Στο χωριό του Αχυρώνα, που έγραψαν ιστορία ο Κάρυος, ο Παπακυριακού, ο Σαμάρας και ο Πίττας, κάποιοι έκλεψαν, ξέσχισαν και κατάστρεψαν τις ελληνικές σημαίες από κατοικίες και σχολεία, προκαλώντας τα αισθήματα των κατοίκων. Σ'ένα χωριό που η ελληνική σημαία δεν είναι αναρτημένη ολόχρονα παρά μόνο σε λίγα σπίτια, το εν λόγω περιστατικό δεν ήταν το μόνο το τελευταίο διάστημα. Στο σπίτι της Αγγέλας και του Γιάννη Ιωάννου, χθες, ήταν η δεύτερη φορά σε λίγες μέρες, που "χτύπησαν" οι βέβηλοι, καταστρέφοντας την ελληνική τους σημαία, γεγονός που ενόχλησε σε μεγάλο βαθμό την οικογένεια. Η Αστυνομία επισκέφθηκε την Κοινότητα και ερεύνησε το περιστατικό, ενώ το Κοινοτικό Συμβούλιο κινείται συναινετικά και προληπτικά προς τις πολιτικές παρατάξεις της Κοινότητας, καθώς πλησιάζουν οι εθνικές επέτειοι της 25ης Μαρτίου και της Πρωταπριλιάς και τέτοια γεγονότα στο Λιοπέτρι δυνατόν να λάβουν απρόβλεπτες διαστάσεις. Πιστεύεται, πάντως, ότι πίσω από τα διαδοχικά περιστατικά καταστροφής ελληνικών σημαιών, κρύβονται νεαροί. Η Αγγέλα Ιωάννου, που απεικονίζεται με την καταστραμμένη ελληνική σημαία στην αυλή του σπιτιού της, μιλώντας στον «Φ» τόνισε ότι, στην κοινότητα Λιοπετριού, η ελληνική σημαία αποτελεί σημαντικό στοιχείο στη ζωή των πλείστων κατοίκων και όσοι τη βεβηλώνουν, είναι ως να βεβηλώνουν την τιμή μιας οικογένειας. Δυστυχώς, επισήμανε, οι νεαροί στις μέρες μας, μαζί με τις άλλες αξίες, αγνοούν και τη βαρύτητα του εθνικού συμβόλου, όπου γενεές και γενεές Ελλήνων και Κυπρίων, θυσιάστηκαν για την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και την τιμή του Γένους. «ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΤΑΝΤΙΑ» 
επικές μάχες, που έδωσε η ΕΟΚΑ. Ο ταπεινός αχυρώνας χαρακτηρίστηκε «Νέο Χάνι της Γραβιάς». Για τους τέσσερις ήρωες του Αχυρώνα, τον Ανδρέα Κάρυο, τον Ηλία Παπακυριακού, τον Φώτη Πίττα και τον Χρίστο Σαμάρα, γράφει ο Αρχηγός Διγενής στα Απομνημονεύματα του:
τεσσάρων λεβεντονιών, έχουν ως εξής:
βρίσκονταν συγκεντρωμένοι μέσα σε συρματοπλέγματα. Στον αχυρώνα έγινε έρευνα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Στις 1.00 μετά τα μεσάνυχτα της 2ας Σεπτεμβρίου, οι Άγγλοι επανήλθαν κατόπιν πληροφοριών, περικύκλωσαν τον αχυρώνα και ζητούσαν από τον ιδιοκτήτη να τους δείξει που κρύβονταν οι τέσσερις αγωνιστές. Ο ιδιοκτήτης και η οικογένεια του δεν έδωσαν καμιά πληροφορία, παρά τα βασανιστήρια, στα οποία υποβλήθηκαν. Οι Άγγλοι κάλεσαν τους αγωνιστές να παραδοθούν, αλλά δεν πήραν καμιά απάντηση. Στη συνέχεια, έχοντας προκάλυμμα τον ιδιοκτήτη, πυροβόλησαν εντός του αχυρώνα, αλλά και πάλι δεν πήραν καμιά απάντηση.
