχυση με ρευστό των μεγάλων χρεοκοπημένων τραπεζών της ευρωζώνης.

Κι έτσι η περίφημος «έξοδος στις αγορές» ανεβληθεί. Ίσως για μετά τις εκλογές. Οι τραπεζίτες και οι κερδοσκόποι θέλουν να εξασφαλίσουν πρώτα τις θέσεις τους και το επιπλέον μετρητό από τον κρατικό κορβανά και ύστερα βλέπουμε.

Γιατί θέλουν την έξοδο στις αγορές;

Ωστόσο, το βασικό ερώτημα παραμένει: Γιατί είναι καλό να βγούμε στις αγορές; Από πού κι ως πού; Γιατί το να συνεχίσει κανείς την πρακτική που οδήγησε την Ελλάδα στην χρεοκοπία, είναι καλό για την χώρα και τον λαό; Το γιατί είναι καλό για τους τοκογλύφους και τους κερδοσκόπους είναι απολύτως κατανοητό. Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα θα συνεχίσει να δανείζεται εσαεί για να τους πληρώνει. Μέχρι τελικής πτώσεως.

Και κάτι ακόμα. Πώς γίνεται η Ελλάδα με 129% του ΑΕΠ δημόσιο χρέος στις 31/12/2009 και με ρυθμούς ύφεσης της τάξης 2-3% ετησίως σε τρέχουσες τιμές, να μην έχει «αξιοπιστία» στις αγορές, ενώ σήμερα με 178% του ΑΕΠ δημόσιο χρέος στις 31/12/2013 και ρυθμούς ύφεσης 6-7% ετησίως σε τρέχουσες τιμές, να ανακτά ως δια μαγείας την «αξιοπιστία» της στις αγορές; Το σκέφτεστε; Πώς είναι δυνατόν;

Μήπως γιατί η χώρα έχει μετατραπεί σε οικόπεδο, ξέφραγο αμπέλι, χωρίς καμιά ασυλία και μαζί με τον λαό της έχει παραδοθεί «άνευ όρων και αμετάκλητα» – όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι δανειακές συμβάσεις με το ευρωσύστημα – στους δανειστές της; Όχι μόνο. Το χρέος που μας έχει φορτώσει το ευρωσύστημα και το ΔΝΤ, κοντά στα 240 δις ευρώ, δεν στέκεται καλά στα πόδια του. Είναι προϊόν κατάφωρων εκβιασμών, παραβίασης κάθε έννοιας δίκαιης μεταχείρισης εταίρου με βάση του κανόνες του διεθνούς δικαίου, αλλά και των Συνθηκών της ΕΕ.

Αυτό σημαίνει ότι μια οποιαδήποτε έντιμη κυβέρνηση της Ελλάδας που σκέφτεται έστω στο ελάχιστο το λαό αυτής της χώρας και θέλει να στηριχθεί στη νομιμότητα – δηλαδή, στο θεσπισμένο δικό τους νόμο και δίκαιο – μπορεί να το αρνηθεί ως παράνομο και καταχρηστικό. Κι αν το κάνει τι θα συμβεί; Οι αγορές δεν θα χιμήξουν στην Ελλάδα, αλλά στη Γερμανία. Γιατί είναι ο μεγαλύτερο εγγυητής του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης.

Βλέπετε, η Ελλάδα δεν έχει πάρει τα 240 δις ευρώ απευθείας από τις αγορές, ούτε απευθείας από τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης. Τα χρωστά στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, ο οποίος με τη σειρά του τα έχει δανειστεί από τις διεθνείς αγορές με εγγύηση της Γερμανίας και των υπολοίπων χωρών της ΕΕ.

Αν λοιπόν στην Ελλάδα βρεθεί μια κυβέρνηση που ξέρει να τηρεί το νόμο και το σύνταγμα, μπορεί με μεγάλη άνεση να αρνηθεί να πληρώσει το συγκεκριμένο χρέος προς το ευρωσύστημα. Τότε, οι αγορές θα ζητήσουν τα ρέστα όχι από την Ελλάδα, μιας και δεν την έχουν δανείσει, αλλά από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό και κυρίως από εκείνους τους εγγυητές με την μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια. Δηλαδή πρωτίστως την Γερμανία.

Με άλλα λόγια η Ελλάδα κρατά μια ατομική βόμβα στα χέρια της. Μια ατομική βόμβα που μπορεί να τινάξει στον αέρα όχι μόνο το ευρώ, αλλά και την ΕΕ. Να γιατί βιάζονται οι Ευρωπαίοι να βγάλουν την Ελλάδα στις αγορές. Για να την ξεφορτωθούν. Για να περάσει το ταχύτερο δυνατόν το χρέος της στα χέρια των διεθνών αγορών και να απεγκλωβιστούν τα κράτη εγγυητές του μηχανισμού με πρώτη την Γερμανία. Να γιατί δεν θέλουν να πέσει η κυβέρνηση Σαμαροβενιζέλου πριν ολοκληρώσει την αποστολή που της έχουν αναθέσει. Πριν βάλει και τις τελευταίες υπογραφές στο ξεπούλημα της Ελλάδας.

Η ΔΡΑΧΜΗ καλεί σε συνεργασία Αλαβάνο και Καζάκη

Πρόταση για κοινή κάθοδο στις ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου απεύθυνε η ΔΡΑΧΜΗ – Ελληνική Δημοκρατική Κίνηση στο Σχέδιο Β με επικεφαλής τον Αλέκο Αλαβάνο και στο ΕΠΑΜ με επικεφαλής τον Δημήτρη Καζάκη.
Παρόμοιες προτάσεις έχουν γίνει και σε άλλους αντιμνημονιακούς φορείς και προσωπικότητες ορισμένοι από τους οποίους τις έχουν αποδεχθεί.

Αυτό ανακοινώθηκε στην διευρυμένη συνάντηση στελεχών του κόμματος που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 26 Μαρτίου στο ξενοδοχείο «Ηνίοχος» στην Αθήνα.

Είναι μια κίνηση που εντάσσεται στην εκφρασμένη αρχή της «ΔΡΑΧΜΗΣ» για ανάγκη συσπείρωσης των πραγματικά αντιμνημονιακών δυνάμεων που υποστηρίζουν τη μετάβαση στο εθνικό μας νόμισμα, που αποτελεί τη βασική προϋπόθεση για απαλλαγή από τα μνημόνια και την έξοδο από την κρίση.

Όπως επισημάνθηκε, η πρόταση συνίσταται «στη συγκρότηση κοινού ψηφοδελτίου με διατήρηση της πολιτικής και κομματικής ταυτότητας και αυτοτέλειας του κάθε σχηματισμού».

Στη συνάντηση ανακοινώθηκε επίσης ότι η ΔΡΑΧΜΗ - Ελληνική Δημοκρατική Κίνηση, οριστικοποίησε τη συνεργασία της με το Προοδευτικό Πολιτικό Κίνημα, καθώς και με το Πατριωτικό Κοινωνικό Κίνημα και ότι προωθούνται παρόμοιες συνεργασίες και με άλλους φορείς και μεμονωμένες προσωπικότητες.

drachmi5.gr

Τίποτε πια δεν πρέπει να θεωρείται ως δεδομένο

του Δημήτρη Καζάκη

Όποιος δεν έχει αντιληφθεί ακόμη ότι η πυριτιδαποθήκη που με τόση ευκολία προσπαθούν να πυροδοτήσουν οι δυνάμεις των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ συμπεριλαμβάνει και την Ελλάδα, τότε είναι καταδικασμένος να καεί στην φωτιά της. Ίσως να ζούμε την χειρότερη και την πιο μοιραία απ’ όλες τις αυταπάτες μας. «Στην Ελλάδα δεν μπορούν να συμβούν αυτά,» είναι το κλισέ του ραγιά που νομίζει ότι είναι ασφαλής όσο πιο πιστός και προσκολλημένος εμφανίζεται στον αφέντη του.

Κι ενώ φοβάται ότι «θα του την πέσουν όλοι» μόλις τολμήσει να υπερασπιστεί τα δικαιώματα και την εθνική του αξιοπρέπεια, η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι μεγαλύτερες εθνικές τραγωδίες και οι πολεμικοί κόλαφοι για τούτον τον λαό ήταν πάντα η τραγική κατάληξη κάθε περιόδου όπου το πολιτικό προσωπικό της χώρας είχε εναποθέσει τα πάντα στα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων

Βρισκόμαστε ήδη στις παραμονές της μεγαλύτερης ίσως εθνικής τραγωδίας στην ιστορία της χώρας. Τρία και πλέον χρόνια καθεστώτος επίσημης κατοχής έχει οδηγήσει την μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού στην απόγνωση και την χώρα σε πλήρη διάλυση. Είμαστε πλέον μια ανοχύρωτη χώρα. Ο ελληνικός λαός στη μεγάλη του πλειοψηφία είναι παντελώς απαστράτευτος έναντι οιασδήποτε αυθαιρεσίας της εξουσίας και απειλής από το εξωτερικό.

Αρκεί μια απλή ίωση για να στείλει πολλές χιλιάδες στο χώμα και να σαρώσει την χώρα με την μορφή πανδημίας, ελλείψει ακόμη κι εκείνων των ελάχιστων αποτρεπτικών μέσων. Μια απλή απόφαση της κυβέρνησης και των δανειστών είναι αρκετή για να χαθούν δεκάδες χιλιάδες ζωές, οικογένειες και νοικοκυριά. Η ανθρώπινη ζωή σήμερα στην Ελλάδα δεν κοστίζει τίποτε. Η ίδια η χώρα έχει μεταβληθεί σε ξέφραγο αμπέλι για όποιον θέλει να τα κονομήσει γρήγορα, εκ του ασφαλούς και χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν.

Η αποτρεπτική ισχύς της χώρας είναι για γέλια, ή μάλλον για κλάματα. Τρία χρόνια μνημονίων κατάφεραν να διαλύσουν ολοκληρωτικά τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας σε τέτοιο βαθμό που δεν νοείται καν σήμερα εθνική άμυνα. Το αξιόμαχο και το ηθικό είναι στην χειρότερη κατάσταση από την εποχή ίδρυσης των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. Οι λίγοι που έχουν απομείνει με γνώση και συνείδηση της αποστολής τους, του εθνόσημου που φέρουν, βιώνουν μια κατάσταση που δεν προσιδιάζει σε συντεταγμένες ένοπλες δυνάμεις.

