Οχτώ στους 10 γερμανούς οφειλέτες αδυνατούν να πληρώσουν

Πριν από το Πάσχα θα είναι έτοιμος ο δείκτης για το ελάχιστο όριο αξιοπρεπούς διαβίωσης από την Επιτροπή Ιδιωτικού Χρέους, όπως είπε ο υφυπουργός Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας Αθ. Σκορδάς στην ημερίδα της ΕΚΠΟΙΖΩ με θέμα: «Υπερχρέωση: Ρύθμιση των χρεών και προστασία της στέγης-Η ευρωπαϊκή πρόκληση». Σύμφωνα με το ΑΜΠΕ ο υφυπουργός υπενθύμισε ότι ετοιμάζεται και ο κώδικας δεοντολογίας από την Τράπεζα της Ελλάδος που θα αφορά στις καλές πρακτικές για τις σχέσεις τραπεζών και δανειοληπτών εκ παραλλήλου με το θεσμό της διαμεσολάβησης για τον οποίο 450 δικηγόροι έχουν εκπαιδευτεί από το υπουργείο Δικαιοσύνης.

«Από το 2008 μέχρι σήμερα έχουμε διαμορφώσει το πιο ολοκληρωμένο δίκτυο προστασίας υπερχρεωμένων πολιτών από ότι υπάρχει στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες» σημείωσε ο κ. Σκορδάς.

Σε μήνυμα του υπουργείου Δικαιοσύνης Διαφάνειας και Ανθρωπίνων αναφέρεται ότι άνω των 85.000 είναι οι αιτήσεις για υπαγωγή στη νομοθεσία για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά.

«Χρειάζονται νέα εργαλεία. Δεν είναι ανεκτό να διαιωνίζεται η αγωνία των πολιτών για το αν θα έχουν δεύτερη ευκαιρία αλλά και να μην εκμεταλλεύονται τη νομοθεσία για την προστασία των αδύναμων πολιτών κάποιοι επιτήδειοι» σημειώνεται από το υπουργείο.

Η πρόεδρος της ΕΚΠΟΙΖΩ Ελένη Αλευρίτου είπε ότι η υπερχρέωση είναι πρόβλημα όλης της Ευρώπης και εκτίμησε ότι οι συνθήκες ωριμάζουν ώστε οι ευρωβουλευτές να εντάξουν την αντιμετώπιση της υπερχρέωση στην μελλοντική πολιτική της Ε.Ε.

Ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ κ. Γ. Καββαθάς ανέφερε ότι η δανειακή υπερχρέωση των νοικοκυριών έχει και οικονομικές αλλά και κοινωνικές και ανθρωπιστικές διαστάσεις ενώ εξαιτίας της κοντόφθαλμης ευρωπαϊκής πολιτικής που προστατεύει τις τράπεζες, η ρευστότητα περιορίζεται συνέχεια. Οι τράπεζες πλέον, σημείωσε ο ίδιος, συμπεριφέρονται ως καταθέτες παρά ως πιστωτές και η υπερφορολόγηση ταλανίζει τους πολίτες.

«Ο δρόμος που ακολουθούμε είναι ανθρωποκτόνος και περιουσιοκτόνος. Πρέπει να ξανασκεφτούμε τα μέτρα που λαμβάνονται καθώς ενθαρρύνουν καιροσκόπους επενδυτές ενώ παράλληλα μειώνονται τα εισοδήματα, οι επενδύσεις είναι επισφαλείς και μόνο οι αντικειμενικές αξίες διατηρούνται στο ύψος τους» σημείωσε ο ίδιος.

Πάντως όλοι οι ομιλητές του διεθνούς συνεδρίου που συνδιοργάνωσε σήμερα η Ένωση Καταναλωτών Ποιότητα Ζωής (ΕΚΠΟΙΖΩ) με Έλληνες και ξένους ευρωβουλευτές, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Καταναλωτή αλλά και για το θέμα της ανάγκης ρύθμισης των χρεών και προστασίας της στέγης των υπερχρεωμένων ατόμων, κατέληξαν ότι η ανάγκη ρύθμισης των χρεών και προστασίας της στέγης είναι πανευρωπαϊκή.

Ο διεθνούς φήμης Αμερικανός καθηγητής Τζέϊσον Κίλμπορν σημείωσε ότι η υπερχρέωση δεν είναι γεωγραφικά περιορισμένη. Ο πρώτος νόμος για την προστασία των υπερχρεωμένων πολιτών ξεκίνησε από έναν γιατρό το 1971 στη Δανία καθώς έβλεπε ότι πολλοί άρρωστοι υπέφεραν και σωματικά και ψυχικά εξαιτίας των χρεών. Ο ίδιος σημείωσε ότι με βάση τα στοιχεία της ΕΚΠΟΙΖΩ από τις 22.200 περιπτώσεις εξωδικαστικού συμβιβασμού στην Ελλάδα, κατέληξαν σε θετική έκβαση μόνο πέντε από αυτές. Με αυτό το παράδειγμα σχολίασε ότι δεν πρέπει να χάνονται χρήματα σε αναποτελεσματικές λύσεις, θα πρέπει η αντιμετώπιση των υπερχρεωμένων καταναλωτών να είναι δομημένη σε τέτοια βάση που να εξυπηρετεί την αποπληρωμή των δανείων χωρίς τον στραγγαλισμό των δανειοληπτών», κατέληξε.

«Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες οφειλέτες, είναι δομικό πρόβλημα της κοινωνίας μας. Αν θέλουμε τα οφέλη του καπιταλισμού πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τα προβλήματά του. Θέλουμε να αποπληρώνονται τα νόμιμα χρέη αλλά πρέπει και οι πιστωτές να ελέγχουν αυστηρά που δίνουν δάνεια και να ελέγχονται περισσότερο ώστε να μην δίνουν καθώς η κατάσχεση έχει απώλεια 50% – 60% σε σχέση με την είσπραξη του χρέους» είπε μεταξύ άλλων ο ίδιος και υπογράμμισε ότι απαιτείται ένα καλύτερο σύστημα για τους υπερχρεωμένους οφειλέτες.

Τα δύο τρίτα των οφειλετών στη Ολλανδία, 30%- 40% στη Δανία και τη Σουηδία, και το 80% των οφειλετών στη Γερμανία αδύνατο να αποπληρώσουν τους πιστωτές, είπε ο καθηγητής και πρόσθεσε ότι δεν είναι σκοπός να αποστραγγίξουμε τον δανειολήπτη αλλά να ζητούμε λιγότερες τμηματικές καταβολές μέσα στον χρόνο με κίνητρα για εκπτώσεις.

πηγη

O ρόλος των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων στην κρίση Πηγή: http://www.logiosermis.net/2014/03/o_12.html#ixzz2vlpJJ0ia

Ο παγκόσμιος χάρτης της ελευθερίας του Tύπου 2013 κατατάσσει την Ελλάδα στις χώρες που έχουν καταγραφεί αξιοσημείωτα προβλήματα παρέμβασης.

Συζητώντας πιο εξειδικευμένα στον ευρωπαϊκό χώρο η Ελλάδα ανήκει στις χώρες που διαθέτουν τα μεγαλύτερα ποσοστά αλλοίωσης και διαφθοράς στην ελευθερία του Tύπου.

Όλα αυτά ακούγονται λογικά. Ο μέσος Έλληνας γνωρίζει το ιστορικό των ιδιοκτητών των καναλιών, των δανείων τους και τη συνολική τους επιχειρηματική τους δραστηριότητα στη χώρα. H αντικειμενική κι ανεξάρτητη ενημέρωση φαντάζει όνειρο θερινής νυχτός. Η χρηματοδότηση και η ύπαρξη των καναλιών εξαρτώνται από τα τραπεζικά δάνεια και τις τραπεζικές διαφημίσεις.

“Τα δελτία ειδήσεων βλάπτουν σοβαρά την υγεία” ήταν ο τίτλος έρευνας φοιτητών στο Πάντειο Πανεπιστημίο το 2010 για τον τρόπο που τα ΜΜΕ παρουσιάζουν τα γεγονότα στα πλαίσια του μαθήματος της Ψυχοκοινωνιολογίας.

Σύμφωνα με την έρευνα τα ΜΜΕ προσεγγίζουν την κρίση με πέντε βασικούς τρόπους:

1. Δραματοποίηση
Η κρίση παρουσιάζεται σαν μια φυσική καταστροφή αναπόφευκτη και ανεξήγητη, σαν μια άλλη 11η Σεπτεμβρίου. Ακολουθείται η ίδια «συνταγή» παρουσίασης, χωρίς να αναλύονται οι βαθύτεροι λόγοι ούτε να ακούγονται τρόποι διεξόδου από την κρίση. Οι εκφράσεις που χρησιμοποιούνται είναι «εφιαλτικό σενάριο», «απελπιστική κατάσταση», «δεν υπάρχει άλλος δρόμος», «σκληρά αλλά αναγκαία μέτρα», «είμαστε στο χείλος του γκρεμού».

Πλάι στις παρατηρήσεις της έρευνας θα μπορούσε κανείς να προσθέσει ότι το μοντέλο της δραματοποίησης ακολουθείται όχι μόνο στην παρουσίαση της οικονομικής κατάστασης, αλλά και στην αντιμετώπιση των αντιδράσεων και διαδηλώσεων. «Τα πλάνα από την πορεία που έδειχναν τη μαζικότητα του κόσμου ήταν ελάχιστα σε σχέση με τις εικόνες από τις καταστροφές και τη φονική πυρκαγιά» επισημαίνει η πανεπιστημιακός, σχολιάζοντας την κάλυψη της πορείας της 5ης Μαΐου.
Πράγματι, ο τραγικός θάνατος τριών εργαζομένων κατάπιε το ανθρώπινο τσουνάμι που πλημμύρισε τους δρόμους, μετατοπίζοντας το ενδιαφέρον των ΜΜΕ από τις κοινωνικές αντιδράσεις στην καταδίκη της βίας. Το τριπλό έγκλημα μούδιασε την κοινωνία στο σύνολό της· όμως, τα ανακλαστικά των ΜΜΕ να παρουσιάσουν με όρους θρίλερ μία ήδη δραματική κατάσταση, αποκρύπτοντας, παραπληροφορώντας ή παραποιώντας γεγονότα, ακόμα και στοχοποιώντας διαδηλωτές, ακολουθεί πάλι την ίδια συνταγή «το δράμα πάνω από τα γεγονότα».

Όσοι έβλεπαν μόνο τηλεόραση εκείνες τις ημέρες, χωρίς να διαβάζουν εφημερίδες ή διαδίκτυο, το πιο πιθανό είναι να άκουσαν ότι κάποιοι φώναξαν «να καούν» παρά να έμαθαν ότι διαδηλωτές, και μάλιστα μετανάστες, έσπευσαν να διασώσουν τους εγκλωβισμένους. Η «άβυσσος» και η «έκτακτη ανάγκη» έδωσαν χώρο σε ηλεκτρονικές και έντυπες φωνές που ζητούσαν να καταργηθούν άρθρα του Συντάγματος και να επιβληθεί «όχι ακριβώς δικτατορία» αλλά κάτι που της μοιάζει ανησυχητικά.