άνοιξαν τρύπα, έριξαν μέσα ρούχα και βενζίνη. Τα ρούχα πήραν φωτιά, αλλά σε λίγο έσβησαν. Ενώ η μάχη συνεχιζόταν με αυτόματα και χειροβομβίδες, αγγλικό ελικόπτερο έριξε εμπρηστικές βόμβες και ο αχυρώνας πήρε αμέσως φωτιά. Τότε οι δύο αγωνιστές όρμησαν έξω, αλλά πυροβολήθηκαν και φονεύθηκαν από τους στρατιώτες.
Οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ με την ελληνική σημαία | Πηγή: Reuters
Η UEFA, όπως ενημέρωσε με ανακοίνωσή του ο κυπριακός σύλλογος, προχώρησε σε καταγγελία για την ανάρτηση ελληνικών σημαιών στην αναμέτρηση της περασμένης εβδομάδας απέναντι στην Πόρτο στο «ΓΣΠ» της Λευκωσίας.
Αναλυτικά η ανακοίνωση:
«Η εταιρεία ΑΠΟΕΛ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΛΤΔ ανακοινώνει ότι έχει παραλάβει αργά χθες το απόγευμα νέα καταγγελία της UEFA κατά του ΑΠΟΕΛ, η οποία αφορά τον πρόσφατο αγώνα με την Πόρτο στο ΓΣΠ και την ανάρτηση Ελληνικών σημαιών από τους φίλους και οπαδούς της ομάδας μας στη Δυτική και στην Ανατολική κερκίδα του σταδίου ΓΣΠ.
Η εταιρεία ΑΠΟΕΛ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΛΤΔ επιθυμεί να ενημερώσει τους φίλους και οπαδούς του ΑΠΟΕΛ ότι η πρόθεση μας ενώπιον της Πειθαρχικής Επιτροπής της UEFA θα είναι η μη παραδοχή της κατηγορίας, την οποία σε κάθε περίπτωση απορρίπτουμε ως νομικά αβάσιμη.
Επιθυμούμε επίσης να διασαφηνίσουμε ότι η ανάρτηση των εν λόγω σημαίων αποτέλεσε μέρος του εορταστικού κλίματος στον αγώνα της ομάδας μας στο Champions League, αφού η ανάρτηση σημαίας στις κερκίδες σταδίων δεν απαγορεύεται.
Θέλουμε να διαβεβαιώσουμε τους φίλους και οπαδούς του ΑΠΟΕΛ ότι προτιθέμεθα να εξαντλήσουμε όλα τα ένδικα μέσα, σε όλα τα αρμόδια Δικαστικά σώματα και σε όλα τα επίπεδα, για προστασία της ιστορίας του Σωματείου μας».
Ο αντιπρόεδρος και νομικός σύμβουλος του ΑΠΟΕΛ, Άντης Πολυδώρου, σε δηλώσεις του στο Ράδιο Πρώτο, τόνισε ότι η στάση της UEFA. είναι υπερβολική και εκτός νομικών πλαισίων: «Ναι είναι γεγονός ότι από χθες μας έχει κοινοποιηθεί νέα καταγγελία από την UEFA για την ανάρτηση ελληνικών σημαιών στον αγώνα με την Πόρτο. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε σε αρκετά γήπεδα σημαίες κρατών. Για μας σαν ΑΠΟΕΛ είναι ξεκάθαρα τα δεδομένα. Η στάση της UEFA είναι υπερβολική και εκτός νομικών πλαισίων. Δεν πρόκειται να σκύψουμε το κεφάλι. Όταν οι Τούρκοι έβγαζαν σημαίες του ψευδοκράτους στους αγώνες της Τραμπζονσπορ, δεν είχε κανένα πρόβλημα. Πέρσι είχαμε το παράδειγμα της Ανόρθωσης που οι φίλοι της έπαιρναν στο γήπεδο ελληνικές σημαίες, όμως φέτος έχουν πρόβλημα που οι φίλαθλοι του ΑΠΟΕΛ ανάρτησαν ελληνικές σημαίες. Υπάρχει και στο σύνταγμα του κράτους μας ότι σαν Ελληνοκύπριοι μπορούμε να αναρτούμε τις Ελληνικές σημαίες ,όπου θέλουμε και η ελληνική σημαία είναι αναρτημένη σε όλα τα δημόσια κτίρια. Υπάρχει ευαισθησία για μας σαν ΑΠΟΕΛ αφου η ιστορία του σωματείου μας είναι ταυτισμένη με την σημαία του Έθνους μας. Την Πέμπτη αναμένεται η UEFA να πάρει την απόφαση της για την καταγγελία και εμείς αύριο θα δώσουμε γραπτώς την θέση μας. Αν η UEFA μάς καταγγείλει δεν πρόκειται να το αφήσουμε έτσι το πράγμα και θα προχωρήσουμε σε έφεση. Είναι ξεκάθαρη η θέση μας και δεν πρόκειται να αποδεχθούμε αυτή την καταγγελία»!