Λίγο πριν η Ελλάδα οδηγηθεί στον ελληνοτουρκικό πόλεμο της ντροπής προκειμένου μετά από μια ατιμωτική ήττα να της επιβληθεί ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος του 1898 από τις μεγάλες δυνάμεις, ο Χαρίλαος Τρικούπης δήλωνε στην Βουλή: «Δεν έχομεν στρατόν. Ο ελληνικός στρατός της σήμερον είναι αγέλη.» Δεν είχε άδικο. Ο ελληνικός στρατός της εποχής δεν έπρεπε επουδενί να είναι αξιόμαχος. Τα καλύτερα στελέχη του είχαν πρωτοστατήσει στην Οκτωβριανή επανάσταση του ελληνικού λαού το 1862, που οδήγησε στην εκθρόνιση του Όθωνα και την ανατροπή της βαυαροκρατίας, της «ξένης ακρίδας», όπως την χαρακτήριζε ο λαός. Ο ελληνικός στρατός που τότε ενώθηκε με τον ελληνικό λαό σχηματίζοντας τον «στρατόλαο», είχε κατατρομάξει τις μεγάλες προστάτιδες δυνάμεις με πρώτη την Αγγλία.

Προκειμένου να κρατηθεί στα πράγματα η βασιλεία, τοποτηρητής των ξένων αποικιοκρατών επί ελληνικού εδάφους, αλλά και η κομματική φαυλοκρατία στην διακυβέρνηση του τόπου, ο ελληνικός στρατός μετατράπηκε σε αγέλη, όπως διαπίστωνε ο Τρικούπης αρκετά χρόνια αργότερα. «Η μέγιστης πλειοψηφία των ανώτερων αξιωματικών απετελείτο από τους γνωστούς αγαθούς τύπους της «κόκκινης κάλτσας», των οποίων η στρατιωτική μόρφωσις περιωρίζετο εις την τακτικήν της καταδιώξεως ληστών, φυγοδίκων και ζωοκλεπτών,» έγραφε ο Θ. Πάγκαλος στα απομνημονευματά του. Και συνέχιζε: «Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων διέπρεπον εν αυτώ οι κρασοπατέρες με τις κυρτές πάλες και τους φθηνούς παλικαρισμούς των καφωδειών. Τα Μουρουζάκια. Είναι ζήτημα αν υπήρχον 5-6 αξιωματικοί κατάλληλοι δια την εκτέλεσιν μιας απλής αναγνωρίσεως.»

Τα λόγια αυτά μου ήρθαν στο μυαλό καθώς είδα τον Γάλλο στρατηγό με το επιτελείο του να αναλαμβάνει τα καθήκοντά του στο στρατηγείο της 1ης (ανύπαρκτης) στρατιάς στην Λάρισα, επικεφαλής της νέας λεγεώνας των ξένων που οργανώθηκε για να συνεχίσει την σφαγή στην Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία. Με τους Έλληνες αξιωματικούς να το υποδέχονται κατά το πρότυπο που το 1955 ο Π. Κανελλόπουλος είχε υποδεχτεί τον Βαν Φλητ στο αεροδρόμιο της Αθήνας επιδεικνύοντας το άγημα που απέδιδε τιμές, λέγοντας: «Ιδού ο στρατός σας!»

Τις ίδιες ημέρες που η λεγεώνα των ξένων εκ Γαλλίας εγκαθίσταντο στη Λάρισα, διεξάγονταν ασκήσεις ταχείας επέμβασης ελληνικών και αμερικανικών δυνάμεων με στόχο μια πιθανή στρατιωτική επέμβαση στην υπερδνειστερία, ή και στην Κριμαία εναντίον των Ρώσων. Δεν ξέρω γιατί και με ποιο πρόσχημα φέρουν ελληνικό εθνόσημο όσοι συμμετέχουν σε τέτοιου είδους ασκήσεις. Το μόνο που ξέρω είναι ότι με τέτοια στελέχη που συμπεριφέρονται σαν τυπικοί μισθοφόροι, οι οποίοι τυχαίνει να φέρουν εθνόσημο, η χώρα κινδυνεύει όσο ποτέ άλλοτε.

Έχουμε πια όλα τα προσόντα για να μας οδηγήσουν εκ νέου οι δανειστές μας σε μια νέα παραλλαγή ενός πολέμου της ντροπής σαν αυτόν του 1897 προκειμένου να μας επιβάλουν τετελεσμένα. Το πιστεύει, δεν το πιστεύει κανείς, πολύ σύντομα – ίσως πολύ πιο σύντομα απ’ ότι μπορεί να υποθέτει κανείς με βάση τις εξελίξεις – θα δοκιμαστεί ο καθένας μας ξεχωριστά. Ο πόλεμος για την κατοχή, διάλυση και εκποίηση της χώρας που ξεκίνησε με οικονομικούς όρους εναντίον του λαού, θα συνεχιστεί αργά ή γρήγορα και με στρατιωτικοπολιτικούς όρους. Να είστε σίγουροι γι’ αυτό.

«Έρχεται διεθνής ένοπλη κατοχή για την Ελλάδα»

Ο οικονομολόγος και γενικός γραμματέας. του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου, Δημήτρης Καζάκης αποκαλύπτει τα σχέδια των δανειστών και των εν Ελλάδι συνεργατών τους για τη χώρα μας.

Ο Δ. Καζάκης μίλησε στον Maximum FM 93.6 και την εκπομπή του δημοσιογράφου Δημήτρη Κολιού ''Ξυπνήστε γιατί χανόμαστε''.

Ακούστε προσεκτικά τα όσα λέει και σκεφθείτε πόσες φορές έπεσε έξω ο Καζάκης στο παρελθόν...

Δ.Καζάκης: Για "το ποτάμι" και το "ποιόν" του Σ.Θεοδωράκη...

Δυο μικρά αποσπάσματα της ΕΚΠΟΜΠΗΣ ΑΕ της 27ης Φεβρουαρίου και της 4ης  Μαρτίου 2014 που γίνεται μεταξύ άλλων αναφορά στο ποιόν του Σταύρου Θεοδωράκη όπως αυτό διαφάνηκε στην κριτική του στη δημοσιογραφική κάλυψη του πολέμου στη Σερβία από Έλληνες συναδέλφους του. 
Χαρακτηριστικό σχόλιο επί της ίδρυσης του "ποταμιού": "Ο σχολιασμός επί της ίδρυσης του  "ποταμίου" ανήκει περισσότερο στην αρμοδιότητα του φίλου Γιώργου Μητσικώστα..."

Δ.Καζάκης : Περί Ουκρανίας...

Στο συγκεκριμένο απόσπασμα της ΕΚΠΟΜΠΗΣ ΑΕ της 20ης Φεβρουαρίου 2014, ο γ.γ. του ΕΠΑΜ Δημήτρης Καζάκης προχωρά στην αναλύση των εξελίξεων στην Ουκρανία, κάνοντας μεταξύ άλλων αναφορά σε ιστορικά, πολιτικά και ενεργειακά δεδομένα, στη γεωστρατηγική της περιοχής, αλλά και τις προεκτάσεις του ζητήματος που αφορούν πρώτα από όλα εμάς...