2. Ενοχοποίηση του κοινού
Φταίμε όλοι, και μάλιστα σχεδόν το ίδιο, για την κατάσταση στην οποία φτάσαμε. Το ίδιο όσοι έφαγαν εκατομμύρια με σκάνδαλα που ποτέ δεν εξιχνιάστηκαν, το ίδιο και όσοι έχουν απλήρωτα δάνεια και υπερχρεωμένες πιστωτικές. Ο ψιλικατζής και ο μεγαλοεπιχειρηματίας, ο άνεργος και το γκόλντεν-μπόι, ο συνταξιούχος και ο εκατομμυριούχος αντιμετωπίζονται ως συνυπεύθυνοι σε μια διάχυση της διαφθοράς που θα λυθεί «αναλαμβάνοντας όλοι τις ευθύνες μας». Όπως τονίζεται στην έρευνα, «η εικόνα που μεταφέρουν είναι η εικόνα μιας διεφθαρμένης κοινωνίας στο σύνολό της. Η συλλογική ενοχοποίηση “απαγορεύει” στο θυμό και την οργή να εκφραστούν με στόχο τους πραγματικούς υπεύθυνους, δημιουργώντας συναισθήματα αυτοαπόρριψης και αυτομομφής. Έτσι καθηλώνει τους πολίτες και οδηγεί αθόρυβα στην αποδοχή των μέτρων. Μόνο τα ΜΜΕ και οι άνθρωποί τους δεν εμφανίζονται ποτέ να εμπλέκονται σε σκάνδαλα, ύποπτες δραστηριότητες, φοροδιαφυγή κ.ά.».

3. Έμφαση στο ατομικό
Η ανασφάλεια υπερτονίζεται ως το μόνο επιτρεπτό συναίσθημα. Οι συλλογικές αντιδράσεις (διαδηλώσεις, απεργίες κ.λπ.) προβάλλονται συνήθως τελευταίες, άρα ασήμαντες και, τελικά, μάταιες. Ελάχιστη ώρα καταλαμβάνουν στα δελτία οι μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες· μόνο τα σπασίματα παρουσιάζονται με έμφαση. Το ζουμ του φακού γίνεται στο ατομικό δράμα: μία άνεργη μητέρα, ένας συνταξιούχος, ένας έμπορος εμφανίζονται ως ατομικές περιπτώσεις, αποκομμένες από το συλλογικό. Κατά το δόγμα «ένας θάνατος είναι τραγωδία, χίλιοι θάνατοι είναι στατιστική», οι «συλλογικότητες» εμφανίζονται με τη μορφή στατιστικών πινάκων: 1.000.000 άνεργοι, το 20% ζει κάτω από το όριο της φτώχειας κ.ο.κ. Φυσικά, οι στατιστικές είναι νούμερα και δεν έχουν δύναμη να αλλάξουν τη μοίρα. Στην τελική, είναι διεσπαρμένες μονάδες, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, κατά το θατσερικό ρητό «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα».

4. Υποβάθμιση στο συλλογικό
Όσο προβάλλεται κατά κόρον το μοτίβο «είμαστε όλοι υπαίτιοι», η αντιμετώπιση της κρίσης παρουσιάζεται ως: α) υπόθεση των πολιτικών που χειρίζονται τα πράγματα και β) ατομική υπόθεση του καθενός να τα βγάλει πέρα όπως μπορεί. Οι συλλογικές μορφές αγώνα (διαδηλώσεις, απεργίες κ.λπ.) υποβαθμίζονται ως «άκαιρες», «υπερβολικές» ή/και «καταστροφικές» για τη χώρα. Σε έναν εσκεμμένο συμψηφισμό, κάποιοι έφτασαν να συγκρίνουν τη μαζική απόπειρα εισόδου των διαδηλωτών στη Βουλή με τον εμπρησμό της Μαρφίν, προκαλώντας τον γκεμπελικό συνειρμό «διαδηλωτής = πιθανός δολοφόνος».

5. Κοινωνικός αυτοματισμός 
Η παρουσίαση των μέτρων αλλά και των αντιδράσεων στοχεύει στη διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, ώστε η μία κοινωνική ομάδα να στρέφεται εναντίον της άλλης και να φαίνεται ότι απειλεί την ευημερία της άλλης. Δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον ιδιωτικών (βλέπε και την αποτυχημένη απόπειρα να παρουσιαστεί ότι η κυβέρνηση «έσωσε» τάχα τον 13-14ο μισθό των ιδιωτικών), διαδηλωτές εναντίον εμπόρων και τουρισμού, απεργοί εναντίον εργαζομένων. Η λογική τού διαίρει και βασίλευε, εδραιώνει την κυριαρχία όχι των πολιτικών προσώπων (άλλωστε, εύκολα γίνονται αποδιοπομπαίοι τράγοι), αλλά των ίδιων των δημοσιογράφων και των μέσων. Μόνο αυτοί μένουν στο απυρόβλητο.

Τέσσερα χρόνια μετά την έρευνα η συνταγή παραμένει ίδια και απαράλλαχτη στα ΜΜΕ. Ο τρόπος που τα ΜΜΕ παρουσιάζουν την κρίση συντελεί στην ίδια την κρίση και την απαξίωση των ΜΜΕ. Μηδέν στο πηλίκο. Μάλιστα, το ΕΣΡ με σχετική απόφαση προς όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς υπεδείκνυε να μην δείχνουν εικόνες ανθρώπων που βρίσκονταν σε εξαθλίωση, τη χρονική στιγμή που όλο και περισσότεροι άνθρωποι έχουν χτυπηθεί ανελέητα από την οικονομική κρίση.

Το παλαιότερο μοντέλο της πλειοψηφίας των ΜΜΕ (ασύχγρονα και σύγχρονα) προωθούσε περισσότερο το lifestyle επιτάσσοντας την επίπλαστη ευμάρεια. Το σύγχρονο μοντέλο επικεντρώνεται σε ενημερωτικές και πολιτικές εκπομπές, άοσμες κι άχρωμες. Εποικοδομητικός διάλογος δεν παράγεται επί των καυτών προβλημάτων, δεν επιλύονται σοβαρά και φλέγοντα ζητήματα, τα θέματα είναι περιορισμένα σε σχεδόν καθημερινή ανακύκλωση, προβάλλονται συνεχώς τα ίδια πρόσωπα. Παλιά είχαμε τις γλάστρες και τους μαϊντανούς, τώρα έχουμε τους πολιτικούς νάρκισσους όπου στα πλαίσια της αύξησης της δημοτικότητας τους εκ των πραγμάτων ζημιώνουν τις κοινοβουλευτικές τους υποχρεώσεις.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η τελευταία έκθεση του ΕΣΡ για την πολιτική πολυφωνία κατά το 2012.

Η δημοσιογραφία είναι ένα δύσκολο επάγγελμα. Οι δημοσιογράφοι εύκολα εκτρέπονται, γίνονται άπληστοι επαγγελματίες και θρασύτατοι χλευαστές. Ένας δημοσιογράφος πρέπει να διακρίνεται για την επαγγελματική του ακεραιότητα. Δηλαδή δεν χρηματίζεται, δεν λασπολογεί, σέβεται το επάγγελμά του κι αναγνωρίζει την κοινωνική αποστολή του επαγγέλματος του. 

Οι δημοσιογράφοι έχουν την ηθική υποχρέωση να προτείνουν και να αποδεχθούν την πρόσβαση στα ΜΜΕ, ώστε να γίνει ο πολίτης δημιουργός πληροφοριών κι όχι παθητικός αποδέκτης τους. Δεν είναι τυχαίο που τα άτομα νεαρής ηλικίας ενημερώνονται από το διαδίκτυο και προτιμούν τα κοινωνικά δίκτυα που ενθαρρύνουν τον κοινωνικό διάλογο. Οι δημοσιογράφοι θα μπορούσαν να συγκροτήσουν ένα αρραγές μέτωπο προκειμένου να διαλύεται κάθε κύμα παραπληροφόρησης και προσπάθεια ετεροκατεύθυνσης του πλήθους από τους κατόχους των μέσων ενημέρωσης. 

Η προσωπική μου ενημέρωση καθημερινά είναι μια επώδυνη διαδικασία καθώς θα πρέπει να διαβάσω από πολλές και διαφορετικές πηγές ενημέρωσης προκειμένου να ανακαλύψω την αλήθεια.


Υ.Γ.: Θα μπορούσα να αναφέρω ενδεικτικά παραδείγματα από τίτλους εφημερίδων, βίντεο με διάφορα ευτράπελα τηλεοπτικά δρώμενα, αλλά ειλικρινά δεν αξίζει τον κόπο.

sophiavssophia

«Ωρολογιακή βόμβα» οι τράπεζες της ευρωζώνης. Χρειάζονται 770(!) δισ.

 

Το τεράστιο δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα χωρών όπως η Ελλάδα, θα αποδειχθούν τελικά μικρό πρόβλημα για την ευρωζώνη, σε σχέση με αυτό που μπορεί να προκύψει στις τράπεζες - κυρίως τις γερμανικές και τις γαλλικές, οι οποίες βρίσκονται μέχρι τώρα έξω από το "κάδρο" της κρίσης. Ειδική έρευνα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι από τις 124 τράπεζες της ευρωζώνης που θα υποβληθούν φέτος σε «τεστ αντοχής»,  οι 109 εμφανίζουν χρηματοδοτικό κενό και θα χρειασθούν πρόσθετα κεφάλαια  770 δισ. ευρώ  για να θεωρηθούν θωρακισμένες έναντι ενδεχόμενων μελλοντικών κινδύνων.
Μόνο οι γαλλικές τράπεζες θ χρειασθούν κεφαλαιακές "ενέσεις"  285 δισ. ευρώ, ενώ πάνω από 200 δισ. θα είναι οι ανάγκες των γερμνικών, κυρίως των περιφερειακών Landesbanken.
Η έρευνα διεξήχθη υπό την εποπτεία των καθηγητών Σάσα Στέφεν (Ευρωπαϊκή Σχολή Μάνατζμεντ και Τεχνολογίας με έδρα το Βερολίνο) και ο Βιράλ Αχαρύα (Stern School of Business της Ν.Υόρκης), οι οποίοι εξέτασαν ενδελεχώς τα οικονομικά στοιχεία και τα χαρτοφυλάκια χορηγήσεων-επενδύσεων των 109 τραπεζών.
Στα συμπεράσματα τους επισημαίνουν ότι «αν υπάρχει σήμερα μία ωρολογιακή βόμβα στην ευρωζώνη, δεν εντοπίζεται τόσο στις χώρες που αντιμετωπίζουν οξύτατα δημοσιονομικά προβλήματα, όσο σ' εκείνες που δεν έχουν βρεθεί  μέχρι τώρα στο επίκεντρο της προσοχής και θεωρούνταν νησίδες σταθερότητας: Τη Γερμανία και τη Γαλλία».  Σημειώνουν επίσης ότι προβλήματα με τις τράπεζες υπάρχουν επίσης στην Ιταλία, την Κύπρο, το Βέλγιο, την Ισπανία και την Ολλανδία.
Παρουσιάζοντας τα πορίσματα της έρευνας η Deutsche Welle αναφέρθηκε εν εκτάσει στο πρόβλημα των γερμανικών Landesbanken, επισημαίνοντας ότι  είναι «πρώην κρατικές περιφερειακές τράπεζες, οι οποίες για πολλά χρόνια βρίσκονταν σε αναζήτηση νέου αντικειμένου. Στην προσπάθειά τους αυτή επεκτάθηκαν σε χρηματοδοτήσεις στις οποίες δεν είχαν εμπειρία - ιδιαίτερα στη ναυτιλία, με αποτέλεσμα να έχουν συσσωρεύσει σήμερα μεγάλες επισφάλειες».
Η ιστορία τους θυμίζει την πρίπτωση του ελληνικού ΤΤ, το οποίο χωρίς υποδομή και τραπεζική εμπειρία επεκτάθηκε  στη χρηματοδότηση επιχειρήσεων, καταλήγοντας σε "θαλασσοδάνεια" και μεγάλες επισφάλειες.