Σήμερα στον σταθμό ΘΕΜΑ radio και παρακολουθώντας την εκπομπή ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ-ΒΕΡΥΚΙΟΥ άκουσα για την σχετική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου .
Εκείνο όμως που με έσπρωξε για την ανάρτηση αυτή είναι η "εισήγηση" και τα επιχειρήματα του δημοσιογράφου Δ. Βερύκιου ο οποίος λίγο πολύ επιχειρηματολόγησε ότι μια τέτοια απόφαση πρέπει η χώρα μας αναντίρρητα να την υιοθετήσει εάν θέλει να θεωρεί ότι ανήκει στην Ευρώπη. Πέραν τούτου όμως, η επιχειρηματολογία του εν λόγω δημοσιογράφουδεν στάθηκε μόνον εκεί αλλά και άμεσα έθεσε ως θέμα ότι ανεξάρτητα της πίστης των Ελλήνων και τι μπορεί να αποτελεί ο Σταυρός ως σύμβολο για τον κάθε πιστό , ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ να κατανοήσουμε ΑΠΑΝΤΕΣ .....ότι ο ΣΤΑΥΡΟΣ σε μια σχολική ΑΙΘΟΥΣΑ αλλά και σε μια ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΙΘΟΥΣΑ .......
ΠΡΟΚΑΛΕΙ τον οιονδήποτε αλλόθρησκο μετανάστη που φιλοξενεί η Χώρα μας!!!!!!!
ΚΥΡΙΕ ΒΕΡΥΚΙΕ...... ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΠΟΥ ΕΚΦΕΡΑΤΕ ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΣΑΣ....
ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ!!!!
ΜΙΑ ΚΑΙ Ο "ΣΤΑΥΡΟΣ" ΤΗΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΟΝ ΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΞΕΝΟ ΠΟΥ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕ!!!!!!
ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΕ ΔΗΜΟ!!!!
============================================================================
"Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο έκρινε ότι η παρουσία του σταυρού στα ιταλικά δημόσια σχολεία συγκρούεται με τη συνταγματική αρχή της ανεξιθρησκίας.
Μια τέτοια απόφαση ανοίγει το δρόμο για την επανεξέταση της χρήσης των θρησκευτικών συμβόλων σε σχολεία ολόκληρης της Ευρώπης.
Η συγκεκριμένη υπόθεση παραπέμφθηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από την Ιταλίδα Soile Lautsi. Οι δύο κόρες της ηλικίας 11 και 13 ετών φοιτούσαν σε σχολείο στην πόλη Τέρμε Αμπανο κοντά στην Πάντοβα.
Η Lautsi είχε ζητήσει από τη διεύθυνση του σχολείου να αφαιρέσει τους σταυρούς από τις σχολικές αίθουσες υποστηρίζοντας ότι είναι εναντία στα θρησκευτικά δικαιώματα των παιδιών της.
Το 2007 η Ιταλίδα μητέρα προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έπειτα από την άρνηση του σχολείο να σεβαστεί την επιθυμία της.
Η δικαίωσή της ήλθε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο έκρινε ότι πρέπει να λάβει αποζημίωση ύψος 5000 ευρώ για ηθική βλάβη, ενώ θεώρησε οτι η παρουσία του σταυρού στα σχολεία είναι πιθανό να εκληφθεί από τους μαθητές ως θρησκευτικό σύμβολο.
Η ιταλική κυβέρνηση δήλωσε ότι θα προσφύγει άμεσα κατά της απόφασης".