Η «αρχή του Μεγάλος Ψέματος» και το πρωτογενές πλεόνασμα…

 
του Δημήτρη Καζάκη
Η μαύρη κρατική προπαγάνδα έχει πάντα σαν αφετηρία της το εξής αξίωμα: «Αν πεις ένα ψέμα αρκετά μεγάλο και συνεχίσεις να το επαναλαμβάνεις, ο λαός τελικά θα καταλήξει να το πιστέψει. Το ψέμα μπορεί να διατηρηθεί μόνο για όσο χρόνο το κράτος μπορεί να προστατεύσει το λαό από τις πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές συνέπειες του ψέματος. Είναι, λοιπόν, ζωτικής σημασίας για το κράτος να χρησιμοποιήσει όλες τις εξουσίες του για να καταστείλει τη διαφωνία, μιας και η αλήθεια είναι ο θανάσιμος εχθρός του ψέματος, και, επομένως, κατ’ επέκταση, η αλήθεια είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του κράτους.»
Το απόφθεγμα αυτό, ίσως λανθασμένα, αποδίδεται στον υπουργό Προπαγάνδας του Χίλτερ, Τζόζεφ Γκέμπελς. Ωστόσο, προσωπικά πιστεύω ότι η αρχή αυτή έχει μάλλον αγγλοσαξονική καταγωγή και φυσικά το υιοθέτησαν ολόθερμα οι χιτλερικοί. Όποια κι αν είναι η καταγωγή της αρχής αυτής του «Μεγάλου Ψέματος», όπως έχει χαρακτηριστεί, ένα είναι απολύτως σίγουρο. Συνιστά ένα από τα θεμέλια της επίσημης επικοινωνιακής πολιτικής του κράτους. Ειδικά σήμερα όπου το μαύρο πρέπει οπωσδήποτε να εμφανίζεται άσπρο, έστω κι αν ο λαός κοντέψει να χάσει τα λογικά του. Τουλάχιστον μέχρις ότου οι αναπόφευκτες συνέπειες αυτού του ψέματος γίνουν πλέον ολοφάνερες ακόμη και στον πιο ανόητο.
Οι κατ’ επάγγελμα και κατά συνείδηση ψεύτες
Το ψέμα αυτό λειτουργεί ακόμη πιο καλά, γίνεται ακόμη πιο μεγάλο, όταν διαθέτεις τον έλεγχο των ΜΜΕ και εν συνεχεία βάζεις σχεδόν τους πάντες, συμπολίτευση και αντιπολίτευση, να το αποδέχονται ως πραγματική βάση συζήτησης. Αυτό συμβαίνει σήμερα με το πιο αγαπημένο ψέμα των κυβερνώντων, δηλαδή το πρωτογενές πλεόνασμα. Κι ενώ το ψέμα συνεχίζεται με την αμέριστη βοήθεια όχι μόνο των πιο χυδαίων, αλλά και των πιο «αντικειμενικών» δημοσιογράφων, θάβεται με τον πιο προκλητικό τρόπο κάθε αμφισβήτηση, κάθε σοβαρή προσέγγιση που ξεμπροστιάζει τους κατ’ επάγγελμα και συνείδηση ψεύτες.
«Τώρα που έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα….» ξεκινούν οι καλοί μας δημοσιογράφοι με τους πιο «αντικειμενικούς» να προσθέτουν, «όπως λέει η κυβέρνηση», πετάνε το μπαλάκι στους εκπροσώπους του επίσημου κομματικού κατεστημένου της Βουλής και το παιχνίδι της εξαπάτησης έχει στηθεί. Το εντυπωσιακό είναι ότι όλοι παίζουν σ’ αυτό το παιχνίδι. Μόνο στο μέγεθος του πρωτογενούς πλεονάσματος δείχνουν να διαφωνούν. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να τους ακούς στα «πάνελ» και να σκέφτεσαι πόσο άθλιο παιχνίδι παίζουν σε βάρος του λαού και της χώρας.
Αν ξεχάσει κανείς προς στιγμή ότι το κυνήγι του πρωτογενούς πλεονάσματος, ειδικά σε συνθήκες πρωτοφανούς ύφεσης και αποπληθωρισμού σαν αυτές που βιώνει η ελληνική οικονομία, ισοδυναμεί με την εν ψυχρώ δολοφονία του βιοπορισμού της μεγάλη πλειοψηφίας των νοικοκυριών στην Ελλάδα, θα λέγαμε ότι δεξιοί και αριστεροί που ορκίζονται πια στο όνομά του, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να παίζουν τις κουμπάρες. Η όλη συζήτηση έχει επικεντρωθεί στο «πόσο». Λες και συνιστά κάτι ανάλογο με θεία επιταγή.
Πρωτογενές έλλειμμα και πολιτική υποκρισία
Προσφάτως, μάλιστα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα είναι κοντά στα 4 δις ευρώ. Κανείς όμως δεν ενδιαφέρθηκε να παρουσιάσει τα αληθινά νούμερα. Ας πάρουμε τα στοιχεία της Eurostat που έχει δημοσιεύσει για τα τρία πρώτα τρίμηνα του 2013. Το πρωτογενές αποτέλεσμα της Γενικής Κυβέρνησης κατά τα πρώτα τρία τρίμηνα του 2013 είναι, σύμφωνα πάντα με την Εurostat, πρωτογενές έλλειμμα άνω των 17 δις ευρώ. Κατανοητό; Πρωτογενές έλλειμμα 17 δις ευρώ! Τι έγινε δηλαδή το τέταρτο τρίμηνο και επετεύχθη πρωτογενές πλεόνασμα; Βρέθηκαν αυτά τα 17 δις ευρώ και επιπλέον άλλα 4 δις ευρώ, δηλαδή σύνολο 21 δις ευρώ, επιπλέον των τακτικών δαπανών ώστε να προκληθεί πρωτογενές πλεόνασμα; Πόθεν; Θέλουν να μας τρελάνουν οι αλητήριοι.
Επίσης, σύμφωνα με την Eurostat, το αποτέλεσμα της Γενικής Κυβέρνησης (σύμφωνα με τον ESA-95), όπου συμπεριλαμβάνονται τα πάντα, πάλι για τα πρώτα τρία τρίμηνα του 2013 εμφανίζει έλλειμμα 22,6 δις ευρώ. Είναι το μεγαλύτερο έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης από το 2009 που έπιασε τα πρώτα τρία τρίμηνα τα 25,7 δις ευρώ. Πώς έγινε και βγήκε πλεόνασμα στο τέταρτο τρίμηνο; Γέννησε χρήμα το κράτος; Η αλήθεια είναι ότι το 2013 το ελληνικό κράτος θα σημειώσει το μεγαλύτερο πρωτογενές, αλλά και δημοσιονομικό έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης, σύμφωνα με τις μεθόδους καταμέτρησης της Eurostat, από το 2009. Από την εποχή δηλαδή που το επίσημο δημοσιονομικό έλλειμμα καταμετρήθηκε στα 15,7% του ΑΕΠ και χρησιμοποιήθηκε ως βασικό επιχείρημα για να συντελεστεί το πραξικόπημα του πρώτου μνημονίου και της δανειακής σύμβασης.
Το μεγάλο ψέμα θα φανερωθεί κατά τον Μάη μεριά και τότε θα μας ξεφουρνίσουν ότι χρειαζόμαστε ένα πολυποίκιλο πρόγραμμα «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων» προκειμένου να μας σώσουν για μια ακόμη φορά. Αυτή την φορά για 10-20 δις ευρώ «βοήθεια» το ξεπούλημα θα πάει γόνα. Δημόσια, αλλά και ιδιωτική περιουσία θα κάνει φτερά και η χώρα θα αλλάξει οριστικά χέρια. Αλλά τι μας νοιάζει; Το ευρώ, η ευρωζώνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι καλά, καθώς και το τραπεζικό καρτέλ για το οποίο θυσιάζονται λαοί και χώρες.
Κι ενώ όσο ποτέ άλλοτε ο λαός πρέπει να παλέψει για την εθνική του ανεξαρτησία ως θεμέλιο λίθο της δικής του επιβίωσης, η οποία ποτέ δεν απειλήθηκε σε τέτοιο βαθμό, έχουμε το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων από την φασιστική ακροδεξιά της ΧΑ, την λεγόμενη λαϊκή δεξιά, ή κεντροδεξιά μνημονιακή και αντιμνημονιακή, έως την ριζοσπαστική αριστερά τύπου ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν παραιτηθεί από το πατριωτικό καθήκον. Τρέμουν σε τέτοιον βαθμό να θέσουν θέμα εξόδου από το ευρώ και την Ε.Ε., που προτιμούν να δουν την χώρα και τον λαό να χάνεται σε ολοκαύτωμα. Οι δεξιοί ασκούνται σε μια πρόστυχη πατριδοκαπηλία και περιμένουν τους αριστερούς να δώσουν με την δική τους κυβέρνηση την χαριστική βολή στον λαό και στην χώρα.
Όλοι, πλην Λακεδομονίων, όπως αρέσει στους αργόμισθους του Περισσού να λένε.  Με εξαίρεση δηλαδή το ΚΚΕ το οποίο, όπως πάντα, προπαγανδίζει την πολιτική αδιαφορία. «Είτε με πρωτογενές πλεόνασμα, είτε χωρίς, ένας είναι ο καπιταλισμός… Είτε με ανάπτυξη, είτε με ύφεση ίδιος είναι ο καπιταλισμός…», κοκ. Με άλλα λόγια είτε τον εργάτη τον κόβει η πείνα, είτε όχι, εφόσον βρίσκεται στον καπιταλισμό είναι το ίδιο και το αυτό! Είτε είναι δούλος, ραγιάς, υποτελής υπό καθεστώς δουλοπαροικίας του χρέους, είτε όχι, από την στιγμή που βρίσκεται στον καπιταλισμό, είναι «δώρο, άδωρο», όπως μας είπε πρόσφατα στον Ενικό, ο κ. Κουτσούμπας. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να προσεύχεται στον Περισσό και να ψηφίζει τυφλά ΚΚΕ. Όπως ακριβώς γινόταν στον μεσαίωνα όπου κυριαρχούσε η θρησκοληψία και ο φτωχός έπρεπε να προσεύχεται ανελλιπώς στον Ύψιστο και να περιμένει την λύτρωση στην άλλη ζωή. Το σημερινό ΚΚΕ δεν είναι πολιτικό κόμμα, αλλά θρησκευτική αίρεση με επίσημη κρατική επιχορήγηση.
Η αναβίωση του ιησουιτισμού
Με πρόφαση την δική του πολιτική ιδεολογία που αντλεί την καταγωγή της από τα κιτάπια του θρησκευτικού κομμουνισμού των ταγμάτων του Ιησουιτισμού του 17ου και 18ου αιώνα. Βασικός ευαγγελιστής αυτού του κομμουνισμού υπήρξε ο Ιησουίτης επίσκοπος Αντόνιο Εσκομπάρ από την Μεντόζα, ο οποίος τον 17ο αιώνα θεμελίωσε εκτός των άλλων και την αρχή ότι η καθαρότητα της πρόθεσης μπορεί να αποτελέσει νόμιμη δικαιολογία για ενέργειες που από μόνες τους είναι σε αντίθεση με τον ηθικό κώδικα και τους ανθρώπινους νόμους. Με άλλα λόγια θεμελίωσε την αρχή του ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, αρκεί ο σκοπός να υπηρετεί ανώτερες ηθικές αρχές και αξίες, ή την καθαρότητα της ιδεολογίας.
Επομένως υπάρχει κακή δολοφονία, αλλά και καλή αν εξυπηρετεί την καθαρή ιδεολογία, ή με άλλα λόγια το κόμμα. Υπάρχει κακό ψέμα όταν στρέφεται ενάντια στο κόμμα και καλό ψέμα όταν ωφελεί το κόμμα. Κακός απατεώνας και καλός απατεώνας. Ειδικά αν ο απατεώνας είναι στη δούλεψη του κόμματος. Αυτός είναι ο λόγος που το κήρυγμα του Εσκομπάρ για πάνω από δυο αιώνες αποτελούσε συνώνυμο της διπλοπροσωπίας. Οι επαναστάτες του 19ου αιώνα θεωρούσαν ως μέγιστη προσβολή την escobarie, όπως την έλεγαν. Ο αγώνας για την δημοκρατία και την κοινωνική χειραφέτηση δεν είχε ποτέ και δεν μπορεί να έχει καμιά σχέση με τέτοιες αντιλήψεις και πρακτικές.