Πέραν όμως των Landesbanken, κεφαλαιακή ενίσχυση ενδέχεται να χρειασθούν και οι μεγάλες γερμανικές τράπεζες με διεθνή παρουσία, όπως τόνισε πρόσφατα ο συνδιευθύνων σύμβουλος της Deutsche Bank Γιούργκεν Φίτσεν. Ομως αυτές, όπως είχε πει ο κ. Φίτσεν, ι μπορούν να αντλήσουν  κεφάλαια από τις αγορές, χωρίς να προσφύγουνσ το κράτος ή στον ESM.


sofokleousin

Φόβοι κοινωνικών αναταραχών

Μία γενιά, η οποία ξεκινάει την επαγγελματική της ζωή με μηδενικές μελλοντικές προοπτικές και ελπίδες, θα ακολουθήσει κυρίως τους πολιτικούς που δημαγωγούν και λαϊκίζουν – προκαλώντας συγκρουσιακές εντάσεις, με καταστροφικές συνέπειες

Η ελίτ του πλανήτη, με κριτήριο την έρευνα μεταξύ 1.500 συμμετεχόντων στην παγκόσμια οικονομική διάσκεψη (Davos), φοβάται ότι θα υπάρξουν κοινωνικές εντάσεις  σε πολλές περιοχές της υφηλίου – σαν αποτέλεσμα της υψηλής δομικής ανεργίας πολλών οικονομιών, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, καθώς επίσης των συνεχώς αυξανομένων εισοδηματικών ανισοτήτων.
Το πλέον σημαντικό πρόβλημα φαίνεται να είναι η ανεργία σε πολλές περιοχές του πλανήτη – αφού στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αμερική, στην Αφρική, καθώς επίσης στη Μέση Ανατολή η πλειοψηφία των ερωτηθέντων το τοποθετεί στην πρώτη θέση (εικόνα που ακολουθεί).

Οι μεγαλύτερες προκλήσεις ανά περιοχή

Μόνο στην Ασία, καθώς επίσης στην κεντρική Αμερική τοποθετούνται άλλα προβλήματα πριν από την ανεργία. Ειδικότερα, στη Β. Αμερική προηγούνται οι εισοδηματικές ανισότητες, ακολουθούμενες από την ανεργία και τις ανησυχίες για τις κλιματικές αλλαγές.
Στην Ευρώπη, τα σημαντικότερα προβλήματα είναι κατά σειρά η ανεργία, η χαμηλή ανάπτυξη και η κρίση χρέους, στη Μ. Ανατολή / Β. Αφρική η πολιτική αστάθεια, η ανεργία και η παιδεία, στην Κεντρική Αμερική οι ανισότητες, ο ρυθμός της ανάπτυξης και η παιδεία, στη Ν. Αφρική η φτώχεια και η ανεργία, ειδικά αυτή των νέων, ενώ στην Ασία οι ανισότητες, ο ρόλος της Κίνας, καθώς επίσης οι γεωπολιτικές αντιθέσεις.
Ειδικά όσον αφορά την Ευρώπη, ο φόβος εκτεταμένων κοινωνικών αναταραχών,  προερχομένων από το υψηλό ποσοστό της ανεργίας ανησυχεί την ελίτ περισσότερο από κάθε τι άλλο. Με δεδομένο δε το ότι η ήπειρος απειλείται με ύφεση και το 2014, ενδεχομένως με αποπληθωρισμό, οι ανησυχίες αυξάνονται – ενώ η Γαλλία θεωρείται ως η πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης, όσον αφορά το ξέσπασμα μεγάλων συγκρούσεων.
Όπως λέγεται χαρακτηριστικά,

«Μία γενιά, η οποία ξεκινάει την επαγγελματική της ζωή με μηδενικές μελλοντικές προοπτικές και ελπίδες, θα ακολουθήσει κυρίως τους πολιτικούς που δημαγωγούν και λαϊκίζουν – ενώ δεν πρόκειται να αγωνισθεί για να εξασφαλίσει εκείνες τις δεξιότητες, οι οποίες απαιτούνται σήμερα, στα πλαίσια του εξουθενωτικού παγκόσμιου ανταγωνισμού. Οι άνθρωποι, ειδικά οι νέοι, θα πρέπει να απασχοληθούν παραγωγικά, να εργασθούν δηλαδή έναντι αμοιβών που επιτρέπουν την επιβίωση τους. Διαφορετικά θα διαρρηχθεί η κοινωνική συνοχή, με καταστροφικές συνέπειες για τον πλανήτη».

Περαιτέρω, στα τέλη Οκτωβρίου, τόσο στην Ιταλία, όσο και στην Πορτογαλία, πολλές χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, διαμαρτυρόμενοι για την πολιτική λιτότητας των κυβερνήσεων τους – η οποία «καίει» ένα μεγάλο αριθμό θέσεων εργασίας.
Στη Γαλλία αυξάνονται οι φόβοι βίαιων αντιδράσεων, μετά τις πρόσφατες αναταραχές των αγροτών – ενώ η ακροδεξιά, η οποία είναι πλέον το πρώτο κόμμα στη χώρα, προσπαθεί να επεκτείνει την επιρροή της στην υπόλοιπη Ευρώπη (όπου διαπιστώνονται πολλές μυστικές συναντήσεις βίαιων εξτρεμιστικών οργανώσεων).
Στη Βόρεια Αμερική το μεγάλο πρόβλημα είναι οι εισοδηματικές ανισότητες – οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο την κοινωνική σταθερότητα, ενώ αποτελούν απειλή για τα διεθνή ασφάλεια.
Η απασχόληση, (διάγραμμα που ακολουθεί), η οποία περιορίζεται συνεχώς, παράλληλα με αυτούς που επιβιώνουν με τα κουπόνια διαβίωσης, καθώς επίσης με τη συρρίκνωση της ρευστότητας των μικρομεσαίων, παρά τις τεράστιες αποδόσεις των χρηματιστηρίων και την αύξηση  του ΑΕΠ, εντείνει ακόμη περισσότερο τις εισοδηματικές ανισορροπίες.

Δείκτης απασχόλησης προς πληθυσμό.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

Ολοκληρώνοντας, αυτό που επίσης θα μας απασχολήσει στο μέλλον είναι οι εντάσεις στη Β. Αφρική, στις χώρες της Αραβικής Άνοιξης, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας – λόγω της πολιτικής και οικονομικής αστάθειας που επικρατεί στις περισσότερες.

Η αναζωπύρωση του πολέμου στη Συρία δεν αποκλείεται καθόλου (ενεργειακός πόλεμος), ενώ ο ρόλος του Ισραήλ, το οποίο δεν έχει υπογράψει τη συνθήκη για την απαγόρευση της χρήσης χημικών όπλων, διαθέτοντας μεγάλη επιρροή στις Η.Π.Α. μέσω του χρηματοπιστωτικού θηρίου που εξουσιάζει (πολλές υπερμεγέθεις τράπεζες, καθώς επίσης βασικά στελέχη στις κεντρικές), είναι μάλλον σκοτεινός και καθόλου αμελητέος.

Analyst.gr Team

Kατέρρευσαν οι Τράπεζες και βρέθηκαν οι Λαοί χρεωμένοι και όχι το αντίθετο.

 

Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος PhD
Στον Παναγιώτη Κοτιλέα

Πολλοί από τους συμπολίτες μας δεν έχουν ακόμα καταλάβει που αποσκοπεί η οικονομική πολιτική που ασκείται στη Χώρα μας τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Και αυτό είναι φυσικό αφού κανείς δεν την εξήγησε, όχι επαρκώς, αλλά καθόλου. Αμφιβάλω αν κάποιος βουλευτής την έχει κατανοήσει.

Σίγουρα οι πιο πολλοί ψηφίζουν στα τυφλά και δεν πιστεύω να γνωρίζουν τις επιπτώσεις που έχει η ψήφος τους στον κόσμο και στην οικονομία.

Η Χώρα βρέθηκε καταχρεωμένη το 2008 λόγω της κατάρρευσης του διεθνούς τραπεζικού συστήματος που είχε μετατραπεί σε καζίνο.

Η Χώρα μας ήταν χρεωμένη με το ίδιο μυθώδες πόσο και ένα χρόνο πριν χωρίς να έχει κάποιο πρόβλημα.

Η αιφνίδια κατάρρευση των τραπεζών κατέστησε όλο τον Νότο προβληματικό.

Δηλαδή η αλυσίδα της αιτιότητας έχει ως εξής. Κατέρρευσαν οι Τράπεζες και βρέθηκαν οι Λαοί χρεωμένοι και όχι το αντίθετο. Αυτή είναι η αλήθεια.

Αφού οι Λαοί έσωσαν το τραπεζικό σύστημα φορολογούμενοι αγρίως, μετά θεωρήθηκε σκόπιμο να μπουν σε τάξη οι χώρες που αμάρτησαν δημοσιοοικονομικά.
Εδώ τραπεζίτες και πολιτικοί άλλαξαν την αλυσίδα της αιτιότητας. Όχι, καταχρεώθηκαν τα κράτη πρώτα, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν οι τράπεζες. Άρα τα ανήθικα κράτη πρέπει να μπουν σε τάξη.

Στην Αθήνα το σύστημα έκανε το Λαό να το πιστέψει αυτό εξ ου και η Ιώβειος υπομονή. Αποτέλεσμα, μονά ζυγά υπέρ των τραπεζιτών που ζητούν και σπίτια τώρα. Έτσι η Τρόικα κατέφθασε στην Αθήνα με την θεωρία της να βάλει τάξη. Καμία πολιτική άμυνα με γνώση δεν υπήρξε.

Με λίγα λόγια η θεωρία της Τρόικας έχει ως εξής.

Σε μια οικονομία είναι αδύνατον η προσφορά να διαφέρει από την ζήτηση αφού οι πωλητές είναι ταυτόχρονα και αγοραστές. Κατά συνέπεια αν υπάρχει αυξημένη ζήτηση αυτό σημαίνει ότι η χώρα εισάγει πιο πολλά από όσα εξάγει και κατά συνέπεια δανείζεται και δημιουργεί και επισφαλή ανάπτυξη αλλά και επισφαλείς θέσεις εργασίας.

Βήμα πρώτο. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Οι δαπάνες πρέπει να μειωθούν δραστικά που είναι αιτία μια υπερβάλλουσας ζήτησης και αιτία του υπερδανεισμού. Η Χώρα πρέπει να φτάσει στα όρια της φυσικής της παραγωγής με άλλα λόγια να παράγει σύμφωνα με την υπάρχουσα υλική της υποδομή σε όλους τους τομείς. Αυτό βέβαια δεν συνεπάγεται πλήρη

απασχόληση του εργατικού δυναμικού αλλά αντίθετα σε πρώτη φάση επιφέρει την δημιουργία εξαιρετικά υψηλής ανεργίας. Ήδη την ζούμε.

Με άλλα λόγια ο εξορθολογισμός των δαπανών και εσόδων του δημοσίου τομέα και η σταδιακή διάλυση του κράτους, δημιουργεί μεν μεγάλη ανεργία, αρχικά στον ιδιωτικό τομέα και μετά στο δημόσιο τομέα και μειώνει τις ανάγκες δανεισμού σταδιακά της Χώρας, από την άλλη δε αποκαθιστά την παραγωγή της οικονομίας στα φυσικά της όρια.

Η ύπαρξη ανεργίας οιουδήποτε επιπέδου ή το υψος απασχόλησης του εργατικού δυναμικού καταδεικνύει πια την ανεπαρκή ανάπτυξη του υλικού κεφαλαίου της Χώρας και τα περιθώρια ανάπτυξης του. Η οικονομία βρίσκεται έτσι στη φυσική της κατάσταση.