Γεωργία Μουριάδου
Σήμερα 28 Οκτωβρίου 2009.....ανήμερα της επετείου του ΟΧΙ μάθαμε από την αποκαλυπτική εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλα ΑΘΕΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ..... ότι 15 ημέρες μετά από την αποκλιμάκωση των γεγονότων στα Ίμια και αφού κάποιοι Ελληνοαμερικανοί είχαν άδεια για να επισκεφθούν και να τελέσουν τρισάγιο στην Βραχονησίδα Ιμια ,οι οποίοι και άφησαν στο σημείο της τελετής τους μια Ελληνική και μια Αμερικάνικη σημαία αλλά και ένα στεφάνι. Μετά το πέρας της επίσκεψης τους οι Έλληνες βατραχάνθρωποι πήραν τις σημαίες μια και η παρουσία των λαβάρων και δη του Ελληνικού "εξώθησε" τις Τουρκικές δυνάμεις που ήταν στην περιοχή.
Το θέμα είχε συνέχεια αφού σήμερα ο τότε επικεφαλής της ΜΥΑ/ΛΣ αφηγήθηκε ότι κατόπιν επίσκεψης επιτέλους από το Αρχηγείο του ΛΣ πήρε την εντολή να "ΚΑΨΕΙ" την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ.
Το αιματοβαμμένο Ελληνικό λάβαρο που ψυχές επί ψυχών έχουν αφήσει την τελευταία τους πνοή προκείμενου το δουν να ανεμίζει ελεύθερο στην Ελληνική Γη αλλά και ψυχές που εμψυχώθηκαν βλεποντάστο ....... προκάλεσε ΚΑΙ τον φόβο ακόμα και σε περίοδο ειρήνης ...και τι ειρωνεία στους ίδιους τους πατριώτες του...και μάλιστα σε ένστολους που έχουν δώσει όρκο σε αυτό.....να το "φυλάτουν έως την τελευταία ρανίδα του αίματος τους".
ΟΙ ΝΕΝΕΚΟΙ ΕΝΣΤΟΛΟΙ ΤΟΥ ΛΣ ΠΗΡΑΝ ΑΝΑΝΤΙΡΡΗΤΑ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΤΕΦΕΡΑΝ ΣΤΟΥΣ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΑΦΡΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ.
ΕΥΤΥΧΩΣ....ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ....ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΙΑ ΔΕΝ ΚΑΗΚΕ....
ΤΗΝ ΦΥΛΑΞΑΝ ΟΙ ΒΑΤΡΑΧΟΙ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΨΟΥΝ
Πλησιάζει η εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου και όπως συνήθως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια έρχεται στην επικαιρότητα το θέμα της επιλογής του μαθητή που πρέπει να σηκώσει την ελληνική σημαία στις μαθητικές παρελάσεις. Ήδη έχουν αρχίσει οι πρώτες αναρτήσεις από blogs για το θέμα (δείτε στο respetza το θέμα που προέκυψε στον Πολύγυρο Χαλκιδικής). Οι δύο αντίθετες απόψεις είναι λίγο πολύ γνωστές.
Από τη Σοφία Καρυπίδου
Γαλανόλευκη κυματίζει «ακουμπώντας» το γαλάζιο του ουρανού.. Μία εικόνα που προκαλεί σε κάθε Έλληνα, όπου κι αν βρίσκεται, ρίγος και ...συγκίνηση.
Τέτοιες στιγμές όλοι νιώθουμε «ακόμη πιο Έλληνες», ακόμη πιο πολύ
«μέρος της ένδοξης ελληνικής ιστορίας».
Η ελληνική μας σημαία:
την τοιχοκολλούμε, την έχουμε στην καρδιά μας, την τοποθετούμε στο
αυτοκίνητο, στα τετράδια, σε ό,τι μας είναι αγαπητό.
Τί είναι όμως η σημαία μας, αυτό το «ιερό πανί», που ποτίστηκε με το
αίμα τόσων αγωνιστών στο διάβα των αιώνων;
Από αρχαιοτάτων χρόνων οι Έλληνες εξέφρασαν την εθνική τους υπόσταση και τον πόθο τους για την ελευθερία, χρησιμοποιώντας διάφορα εμβλήματα. Οι Αθηναίοι είχαν τη γλαύκα, προς τιμήν της αγαπημένης τους θεάς, της Παλλάδας, οι Σπαρτιάτες τους Διόσκουρους, τη Σφίγγα οι Θηβαίοι.