Αξίζει να σημειώσουμε, για όσους πιθανόν να μην γνωρίζουν, αλλά ξέρουν να διακρίνουν ιδεολογικές και πολιτικές ταυτίσεις, ότι αυτός ο ιησουίτικος κομμουνισμός πρέσβευε την πιο απόλυτη ισότητα και κοινοκτημοσύνη. Ακόμη και τα προσωπικά εργαλεία ήταν στη διάθεση της κοινότητας. Οι Ιησουίτες κατόρθωσαν να κάνουν πράξη την κομμουνιστική τους ουτοπία σε μια σειρά αποικίες που ίδρυσαν ανάμεσα στα 1609-1780 σε περιοχές της σημερινής Παραγουάης, Αργεντινής και Βραζιλίας. Πάνω από 100 χιλιάδες ψυχές ιθαγενών βρέθηκαν να ζουν σ’ αυτές τις κοινότητες σε συνθήκες απόλυτης ισονομίας, ισοπολιτείας και κοινοκτημοσύνης.
Πάντα βέβαια υπό την άγρυπνη πνευματική καθοδήγηση του κόμματος των Ιησουιτών. Τίποτε δεν μπορούσε να γίνει χωρίς την ρητή έγκριση των Ιησουιτών ποιμένων που μάθαιναν στους ιθαγενείς την τέχνη της απόλυτης υπακοής στη μια και μοναδική αλήθεια του δικού τους θρησκευτικού δόγματος, δηλαδή της δικής τους καθαρής ιδεολογίας. Ο πνευματικός ακρωτηριασμός των ιθαγενών είχε ως αντάλλαγμα μια συγκριτικά καλή ζωή για τις οικογένειές τους στις κοινότητες, όπου ανθούσε η συλλογική καλλιέργεια και κτηνοτροφία.
Να, όμως, πώς περιέγραφε την κατάσταση αυτών των κοινοτήτων ένας από τους πιο επιφανείς μελετητές του Ιησουιτισμού κατά τον 19ο αιώνα:
«Η διακυβέρνηση που είχε συσταθεί από αυτούς στην Παραγουάη ήταν ουσιαστικά μοναρχική. Δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς σύμφωνα με τις αρχές του δόγματός τους. Υπό το ψευδώνυμο μιας χριστιανικής δημοκρατίας ήταν, σύμφωνα με όλες τις προθέσεις και τους σκοπούς, ένα θεοκρατικό κράτος, κατασκευασμένο έτσι ώστε να είναι αποστειρωμένο από όλες τις ευρωπαϊκές επιρροές, εκτός εκείνων που προέρχονται από τον ανώτερό τους στη Ρώμη. Όλη η επαφή που υπήρχε με την Εκκλησία και τον Πάπα ήταν μέσω αυτού, ενώ όποιες εντολές κι αν έδινε τις υπάκουαν χωρίς καμμιά αντίρρηση. Χωρίς να σταματήσουν να διερευνήσουν οι ίδιοι ή να απασχοληθούν με το κατά πόσο η Εκκλησία και ο Πάπας τις ενέκριναν, ή τις απέρριπταν. Για να εντυπωσιάσουν τους ιθαγενείς με την ιδέα της ανεξαρτησίας τους και της υπεροχής τους…, άσκησαν τα πιο περίτεχνα μέσα για να τους πείσουν να μην έρθουν σε καμία επαφή είτε με τους Ισπανούς είτε με τους Πορτογάλους, με την δικαιολογία ότι δεν θα μπορούσαν να το πράξουν χωρίς να μολυνθούν από τις κακίες και τις ανηθικότητές τους. Οι ανυποψίαστοι ινδιάνοι ήταν εύκολο να παρασυρθούν από τις πράξεις καλοσύνης και το αποτέλεσμα ήταν ότι, κατά τη διάρκεια μιας σύντομης περιόδου, ​​πέτυχαν τη δημιουργία ενός αριθμού κοινοτήτων που κλήθηκαν Μειώσεις – ή, πιο σωστά μιλώντας, χωριών με πλήθη ινδιάνων να συνωστίζονται σ’ αυτά… Αυτά συνιστούσαν το Ιησουίτικο Κράτος και όλα τους, με την απλή τελετή του βαπτίσματος, είχαν τεθεί υπό την κυριαρχία των Ιησουιτών. Σε κάθε Μείωση οι ιθαγενείς είχαν το δικαίωμα να επιλέξουν ένα δικό τους κοσμικό δικαστικό σώμα, με περιορισμένες και ασήμαντες εξουσίες πάνω σε τέτοιες υποθέσεις που θα μπορούσαν να του εμπιστευτούν χωρίς να επηρεάζεται ο θεοκρατικός χαρακτήρας της διακυβέρνησης. Όμως προκειμένου να μην υπάρξει το ενδεχόμενο ακόμα κι αυτές οι λίγες προσωρινές υποθέσεις να διεξάγονται ανεξάρτητα από αυτούς, υιοθέτησαν την πρόβλεψη ότι, πριν ισχύσουν οποιεσδήποτε σημαντικές αποφάσεις, θα πρέπει να αναζητήσουν την επικύρωση τους από τους «πνευματικούς ποιμένες». Δεν υπήρξε ποτέ και πουθενά μια πιο πλήρης και ολοκληρωμένη σύζευξη της εκκλησίας και του κράτους μαζί.» (R.W. Thompson, The Footprints of the Jesuits, New York: Hunt & Eaton, 1894, σ. 173-74)
Αξίζει τον κόπο να αναφέρουμε ότι όταν η αγορά για δούλους γύρω στα μέσα του 18ου αιώνα εκτινάχθηκε, τότε οι δουλέμποροι είδαν στις κοινότητες των Ιησουιτών μια εύκολη πηγή ανθρώπινου εμπορεύματος. Αποκηρύχθηκαν ως αιρετικοί οι Ιησουίτες και οι ιθαγενείς των κοινοτήτων πουλήθηκαν ως δούλοι. Το ενδιαφέρον είναι ότι, όπως λένε οι ιστορικοί, οι ιθαγενείς καθώς ήταν μαθημένοι να υπακούν τυφλά δεν έφεραν καμιά σοβαρή αντίσταση στους δουλεμπόρους. Ενώ τα αδέλφια τους που δεν είχαν παρασυρθεί από τον κομμουνισμό των Ιησουιτών και δεν βίωσαν τον πνευματικό ακρωτηριασμό στις κοινότητες της «ιερατικής δημοκρατίας» τους, οργανώθηκαν και πολέμησαν την επέκταση της δουλείας σχεδόν έως την εποχή της επίσημης κατάργησής της. Κι ο νοών, νοείτο.
Republique pretre
Σ’ αυτήν την «ιερατική δημοκρατία» των Ιησουιτών είδε πρώτος ο Μαρξ την άνοδο του πνεύματος της γραφειοκρατίας. «Το γραφειοκρατικό πνεύμα είναι απ’ άκρη σ’ άκρη πνεύμα ιησουίτικο, θεολογικό. Οι γραφειοκράτες είναι οι Ιησουΐτες του Κράτους και οι θεολόγοι του Κράτους. Η γραφειοκρατία είναι η republique pretre [ιερατική δημοκρατία – ΔΚ].» (Μαρξ, Κριτική της Φιλοσοφίας του Δικαίου).
Κι επειδή η γραφειοκρατία στο κράτος, όπως και στο κόμμα, δεν είναι παρά ένα ιδιαίτερο είδος μικροαστικού παρασιτισμού δεν μπορεί παρά να γεννά – όποτε δεν ταυτίζεται ανοιχτά με τα κυρίαρχα συμφέροντα – έναν ιδιότυπο σκοταδιστικό κομμουνισμό, σαν αυτόν των Ιησουιτών, που ο Μαρξ χαρακτήρισε στην εποχή του Γερμανικό, ή «καθαρό» σοσιαλισμό στον οποίο «δόθηκε η τόσο ποθητή ευκαιρία να αντιπαραθέσει τις σοσιαλιστικές διεκδικήσεις στο πολιτικό κίνημα, για να εξαπολύσει τα πατροπαράδοτα αναθέματα ενάντια στο φιλελευθερισμό, ενάντια στο αντιπροσωπευτικό κράτος, ενάντια στον αστικό συναγωνισμό, την αστική ελευθερία του τύπου, το αστικό δίκαιο, την αστική ελευθερία και ισότητα και για να κηρύξει στη λαϊκή μάζα πως δεν έχει να κερδίσει τίποτε απ’ αυτό το αστικό κίνημα, αντίθετα θα τα χάσει όλα… Στις γερμανικές απολυταρχικές κυβερνήσεις µε την ακολουθία τους από παπάδες, δασκάλους, ευγενείς της υπαίθρου και γραφειοκράτες, ο σοσιαλισμός αυτός χρησίμευε σαν ποθητό σκιάχτρο ενάντια στην αστική τάξη που τραβούσε απειλητικά προς τα πάνω. Αποτελούσε το γλυκερό συµπλήρωµα στις πικρές βουρδουλιές και τις σφαίρες, µε τις οποίες οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις αντιμετώπιζαν τις γερμανικές εργατικές εξεγέρσεις.» (Μανιφέστο)
Το ΚΚΕ σήμερα δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά μια αναβίωση του γερμανικού ή «καθαρού» σοσιαλισμού στις συνθήκες μιας συντριπτικής επίθεσης εναντίον του λαού των πιο σκοτεινών κύκλων του συστήματος, που κατά τα άλλα χαρακτηρίζει ως «ταξικό εχθρό». Σε μια εποχή όπου έχει αναδειχθεί ως κορυφαία επιταγή η πάλη για την δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία, για την εθνική αυτοδιάθεση ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την κοινωνική χειραφέτηση του λαού, το ΚΚΕ διακυρήσει στις λαϊκές μάζες την πολιτική αδιαφορία απέναντι σε κάθε δημοκρατικό και εθνικό αίτημα. Πολεμά μετά μανίας κάθε ένδειξη αυτοοργάνωσης και ανεξάρτητης δράσης των λαϊκών στρωμάτων. Ιδίως όταν προτάσσουν άμεσα πολιτικά αιτήματα.
Προπαγανδίζει την έξοδο από την ΕΕ μόνο και αποκλειστικά υπό την δική του διακυβέρνηση. Κι έτσι επιδιώκει να απαξιώσει το αίτημα στα μάτια του λαού, να το ξεκόψει από τον βαθύ δημοκρατικό και εθνικοανεξαρτησιακό του χαρακτήρα, προκειμένου να περάσει η τρομοκρατική προπαγάνδα του επίσημου συστήματος που θέλει την έξοδο από τη ΕΕ με πρώτο αποφασιστικό βήμα την έξοδο από το ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού κρατικού νομίσματος, ως περίπου συνώνυμο της καταστροφής. Επιχείρημα που έχει υιοθετήσει επίσημα και το ίδιο το ΚΚΕ.
Ο λαός οφείλει μόνο να διαλέξει επιβήτορα. Ή τους σημερινούς δικτάτορες, ή τους αυριανούς από τον Περισσό. Μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις, δεν μπορεί. Σαν παραδοσιακό ιησουίτικο κόμμα το σημερινό ΚΚΕ έχει ξεφορτωθεί προ πολλού την ρήση του Μαρξ που κάποτε αποτελούσε την προμετωπίδα του πάλαι ποτέ επαναστατικού εργατικού κινήματος: «η χειραφέτηση των εργαζόμενων τάξεων πρέπει να είναι έργο των ίδιων των εργαζομένων…» Έχει χαρίσει τον πατριωτισμό του λαού στον φασισμό και την δημοκρατία στους δικτάτορες του σημερινού καθεστώτος.
Κι όλα αυτά γιατί; Για να εξασφαλίσουν την κρατικά επιδοτούμενη αργομισθία τους μια δράκα χαραμοφάηδες με συνείδηση κομματικού γραφειοκράτη. Να γιατί επιδοτούνται από τον «ταξικό εχθρό» και το κράτος του. Να γιατί η κυβέρνηση τους επιτρέπει να πουλήσουν τη δημόσια δωρεάν τηλεοπτική και ραδιοφωνική συχνότητα που διέθεταν σε άγνωστα(;) επιχειρηματικά συμφέροντα έναντι εξωφρενικού αντιτίμου για τα δεδομένα της αγοράς σήμερα. Να γιατί δεν κουνιέται φύλλο όταν απολύουν μαζικά εργαζόμενους – μόνο και μόνο για να μην χάσουν την αργομισθία τους οι κοπρίτες του κομματικού μηχανισμού – από τις λεγόμενες «κομματικές επιχειρήσεις» χωρίς να αποζημιώνουν, ή να τηρούν τα προβλεπόμενα από τον νόμο.
Εργατικό δικαίωμα σ’ αυτές τις «επιχειρήσεις» είναι κάτι ανήκουστο. Μόνο και μόνο για να μπορεί ο κομμουνισμός του ΚΚΕ, όπως ακριβώς κι ο πρόγονός του ο Γερμανικός ή «καθαρός» σοσιαλισμός να χρησιμεύει σαν ποθητό σκιάχτρο και «το γλυκερό συµπλήρωµα στις πικρές βουρδουλιές και τις σφαίρες,» µε τις οποίες οι σημερινές κυβερνήσεις οδηγούν τον ελληνικό λαό στον Καιάδα. Άξιος ο μισθός τους.
Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 16/2/2014