Αυτό το πρώτο βήμα βαδίζει τώρα η Χώρα. Το δανεισμένο κράτος βιαίως πρέπει να καταλυθεί και να λειτουργεί χωρίς ανάγκη δανεισμού με στόχο να έχει την ελαχίστη οικονομική δράση και την ελαχίστη περιουσία που είναι κάτω από την γη, πάνω στη γη, στη θάλασσα ή στον αέρα. Οι πόροι τους κράτους και οι υποχρεώσεις του κράτους ως κοινωνικού κράτους ή ως φορέα ανάπτυξης θα μεταφερθούν ή θα πουληθούν στον ιδιωτικό τομέα. Αυτός αναλαμβάνει πια την οικονομική ανάπτυξη της Χώρας. Όλα αυτά αποτελούν την ικανή και αναγκαία συνθήκη για να μπει η Χώρα στην ανάπτυξη.

Το δεύτερο βήμα που σηματοδοτεί την ανάπτυξη θα γίνει μέσω αυτοματισμών του συστήματος. Αφού αποκατασταθεί η παραγωγή της Χώρας στο φυσικό της επίπεδο, οι αποταμιεύσεις που θα παράγει αποτελούν και την προσφορά κεφαλαίου στην οικονομία. Οι αποταμιεύσεις, σύμφωνα με την λογική της Τρόικας και των νεοφιλελευθέρων, ούτως ή άλλως περνούν στην οικονομία μέσω του εξισορροπητικού μηχανισμού που ονομάζεται επιτόκιο. Δεδομένου αυτού, δηλαδή οι αποταμιεύσεις γίνονται επενδύσεις ούτως ή άλλως, η απορρόφηση των ανέργων θα γίνεται τόσο πιο γρήγορα όσο πιο χαμηλοί είναι οι πραγματικοί μισθοί και τα μεροκάματα. Όσο δε πιο ισχυρό το ευρώ τόσο πιο χαμηλά τα μεροκάματα. Οι χαμηλοί μισθοί και τα ελάχιστα μεροκάματα προκαλούν τις επιχειρήσεις να αυξήσουν την ζήτηση για εργατικό δυναμικό και έτσι να εξαλείψουν εντελώς την ανεργία. Εξαιρετική ανοησία.

Αυτό όμως είναι ακριβώς, όπως το περιέγραψα, το μοντέλο εξυγίανσης και ανάπτυξης της Ελληνικής Οικονομίας χωρίς καμία μα καμία αμφισβήτηση.

Ο ιδιωτικός τομέας αναλαμβάνει τα ηνία της οικονομίας με ελάχιστους νομικούς περιορισμούς, που μέσω της λιτότητας θα μας οδηγήσει στην ανάπτυξη, ανάλογα με τις επενδυτικές ευκαιρίες που θα παρουσιάζονται. Το κράτος γίνετε το ελάχιστο δυνατό, με ελάχιστες παροχές και με πρωταρχικό καθήκον να μαζεύει τα τοκοχρεολύσια που χρωστάμε και να τα αποδίδει στους δανειστές.. Για πάρα πολλά χρόνια θα τρώνε καλά.

Το φυσιολογικό ερώτημα που εγείρεται είναι πόσος χρόνος θα χρειαστεί γι αυτή την προσαρμογή. Καίτοι το μοντέλο παρουσιάζεται ως νευτώνειο, και άρα μοναδικό -άλλη υψίστη ανοησία- εν τούτοις δεν έχει τις ακριβείς μετρήσεις του Νεύτωνα. Ισχυρίζεται ότι έχει νευτώνεια αιτιότητα αλλά όχι νευτώνειες μετρήσεις. Αυτά θα γίνουν αν και εφ’ όσον γίνουν τα παραπάνω απαντούν αορίστως.

Μερικοί ειλικρινείς νεοφιλελεύθεροι καθηγητές μιλούν για 20 με 30 χρόνια. Οι πολιτικοί του τροϊκανού τόξου ή δημοκρατικού τόξου ή του Ευρώ (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ, ποικιλώνυμοι αριστεροί της Σοσιαλδημοκρατίας) δεν απαντούν γιατί δεν ακούν αυτή την ερώτηση. Τι να πουν;

Αν προσφύγουμε στην ιστορία γνωρίζουμε ότι ποτέ δεν έγιναν αυτά που το μοντέλο μας διαβεβαιώνει, αλλά αντίθετα η εφαρμογή του κατέλυσε όλες της Δημοκρατίες της Ευρώπης από το 1918 έως το 1930, έφερε τον ναζισμό και το φασισμό στην εξουσία, προκάλεσε εμφυλίους πολέμους και άλλα δεινά. Άλλωστε από το 1980 ζούμε διαρκείς κρίσεις και από το 2008 ζούμε μια βάρια κρίση που αιτία είναι ακριβώς αυτές οι ιδέες.

Κατά συνέπεια το ερώτημα αν θα ληφθούν αλλά μέτρα είναι άνευ νοήματος. Και βεβαία θα ληφθούν. Που θα φρενάρει η κάθοδος των μισθών, μεροκάματων, συντάξεων κάνεις δεν το γνωρίζει ή κάνεις δεν μπορεί να το μαντέψει. Ένα είναι σίγουρο ότι η βίαιη αναδιανομή του εισοδήματος θα διαλύσει την ραχοκοκαλιά του Έθνους, την μεσαία τάξη, η δε φτώχεια που μας επιφυλάσσεται είναι άνευ προηγούμενου. Όταν με το καλό θα έλθει η ανάκαμψη πιθανότατα θα είμαστε όλοι νεκροί όπως θα έλεγε και ο Κέϋνς.

Αυτά για να γνωρίζουμε τι μας περιμένει και κανείς να μην λέει ποτέ ότι εγώ δεν γνώριζα. spyridonstalias@hotmail.com

kefalokleidomata

Τράπεζες. Τις Πταίει

Σε λίγες μέρες αναμένεται να ολοκληρωθεί η πολυπόθητη ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών. Αν και μείζονος σημασίας για το οικονομικό μέλλον της Ελλάδος δεν φαίνεται να
απασχολεί ιδιαίτερα τα ΜΜΕ.