Ο Μέγας Αλέξανδρος είναι ο πρώτος Έλληνας, που θεσπίζει σημαίες από
υφάσματα, αν και υποστηρίζεται ότι στο ναυτικό είχαν καθιερωθεί από τη Μυκηναϊκή εποχή. Οι σημαίες αυτές είχαν πορφυρό χρώμα και η αρχική λειτουργία τους ήταν να δίνουν το έναυσμα της μάχης, βρισκόμενες
πάνω στις ιστορικές σάρισσες. Αργότερα
απέκτησαν την έννοια των συμβόλων της εθνικής και πολεμικής αλληλεγγύης.
Η μακρά και συναρπαστική πορεία του Ελληνικού εθνικού συμβόλου αρχίζει τα πρώτα χρόνια μετά την αλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453. Το 1464 ο Πελοπονήσιος Κρονόνδειλος Κλαδάς ύψωσε στη Μάνη και στη Χειμάρρα πορφυρή σημαία επαναστατική με τον δικέφαλο αετό, διακηρύσσοντας τη συνέχεια με τη Βυζαντινή αυτοκρατορία και την πίστη στην εθνική αναγέννηση.
Κατά τα Βυζαντινά χρόνια εμφανίζονται τα «σημεία», τα «σιγνά» και τα
«λάβαρα». Χαρακτηριστικό είναι αυτό των Παλαιολόγων: λευκό με γαλάζιο Σταυρό, ενώ αργότερα στην Τουρκοκρατία, πρώτοι κρατούν σημαίες οι
Σπαχήδες, χριστιανοί ιππείς της Ηπείρου.
Ιερά Σύμβολα
Κατεξοχήν εθνικό σύμβολο, θρησκευτικό και πολιτικό, ήταν και παρέμεινε ο ελευθερωτής και μαρτυρικός σταυρός
«Σημάδι μέγα φλάμπουρο, Σταυρόν τον του Κυρίου, και τότε να συγκλίνωσιν οι έσω με τους έξω, να γίνει μούρτος μοχθηρός, ως οι πολλοί τα λέγουν».
Ο σταυρός συνδυαζόταν συχνά με
παραστάσεις του Χριστού, της Παναγίας ή πολεμικών αγίων. Ο μαύρος αετός ή ο δικέφαλος αετός ανέμιζε μόνο στα μπαϊράκια. Τα επιμέρους σύμβολα, χρώματα και αναγραφές διαμορφώνονταν υπό το βάρος της ιστορικής παράδοσης και του
συγκεκριμένου χρόνου και τόπου ώστε να εκφράσουν την ταυτότητα της
κάθε ομάδας.
Συμβολισμοί της Ελευθερίας
Στο Μοριά οι σημαίες έφερα συνήθως τον Αγιο Γεώργιο ή άλλον Αγιο και το Σταυρό με επιγραφές «Τούτω Νίκα» ή «Ιησούς Χριστός Νικά». Ο κάθε
καπετάνιος έφτιαχνε και τη δική του εκδοχή στην ίδια βασική ιδέα: το
μπαϊράκι με σταυρό. Ο Κολοκοτρώνης το 1806 έφερε σημαία με τον σταυρό του Αγίου Ανδρέου.
Συγχρόνως άρχισε να αναγράφεται στις σημαίες το σύνθημα-απόφαση
«Ελευθερία ή θάνατος» αλλά και «ΙΧ.ΝΚ» και «Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος» από το «Αποθάνωμεν υπέρ Χριστού Πίστεως και της Πατρίδος ημών» που ο Φραντζής, ιστορικός της Αλώσεως, αποδίδει στον Κων/νο Παλαιολόγο.
Στην Τουρκοκρατία αξίζει να αναφερθεί και η σημαία, που οραματίστηκε ο Ρήγας Φεραίος και η οποία απεικόνιζε το ρόπαλο του Ηρακλή με τρεις Σταυρούς, πάνω σε τρεις οριζόντιες ζώνες: κόκκινη «για την αυτοκρατορική πορφύραν και αυτεξουσιότητα του Ελληνικού λαού», λευκή «για την αθωότητα της δικαίας ημών αφορμής κατά της τυραννίας» και μαύρη «για τον υπέρ πατρίδος και ελευθερίας ημών θάνατον».