Δ. Καζάκης: Θα μας οδηγήσουν σε πόλεμο!

«Μούφα» είναι το πρωτογενές πλεόνασμα που μας τσαμπουνάει ο Στουρνάρας είπε και το απέδειξε με στοιχεία ο Δημήτρης Καζάκης, μιλώντας σήμερα σε εκδήλωση στο Κορωπί.

Ο γενικός γραμματέας του ΕΠΑΜ, στην παρουσίαση του προγράμματός του με τίτλο «Πώς θα περάσουμε στο εθνικό νόμισμα» στο δημαρχείο του Κορωπίου, αποκάλυψε ότι στα πρώτα τρία τρίμηνα του 2013 η Ελλάδα είχε πρωτογενές έλλειμμα 17 δις. ευρώ. Με άλλα λόγια, για να υπάρξει το πρωτογενές πλεόνασμα των4 δις ευρώ που διαφημίζει η κυβέρνηση του «φερόμενου ως πρωθυπουργού» Αντώνη Σαμαρά, θα πρέπει σε μόλις ένα τρίμηνο, στο τελευταίο, να έχουμε πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 21 δις!«Ποιον κοροϊδεύουν;».

Στο κατάμεστο αμφιθέατρο του δημαρχείου, ο Δ. Καζάκης προέβλεψε ότι δεν θα αποφύγουμε, τελικά, μια πολεμική σύρραξη και τόνισε ότι μόνη λύση είναι η άσκηση εθνικής κυριαρχίας με τη μονομερή διαγραφή του χρέους.

Ο ίδιος χαρακτήρισε απατεώνες όσους λένε ότι δεν έχουμε λεφτά να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Τόνισε ότι προβλέπεται απο τη συνθήκη της Λισαβόνας η προφυγή στο άρθρο 122 παράγραφος 2 για χρηματοδοτική συνδρομή (όχι δανεισμό), όταν συντρέχει θέμα ανωτέρας βίας. «Αλλα, ο Γιωργάκης, αυτό το πουλημένο τομάρι, φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται για ένα θέμα έξω από τον έλεγχο της Ελλαδας, όπως η παγκόσμια κρίση, αλλά για μια υπόθεση μεταξύ της χώρας μας και των δανειστών μας», τόνισε ο Δ. Καζάκης.

toxwni.gr

Πηγή: http://www.logiosermis.net/2014/02/blog-post_8294.html#ixzz2tZOq1D7A

Δ.Καζάκης: Πως κατακτάς μια χώρα χωρίς πόλεμο...

Ο οικονομολόγος-αναλυτής και γ.γ. του Ε.ΠΑ.Μ. Δημήτρης Καζάκης στην εκπομπή του Δημήτρη Κολιού, στον Maximum 93.6 FM για το Πείραμα που πραγματοποιείται στην Ελλάδα.

ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ, Ή ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ;‏

Γιατί παραμένουμε σε μια ευρωπαϊκή ένωση που νομοτελειακά μας οδηγεί στον αφανισμό;

Η οικονομική κρίση είναι ένα φυσικό φαινόμενο, ή οφείλεται σε ολέθριες αποφάσεις κάποιων που βαρύνονται με ποινικές ευθύνες;

Είναι δυνατόν να επέλθει ανάκαμψη κάτω από αυτές τις συνθήκες;

Γιατί τα χρέη εφοπλιστών και μεγάλων εταιριών διαγράφονται εύκολα από το εγχώριο τραπεζικό καρτέλ, ενώ ο μέσος πολίτης απομυζάται μέχρις εξαθλίωσης;

Σχόλιο και αποστομωτικά ερωτήματα του Δημήτρη Καζάκη στο κανάλι Action 24.

Αναρτήθηκε από Λόγιος Ερμής

ΚΑΖΑΚΗΣ - ''Έρχεται ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΟΠΛΗ ΚΑΤΟΧΗ για τη χώρα μας...'' BINTEO

Ο οικονομολόγος-αναλυτής και γ.γ. του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.) Δημήτρης Καζάκης στον Maximum FM 93.6 και την εκπομπή του δημοσιογράφου Δημήτρη Κολιού ''Ξυπνήστε γιατί χανόμαστε'' στις 10 Ιανουαρίου 2014.

dreamtheater2013

Μονομερής καταγγελία του χρέους και επιστροφή σε εθνικό νόμισμα

του Δημήτρη Καζάκη
Μπορεί να μην αποτελεί την λύση, αλλά είναι η μόνη δυνατή αφετηρία προς τον σωστό δρόμο.
Αν δεν καταγγελθεί μονομερώς το χρέος και δεν εισαχθεί νέο εθνικό νόμισμα στη θέση του ευρώ δεν υπάρχει καμιά ελπίδα!
Οι Σαμαροβενιζέλοι μας διαβεβαιώνουν ότι το 2014 θα είναι έτος σταθμός. Έχουν δίκιο, αλλά για τελείως διαφορετικούς λόγους απ’ αυτούς που επικαλούνται. Άλλωστε κανένας σοβαρός οικονομολόγος δεν μπορεί να συζητά για ανάκαμψη της Ελλάδας. Πρόκειται για την χειρότερη φάρσα εναντίον του ελληνικού λαού.
Πώς ακριβώς θα υπάρξει ανάπτυξη; Ακόμη και με τις προσωρινές εκτιμήσεις της η ύφεση τρέχει φέτος το 2013 για την ελληνική οικονομία με 6% σε τρέχουσες τιμές. Η αλήθεια είναι ότι τελικά θα βρεθεί να πέφτει με ρυθμό κοντά στο 7% ετήσια σε τρέχουσες τιμές. Η κυβέρνηση μιλά μόνο με αποπληθωρισμένα στοιχεία για να δίνει την εντύπωση της μείωσης των ρυθμών, όταν ξέρει πολύ καλά ότι η ύφεση έχει μετατραπεί σε μια πρωτοφανή δίνη αποπληθωρισμού. Σε ποιες συνθήκες λοιπόν θα υπάρξει ανάκαμψη;
Η οικονομία έχει ήδη τεθεί σε μια τέτοια δίνη αποπληθωρισμού που δεν επιτρέπει σε καμιά από τις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, όποιο κι αν είναι το μέγεθός της, να προσδοκούν τζίρους και κέρδη από την εσωτερική αγορά. Επομένως τα λουκέτα και η προσφυγή στο άρθρο 99 θα κλιμακωθούν μέσα στο 2014.
Οι επενδύσεις στην ελληνική οικονομία έχουν φτάσει σε αρνητικό ιστορικό ρεκόρ από τότε που καταγράφονται επίσημα στατιστικά στοιχεία. Το 2013 κλείνει με τις επενδύσεις να μην ξεπερνούν το 12% του ΑΕΠ, το 7ο χαμηλότερο επίπεδο επενδύσεων σ’ ολόκληρο τον κόσμο! Προβλέπεται μήπως να αυξηθεί σημαντικά; Όχι. Και το 2014 θα συνεχίσουν να μειώνονται.
Επομένως από πού θα προέλθει η ανάκαμψη; Μήπως από τις εξαγωγές της ελληνικής οικονομίας; Μα ήδη παρουσιάζει κάμψη ακόμη κι αυτή η αναιμική και εν πολλοίς εικονική άνοδος που παρουσιάστηκε τα προηγούμενα χρόνια.
Ναι, αλλά η Ελλάδα θα βγει στις αγορές το 2014!
Και λοιπόν! Τι νόημα έχει η Ελλάδα να βγει στις αγορές για να δανειστεί εκ νέου όταν καταρρέει; Από πότε η εξάρτηση από δάνεια μιας οικονομίας μπορεί να καταπολεμηθεί με νέα δάνεια; Άλλωστε με τι επιτόκια;
Ναι, αλλά όπως μας λέει ο κ. Στουρνάρας, αυτό δεν υποδηλώνει την εμπιστοσύνη των αγορών στην κατάσταση της Ελλάδας; Αμ, δε! Αυτό που υποδηλώνει είναι ότι οι χρηματαγορές έχουν πλημμυρίσει από διαθέσιμα κεφάλαια που αναζητούν κερδοφόρες τοποθετήσεις. Και την εποχή μας δεν υπάρχει πιο κερδοφόρα τοποθέτηση από ομόλογα και μετοχές οικονομιών υπό ελεγχόμενη χρεοκοπία. Ο λόγος είναι απλός. Οι καιροσκόποι επενδυτές έχουν εμπιστοσύνη όχι στις κατεστραμμένες οικονομίες, αλλά στον κ. Ντράγκι και στην υπόσχεσή του ότι θα κάνει τα πάντα προκειμένου να στηρίξει το ευρώ. Κι έτσι επενδύουν στην αστάθεια του ευρώ και της ευρωζώνης με την πεποίθηση ότι για μια ακόμη φορά θα παρέμβει το ευρωσύστημα για να τους αποζημιώσει όταν κάποια από τις οικονομίες ή όλες μαζί θα είναι αδύνατον να συνεχίσει τις πληρωμές.
Να γιατί οι αγορές έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους σε χώρες υπό ελεγχόμενη χρεοκοπία όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία. Ετοιμάζεται ένα σκηνικό ανάλογο με εκείνο του 2010. Μόνο που αυτή την φορά οι χώρες είναι πολύ χειρότερα, ουσιαστικά στα τάρταρα η οικονομία τους μετά τόσα χρόνια μνημονιακών πολιτικών. Σαν συνέπεια η έκρηξη χρέους θα είναι αυτή την φορά ακόμη πιο εκκωφαντική και συντριπτική.
Στο ίδιο παιχνίδι βιάζονται να βάλουν και την Ελλάδα. Το αποτέλεσμα; Τζίφος! Όχι πώς θα τελείωνε το μαρτύριο της Ελλάδας και η χρεοκοπία της με την έξοδο στις αγορές, κάθε άλλο. Μια πιθανή έξοδος της χώρας στις αγορές θα εισήγαγε την χρεοκοπία της σε μια νέα ακόμη πολύ χειρότερη φάση.
Δεν γνωρίζω λοιπόν πόσο αίμα, πόση καταστροφή, απόγνωση, μιζέρια, εξαθλίωση και ανεργία μπορεί να αντέξει ο μέσος Έλληνας μέχρι να αντιληφθεί το προφανές. Η λύση δεν είναι το στημένο δίλλημα, Σαμαράς ή Τσίπρας για να μας κυβερνήσει η ίδια συμμορία του ευρώ με διαφορετικό μανδύα.
Το αληθινό δίλλημα είναι ευρώ ή δραχμή, ή σωστότερα εθνικό κρατικό νόμισμα. Κι όσο ο Έλληνας θα απαντά ευρώ, θα βλέπει να χάνεται ο ίδιος και τα παιδιά του, θα ζήσει καταστάσεις που ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του δεν έχει δει. Θα δει την Ελλάδα να μετεξελίσσεται σε Αφρική. Ξεζουμισμένη, διαλυμένη, κατακερματισμένη και υπό διεθνή έλεγχο.
Μα καλά, μπορεί να πει κάποιος, δεν ακούσατε κ. Καζάκη όλους αυτούς που σας λένε ότι το νόμισμα δεν είναι το κύριο ζήτημα; Μέχρι κι αυτοί που συμφωνούν μαζί σας το λένε. Συγνώμη που θα στεναχωρήσω εχθρούς και άσπονδους φίλους, αλλά η αλήθεια είναι άλλη. Το νόμισμα δεν είναι πράγμα, όπως νομίζουν οι κύριοι αυτοί και μας διδάσκει η θεολογία της αγοράς.
Το νόμισμα εκφράζει κοινωνικές και παραγωγικές σχέσεις. Πρώτα και κύρια σχέσεις κυριαρχίας. Το εθνικό νόμισμα μπορεί να εκφράζει την κυριαρχία μιας ντόπιας κλεπτοκρατικής ολιγαρχίας, όπως συνέβαινε επί δεκαετίες με την παλιά δραχμή. Όμως μπορεί να εκφράσει και την κυριαρχία του ίδιου του λαού στην προσπάθειά του με όρους δημοκρατίας να οικοδομήσει μια οικονομία με βάση τα πιο ζωτικά και άμεσα συμφέροντά του.
Σε αντίθεση…
Αντίθετα, ένα παγκόσμιο νόμισμα, σαν το ευρώ, τι κυριαρχία εκφράζει; Εκφράζει αποκλειστικά και μόνο τον αγώνα για παγκόσμια κυριαρχία. Ποιον εκπροσωπεί ο αγώνας για παγκόσμια κυριαρχία; Μπορεί να εκπροσωπεί λαούς; Ποτέ και με τίποτε. Εκπροσωπεί μόνο αγορές και κεφάλαια που επιζητούν να επιβληθούν με όρους αποικιοκρατίας πάνω σε λαούς και χώρες.
Να γιατί ξεκινάμε και οφείλουμε να ξεκινάμε από το εθνικό κρατικό νόμισμα. Όχι γιατί αποτελεί την λύση, αλλά διότι αποτελεί την μοναδική αφετηρία πάνω στην οποία ο λαός με τους δικούς του όρους μπορεί να επιδιώξει την λύση στα προβλήματα με βάση τα δικά του συμφέροντα. Χωρίς εθνικό νόμισμα δεν μπορεί να υπάρξει ούτε κατά διάνοια η δυνατότητα άσκησης εθνικής κυριαρχίας στην χώρα κι επομένως τόσο ο λαός της, όσο και η ίδια μετατρέπεται σε έρμαιο των αποικιοκρατικών επιδιώξεων των αγορών και των υπερεθνικών επιτελείων τους.
Φυσικά δεν αρκεί αυτή η παρατήρηση. Οφείλουμε να κάνουμε και το δεύτερο πολύ βασικό βήμα. Θα πρέπει να απαντήσουμε στο πως θα γίνει αυτή η μετάβαση στο νέο εθνικό κρατικό νόμισμα στις τωρινές συνθήκες. Όχι με συνθήματα, αλλά με τους όρους και τα μέσα που υπάρχουν σήμερα.
Δυστυχώς σ’ αυτό το «πώς» δεν απαντά κανένας σήμερα. Κανένας με εξαίρεση το ΕΠΑΜ, το οποίο έχει ήδη καταθέσει μια αναλυτική πρόταση των 100 πρώτων ημερών της μετάβασης σε εθνικό κρατικό νόμισμα. Την Τετάρτη στις 22 Ιανουαρίου 2014 στο Cine Καλυψώ στην Καλλιθέα στις 6:30 μμ γίνεται η επίσημη παρουσία αυτής της πρότασης του «πώς» από το ΕΠΑΜ με σκοπό να συζητηθεί πλατιά με τον κόσμο για να κατανοηθεί ακόμη κι απ’ αυτούς που διαφωνούν πόσο ρεαλιστική και άμεση είναι η διαδικασία που προτείνουμε.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η Ελλάδα αύριο, 11/1/2014