Όμως θα κοστίσει 50δις και αυτά είναι χρήματα φορολογουμένων. Είναι χρήματα που

προέρχονται από το κόψιμο των συντάξεων και τις μειώσεις των μισθών και των υπηρεσιών που παρέχει το κράτος στους πολίτες. Τα 50 αυτά δισεκατομμύρια δεν μας τα χαρίζει κανένας. Θα τα πληρώσουμε όλοι μας μέσω των φόρων και των δασμών και των περικοπών που θα επιβληθούν.
Με αυτά τα 50δισ. ευρώ, το κράτος, δηλαδή οι Έλληνες φορολογούμενοι θα αποκτήσουν την πλειοψηφία των μετοχών σχεδόν του συνόλου του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.
Θα ήταν σωστό λοιπόν να γνώριζε ο Έλληνας φορολογούμενος που θα γίνει ο κύριος μέτοχος τα εξής.
Τις πταίει για τα χάλια και τις ζημίες των τραπεζών
Οι ζημίες των Ελληνικών τραπεζών προέρχονται από δύο πηγές. Από το κούρεμα των Ελληνικών ομολόγων μέσα από την διαδικασία του PSI και από τις ζημίες στο δανειακό χαρτοφυλάκιο των τραπεζών. Είναι φυσιολογικό μια τράπεζα με έδρα την Ελλάδα να επενδύει σε Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου (ΟΕΔ). Αυτό όμως πρέπει να γίνετε με κανόνες χρηστής διαχείρισης ρίσκου και όχι επειδή ασκήθηκαν πολιτικές πιέσεις.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (ΤΤ). Το ΤΤ είχε αγοράσει ΟΕΔ και για να αντισταθμίσει (σωστά) το κίνδυνο αποφάσισε την αγορά ασφαλιστικών συμβολαίων CDS (Credit Default Swaps). Αυτό δεν ήταν αρεστό στην τότε πολιτική ηγεσία και έτσι στο τέλος του 2009 το ΤΤ πούλησε τα CDS και έμεινε ακάλυπτο. Τα δε ΜΜΕ ούρλιαζαν για την δήθεν ανθελληνική πρακτική του ΤΤ να αγοράσει ασφάλεια. Τώρα καλούμαστε να πληρώσουμε τις ζημίες μέσα από την φορολογία. Ο κρίκος που συνδέει ακόρεστους πολιτικούς και κόμματα πρέπει να σπάσει.
Όμως το PSI δεν είναι η μόνη πηγή ζημίας που καλείται να καλύψει ο Έλληνας φορολογούμενος.
Η Blackrock
Το 2011 και ενόψει του PSI η Τρόικα απαίτησε να γίνει ενδελεχής ανάλυση των δανειακών χαρτοφυλακίων των Ελληνικών τραπεζών για να εκτιμηθούν οι ζημιές και το ύψος των κεφαλαίων που θα χρειαστούν για να τις απορροφήσουν. Έτσι ανατέθηκε στην παγκοσμίου φήμης Blackrock (μελανόβραχος) να αναλύσει το δανειακό χαρτοφυλάκιο των μεγαλυτέρων Ελληνικών τραπεζών και να εκτιμήσει το ύψος των ζημιών.
Εδώ λοιπόν τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται θολά. Από τον Ιούλιο του 2011 έως τον Δεκέμβριο οι έμπειροι αναλυτές της Blackrock μελέτησαν τα δανειακά χαρτοφυλάκια των τραπεζών και αξιολόγησαν όχι μόνο την ποιότητα τους αλλά και τους τρόπους με τους οποίου δόθηκαν, τις καλύψεις που πήραν και την πρακτική των τραπεζών. Η έκθεση της Blackrock παραδόθηκε στις αρχές του 2012 και θα ήταν αποκαλυπτική.
Λέω θα ήταν αποκαλυπτική γιατί η έκθεση αυτή δεν δόθηκε ποτέ μα ποτέ στην δημοσιότητα. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι πως οι συνολικές ζημίες ανέρχονται περίπου στο 11% του συνόλου του δανειακού χαρτοφυλακίου. Η δε Τράπεζα Πειραιώς στην ετήσια έκθεση κομπάζει πως ήταν λίγο κάτω του μέσου όρου (10%). 
Όμως το ζουμί δε βρίσκεται μόνο στο ύψος των ζημιών αλλά στο στο πώς δημιουργήθηκαν αυτές οι ζημίες. Ποιες ήταν οι πρακτικές δανεισμού στις τράπεζες. Μήπως δηλαδή δεν είναι η ύφεση που ανέβασε τις ζημίες αλλά η κάκιστη διαχείριση και πολιτική δανεισμού; Αν είναι έτσι οι διοικήσεις φέρουν μεγάλο μέρος των ευθυνών.
Παρόμοιες εκθέσεις έγιναν στην Ιρλανδία από την Blackrock και στην Κύπρο από την PIMCO. Στην Ιρλανδία χρησιμοποιήθηκε η γνωστή εταιρεία Clayton για την αξιολόγηση των δανειακών πρακτικών. Η ίδια εταιρεία έκανε και την ανάλυση στην Ελλάδα. Θα ήταν σκόπιμο να γνωρίζουμε το ποσοστό των δανείων που η Clayton βαθμολόγησε με τον χειρότερο βαθμό, διότι αυτό θα σηματοδοτήσει και τις ευθύνες των τραπεζικών διοικήσεων. 
Μήπως το ποσοστό αυτό ξεπερνά σε ορισμένες κατηγορίες κατά πολύ το 50%, δηλαδή πάνω από τα μισά δάνεια ήταν σχεδον εξ αρχής επισφαλή.
Δυστυχώς όμως, ενώ στην Ιρλανδία και στην Κύπρο οι εκθέσεις  δόθηκαν στην δημοσιότητα στην Ελλάδα όχι. Το ερώτημα λοιπόν είναι, γιατί όχι;
Τι προσπαθούν να αποτρέψουν με τη μη δημοσιοποίηση της έκθεσης. Ένας κακόπιστος θα μπορούσε να υποθέσει πως η ΤτΕ, που επόπτευε τις τράπεζες αλλά και οι διοικήσεις των τραπεζών προσπαθούν να ωραιοποιήσουν την κατάσταση ή ακόμα και να κρύψουν τις μεγάλες ευθύνες τους.
θα χρειαστούν και άλλα χρήματα  αργότερα;
Μέχρι στιγμής γνωρίζουμε πως οι ανάγκες των τραπεζών είναι 50δισ. ευρώ. Όμως οι υπολογισμοί αυτοί είναι κάπως ξεπερασμένοι.
Η Blackrock είχε κάνει την εκτίμηση των ζημιών με βάση τις μακροοικονομικές προβλέψεις της ΤτΕ σε δυο σενάρια. Το βασικό σενάριο της ΤτΕ για παράδειγμα, εκτιμούσε ότι η ανεργία στην Ελλάδα δεν θα ξεπεράσει το 17% ενώ στο αντίξοο, ήταν στο 18%.
Η ανεργία βρίσκετε στο 27% και οι εκτιμήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν βλέπουν αποκλιμάκωση για 2 ακόμα χρόνια. Όσο για τις τιμές των ακινήτων η εκτίμηση ήταν το 2012 οι τιμές θα ανέκαμπταν. Για το ΑΕΠ το 2013 η εκτίμηση ήταν στο -3% περίπου ενώ φέτος πάμε για -4.4%.
Είναι περιττό λοιπόν να πούμε, πως τα 50 δισ. ευρώ θα φτάσουν. Αποτελούν μάλλον το κατώτατο όριο χρημάτων που θα χρειαστούν. Αυτά βλέπουν οι επενδυτές και αποφεύγουν να δουν τις ελληνικές τράπεζες ως επενδυτικό προορισμό.
Υπάρχει όμως και μια πιο πρόσφατη ανάλυση αυτή της PIMCO για την Κύπρο. Εκεί λοιπόν διαβάζουμε πως οι ζημίες στην Λαϊκή Κύπρου (βλέπε Μαρφίν) υπολογίζονται γύρω στο 20%. Η ανάλυση έγινε πριν την καταστροφή και η Λαϊκή Κύπρου είχε την μεγαλύτερη έκθεση της στην Ελλάδα.
Ένα ανάλογο ποσοστό στην Ελλάδα θα σήμαινε ότι χρειάζονται άνω των 75δις για ανακεφαλαιοποίηση. 
Τα 50δισ. πως θα ξοδευτούν;
Ακόμα και αν δεχτούμε ότι το ύψος των κεφαλαίων που θα χρειαστούν είναι 50 δισ. ευρώ, το ερώτημα που τίθεται είναι πως θα ξοδευτούν τα χρήματα των φορολογουμένων. Ποιο ακριβώς είναι το επιχειρηματικό σχέδιο των τραπεζών;
Διαβάζοντας το ενημερωτικό δελτίο της Εθνικής τράπεζας με τίτλο "Η Εθνική μας προσπάθεια", μαθαίνει κάποιος για την προαιώνια ιστορία της ΕΤΕ και για το προοπτικές της Ελληνικής οικονομίας. Εκείνο που δεν μαθαίνει όμως είναι πώς θα ξοδευτούν τα χρήματα που ζητούν ούτε και αν διδάχθηκαν οι διοικήσεις κάτι από την κρίση.
Οι διοικήσεις όλων των τραπεζών έχουν αρχίσει έναν αγώνα για να σώσουν τον δήθεν ιδιωτικό χαρακτήρα των τραπεζών. Ας πούνε την αλήθεια. Τις δουλειές τους θέλουν να κρατήσουν και όχι τον ιδιωτικό χαρακτήρα των τραπεζών. Γι' αυτό ψάχνουν εναγωνίως να βρούνε το 10% των κεφαλαίων. Που ακούστηκε το 90% των μετόχων να αφήνουν το 10% να κάνει κουμάντο;
Στην δε περίπτωση της Εθνικής είναι πιο αστεία τα πράγματα. Εκτός από το φιάσκο της διοίκησης στη συγχώνευση με την Eurobank υπήρξε και εκστρατεία στον τύπο για να κρατηθεί ο ελληνικός χαρακτήρας της ΕΤΕ.
Μέχρι και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κ. Παπούλιας επιστρατεύτηκε και δήλωσε πως η εθνική πρέπει να μείνει Ελληνική. Τι ακριβώς ήθελε να πει ο ποιητής; Το διοικητικό συμβούλιο όπως και ο πρόεδρος της ΕΤΕ ορίζεται από την Ελληνική κυβέρνηση (χρυσή μετοχή). Και πάλι κάποιες κακές γλώσσες μίλησαν για μεγάλες προσφορές από επενδυτές με μόνο όρο την κατάργηση του προνομίου της κυβέρνησης να κάνει ρουσφέτια (ορίζει την διοίκηση).  
Συμπέρασμα
Οι Έλληνες φορολογούμενοι, που  θα γίνουν οι κυρίως μέτοχοι των Ελληνικών τραπεζών πρέπει να λάβουν γνώση για το πως θα ξοδευτούν τα χρήματά τους.
Είναι επιτακτική ανάγκη να μάθουν τις πταίει για τα χάλια των τραπεζών. Πρέπει επίσης να λάβουν γνώση της έκθεσης που συντάχτηκε από την Blackrock. Εφόσον τα 50δισ. ευρώ, υπολογίστηκαν με βάση αυτή την έκθεση δεν αποτελεί μόνο αίτημα διαφάνειας αλλά απαίτηση των μετόχων.
Μόνο ένα υγιές και απεγκλωβισμένο από τους πολιτικούς και τα κόμματα τραπεζικό σύστημα μπορεί να φέρει την οικονομική ανάπτυξη. Μόνο μια κεντρική τράπεζα που παίρνει σοβαρά την αρχή της διαφάνεια αλλά και το ρόλο της ως εποπτεύουσα αρχή μπορεί να εγγυηθεί το τραπεζικό σύστημα.
Η περίοδος όπου οι τράπεζες έδιναν δάνεια σε πελάτες αλλά ακόμα και σε μέλη του διοικητικού συμβουλίου για αγορές μετοχών δεν πρέπει να επαναληφθούν. Η εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτά του πολιτικού και πρέπει να γίνει.

Posted by Andreas Koutras

SOS από BIS: Εχασαν τον μπούσουλα οι τράπεζες

 Πυρετώδεις διαβουλεύσεις διεξάγονται στα οικονομικά και τραπεζικά φόρα διεθνώς καθώς στοιχεία και ενδείξεις που αποκαλύπτουν κατάσταση χάους και αδυναμία των ιδρυμάτων να ανταποκριθούν στο κανονιστικό πλαίσιο της Βασιλείας ΙΙΙ έχει προκαλέσει ρίγη ανησυχίας στους τεχνοκράτες. Συσκέψεις που γίνεται προσπάθεια να κρατηθούν μυστικές στην ΕΚΤ στις Βρυξέλλες και στη Bank of International Settlements προδίδουν ανησυχία και αδυναμία των τραπεζιτών να προβλέψουν την επόμενη μέρα και να υπολογίσουν το ρίσκο σε επενδύσεις και καταθέσεις και κατευθύνουν αναλόγως την κίνηση του χρήματος.
Όπως αποκαλύπτουν στο Sofokleousin.gr άνθρωποι που έχουν δει έγγραφα και έχουν ακούσει συζητήσεις σε υψηλά επίπεδα, η κατάσταση είναι έκρυθμη στην διατραπεζική αγορά και είναι πλέον θέμα χρόνου και συνθηκών η διαρροή κρίσιμων πληροφοριών. Οι ίδιες πηγές επισημαίνουν ότι η BIS είχε εγκαίρως ενημερώσει για τα προβλήματα και την ελλιπή εποπτεία του κλάδου τις Βρυξέλλες ζητώντας από τους πολιτικούς ταγούς της Ευρωζώνης την ανάληψη πρωτοβουλιών ώστε να μην χαθεί πολύτιμος χρόνος και να διατηρηθεί υπό έλεγχο η κατάσταση.
Αντ’ αυτού στο διάστημα που μεσολάβησε στις Βρυξέλλες αποφασίστηκε το άνευ προηγουμένου κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο και η διαμόρφωση πολιτικής πλατφόρμας πάνω σε αυτή τη βάση για ενδεχόμενες διασώσεις τραπεζών εντός της Ευρωζώνης. Σύμφωνα με εσωτερικά έγγραφα της BIS οι πολιτικές πρωτοβουλίες έχουν ανεβάσει το ρίσκο σε δυσθεώρητα ύψη, έχουν οδηγήσει σε πλήρη απώλεια εμπιστοσύνης στη διατραπεζική αγορά.
Οι συνθήκες αυτές ακυρώνουν στη βάση τους τις κινήσεις ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ και δημιουργούν τη λεγόμενη «παγίδα ρευστότητας», την οποία ορθώς εντόπισε ο Σόιμπλε και ζήτησε από τον Ντράγκι να αποσύρει ρευστό από σύστημα. Οι δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, αν αναγνωστούν κάτω από το πρίσμα των στοιχείων της BIS, αποκαλύπτουν ότι υπάρχει στοχευμένη πολιτική «παγώματος» της διατραπεζικής αγοράς.
Παράγοντες της Fed αναφέρουν ότι η δημιουργηθείσα κατάσταση οδηγεί σε βάλτο το τραπεζικό σύστημα της Ευρωζώνης, μια κατάσταση κατά την οποία, αν και το κόστος του χρήματος υποχωρεί, καταρρέουν τα μοντέλα αποτίμησης ρίσκου και συνεπώς η πλεονάζουσα ρευστότητα δεν μπορεί ούτε να διοχετευθεί στην πραγματική οικονομία, ούτε να επενδυθεί, αλλά ούτε και να κατατεθεί. Συνεπώς, όποιο κι αν είναι το κόστος κεφαλαίου, είναι υψηλό, γιατί δεν μπορεί να υπάρξει απόδοση.
Οι συνθήκες αυτές δεν έχουν καταγραφεί ξανά στο παρελθόν στις δυτικές οικονομίες παρά μόνο κατά την κατάρρευση της «ασιατικής τίγρης» όπου δε υπήρχαν ασφαλή καταφύγια και επενδύσεις και το χρήμα κινούνταν από χώρα σε χώρα, δημιουργώντας πλασματική εικόνα ανακύκλωσης και διαθέσιμης ρευστότητας που με τη σειρά τους οδήγησαν σε φούσκα.
Χρύσα Βουλγαρίδου