Κάθε ομάδα κλεφταρματολών στα χρόνια εκείνα είχε τα δικά του διακριτικά. Τα φλάμπουρα, τα μπαϊράκια και οι παντιέρες ήταν πολλών ειδών. Για
παράδειγμα, οι Κολοκοτρωναίοι είχαν το Σταυρό πάνω σε άσπρο ύφασμα, οιΜακεδόνες τον Άγιο Δημήτριο κ.λ.π. Όλα όμως, εξέφραζαν τη βαθιά πίστη του υπόδουλου Γένους και τον πόθο του για τη λευτεριά.
Στο ίδιο πνεύμα ήταν και η σημαία που ύψωσε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στο Ιάσιο (22/2/1821). Ηταν τρίχρωμη - μαύρο για τη θυσία, άσπρο για την αδελφότητα, κόκκινο για τον πατριωτισμό - και στη μια όψη έφερε το μυθικό Φοίνικα για τον «αόρατο ακτινοβολούντα οφθαλμόν» με την
επιγραφή «εκ της στάκτης μου αναγεννώμαι».
Στην άλλη όψη είχε κόκκινο σταυρό μέσα σε στεφάνι δάφνης και την επιγραφή «εν τούτω νίκα».
Νησιωτικές σημαίες
Οι σημαίες των νησιών που πρωτοστάτησαν στον Αγώνα - Υδρα, Σπέτσες, Ψαρά - είχαν έναν συγκεκριμένο τύπο και το σύνθημα «'Η ελευθερία ή
θάνατος». Σε λευκό ή μαύρο ή γαλάζιο κάμπο εγγεγραμμένο σε κόκκινο
πλαίσιο (ποταμό αίματος) προβαλλόταν σύνθεση από πορφυρό ή λευκό σταυρό, άγκυρα (σταθερότητα της απόφασης) και λόγχη πάνω στην αντεστραμμένη ημισέλινο. Στην άγκυρα περιελίσσεται φίδι και στρέφεται προς ένα πουλί που μπορεί να ερμηνευθεί ως κουκουβάγια - το αρχαιοελληνικό σύμβολο της σοφίας - ή αετός της κυριαρχίας. Το φίδι ερμηνεύεται ως ο μισητός εχθρός του αετού, καθώς μόνον αυτό φθάνει στη φωλιά με τα αυγά καταστρέφοντας τη γενιά (το Γένος).
Η αντεστραμμένη ημισέλινος παραπέμπει εντυπωσιακά στην πορφυρή
σημαία της πόλης του Βυζαντίου των πρωτοχριστιανικών χρόνων, όταν η λευκή ημισέλινος, σύμβολο της πολιούχου Αρτέμιδος, αντιστράφηκε με τους χριστιανούς για να στηρίξει τον χριστιανικό σταυρό με το μονόγραμμα του Χριστού.
Τα Σύμβολα της Φιλικής Εταιρείας
Οι καπεταναίοι Λόντος, Ζαΐμης, Ρούφος μπήκαν στην Πάτρα με κόκκινη
σημαία με μαύρο σταυρό πάνω σε αντεστραμμένη λευκή ημισέληνο (24/3/1821). Αυτή τη σημαία ευλόγησε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός (26/3/21) στη πλατεία Αγ. Γεωργίου όπου πλήθη συνέρρεαν να
προσκυνήσουν τον ξύλινο σταυρό και να πάρουν ενθόσημα από ερυθρό ύφασμα από κυανό σταυρό. Η απήχηση του πολεμικού καλέσματος οδήγησε το Αχαϊκό Διευθυντήριο στην απόφαση να διατείνει σημαίες στις επαρχίες. Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο φυλάσσεται η σημαία της Ηλιδας που δόθηκε στον Γ. Σινίση, η μόνη σωζόμενη από αυτές τις σημαίες.
Εδώ κυριάρχησαν τα σύμβολα της Φιλικής Εταιρείας, καθώς η πίστη σε
αυτήν την Ανώτερη Αρχή ενορχήστρωνε τις επαναστατικές δυνάμεις ως το
ξέσπασμα της Επανάστασης. Ο πολύπλοκος - και απόκρυφος - συμβολισμός των σημαιών αυτών βασίζεται στο σταυρό και τον ιερό δεσμό. Με συμβολισμούς ανοιχτούς σε ποικίλες ερμηνείες, Η σημαία αυτή είναι λευκή - αγνότητα του σκοπού - με κόκκινο σταυρό σε στεφάνι νίκης και δύο
πολεμικές λόγχες - παραπομπή στο Θείο μαρτύριο - Κάθε λόγχη με κόκκινα τα ακροτελεύτεια γράμματα «Ή Ελευθερία ή Θάνατος».