Είναι ικανοί για το μεγαλύτερο ψέμα γιατί είναι ικανοί για τα χειρότερα!

του Δημήτρη Καζάκη

Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια! Έτσι λέει ένα απόφθεγμα του λαού μας. Αυτό είναι γενικά σωστό. Εκτός κι αν έχεις να κάνεις με τους Σαμαροβενιζέλους, όπου το ψέμα είναι τρόπος ζωής, ορισμός της ύπαρξής τους. Είναι ικανοί να σου πουν ότι μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα ο ήλιος λάμπει! Αρκεί κάτι τέτοιο να είναι προσοδοφόρο για τους ίδιους και τα αλλότρια συμφέροντα που υπερασπίζονται. Είναι ικανοί για το μεγαλύτερο ψέμα γιατί πολύ απλά είναι ικανοί για τα χειρότερα!
Κι ενώ η χώρα καταρρέει με την ύφεση να έχει μετεξελιχθεί σε «σπιράλ αποπληθωρισμού», πρωτοφανές για την ελληνική οικονομία, ο φερόμενος ως πρωθυπουργός της Ελλάδας, Σαμαράς με το γνωστό του σπινθηροβόλο βλέμμα αλά Σπιρτούλη επιμένει να λέει: «Τώρα πια δεν ζητάμε κάθε μήνα δανεικά απ’ έξω για να επιβιώσουμε. Καταφέραμε για πρώτη φορά, εδώ και πολλά χρόνια, αυτό που είναι αυτονόητο για κάθε σοβαρή χώρα: να καλύπτουμε μόνοι μας τις άμεσες ανάγκες μας. Αυτό είναι που λέμε το πρωτογενές πλεόνασμα, που κανείς δεν περίμενε να πετύχουμε φέτος.Κι όμως τα καταφέραμε… Κάναμε, έτσι, το πρώτο μεγάλο βήμα για να σταθούμε στα πόδια μας. Και για να ανακτήσουμε την αυτοπεποίθησή μας ως λαός, και την ανεξαρτησία μας ως χώρα. Κάναμε και το δεύτερο μεγάλο βήμα: βάλαμε τέλος στο φαύλο κύκλο της ύφεσης. Μετά από έξι ατέλειωτα, οδυνηρά χρόνια, το 2014 ανατέλλει με προοπτικές Ανάκαμψης. Και με προσδοκίες όλο και ταχύτερης Ανάπτυξης στη συνέχεια. Το πλεόνασμα και η ανάκαμψη δεν είναι γκρίζοι αριθμοί, δεν είναι απλά οικονομικά μεγέθη… Είναι το θεμέλιο της Ανεξαρτησίας μας από δω και μπρος. Είναι το θεμέλιο της Ελπίδας μας για το μέλλον. Κι ακόμα, το μεγαλύτερο μέρος από το φετινό πλεόνασμα θα το επιστρέψουμε στην κοινωνία. Πότε; Στους επόμενους μήνες! Σε ποιους; Μα στους πιο αδύναμους και στους πιο αδικημένους. Όπως ακριβώς έχουμε υποσχεθεί.»
Μάλιστα! Έχει νόημα να πούμε ότι από την αρχή ως το τέλος δεν υπάρχει ούτε ίχνος αλήθειας σ’ αυτή την δήλωση; Έχει κανένα νόημα να θυμίσουμε ότι η ίδια η Εισηγητική Έκθεση του Προϋπολογισμού για το 2014 προβλέπει νέο δανεισμό για το ελληνικό δημόσιο της τάξης των 63,5 δις ευρώ; Έχει νόημα να θυμίσουμε ότι στην ίδια την Εισηγητική Έκθεση του Προϋπολογισμού για το 2014 (σ. 80) προβλέπεται από την ίδια την κυβέρνηση συνολικό έλλειμμα Γενικής Κυβέρνησης της τάξης των 23,1 δις ευρώ, ή 12,6% του ΑΕΠ; Έχει νόημα να σημειώσουμε ότι η ίδια η Τράπεζα της Ελλάδας στο τελευταίο της Στατιστικό Δελτίο της Οικονομικής Συγκυρίας, τεύχος 152 (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2013), προβλέπει πρωτογενές έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού της τάξης των 708 εκατ. ευρώ, ή 0,4% του ΑΕΠ, ενώ συνολικό έλλειμμα 6,8 δις ευρώ, ή το 3,7% του ΑΕΠ για το 2013 (σ. 133);
Δεν έχει καμιά σημασία τι λένε τα στοιχεία. Ούτε τι βιώνει ο μέσος Έλληνας πολίτης. Η κυβερνώσα συμμορία απλά θα λέει τα δικά της, ότι κι αν συμβαίνει. Προβλέπει ανάκαμψη για το 2014, με τον ίδιο τρόπο που η τρόικα, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προέβλεπαν ανάκαμψη της Ελλάδας από τα τέλη του 2010. Θυμάστε τα παραμύθια και τα φούμαρα που έλεγαν;
Ούτε έχει κανένα νόημα να πούμε ότι μέσα στις γιορτές η επιδείνωση που επήλθε ήταν πρωτοφανής. Έχει νόημα να θυμίσουμε την είδηση ότι μειωμένος κατά 10% σε σχέση με πέρυσι ήταν ο τζίρος των εμπορικών επιχειρήσεων στη διάρκεια των εορτών και κυμάνθηκε στα 6,8 δισ. ευρώ. «Σε σύγκριση με τη μείωση των εισοδημάτων των καταναλωτών κατά τουλάχιστον 32% πρέπει να μας ικανοποιεί», αναφέρει σε άρθρο του για τη νέα χρονιά ο πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου Βασίλης Κορκίδης. Μάλλον πρόκειται για κακής ποιότητας χιούμορ του κ. προέδρου.
Από μείωση σε μείωση
Υπενθυμίζεται ότι το 2013, σε εμπορικές Α.Ε. και ΕΠΕ οι πωλήσεις και τα μεικτά κέρδη σημείωσαν για πέμπτο συνεχές έτος πτώση, κατά 10,5% και 13,4% αντίστοιχα. Το καθαρό λειτουργικό αποτέλεσμα παρά τον περιορισμό των δαπανών, παρέμεινε ζημιογόνο, ωστόσο, οι ζημίες των επιχειρήσεων περιορίστηκαν σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Αν προσθέσει κανείς σ’ αυτό το χαράτσωμα από την εφορία, αλλά και τα τρελά πλέον χρέη προς τα ασφαλιστικά ταμεία, τότε καταλαβαίνουμε γιατί μέσα στις γιορτές εμφανίστηκε ένα τσουνάμι λουκέτων κυρίως μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, ενώ οι απολύσεις ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο.
Να θυμηθούμε ότι πέρυσι ο τζίρος μειώθηκε στα 7,6 δισ. ευρώ στην αγορά κατά την περίοδο των εορτών, έναντι 9,2 δισ. ευρώ που ήταν το 2011, σύμφωνα πάλι με δηλώσεις του προέδρου της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου (ΕΣΕΕ), Βασίλη Κορκίδη. Τα μειωμένα έσοδα της χριστουγεννιάτικης περιόδου, που εκτιμώνται σε 20%, αντικατοπτρίζουν την ευρύτερη συρρίκνωση δραστηριότητας που υπέστη ο εμπορικός κλάδος καθ’ όλη τη διάρκεια του 2012, καθώς, όπως δήλωνε ο πρόεδρος της ΕΣΕΕ πέρυσι, ο τζίρος κατέπεσε κατά περίπου 10 δισ. ευρώ, από τα 60 δισ. που ήταν το 2011.
Με τα δεδομένα αυτά ο τζίρος της εορταστικής αγοράς το 2013 έπεσε γύρω στο 11,3% του τζίρου που υπήρχε το 2011. Αν σκεφτεί κανείς ότι η Ελλάδα έχει υποστεί την μεγαλύτερη περικοπή μισθών σ’ ολόκληρη την ΕΕ και ότι οι μισθοί της έχουν βρίσκονται το γ τρίμηνο του 2013 στο 80% των μισθών του 2008 σε τρέχουσες τιμές, καταλαβαίνει κανείς γιατί δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα να επιβιώσει η εσωτερική αγορά.