Κίνδυνος ντόμινο σε Ελλάδα και Ευρωζώνη

 Σκηνικό υπόκωφων εκρήξεων και παρασκηνιακών συγκρούσεων διαμορφώνεται μετά την αμφιλεγόμενη διάσωση της Κύπρου. Εντάσεις και αντιπαραθέσεις που είχαν διαφανεί τόσο στις διαπραγματεύσεις για την Κύπρο όσο και στις σχέσεις ΔΝΤ-ΕΚΤ και Βρυξελλών, βρήκαν διέξοδο στη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών των G-20 στην Ουάσινγκτον. Παράλληλα, στην Ελλάδα η κυβέρνηση φαίνεται ότι οδηγείται σε σύγκρουση με κορυφαία επιχειρηματικά συμφέροντα επί των αποκρατικοποιήσεων, ενώ οι εξελίξεις στο εσωτερικό δείχνουν ότι το «καζάνι» της συγκυβέρνησης βράζει… Η σύνθεση των γεγονότων αποκαλύπτει μια βραδυφλεγή πολιτική βόμβα που μπορεί να εκραγεί ανά πάσα στιγμή.
Οι δηλώσεις Σόιμπλε για διασώσεις τραπεζών στην Ευρωζώνη στα πρότυπα της Κύπρου, η δυσφορία της Ουάσινγκτον και του ΔΝΤ για τον τρόπο χειρισμού της κρίσης από τη Γερμανία σκιαγραφούν μια συγκρουσιακή εικόνα. Παράλληλα αν συνυπολογιστούν οι παραινέσεις Σόιμπλε σε Ντράγκι για νομισματικό περιορισμό και η αποκαθήλωση του δόγματος των θεωρητικών της λιτότητας, συνθέτουν ένα ευμετάβλητο σκηνικό.
Στην Ελλάδα η προσπάθεια της κυβέρνησης να επιδείξει πολιτική βούληση στις αποκρατικοποιήσεις, με στόχο να προσελκύσει επενδυτικά κεφάλαια φαίνεται ότι προσκρούει σε μεγάλα επιχειρηματικά και θεσμικά εμπόδια.  Εντάσεις υποβόσκουν και στο θέμα των απολύσεων ΔΥ καθώς και στη διαχείριση του κρατικού μηχανισμού, σημείο που προσκρούουν και οι προσπάθειες για αναδιάρθρωση του Δημοσίου.
Παράλληλα το σκληρό πόκερ για την πολιτική κυριαρχία που παίζεται τόσο μεταξύ της τριμερούς κυβέρνησης, όσο και στην αντιπολίτευση δημιουργεί αίσθηση αναβρασμού στο πολιτικό σκηνικό. Κάτω από αυτό το πρίσμα αρκετοί πολιτικοί αναλυτές φοβούνται ότι ο αντίκτυπος που θα έχουν μικρές και περιφερειακές εκρήξεις μπορεί να πολλαπλασιαστεί οδηγώντας σε αποσταθεροποίηση.
Ιδιαίτερο ρόλο στις εξελίξεις διαδραματίζει και η Ιταλία, όπου η επανεκλογή Ναπολιτάνο "αγόρασε" πολιτικό χρόνο για τη χώρα αλλά οι αντιξοότητες και τα εμπόδια φαίνονται ανυπέρβλητα ανεξαρτήτως της κυβέρνησης που θα προκύψει.
Deutsche Bank και Μπαρόζο
Δεν είναι λίγοι αυτοί που νιώθουν την ένταση στην ατμόσφαιρα τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, διακρίνοντας κίνδυνο αλυσιδωτών εκρήξεων στην Ευρωζώνη, οι οποίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε υποτροπή της κρίσης.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και έκθεση της Deutsche Bank η οποία αναδεικνύει ως κορυφαίο πρόβλημα την ανεργία, αιτία η οποία έχει οδηγήσει σε κατάρρευση τις κυβερνήσεις που αποτυγχάνουν να την αντιμετωπίσουν.
«Αυτό που ξεκίνησε ως τυπική κυκλική ψήφος απόρριψης των κυβερνήσεων σε περίοδο ύφεσης φαίνεται πως κινδυνεύει να γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο, εάν η αιτία της κρίσης -που είναι κυρίως η ανεργία- διατηρηθεί. Και, βεβαίως, οι οιωνοί αναφορικά με την ανεργία δεν είναι καλοί», αναφέρει η Deutsche Bank. Στην έκθεση τα ποσοστά της ανεργίας νέων στην περιφέρεια χαρακτηρίζονται μη αποδεκτά.
«Ο χρόνος μετράει αντίστροφα στην Ευρώπη. Τέσσερα χρόνια από τότε που ξεκίνησε η κρίση, η ανεργία ακόμη δεν έχει κορυφωθεί», αναφέρει η Deutsche Bank. Οι αναλυτές της επισημαίνουν ότι από το 2008, έχουν αλλάξει όλες οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης, εκτός από τρεις: της Γερμανίας, της Αυστρίας και του Λουξεμβούργου. «Δεν είναι τυχαίο ότι πρόκειται για τις χώρες με τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας στην ευρωζώνη» επισημαίνουν οι αναλυτές της Deutsche Bank.
Από την πλευρά ο πρόεδρος της Κομισιόν, επιχειρώντας να ανασκευάσει το ρημαγμένο γόητρο του κράτους των Βρυξελλών αποδίδει ευθύνες στην ελληνική κυβέρνηση για τη διαρκή λήψη πρόσθετων μέτρων τα οποία οδήγησαν σε μεγαλύτερη ύφεση.
Οι ελληνικές αρχές πρέπει να εξηγήσουν στον λαό γιατί δεν σεβάστηκαν τις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αποτέλεσμα την άνοδο της ανεργίας στην Ελλάδα, διαμήνυσε από το βήμα εκδήλωσης think tank στις Βρυξέλλες, ο πρόεδρος της Κομισιόν, Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο. «Η ανεργία στην Ελλάδα οφείλεται στο γεγονός ότι οι αρχές της χώρας δεν σεβάστηκαν τις Συνθήκες. Να το εξηγήσουν αυτό στον κόσμο», ανέφερε χαρακτηριστικά ο αξιωματούχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο πραγματικός κίνδυνος του κατακερματισμού της ευρωζώνης προέρχεται από το να αγνοούμε τις ανησυχίες των πολιτών, τόνισε ο πρόεδρος της Κομισιόν, από το βήμα του συνεδρίου.
Παράλληλα, ο Ευρωπαίος αξιωματούχος υπογράμμισε το γεγονός ότι η απειλή της πόλωσης αποτελεί αληθινή δοκιμασία για την ευρωζώνη.
«Η οικονομική κρίση έχει τονίσει τις αδυναμίες και αντιφάσεις στον θεσμικό σχεδιασμό μας και από τότε, βήμα προς βήμα, έχουμε διανύσει πολύ δρόμο για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων», τόνισε ο Μπαρόσο.



sofokleousin

Οι κρυφοί κερδισμένοι της κρίσης

«Οι κρυφοί κερδισμένοι της κρίσης» τιτλοφορείται σημερινό δημοσίευμα στον ιστότοπο της Die Zeit, το οποίο αναφέρει: «Λέγεται ότι η Γερμανία πληρώνει για τους άλλους, ωστόσο, η πραγματικότητα είναι κάπως πιο πολύπλοκη».

Η εφημερίδα επισημαίνει την πτώση του κόστους δανεισμού στη Γερμανία εξαιτίας της κρίσης που πλήττει τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης και εξηγεί ότι «η Γερμανία, ως ένας τεράστιος μαγνήτης, έλκει κεφάλαια από όλο τον κόσμο».

«Η Γερμανία είναι για τους επενδυτές μία από τις λίγες περιοχές, όπου οι αποταμιεύσεις είναι ασφαλείς. Και τα κεφάλαια αυτά γεμίζουν τα κρατικά ταμεία, αναθερμαίνουν την οικονομία και δίνουν τη δυνατότητα στους Γερμανούς να αγοράζουν ακίνητα. Την ώρα που η νότια Ευρώπη βυθίζεται στην κρίση, οι Γερμανοί ποτέ δεν περνούσαν καλύτερα», σημειώνει μεταξύ η γερμανική εφημερίδα.
Στην ψηφοφορία στην Bundestag για το σχέδιο διάσωσης της Κύπρου αναφέρεται η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου. Με την αφορμή αυτή, η εφημερίδα διατυπώνει τους προβληματισμούς της σχετικά με την τήρηση των δημοκρατικών θεσμών στην Ευρωζώνη, καταγγέλλοντας ότι οι «ευρωδιασώστες» δεν λαμβάνουν υπόψη τις επιταγές της γερμανικής δικαιοσύνης.
«Η βοήθεια προς την Κύπρο καταδεικνύει ότι οι “μηχανικοί της ευρωδιάσωσης” δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα ούτε για τους περιορισμούς που επέβαλε το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο ούτε για τις ευρωπαϊκές συνθήκες.
«Το Συνταγματικό Δικαστήριο προσπάθησε να ενισχύσει τα δικαιώματα της Βουλής. Προσπάθησε να θεσπίσει κανόνες που θα αποτρέπουν εκβιαστικά διλήμματα στο κοινοβούλιο. Το Συνταγματικό Δικαστήριο προσπάθησε εγκαίρως να διευθετήσει τη συμμετοχή του κοινοβουλίου σε δαπάνες πολλών δισεκατομμυρίων…», αναφέρει το δημοσίευμα.
Και η SZ καταλήγει: «Η Ευρώπη εξελίσσεται σε μια Δημοκρατία των αναγκαστικών διαταγμάτων. Κάθε διαδικασία διάσωσης δημιουργεί το δικό της Δίκαιο. Και αυτό δεν είναι σωστό. Το ευρώ είναι σημαντικό, αλλά σημαντικότερα είναι το Δίκαιο και η Δημοκρατία».
Deutsche Welle

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Βιώνουμε την τελική, επώδυνη φάση μίας παρτίδας πόκερ, μεταξύ της πολιτικής και των τραπεζών, η οποία μάλλον έχει ξεφύγει από τον έλεγχο – με προβλεπόμενα θύματα τους αποταμιευτές, καθώς επίσης τους φορολογουμένους Πολίτες...

Mελλοντικά, η εκάστοτε «δήμευση» μέρους των τραπεζικών καταθέσεων θα ολοκληρώνεται απροειδοποίητα, από την Παρασκευή το απόγευμα, έως τη Δευτέρα το πρωί – ενώ, στην ιδανική της περίπτωση, οι καταθέτες δεν θα το αντιλαμβάνονται καθόλου. Το μόνο που θα διαπιστώνουν θα είναι, χαμηλότερο το υπόλοιπο του λογαριασμού τους τη Δευτέρα το πρωί – τα χρήματα τους λιγότερα.

Έτσι θα αποφεύγεται (θεωρητικά) μία τραπεζική επίθεση (bank run), καθώς επίσης το προσωρινό κλείσιμο των τραπεζών – όπως δυστυχώς συνέβη στην Κύπρο. Εντός του έτους, θα είναι έτοιμη μία ανάλογη κοινοτική οδηγία – ακόμη όμως είναι πολλά αυτά, τα οποία καλύπτονται από ομίχλη”.

Σύμφωνα με τον επίτροπο της Ευρωζώνης, σε περίπτωση χρεοκοπίας τραπεζών, οι απλοί καταθέτες θα προηγούνται, όσον αφορά τη «διάσωση» τους – θα ακολουθούν δηλαδή τα (όποια) εγγυητικά κεφάλαια, καθώς επίσης το ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (ΤΧΣ), το οποίο δεν έχει ουσιαστικά δημιουργηθεί για κάτι τέτοιο.

Εάν πράγματι ισχύουν τα παραπάνω, είμαστε αντιμέτωποι με ένα πρωτόγνωρο «πολιτισμικό σοκ» - πόσο μάλλον αφού είναι αδύνατον να αξιολογήσει ένας απλός καταθέτης, όπως απαιτούν οι ευρωπαίοι πολιτικοί σήμερα, τη βιωσιμότητα ή μη της τράπεζας, στην οποία εμπιστεύεται τις αποταμιεύσεις του.