Η σύνθεση στηρίζεται σε δεκάξι στήλες χιαστί ενωμένες - ο ιερός δεσμός των δεκάξι - στο μυστηριώδες αυτό Φιλικό σύμβολο.
Στην Αʼ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, τον Ιανουάριο του 1822, «οι παραστάτες του Έθνους», οι αντιπρόσωποι δηλαδή των ελληνικών τμημάτων, που συγκεντρώθηκαν εκεί, διακήρυξαν την ανεξαρτησία της Ελλάδας και καθιέρωσαν για πρώτη φορά ως χρώματα της ελληνικής σημαίας το γαλάζιο και το άσπρο.
Λίγο αργότερα, στις 15 Μαρτίου 1822, ο τότε Πρόεδρος του Εκτελεστικού, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, καθόρισε στην Κόρινθο τον τύπο της σημαίας της ξηράς και της θάλασσας με την υπʼ αριθμ. 540 διακήρυξη της
«Προσωρινής Διοικήσεως της Ελλάδος».
Η σημαία της ξηράς θα έχει στο εξής σχήμα τετράγωνο, που θα χωρίζεται σε τέσσερα ίσα κυανά τμήματα από έναν λευκό Σταυρό, ενώ της θάλασσας θα είναι ένα ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, χωρισμένο σε εννέα
λωρίδες (5 κυανές και 4 λευκές) με έναν Σταυρό στο πάνω αριστερό μέρος κυανό ή άσπρο, ανάλογα με αν το πλοίο, που θα τη χρησιμοποιεί, είναι αντίστοιχα εμπορικό ή πολεμικό.
Για τη σημασία των εννέα λωρίδων, που καθιερώθηκαν στη σημαία της θάλασσας,
υπάρχουν πολλές εκδοχές, όπως είναι, ότι το γαλάζιο αντιπροσωπεύει το χρώμα του ουρανού και το άσπρο τον αφρό των κυμάτων και το χιόνι στις κορυφές των βουνών μας ή ότι το κυανό συμβολίζει τη δικαιοσύνη, την
πίστη και τη σοβαρότητα των αγωνιστών του 1821, ενώ το λευκό την αγνότητα και την
ηθική τους καθαρότητα.
Υπάρχει και άλλη εκδοχή, σύμφωνα με την οποία τα χρώματα επιλέχτηκαν από τη γαλανόλευκη που ύψωσε στην Τρίπολη ο Παπαφλέσσας, από το
γαλάζιο του εσωράσου του και τη λευκή φουστανέλα του αγωνιστή Κεφάλα.
Η σημαία εδώ έχει ένα έντονο ανθρώπινο και προσωπικό στοιχείο.
Υποστηρίζεται επίσης ότι επιλέχτηκαν από το συνδυασμό της βράκας των νησιωτών και της φουστανέλας των στεριανών και τέλος μία άλλη άποψη αναφέρει ότι αυτά καθιερώθηκαν από τη σημαία του στόλου του Σταθά.
Η Βʼ και η Γʼ Εθνοσυνέλευση (Άστρος και Τροιζήνα) επιβεβαίωσαν ό,τι ίσχυε μέχρι τότε. Ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, ο Ιωάννης Καποδίστριας, τοποθέτησε τον φοίνικα στο μέσον του Σταυρού, που «βγήκε» όμως από την επόμενη δυναστεία.
Στα χρόνια του Όθωνα, στις 4 Απριλίου 1833, με βασιλικό διάταγμα
καθορίζεται η πολεμική σημαία του ναυτικού, η οποία θα φέρει άσπρο Σταυρό, τις χαρακτηριστικές εννέα λωρίδες και το βασιλικό θυρεό. Η σημαία των εμπορικών πλοίων είναι κι αυτή παρόμοια με των πολεμικών, με τη μόνη διαφορά ότι δεν φέρει τα παράσημα.