Μάλιστα, τα τελευταία στατιστικά δεδομένα δείχνου μια νέα ραγδαία επιδείνωση τους αμέσως επόμενους μήνες. Ο Γενικός ∆είκτης Κύκλου Εργασιών στη Βιοµηχανία (σύνολο εγχώριας και εξωτερικής αγοράς) του µηνός Οκτωβρίου 2013, σε σύγκριση µε τον αντίστοιχο ∆είκτη του Οκτωβρίου 2012, παρουσίασε µείωση κατά 9,3%, έναντι αύξησης 18,9% που σηµειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2012 προς το 2011. Ο µέσος Γενικός ∆είκτης του δωδεκαµήνου Νοεµβρίου 2012 – Οκτωβρίου 2013, σε σύγκριση µε τον ίδιο ∆είκτη του δωδεκαµήνου Νοεµβρίου 2011 – Οκτωβρίου 2012, παρουσίασε µείωση κατά 4,2%, έναντι αύξησης 3,2% που σηµειώθηκε από τη σύγκριση των αντίστοιχων προηγούµενων δωδεκαµήνων.
Ο Γενικός ∆είκτης Νέων Παραγγελιών στη Βιοµηχανία (σύνολο εγχώριας και  εξωτερικής αγοράς) του µηνός Οκτωβρίου 2013, σε σύγκριση µε τον αντίστοιχο  ∆είκτη του Οκτωβρίου 2012, παρουσίασε µείωση κατά 17,5%, έναντι αύξησης 15,3%  που σηµειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2012 προς το 2011. Ο µέσος Γενικός ∆είκτης του δωδεκάµηνου Νοεµβρίου 2012 – Οκτωβρίου 2013, σε  σύγκριση µε τον ίδιο ∆είκτη του δωδεκάµηνου Νοεµβρίου 2011 – Οκτωβρίου 2012,  παρουσίασε µείωση κατά 6,7%, έναντι µείωσης 6,8% που σηµειώθηκε από τη  σύγκριση των αντίστοιχων προηγούµενων δωδεκαµήνων.
Τα δεδομένα αυτά θα έχουν δραματική επίδραση τόσο στο επίπεδο επενδύσεων της ελληνικής οικονομίας, που ήδη είναι από τα 7 χαμηλότερα του πλανήτη, στην απασχόληση τόσο στη βιομηχανία, όσο και στο εμπόριο, όπως και στο εξωτερικό ισοζύγιο μιας και μειωθεί δραστικά η έτσι ή αλλιώς ανεμική εξαγωγική δραστηριότητα της ελληνικής οικονομίας.
Όμως, μην νοιάζεστε. Η κυβερνώσα συμμορία των αφεντικών του κ. Τομπούλογλου και του κ. Κάντα, που αποκάλυψαν μια μικρή παρωνυχίδα του κολοσσιαίου πάρτι με το δημόσιο χρήμα και τις μίζες που συντηρούν τα πολιτικά κόμματα εναλλαγής στην εξουσία, επιμένει: έρχεται η ανάκαμψη το 2014!
Ζητούν μια ακόμη «λευκή επιταγή»
Από την άλλη έχουμε μια αξιωματική αντιπολίτευση που επενδύει στην δική σου απελπισία και στην πιο χυδαία νοοτροπία του δημόσιου υπάλληλου, αλλά και όποιου έχει αλισβερίσια με την εξουσία και αναζητά ασφαλές καταφύγιο. Τι σου λέει η αξιωματική αντιπολίτευση; Άμα βγω στην κυβέρνηση, θα καταφέρω να κάνω ότι δεν συνέβη ποτέ σε καμιά χώρα στην ευρωζώνη. Κι αν δεν τα καταφέρω, ε, τότε βλέπουμε. Ποιος σοβαρός επαγγελματίας, ή εργαζόμενος, αντέχει να δώσει για μια ακόμη φορά «λευκή επιταγή» σε ένα κόμμα, μόνο και μόνο για να φτιάξει μια αριστερή – όπως λέει – κυβέρνηση; Ένα τέτοιο κόμμα που πολιτεύεται με συνθήματα χωρίς να απαντά στο «πώς» θα τα καταφέρει, δεν είναι παρά μια ακόμη παραλλαγή από τα ίδια.
Απευθύνεται μόνο σ’ εκείνους που διακατέχονται από την γνωστή δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία που λέει, άμα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ εγώ δεν θα απολυθώ, ούτε θα μπω σε διαθεσιμότητα και θα συνεχίσω να παίρνω τον μισθουλάκο μου. Κι αν αποτύχει η κυβέρνησή του, τότε βλέπουμε.
Ποιος άλλος εκτός από εκείνον που έχει καβάτζα έναν μισθουλάκο από το δημόσιο, συνοδευμένο με την ανάλογη χυδαία νοοτροπία, μπορεί να θεωρεί λύση την λογική της ανάθεσης με «λευκή επιταγή»; Οι ίδιοι και οι ίδιοι που στήριξαν τα κόμματα της λεηλασίας αυτής της χώρας, γιατί έλπιζαν σε κάποιο ξεροκόμματο, ή ψαροκόκαλο από το μεγάλο φαγοπότι. Να γιατί οι πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και της κυβερνώσας ληστοσυμμορίας περιορίζονται σχεδόν αποκλειστικά στα στρώματα εκείνα που διακατέχονται από την χυδαία νοοτροπία του βολεψάκια δημόσιου λειτουργού.
Από την μια η κυβέρνηση δημιουργεί ένα νέο είδος κρατικού υπαλλήλου και αξιωματούχου που μπορεί να προσυπογράφει τα πάντα κάτω από το κράτος του φόβου και της βίας. Από την άλλη η αξιωματική αντιπολίτευση λειτουργεί ως καταφύγιο του κάθε ποσαπαίρνη, καθενός που κοιτά μονάχα την πάρτη του και την θεσούλα του. Μόνο αυτό το περίεργο και παρασιτικό είδος της κοινωνίας μπορεί να συγκινηθεί από τα ήξεις-αφήξεις του ΣΥΡΙΖΑ, που μυρίζουν από μακριά ανικανότητα και σκοπιμότητα, ανάλογη μ’ εκείνη του Σαμαροβενιζέλου.
Οι υπόλοιποι, ας πάνε να χαθούνε. Έστω κι αν μιλάμε για την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων, κυρίως του ιδιωτικού τομέα, των ελευθεροεπαγγελματιών και των μικρομεσαίων που ξέρουν πώς να επενδύουν στην δουλειά τους και αντικειμενικά πάνω τους στηρίζεται ολόκληρη η χώρα.
Για μια ακόμη φορά αυτά τα πιο παραγωγικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, θα θυσιαστούν στο μόλωχ ενός εντελώς παρασιτικού κρατικού τομέα, εντελώς ξένου και εχθρικού προς την κοινωνία, που έχει δημιουργηθεί κατ’ εικόνα και ομοίωση όσων κομμάτων εναλλαγής συνιστούν το εκάστοτε επίσημο δίπολο της εξουσίας. Ένα δίπολο που το στήνουν οι γνωστοί για την εγκυρότητα και την ανιδιοτέλεια της πληροφόρησης που παρέχουν καναλάρχες με εφεδρεία τις εταιρείες δημοσκόπησης. Με συμμάχους τον ποσαπαίρνη, τον θεσιθήρα, τον βολεψάκια και τον ανόητο που καθορίζουν τελικά το εκλογικό αποτέλεσμα με βάση την λογική του λιγότερου κακού και της «λευκής επιταγής».
Όμως, δεν ζούμε μόνο την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας και την αποσύνθεση της ελληνικής κοινωνίας. Είναι επίσης σίγουρο ότι ζούμε την βασανιστική αφύπνιση των πιο παραγωγικών στρωμάτων, που δεν θέλουν πια να είναι όμηροι όποιου ψάχνει να βολευτεί κάθε φορά με το λιγότερο κακό. Η ζωή επιτάσσει και εγκυμονεί.

Στο κάτω-κάτω της γραφής αυτά τα πιο υγιή και παραγωγικά στρώματα του ελληνικού λαού, τώρα ξέρουν τι σημαίνουν όλα αυτά που παθαίνουν και που οδηγούν. Ας ρίξουμε μια ματιά στα νούμερα του χρέους.

Η πορεία του χρέους

Τα στοιχεία είναι της περιόδου 1990-2012 όπου το δημόσιο χρέος της χώρας εκτινάχθηκε και οδήγησε την Ελλάδα στην χρεοκοπία απ’ όπου για να γλυτώσει υπάρχει μόνο ένας τρόπος: να πάρουν τα πιο υγιή και παραγωγικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας τα πράγματα στα χέρια τους. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει για να γλυτώσουν τον δήμιο, τόσο ο λαός, όσο κι η χώρα.