Πολύ περισσότερο, είναι εντελώς ανέφικτη μία τέτοια αξιολόγηση, ακόμη και από έμπειρους αναλυτές, στο σημερινό «παγκοσμιοποιημένο» περιβάλλον - όπου το μέγεθος της τράπεζας δεν είναι τόσο σημαντικό, όσο η πολύπλοκη «δικτύωση» της, τα παράγωγα στα οποία είναι εκτεθειμένη, τα υπόλοιπα επενδυτικά ρίσκα που έχει αναλάβει κοκ., ενώ ελλοχεύει μία τραπεζική βόμβα μεγατόνων (ανάλυση μας) στα θεμέλια της Ευρώπης.  

ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ

Ειδικά όσον αφορά τη «δικτύωση», ο χρηματοπιστωτικός τομέας γενικά είναι σε τέτοιο βαθμό αλληλένδετα συνδεδεμένος, όπουαρκεί η χρεοκοπία μίας «συστημικής» τράπεζας, για να καταρρεύσει ολόκληρο το χάρτινο οικοδόμημα. Ακριβώς για το λόγο αυτό η φράση «too big to fail», πολύ μεγάλη για να πτωχεύσει δηλαδή, έχει αντικατασταθεί από την έννοια «tooconnected to fail» - πολύ δικτυωμένη για να χρεοκοπήσει.

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με μία πρόσφατη μελέτη ελβετικού πανεπιστημίου (ETH Ζυρίχης), ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα θα είχε καταρρεύσει κατά τη διάρκεια της κρίσης των ενυπόθηκων δανείων (subprime), εάν η Fed δεν είχε βοηθήσει (παράλληλα με τη διάσωση κάποιων τοπικών τραπεζών), έναν «πυρήνα» από 22 περίπου διεθνείς τράπεζες, παρέχοντας τους σχεδόν απεριόριστη ρευστότητα (1,2 τρις $).       

Εάν κάποια από αυτές τις 22 τράπεζες (μεταξύ των οποίων βελγικές, ελβετικές, γαλλικές, βρετανικές και γερμανικές), αδυνατούσε να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της, θα είχε καταστραφεί («καεί») το 70% των περιουσιακών στοιχείων όλων μαζί – με αποτέλεσμα την κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος (Διάγραμμα: ETH Ζυρίχης).

Η ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ

Το γεγονός αυτό θα είχε αναμφίβολα συμβεί, εάν η αμερικανική κεντρική τράπεζα δεν τις είχε βοηθήσει – κάτι που τεκμηριώνεται από το ότι, οι υποχρεώσεις αυτών των τραπεζών απέναντι στη Fed, υπερέβαιναν κάποιες φορές ακόμη και το εξαπλάσιο της χρηματιστηριακής αξίας τους. Σύμφωνα με τη μελέτη δε, η απώλεια ενός 10% των απαιτήσεων, όσον αφορά τις 22 αυτές τράπεζες, οδηγεί σε συνολικές ζημίες της τάξης του 60%, λόγω της μεταξύ τους δικτύωσης.

Συνεχίζοντας, με βάση τη συγκεκριμένη οικονομική μελέτη, συνολικά 147 χρηματοπιστωτικοί όμιλοι κυβερνούν ολόκληρο τον πλανήτη – ενώ για τις τράπεζες είναι ελκυστική η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη δικτύωση τους, αφού έτσι εξασφαλίζουν το πλεονέκτημα της διάσωσης τους από τον κυρίαρχο του παιχνιδιού, από τη Fed, όσο λάθη και αν κάνουν.

Φυσικά στους 147 αυτούς ομίλους ανήκουν και εκείνοι οι επενδυτές, οι οποίοι δανείζουν τα χρήματα τους στις τράπεζες– όπως η Qatar Investment Authority, η Blackrock, τα κρατικά επενδυτικά κεφάλαια της Σιγκαπούρης, της Σαουδικής Αραβίας κοκ.  

Υπάρχει βέβαια ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο, ένα μεγάλο πρόβλημα των τραπεζών καλύτερα, όσον αφορά την έρευνα των συναδέλφων μας – οι οποίοι, όπως όλοι μας, προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο, προβλέποντας τι θα μπορούσε να συμβεί για να αποφευχθεί, παρά το ότι κατηγορούνται άδικα ότι δεν προτείνουν λύσεις (στην προκειμένη περίπτωση, οι αυτονόητες λύσεις είναι η «κατάτμηση» των «συστημικών» τραπεζών, η αυστηρή απαγόρευση να δικτυώνονται, καθώς επίσης να μεγαλώνουν επικίνδυνα, εξαγοράζοντας συνεχώς η μία την άλλη, ο διαχωρισμός τους είτε σε επενδυτικές, είτε σε καθαρά τραπεζικές κοκ.).

Το πρόβλημα είναι το ότι, οι μεγάλες τράπεζες δεν δίνουν ακριβή στοιχεία, όσον αφορά τις τοποθετήσεις τους, τα ρίσκα που έχουν αναλάβει, το μεταξύ τους δανεισμό κλπ. – ενώ είναι σε όλους γνωστό πως αποκρύπτουν ότι μπορούν, ενώ εμπλέκονται σε μεγάλες απάτες όπως, για παράδειγμα, στο σκάνδαλο Libor.

Επί πλέον όλων αυτών των απαράδεκτα «ομιχλωδών» καταστάσεων, οι κεντρικές τράπεζες χειραγωγούν την τιμή του χρυσού, «πλαστογραφούν» τα επιτόκια των ομολόγων του δημοσίου, «εκτρέφουν» τη βόμβα των παραγώγων (ανάλυση μας), επιτρέπουν το σκιώδη τραπεζικό τομέα κλπ.

Επομένως, το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι αδύνατον να ελεγχθεί ως οφείλει -  με αποτέλεσμα να είμαστε όλοι «έρμαιο» των διαθέσεων των τραπεζών (πόσο μάλλον όταν «υπηρετούνται» από την Πολιτική, εις βάρος των Πολιτών).

Ολοκληρώνοντας, το «μοντέλο» της Κύπρου έκανε απολύτως σαφείς τις προθέσεις των κυριάρχων του παιχνιδιού – ενώ το παράλληλο «μοντέλο» της Σουηδίας, η οποία έχει σχεδόν απαγορεύσει τις συναλλαγές με μετρητά (άρα και τα μετρητά χρήματα), επιτρέποντας μόνο τις τραπεζικές συναλλαγές, τεκμηριώνει τις προσπάθειες της απόλυτης υποδούλωσης των πολιτών στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα των κρατών τους: την επερχόμενη δικτατορία των τραπεζών.

Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ

Προφανώς, είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να μην συμβάλλουμε, με όλα όσα λέμε ή γράφουμε, στη δημιουργία εκείνου του κλίματος πανικού, το οποίο θα οδηγούσε στη μαζική επίθεση (Bank run) εναντίον των τραπεζών – με αποτέλεσμα να καταρρεύσει ολοκληρωτικά το «σύστημα», με τη «βοήθεια» της γνωστής σε όλους μας «αυτοεκπληρούμενης» προφητείας.

Από την άλλη πλευρά, θεωρούμε ότι είμαστε επίσης υποχρεωμένοι να μην αποκρύπτουμε την αλήθεια – το τι πραγματικά ισχύει ή συμβαίνει δηλαδή, έτσι ώστε να είναι κανείς σε θέση να αποφασίσει ψύχραιμα τον τρόπο, με τον οποίο θα προστατεύσει όσο το δυνατόν καλύτερα τα περιουσιακά του στοιχεία.   

Στα πλαίσια αυτά οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι, υπάρχει από πολλά χρόνια πριν μία ευρωπαϊκή οδηγία, η οποία αφορά την εγγύηση των καταθέσεων. Σύμφωνα με την οδηγία, εάν ισχύουν βέβαια οι πληροφορίες μας, η ιδία συμμετοχή των καταθετών στην εγγύηση αυτή είναι 10% - γνωστή επομένως στους ιθύνοντες.  

Αναλυτικότερα, κάθε καταθέτης είναι υποχρεωμένος από την οδηγία να συμβάλλει στη διάσωση της τράπεζας του με το 10% των καταθέσεων του – το όριο δε, κάτω από το οποίο δεν υπάρχει υποχρέωση συμμετοχής του, είναι τα 20.000 €. Με άλλα λόγια, όλοι όσοι διαθέτουν καταθέσεις άνω των 20.000 € σε μία τράπεζα, η οποία κινδυνεύει να χρεοκοπήσει, είναι υποχρεωμένοι να συμμετέχουν στη διάσωση της - με το 10% των αποταμιεύσεων τους σε αυτήν.

Βέβαια, η οδηγία επιτρέπει στα κράτη-μέλη τη δυνατότητα να παρέχουν στους πολίτες τους αυξημένα επίπεδα καταθέσεων, κάτω από τις οποίες δεν θα συμμετέχουν με το 10% των χρημάτων τους – όπως έπραξε η Γερμανία, η οποία αύξησε το όριο στις 100.000 €, η Αυστρία, η Ελλάδα κλπ.

Εν τούτοις, με κριτήριο τα ταμεία εγγυήσεων καταθέσεων, έχουμε την άποψη ότι οι υποσχέσεις αυτές είναι μάλλον ευχολόγια, εάν τυχόν συμβεί το μοιραίο – αφού δεν υπάρχουν ούτε «κατά διάνοια» τόσα χρήματα διαθέσιμα, όσες είναι οι καταθέσεις.

Στον Πίνακα Ι που ακολουθεί αναγράφονται οι υποχρεώσεις των τραπεζών ορισμένων κρατών, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ των χωρών τους (μεγέθη κατά προσέγγιση, επειδή προέρχονται από διάγραμμα):

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Τραπεζικές υποχρεώσεις (συνολικές = καταθέσεις συν λοιπές υποχρεώσεις) ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

Χώρα	Συνολικά	Καταθέσεις	Λοιπές Υποχρεώσεις
Ιρλανδία	710%	120%	590%
Μ. Βρετανία	510%	160%	350%
Ελβετία	490%	260%	230%
Δανία	410%	60%	350%
Γαλλία	400%	90%	310%
Ολλανδία	390%	130%	260%
ΕΕ συνολικά	350%	110%	240%
Γερμανία	310%	120%	190%
Ισπανία*	300%	150%	150%
Αυστρία	300%	100%	200%
Βέλγιο	295%	110%	185%
Σουηδία	260%	50%	210%
Ιταλία	230%	90%	140%
Αυστραλία	190%	110%	80%
Νορβηγία	120%	50%	70%
Καναδάς	120%	60%	60%
Ν. Αφρική	90%	80%	10%
Η.Π.Α.	80%	70%	10%

* Οι υποχρεώσεις των ισπανικών τραπεζών έχουν αυξηθεί στο 305% του ΑΕΠ της χώρας τους, ή στα 3,3 τρις €!

Σημείωση: Η Ελλάδα θα ήταν κάτω από την Αυστραλία και πάνω από τη Νορβηγία!

Πηγή: Barclays Research  

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, το τραπεζικό πρόβλημα της ΕΕ είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από αυτό του υπολοίπου πλανήτη - πόσο μάλλον από το αντίστοιχο στις Η.Π.Α., το οποίο συγκριτικά είναι σχεδόν μηδαμινό. Σε πολλές χώρες δε (Ιρλανδία, Μ. Βρετανία κλπ.), είναι κάτι παραπάνω από εκρηκτικό.

Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις η εγγύηση των καταθέσεων των πολιτών της Ευρωζώνης από έναν κεντρικό οργανισμό είναι σχεδόν αδύνατη - αφού είναι πολλαπλάσιες των ΑΕΠ των χωρών τους.

Η ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΣ ΤΟΥΣ

Στην πραγματικότητα, τα «χρηματικά εγχειρήματα» (Money Businesses), όπως για παράδειγμα οι καταθέσεις έναντι τόκων, ανήκουν στις «συναλλαγές», εντός των πλαισίων της ελεύθερης αγοράς – όπου κανείς μπορεί να κερδίσει ή να χάσει τα κεφάλαια του. Επομένως, δεν είναι τόσο παράλογο, όσο φαίνεται, το να επιβαρύνεται κανείς με τις ζημίες της τράπεζας, στην οποία καταθέτει τα χρήματα του, με σκοπό να κερδίσει τόκους.

Εν τούτοις, η πολύ στενή συνεργασία μεταξύ του χρηματοπιστωτικού κλάδου και της Πολιτικής, κατά τη διάρκεια της παρούσας κρίσης χρέους, δημιούργησε την εσφαλμένη εντύπωση στους Πολίτες, σύμφωνα με την οποία η ασφάλεια και η σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος, ανήκει στις υποχρεώσεις του κράτους.

Ένας δεύτερος λόγος είναι το ότι, οι τράπεζες λειτουργούν πλέον ως ολιγοπώλια – αφού δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους, όσον αφορά τα επιτόκια καταθέσεων και δανεισμού. Η συμπεριφορά αυτή των τραπεζών, η οποία στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται, αφού δημιουργεί de facto καρτέλ, οδήγησε τους καταθέτες στη λανθασμένη πεποίθηση ότι, οι τράπεζες είναι κρατικές, κοινωφελείς επιχειρήσεις όπως η ύδρευση, ο ηλεκτρισμός κοκ. 

Επί πλέον αυτών, η μέθοδος της διάσωσης (Bail out) των τραπεζών, με την οποία το κράτος μεταφέρει τα χρήματα των φορολογουμένων πολιτών του στα ταμεία τους, επιβαρύνοντας τον προϋπολογισμό του (οπότε το δημόσιο χρέος), έδωσε την εντύπωση ότι, οι καταθέτες είναι ασφαλισμένοι ότι και αν συμβεί – ακόμη και αυτοί οι οποίοι κατέθεταν τα χρήματα τους κερδοσκοπικά σε εκείνες τις τράπεζες, οι οποίες προσέφεραν πολύ πιο υψηλά επιτόκια από τις άλλες.

Την ίδια στιγμή οι Πολίτες, οι οποίοι κατηγορούν τις κυβερνήσεις τους για τη διάσωση των τραπεζών με τα δικά τους χρήματα, απαιτούν να είναι εγγυημένες οι καταθέσεις τους – μία εντελώς οξύμωρη κατάσταση, αφού το ένα αναιρεί το άλλο. Ειδικά όσον αφορά όμως αυτούς, οι οποίοι δεν έχουν καταθέσεις, ενώ καλούνται να πληρώσουν μέσω της φορολόγησης τους τη διάσωση των τραπεζών, η αδικία είναι εμφανέστατη.

Περαιτέρω, η ίδια η έννοια της εγγύησης των καταθέσεων κάτω των 100.000 €, θα μπορούσε να οδηγήσει τράπεζες και καταθέτες σε διάφορα «τρικ» – όπως, για παράδειγμα, σε τράπεζες που δεν θα δέχονται καταθέσεις άνω των 100.000 €, σε καταθέτες που θα «μοιράζουν» τις αποταμιεύσεις τους σε περισσότερες τράπεζες, έτσι ώστε να μην υπερβαίνουν τις 100.000 € κλπ.

Επομένως η όλη διαδικασία, η οποία έχει ακολουθηθεί σήμερα, η οποία, μεταξύ άλλων, εξέθρεψε το φαύλο κύκλο της διάσωσης των κρατών από τις τράπεζες, αμέσως μετά τη διάσωση των τραπεζών από τα κράτη κοκ., πρέπει να σταματήσει το γρηγορότερο δυνατόν – πριν είναι ακόμη πολύ αργά για όλους τους συμμετέχοντες.  

Ο Πίνακας ΙΙ, στον οποίο φαίνεται πόσα ομόλογα δημοσίου κατέχουν οι τράπεζες σε ορισμένα κράτη της περιφέρειας, στα οποία έχουν την έδρα τους είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Ποσοστό κατοχής ομολόγων δημοσίου των εγχώριων τραπεζών, σε σχέση με τα συνολικά - Νοέμβριος 2012

Κράτος	Ποσοστό κατοχής ομολόγων
Ιταλία	99%
Ελλάδα	97%
Ισπανία	94%
Πορτογαλία	90%

Πηγή: DWN

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα ΙΙ, οι εγχώριες τράπεζες κατέχουν σχεδόν το σύνολο των ομολόγων - με την ΕΚΤ να έχει τα υπόλοιπα αφού, έως τον Ιούλιο του 2012, αγόρασε ομόλογα συνολικής αξίας 211,5 δις € της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Ελλάδας. Η κατάσταση λοιπόν είναι σε κάθε περίπτωση εκρηκτική, οπότε πρέπει να ληφθούν άμεσα οι σωστές αποφάσεις.   

Η ΛΥΣΗ

Συμπληρωματικά σε αυτά που έχουμε προαναφέρει («κατάτμηση» τραπεζών κλπ.), έχουμε την άποψη ότι, πρέπει να δημιουργηθούν πιστωτικά ιδρύματα, για όλους όσους επιθυμούν απλά να τοποθετούν τα χρήματα τους για φύλαξη – όχι για να κερδίζουν από τους τόκους.

Αφού λοιπόν δημιουργηθούν τέτοιας μορφής τράπεζες, οι οποίες θα χρεώνουν τις υπηρεσίες τους στους πελάτες τους, αντί να προσφέρουν τόκους (οι καταθέσεις αυτές θα έχουν, κατά κάποιον τρόπο, αρνητικά επιτόκια), τότε θα μπορούν (και θα πρέπει) να συμμετέχουν στη διάσωση εκείνων των τραπεζών, οι οποίες προσφέρουν τόκους, οι πελάτες τους – επίσης, οι μέτοχοι και οι δανειστές τους.

Απλούστερα, αυτοί που καταθέτουν τα χρήματα τους μόνο προς φύλαξη, σε ειδικά τραπεζικά ιδρύματα, τα οποία δεν θα κερδοσκοπούν με τις καταθέσεις (δεν θα τις επενδύουν κλπ.), δεν θα πρέπει να ευθύνονται καθόλου - με την υπευθυνότητα να μεταφέρεται στο κράτος.

Αντίθετα, όλοι όσοι κερδίζουν καταθέτοντας τα χρήματα τους, θα πρέπει να έχουν την ευθύνη οι ίδιοι – σε καμία περίπτωση το κράτος και οι φορολογούμενοι του.

Με τον τρόπο αυτό δεν θα εκμεταλλεύονται οι μεγάλες τράπεζες το μέγεθος και τη δικτύωση τους – ενώ θα λειτουργεί σωστά η ελεύθερη αγορά, αφού εκείνες οι τράπεζες που παράγουν ζημίες, θα χρεοκοπούν και θα κλείνουν.

Η ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ

Είναι προφανές ότι, εάν επιτευχθεί η ενοποίηση του τραπεζικού κλάδου της Ευρωζώνης, θα ακολουθήσει σχεδόν νομοτελειακά τόσο η δημοσιονομική, όσο και η πολιτική της ολοκλήρωση.

Κατά τη δική μας άποψη τώρα είναι επίσης προφανές ότι, η Γερμανία θα τοποθετήσει πάρα πολλά εμπόδια στο εγχείρημα -έτσι ώστε να εξασφαλίσει το χρόνο που έχει ανάγκη για να μελετήσει διεξοδικά εναλλακτικές λύσεις (έξοδο από το ευρώ κλπ.).

Στα πλαίσια αυτά εντάσσεται όχι μόνο το νέο αντιευρωπαϊκό κόμμα που ιδρύθηκε (άρθρο), αλλά και οι αντιθέσεις ορισμένων οικονομολόγων -  σύμφωνα με τους οποίους θα ήταν προτιμότερη η διάσωση των κρατών από αυτήν των τραπεζών, αφού θα απαιτούταν περί τα 3,4 τρις € για τα κράτη, έναντι 9,3 τρις € για τις τράπεζες.

Εμπόδια τοποθετούνται και στο ESM, αφενός μεν με αιτία το ότι δεν δημιουργήθηκε για τη διάσωση των τραπεζών αλλά των κρατών, αφετέρου πως δεν έχει τα απαιτούμενα κεφάλαια - αφού τα 700 δις € που διαθέτει δεν θα έφταναν σε καμία περίπτωση.

Παρά το ότι δε έχουν προταθεί λύσεις και για τις δύο «ενστάσεις» (αύξηση των κεφαλαίων του ESM, ίδρυση θυγατρικών του με αντικείμενο τη διάσωση τραπεζών), η Γερμανία δεν φαίνεται να συμφωνεί - γεγονός που μάλλον τεκμηριώνει τους φόβους των υπολοίπων και ειδικά της Γαλλίας η οποία, κινδυνεύοντας όσο ίσως καμία άλλη χώρα της Ευρωζώνης, έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες της στην τραπεζική ενοποίηση            

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οι καταθέσεις δεν είναι σε καμία περίπτωση εγγυημένες – ενώ οι ηγέτες της Ευρωζώνης έχουν πανικοβληθεί, υποσχόμενοι πράγματα που είναι αδύνατον να τηρήσουν (ως συνήθως συμβαίνει). Βιώνουμε λοιπόν το τέλος μίας παρτίδας πόκερ, μεταξύ της πολιτικής και των τραπεζών, η οποία έχει μάλλον ξεφύγει από τον έλεγχο.

Κατά την άποψη πολλών, δεν είναι πλέον δυνατόν να αποφευχθεί η δήμευση ενός μέρους των καταθέσεων – κυρίως λόγω των τεράστιων λαθών της πολιτικής, της τραπεζικής βόμβας μεγατόνων στα θεμέλια του συστήματος, της υπερχρέωσης της Δύσης κοκ.

Εν τούτοις, θα ήταν εντελώς άδικο να υποχρεωθούν οι Πολίτες σε μία τέτοιου είδους θυσία, χωρίς να δημιουργηθούν τουλάχιστον θετικές προοπτικές για το μέλλον τους – μεταξύ άλλων, μέσα από τις λύσεις που έχουμε προτείνει στο σημερινό ή σε παλαιότερα κείμενα μας.  

Δυστυχώς, εάν οι εξαιρετικά επώδυνες αυτές λύσεις δεν συνοδευτούν από τις απολύτως απαραίτητες ενέργειες, όσον αφορά την ευρύτερη κρίση χρέους (ευρωομόλογα, ελεγχόμενος πληθωρισμός, ενεργοποίηση της ΕΚΤ κλπ.), τότε θα είναι δώρο άδωρο -γεγονός που πρέπει να αποφευχθεί με κάθε θυσία, αφού θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της ειρήνης και της ευημερίας σε ολόκληρο τον πλανήτη μας.

Εάν βέβαια η Γερμανία επιχειρήσει να «αποδράσει» (ανάλυση μας), κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο αφού θα έλθει αντιμέτωπη με την αθέτηση πληρωμών εκ μέρους πολλών άλλων χωρών-εταίρων της (κυρίως της Ιταλίας και της Ισπανίας), είναι πιθανόν να προκληθούν πολλές παρενέργειες – οι οποίες πρέπει επίσης να αποφευχθούν, με κάθε θυσία.

Βασίλης Βιλιάρδος

http://www.sofokleous10.gr