Επί βασιλείας Γεωργίου του Αʼ, τοποθετούνται τα διακριτικά της δυναστείας στο κέντρο του Σταυρού της σημαίας, ενώ για τα φρούρια και τα πολεμικά πλοία «εγκαινιάζεται» το στέμμα. Ακόμη με βασιλικό διάταγμα της 9ης Απριλίου 1864, οι Μονάδες Πεζικού τοποθετούν στη σημαία τους τον άγιο Τροπαιοφόρο Γεώργιο.
Κατά τη μεταπολίτευση του 1924, τα στέμματα φεύγουν από τη σημαία, για να επανέλθουν με την παλινόρθωση στο θρόνο του Γεωργίου του Βʼ. Με νέο βασιλικό διάταγμα της 26ης Φεβρουαρίου του 1936 καθορίζονται οι
διαστάσεις επτά μεγεθών βασιλικών σημαιών, καθώς και του βασιλικού επισείοντος (στενή τριγωνική σημαία πολεμικών πλοίων). Αυτή είναι εν συντομία η ιστορία του εθνικού μας συμβόλου, το οποίο ενέπνευσε, εμψύχωσε και οδήγησε στον ηρωισμό και τη θυσία γενεές Ελλήνων.
Είναι σχετικά πρόσφατη (22 Αυγούστου 1996) η θυσία του νεαρού Σολωμού Σολωμού, που απέδειξε ότι και στην εποχή μας υπάρχουν ήρωες. Σκοπός του να πετύχει αυτό που χρόνια πριν πέτυχε ο 19χρονος Παλληκαρίδης: να κατεβάσει την εχθρική σημαία... γιατί δεν άντεχε να τη βλέπει να βρίσκεται εκεί, όπου θα έπρεπε να κυματίζει η σημαία της πατρίδας του. Ρίγη συγκ ίνησης προκαλεί η ανάμνηση της πράξης του. Κανείς μας δεν πρόκειται να ξεχάσει τις εικόνες που έκαναν το γύρω του κόσμου. Έξι χρόνια μετά μία άλλη εικόνα φέρνει πάλι τη σημαία στο προσκήνιο, μαζί με έναν ακόμη «σύγχρονο ήρωα»: ο ομογενής Θεόδωρος Γιουρτσίχιν καταγράφεται στην ιστορία ως ο πρώτος ελληνικής καταγωγής αστροναύτης, ο οποίος ταξίδευσε στο διάστημα, τον Οκτώβρη του 2002.
Η μητέρα του είναι Ελληνίδα του Πόντου, ενώ ο πατέρας του Ρώσος. Ο ίδιος νιώθει την Ελλάδα πατρίδα του και το έδειξε έμπρακτα, αφού φρόντισε να πάρει μαζί του την ελληνική σημαία. Δυστυχώς όμως η Ελληνική Πολιτεία τον τίμησε με τρεις μήνες καθυστέρηση, αφού δεν παραβρέθηκε –παρά την πρόσκληση που έστειλε ο ίδιος- κάποιος επίσημος εκπρόσωπος της Ελλάδος κατά την ώρα της υποδοχής στην επιστροφή τους. (Διαφορετικά χειρίστηκε την υπόθεση ο πρόεδρος της Αντζαρίας, που έσπευσε στον
Καναδά για να τιμήσει τον πρώην πολίτη της χώρας του).
Διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικές οι θυσίες, μα κοινός ο δρόμος: κι αυτός ο δρόμος οδηγεί σίγουρα πολύ μακριά από όλους αυτούς, που καίνε τη σημαία μας στα προαύλια των Πολυτεχνείων και απέχει και από όλους
εκείνους, που αμελούν να την τιμήσουν, έστω και με τον κυματισμό της από τα μπαλκόνια των σπιτιών στις εθνικές μας επετείους.
Αυτός ο δρόμος εμπνέει ανθρώπους κάθε ηλικίας, που αντιστέκονται,
μένουν όρθιοι, αγωνιούν για τις αιώνιες αξίες και μάχονται για τα
αθάνατα ιδανικά, αυτά, που γεννήθηκαν σʼ αυτόν τον τόπο και
διατηρήθηκαν με θυσίες και ενέργειες σαν κι αυτές.
Πηγές: Η σημαία μας – του Οδ. Σταυράκη,
Ελληνική Σημαία – της Αν. Κούλη
(
ΕΛΑΤΕ
Τα ψέμματα ΤΕΛΟΣ!Ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του!
...«είναι η περιουσία μου!».... hggiken