Το πρώτο πράγμα που αξίζει να σημειώσουμε είναι το γεγονός ότι κυνήγι του πρωτογενούς ελλείμματος δεν είναι τωρινή παράκρουση των κυβερνήσεων της τρόικας. Σ’ ολόκληρη την περίοδο από το 1990 έως το 2001 ήταν η μόνιμη επωδός όλων των κυβερνήσεων που προετοίμαζαν την χώρα για την ενιαία αγορά του Μάαστριχτ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τελικά την είσοδο στο ευρώ. Το αποτέλεσμα ήταν να παρουσιαστεί συσωρευτικό πρωτογενές πλεόνασμα της Γενικής Κυβέρνησης της τάξης των 27,1 δις ευρώ για την περίοδο 1990-2001. Από το 1994 έως και το 2002, πρώτη χρονιά του ευρώ, η Γενική Κυβέρνηση παρουσίαζε συνεχώς πρωτογενές πλεόνασμα.

Και λοιπόν; Τι απέγινε το δημόσιο χρέος; Να θυμηθούμε εδώ ότι η επίτευξη του πρωτογενούς πλεονάσματος και εκείνη την εποχή παρουσιαζόταν ως θαυματουργή λύση για το δημόσιο χρέος. Και αξίζει να σημειώσουμε ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε την διακριτική ευκαιρία να το χρησιμοποιεί όπως εκείνη θέλει. Χωρίς τις δεσμεύσεις που έχουν επιβληθεί από την τρόϊκα, όπως σήμερα.

Την περίοδο 1990-2001 το σύνολο των τοκοχρεολυσίων του δημόσιου χρέους που πληρώθηκαν από το ελληνικό κράτος υπερβαίνει τα 353 δις ευρώ. Σ’ αυτά όχι μόνο δαπανήθηκε το πρωτογενές πλεόνασμα, αλλά χρειάστηκε το ελληνικό κράτος να δανειστεί εκ νέου άλλα 350 δις ευρώ, εκ των οποίων αγνοείται η τύχη των 24 δις ευρώ. Πρόκειται για ενίσχυση των ιδιωτικών τραπεζών και της κερδοφορίας τους.

Που κατέληξε το δημόσιο χρέος; Από το 1990 έως το 2001 το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 128,7 δις ευρώ. Κι έτσι έφτασε να αποτελεί το 84,7% του δημόσιου χρέους, όπως αυτό είχε διαμορφωθεί το 2001 την τελευταία χρονιά της δραχμής. Το ενδιαφέρον ποιο είναι; Το 1990 το δημόσιο χρέος ανερχόταν σε 23,1 δις ευρώ. Έως το 2001 το ελληνικό κράτος πλήρωσε 350 δις ευρώ σε τοκοχρεωλύσια εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους. Και πόσο έμεινε να χρωστά στις 31/12/2001; 151.9 δις ευρώ! Δηλαδή μέσα σε μια δεκαετία το ελληνικό δημόσιο βρέθηκε να πληρώνει ως εξυπηρέτηση του χρέους και να φορτώνεται ως νέο χρέος συνολικά κοντά στα 502 δις ευρώ! Με άλλα λόγια σχεδόν 22 φορές το δημόσιο χρέος που είχε η Ελλάδα το 1990. Που σημαίνει ότι κατά μέσο όρο σ’ ολόκληρη αυτή την δεκαετία το ελληνικό κράτος, αναγκαζόταν κάθε χρόνο να φορτώνεται με εξυπηρέτηση και νέο χρέος πάνω από 2 φορές το δημόσιο χρέος του 1990. Κάθε χρόνο. Η ληστεία και η τοκογλυφία με το δημόσιο χρέος σ’ ολόκληρο το μεγαλείο της.

Ποιος ευθύνεται γι’ αυτήν την κατάντια; Οι  κυβερνήσεις Μητσοτάκη, Παπανδρέου και Σημίτη. Οι τρεις αυτές κυβερνήσεις συνέβαλαν σχεδόν με το 85% του δημόσιου χρέους που είχε η Ελλάδα στις 31/12/2001! Όπως γνωρίζουμε την 1/1/2002 ο Σημίτης σε μια κακόγουστη – ίδιον του επιπέδου και της αισθητικής της κυβέρνησής του – φιέστα μας εμφάνισε το νέο κοινό νόμισμα, το ευρώ. Τι συνέβη την περίοδο 2002-2009, δηλαδή την περίοδο του ευρώ;

Πρώτα-πρώτα, το πρωτογενές πλεόνασμα εξανεμίστηκε και η χώρα μπήκε σε έναν ακόμη φαύλο κύκλο πρωτογενών ελλειμμάτων προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα ελλείμματα που άφηναν τα ευρωπαϊκά κονδύλια και να ενισχυθεί μια πλασματική άνοδος του ΑΕΠ, που επέτρεπε στον Σημίτη και μετά τον Καραμανλή να μιλάνε για «ισχυρή Ελλάδα στο ισχυρό ευρώ». Κολοκύθια με την ρίγανη. Η πλασματική άνοδος του ΑΕΠ στηρίχθηκε σε μια άγρια λεηλασία του δημόσιου χρήματος με διαρκώς διογκούμενα ελλείμματα και νέα εκτίναξη του δανεισμού.

Έτσι την περίοδο του 2002-2009 το συσσωρεμένο πρωτογενές έλλειμμα έφτασε στα 49,3 δις ευρώ, εκ των οποίων τα 35,4 δις ευρώ, δηλαδή το 72%, δημιουργήθηκε το 2008 και 2009, χρονιές της κυβέρνησης Καραμανλή και της απλόχερης πολιτικής ενίσχυσης της κερδοφορίας των τραπεζών. Το σύνολο των τοκοχρεολυσίων που κλήθηκε να πληρώσει το ελληνικό κράτος την ίδια περίοδο, την περίοδο του ευρώ, ανήλθαν σε 370,5 δις ευρώ. 17,5 δις ευρώ περισσότερα από την προηγούμενη δεκαετία της δραχμής. Πόσα χρειάστηκε να δανειστεί το ελληνικό δημόσιο για να καλύψει ελλείμματα και τοκοχρεωλύσια; Πάνω από 436,6 δις ευρώ. Από αυτά τα 16,7 πήγαν υπέρ των εγχώριων τραπεζών.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Το δημόσιο χρέος του 2001 ήταν 151,9 δις ευρώ. Για εξυπηρετηθεί αυτό το χρέος μέχρι το 2009 χρειάστηκε το ελληνικό δημόσιο να δανειστεί και να πληρώσει 370,5 δις ευρώ τοκοχρεωλύσια. Παρ’ όλα αυτά στις 31/12/2009 το δημόσιο χρέος είχε φτάσει σχεδόν στα 300 δις ευρώ. Δηλαδή αυξήθηκε κατά 147,8 δις ευρώ σε σχέση με το 2001. Με άλλα λόγια το δημόσιο χρέος με το ευρώ σχεδόν διπλασιάστηκε μέσα σε μια επταετία, παρά το γεγονός ότι στοίχισε 2,5 φορές το δημόσιο χρέος του 2001 σε εξυπηρέτηση τοκοχρεολυσίων.
Την περίοδο 2010-2012 η Ελλάδα τέθηκε υπό αποικιακή κηδεμονία και ελεγχόμενη χρεοκοπία. Το συσσωρευμένο πρωτογενές έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης έφτασε μέσα σε τρία χρόνια τα 23,6 δις ευρώ. Τα τοκοχρεωλύσια που κλήθηκε να πληρώσει το ελληνικό κράτος σε συνθήκες ελεύθερης πτώσης, έφτασαν τα 220,6 δις ευρώ. Όσο ένα ετήσιο ΑΕΠ της Ελλάδας αυτής της περιόδου.

Ο νέος δανεισμός του ελληνικού κράτους την ίδια περίοδο ανήλθε σε 297,2 δις ευρώ, εκ των οποίων τα 178,9 δις ευρώ προέρχονται από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης. Από αυτόν το νέο δανεισμό τα 53 δις ευρώ πήγαν απευθείας στις τράπεζες. Από τα αυτά, τα 40,1 δις ευρώ ήταν μέρος της χρηματοδότησης του γνωστού PSI. Και η λεηλασία συνεχίζεται….

Δημόσιο χρέος και εξυπηρέτηση 1990-2012, εκατ. ευρώ.
	Πρωτογενές αποτέλεσμα Γενικής Κυβέρνησης	Πιστωτικά Έσοδα	Σύνολο τοκοχρεολυσίων Δημοσίου Χρέους	(1) + (3) – (2)	ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ
	(1)	(2)	(3)	(4)	(5)
2012	-7.771,0	133.949,7	86.064,0	40.114,7	303.928,0
2011	-4.981,0	97.723,0	79.191,0	13.551,0	355.141,0
2010	-10.860,0	65.575,0	55.373,0	-658,0	329.514,0
2009	-24.190,0	105.256,0	78.364,0	2.702,0	299.690,0
2008	-11.210,0	69.660,7	63.127,9	-4.677,2	263.284,0
2007	-4.405,0	61.366,6	56.646,6	315,0	239.300,0
2006	-2.794,0	37.154,8	34.179,5	181,3	224.204,0
2005	-1.872,0	44.796,6	35.153,1	7.771,5	195.421,0
2004	-4.765,0	50.047,9	40.641,2	4.641,7	183.157,0
2003	-1.267,0	37.968,2	32.272,2	4.429,0	168.025,0
2002	1.161,0	30.336,2	30.182,8	1.314,4	159.214,0
2001	2.954,4	16.763,9	23.353,3	-3.635,0	151.869,0
2000	4.964,4	24.470,4	29.037,0	397,8	140.971,0
1999	5.430,4	28.282,2	30.978,9	2.733,7	122.334,7
1998	5.124,6	34.091,8	35.996,1	3.220,3	155.679,0
1997	3.701,5	43.986,0	44.452,8	3.234,6	114.864,3
1996	3.793,2	38.518,4	39.223,7	3.087,9	107.666,4
1995	1.941,8	35.526,7	36.019,2	1.449,3	95.013,3
1994	3.325,0	37.030,7	31.421,8	8.933,9	73.171,1
1993	-478,0	27.439,7	22.454,5	4.507,2	52.447,8
1992	-408,0	32.689,6	32.285,5	-3,9	66.094,9
1991	-676,0	19.498,0	18.119,1	702,9	31.351,0
1990	-2.558,0	11.665,7	9.729,1	-621,3	23.133,2
ΠΗΓΗ: Eurostat

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί